[นิยายแปล] การสร้างเมืองของท่านจอมมาร ตอนที่ 8 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] การสร้างเมืองของท่านจอมมาร

Ch.8 - ตอนที่7 ดันเจี้ยนที่ไร้จอมมาร


ก็ได้ให้ของขวัญจิ้งจอกสวรรค์เป็นปืนที่เธอต้องการแล้ว
แล้วก็บอกวิธีใช้ พอลองเล็งดูแล้วก็ทำท่าสนใจสุดๆ แล้วก็ขอร้องว่าอยากจะลองใช้ตอนนี้เลย
ก็ให้ซัคคิวบัสหาวาร์ปอีกรอบ 
ไปที่ชั้น68 แค่อสูรระดับDดูท่าจะไม่พอ เลยไปห้องที่มีวังวนแห่งความวุ่นวายที่อสูรระดับCเกิด

“เอาจริงๆ ที่นี่มีอยู่กี่ชั้นเนี่ย”
“ทั้งหมดก็101ชั้นค่ะ”
“หา!?”
 
ยิ่งกว่าที่คิดไว้ซะอีก 
ไม่ได้คิดเลยว่าจะมีอยู่เกินร้อย 

"ท่านจอมมารแห่ง[สัตว์ป่า]มัลโคเชียส เป็นหนึ่งในเสาหลักที่เป็นจอมมารเก่าแก่ที่อยู่มานานเกือบสามร้อยปีแล้วละนะคะ ทั้งเป็นคนที่มุ่งมั่น แถมมีอสูรในครอบครองถึง1500ตนเชียวนะคะ"
"เกินคาดเลยแฮะ ถ้าเป็นศัตรูขึ้นมาคงจะดูไม่ได้เลย"

ก็ตามนั้นล่ะ ผมตอนนี้ไม่มีกำลังรบอะไรอยู่เลย
สำหรับมัลโก้คงไม่ต่างอะไรกับการหักคอเด็กทารก

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ คุณพ่อ! จิ้งจอกสวรรค์ยังอยู่กับคุณพ่อนะ จิ้งจอกสวรรค์จะปกป้องคุณพ่อเอง"

จิ้งจอกสวรรค์เข้ามากอดผม แล้วส่งเสียงสดใสออกมา
ถึงเธอจะพูดแบบนั้นก็เถอะ แต่ปะทะกับ1500ตนนี่ยังไงก็คงไม่ไหว

"หุหุหุ เป็นเด็กที่แข็งแรงดีนะคะ สมกับที่เป็นระดับSจริงๆ แต่ว่าท่านจอมมารแห่ง[การสร้าง]โพลเคลได้โปรดวางใจค่ะ ไม่มีการเป็นศัตรูอะไรทั้งนั้นหรอกค่ะ เพราะการเลี้ยงดูคุณก็คืองานสุดท้ายของนายของเราแล้วล่ะค่ะ"
“สุดท้าย?”

ผมสะดุดใจกับคำๆนั้น

“เอ๊ะ ยังไม่ได้บอกเหรอคะ?”

ซัคคิวบัสทำหน้าแปลกใจใส่ผม

“อืม ไม่เลย”
"อย่างนั้นเองเหรอคะ... ถ้าอย่างนั้น จะให้ฉันพูดออกไปก็คงจะไม่ได้สินะคะ ยังไงก็ขออภัยด้วยแต่คงต้องให้เป็นความลับต่อไปค่ะ"

ซัคคิวบัสก้มหน้าขอโทษ
ผมเองก็ยอมรับได้ แต่จิ้งจอกสวรรค์ก็ดูท่าจะยังไม่พอใจ
ยังคงตื้อ ให้บอกหน่อยสิ บอกหน่อยสิ
ถึงซัคคิวบัสจะยิ้มแปลกๆออกมาแต่ก็ดูเหมือนจะใจอ่อนขึ้นมานิดหนึ่ง

"แค่นิดเดียวนะคะ"

ในตอนที่เธอพูดแบบนั้น
อยู่ๆเสียงของเธอที่ไม่อยู่ตรงนั้นก็ดังออกมา 

"ไม่จำเป็นต้องทำอย่างนั้นหรอก"

มิติเบื้องหน้าบิดเบี้ยวลง
แล้วมัลโก้ก็โผล่ออกมา

"ให้ตายสิ ดีที่อยู่ๆก็สังหรณ์ใจไม่ดีเลยส่องดูสักหน่อย ซัคคิวบัส อย่าบอกเรื่องส่วนตัวของเจ้านายให้คนอื่นโดยไม่อนุญาตสิ"
"ข ขอโทษจริงๆค่ะ ท่านมัลโคเชียส"
"เอาเถอะ ไม่เป็นไรหรอก ฉันเองก็ไม่ได้บอกให้ห้ามพูดเองนี่นะ แล้วเห็นแก่การทำงานของซัคคิวบัสจะยกโทษให้ก็ได้"

ขณะที่ซัคคิวบัสก้มหน้าขอโทษลงต่ำมาก มัลโก้ก็ยิ้มเจื่อนๆออกมา

"มัลโก้ก็ใช้เวทเคลื่อนย้ายได้เหรอ"
"ไม่หรอก เวทชั้นสูงแบบของซัคคิวบัสน่ะใช้ไม่ได้หรอก ฉันน่ะเป็นจอมมารสายกล้ามเนื้อที่ถนัดระยะใกล้ ที่ใช้น่ะเป็นอำนาจของจอมมารน่ะ"

เป็นพลังที่สะดวกดี
ตอนที่สร้างดันเจี้ยนแล้วคงต้องลองใช้หน่อย

"แต่ว่านะ ไอ้การแอบมองเนี่ยก็รู้สึกไม่ดีเอาซะเลย"
"เป็นห่วงก็เลยดูน่ะ ผ่านทางซัคคิวบัส จำเรื่องนี้ไว้ให้ดีๆนะ เราสามารถใช้ความรู้สึกร่วมกับอสูรได้ถึงร้อยตน ฉันเองก็ตั้งไว้กับผู้ดูแลในแต่ละชั้นทุกชั้นล่ะนะ อย่างน้อยก็ใช้ความรู้สึกร่วมกับผู้ดูแลชั้นอยู่"
"อย่างนั้นจะนินทามัลโก้ต่อหน้าซัคคิวบัสก็ไม่ได้สินะ"
"ถึงจะไม่ได้อยู่ต่อหน้าซัคคิวบัส แต่ขอเตือนว่าไม่ว่าที่ไหนที่ไหนก็อาจจะมีหูมีตาอยู่ อยู่ภายในดันเจี้ยนก็เหมือนอยู่ภายในของจอมมารล่ะนะ"

ก็เป็นไปตามนั้น
ใช้ความรู้สึกร่วมกัน... ถ้าลองใช้กับจิ้งจอกสวรรค์สักครั้งดูละก็ จะสามารถรู้สึกถึงสัมผัสทั้งห้าเลยเหรอ? ถ้าอย่างนั้น...

"คุณพ่อ คิดอะไรแปลกๆอยู่เหรอคะ?"
"เปล่าหรอก ไม่มีอะไร"

สายตาของจิ้งจอกสวรรค์ช่างเฉียบคม ผมทำเป็นไม่รู้อะไรแล้วมองไปที่มัลโก้
มัลโก้ก็เริ่มพูดออกมา

"เพราะเป็นเรื่องสำคัญมากฉันจะบอกเธอเอง ถึงซัคคิวบัสจะพูดไปหน่อยๆแล้วก็เถอะนะ จอมมารน่ะมีสิ่งที่เรียกว่าอายุขัยอยู่"
“อายุขัย?”
"ใช่ อายุขัย สามร้อยปีพอดี ถ้าจอมมารมีอายุถึงนั้นแล้วจะหายไป ฉันเองก็อายุ299ปีแล้วล่ะ"

ผมหายใจเข้าเฮือกใหญ่
แค่นั้นเองเหรอ ทั้งที่ดูแข็งแรงดีแต่กลับอยู่ได้ไม่ถึงหนึ่งปีเองเหรอ

"อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ เรื่องที่อยากทำก็ทำไปแล้วไม่มีอะไรเสียใจหรือค้างคาหรอก การเลี้ยงดูเธอก็เป็นงานสุดท้ายแล้ว การเลี้ยงดูจอมมารรุ่นน้องน่ะจะถูกขอร้องกับจอมมารที่จะหายไปนี่ล่ะ ทุกๆสิบปีจะมีหนึ่งครั้งในวันเดียวกันที่จอมมารจะเกิดใหม่ขึ้นมาสิบตน นอกจากเธอเองก็ยังมีเด็กใหม่ๆอยู่อีก บางทีนี่คือความอ่อนโยนล่ะ ถ้ายังเป็นตอนสาวๆ ก็อาจจะมองเป็นคู่แข่งแล้วไม่สอนอย่างจริงจังล่ะ"



ที่บอกว่าไม่เสียใจดูท่าจะไม่ได้โกหก
ใบหน้าของมัลโก้คือสีหน้าที่พอใจ
แล้วก็ ถ้ามีจอมมารเกิดครั้งละสิบคนละก็ แสดงว่ามีรุ่นเดียวกับผมอยู่อีกเก้าคน

"เรื่องอายุขัยเข้าใจแล้วล่ะ แต่ว่า ถ้ามัลโก้ตายไปแล้วอสูรที่เหลืออยู่จะเป็นยังไงล่ะ?"

ผมถามออกไปขณะที่จับมือของจิ้งจอกสวรรค์
ถึงจะรู้อยู่แล้วว่าถ้าคริสตัลถูกทำลายอสูรกับดันเจี้ยนจะหายไป แต่ถ้าจอมมารหายไปจะเป็นยังไงล่ะ

"ก็ไม่ยังไงหรอก ถึงจอมมารจะหายไป ดันเจี้ยนกับอสูรน่ะไม่เกี่ยวด้วยหรอก ถ้ายังมีคริสตัลอยู่ก็ยังไม่หายไป กลับกันคริสตัลเองก็จะเลียนแบบสิ่งที่จอมมารทำตอนมีชีวิต สร้างอสูรออกมาเรื่อยๆโดยไม่คิดถึงDP เพราะว่าเกิดขึ้นมาเอง ก็เลยไปมีเรื่องกับพวกอสูรที่อยู่มาก่อนล่ะนะ เอาเถอะ อสูรที่อยู่ดั้งเดิมเองถ้าไม่มีคำสั่งแล้วก็ทำอะไรเองตามใจชอบไปเรื่อยเหมือนกัน"

อสูรเกิดขึ้นเรื่อยๆ รู้สึกไม่ดีเลยแฮะ

"ถ้าเป็นพวกที่ไม่มีสติปัญญานี่ค่อนข้างจะแย่ ถ้ายังมีพวกมีสติปัญญาอยู่ก็คงพอมีระเบียบอยู่ แต่ถ้าพวกไร้สติปัญญาถ้ามีมากขึ้นเรื่อยๆจะคงจะช่วยอะไรไม่ได้แล้ว"

ดันเจี้ยนที่ไม่มีจอมมารอยู่น่ากลัวว่าจะกลายเป็นที่ๆอสูรทั้งหมดก็จะอยู่กันได้ยาก

"เอาเถอะ หลังจากฉันหายไปก็คงฝากเหล่า[อสูรแห่งคำมั่นสัญญา]เอาไว้ อสูรทั้งหลายก็จะเป็นอิสระ ดันเจี้ยนก็จะมีกฎระเบียบใหม่ ทั้งบ้าคลั่งตามใจชอบ หรือออกไปอยู่ข้างนอก ก็คงต้องใช้ชีวิตแบบนั้นไปจนกว่าคริสตัลจะถูกทำลายลงล่ะ"
"อสูรที่ออกไปแล้วจะเป็นยังไงเหรอ?"
"พอออกไปแล้วส่วนใหญ่ก็ถูกพวกมนุษย์จัดการลง แล้วก็เกี่ยวโยงกับจุดจบของดันเจี้ยนด้วย มนุษย์จะเริ่มที่จะพิชิตดันเจี้ยนลงอย่างจริงจัง มนุษย์เองก็มีผู้กล้าที่เป็นตัวตนระดับเดียวกับจอมมารอยู่เหมือนกัน จำนวนก็มีค่อนข้างมาก ถ้าเอาจริงก็คงสู้ไม่ได้หรอก โดยเฉพาะดันเจี้ยนที่ไม่มีจอมมารอยู่"

เป็นผลลัพธ์ที่แน่นอน
พออสูรเหล่านี้ออกมานอกดันเจี้ยน โจมตีมนุษย์ตามใจชอบ แล้วก็ถ้ามนุษย์รู้ว่าทำลายคริสตัลลงแล้วก็จะจัดการอสูรเหล่านั้นได้ทั้งหมด  ก็คงพยายามที่จะมาจัดการต้นตอของความเลวร้ายทั้งหมดแน่นอน
พอไม่มีจอมมารแล้ว การป้องกันก็ลดลง สุดท้ายพอคริสตัลถูกทำลาย ดันเจี้ยนกับอสูรก็จะหายไป 

"แล้วก็ จำได้ไหม ที่บอกว่าจะบอกที่ล่าดีๆนอกจากวังวนแห่งความวุ่นวายให้น่ะ"
"แน่นอน"

จริงๆแล้วก็น่าสนุกอยู่
วังวนแห่งความวุ่นวายน่ะมีอสูรเกิดแค่วันละครั้ง เพราะฉะนั้นที่ผมได้รับอนุญาตมาก็มีแค่ระดับC1ตนกับระดับDอีก2ตน 
เพื่อที่จะเก็บเลเวลและDPก็อยากจะได้ที่ๆดีกว่านี้ 
"ที่บอกเธอไป ก็คือสิ่งนั้นล่ะ ดันเจี้ยนที่ไร้จอมมารจนเกิดความวุ่นวาย ถ้าไปที่นั่นล่ะก็ล่าได้ตามใจชอบเลย ถ้าฉันไม่อยู่แล้วล่ะก็จะทำกับที่นี่ยังไงก็ได้เลยนะ"

ผมส่ายหัว
ถึงจะบอกว่าให้ทำอะไรก็ได้ผมก็ทำไม่ลงหรอก 
ถ้ามีแค่พวกการ์มที่ไม่มีสติปัญญาก็คงไม่เป็นไร แต่ถ้ามีพวกซัคคิวบัสอยู่ล่ะก็ไม่ไหวหรอก 
แล้วซัคคิสบัสที่พูดถึงก็พูดออกมา

"ท่านมัลโคเชียสคะ แบบนั้นไม่ได้นะคะ ถึงท่านจะตายไปแล้ว พวกเราบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าจะสืบสานเจตจำนงของท่าน และปกป้อง[วังสัตว์ป่า]แห่งนี้เอาไว้เองค่ะ! จะคอยลงโทษพวกเด็กไม่ดี และปกป้องดันเจี้ยนที่ท่านจอมมารผู้ยิ่งใหญ่มัลโคเชียสสร้างขึ้นมาค่ะ! จะไม่ทำให้ท่านมัลโคเชียสต้องแปดเปื้อนแน่นอนค่ะ ไม่ปล่อยให้ทำหรอกค่ะ"

คำพูดขอกซัคคิวบัสมีจิตวิญญาณที่ร้อนแรงอยู่
รู้สึกอิจฉาจัง อยากจะมีอสูรแบบนี้อยู่บ้างจริงๆ

"อย่างนั้นเหรอ อย่างนั้นเองสินะ... ให้ตายสิ ช่างเป็นเด็กดีกันซะจริงๆ"

มัลโก้ก็ยิ้มออกมา
ที่เหล่าซัคคิวบัสทำอย่างนี้ก็เพราะความเคารพในตัวเธอ บางทีมันคงเป็นเพราะสิ่งที่มัลโก้ทำให้พวกเธอแน่ๆ

"ถึงฉันจะมีลูกน้องที่ดีก็เถอะ แต่ก็ไม่ใช่ว่าทุกคนจะเป็นแบบนี้ ที่ๆฉันจะแนะนำให้เธอรู้จักก็คือ[ถ้ำบัวแดง] ที่นั่นเหล่าอสูรที่มีสติปัญญาได้ตายไปแล้ว ไม่ก็ทิ้งดันเจี้ยนออกไป ก็เลยกลายเป็นดันเจี้ยนที่มีอสูรไร้สติปัญญาที่บ้าคลั่งเหลืออยู่เท่านั้น ที่มันยังไม่ถูกทำลายโดยมนุษย์ก็แค่เพราะว่ามันอยู่ห่างจากที่ๆมนุษย์อยู่เท่านั้นล่ะ"

[ถ้ำบัวแดง]
แค่ได้ยินชื่อก็นึกถึง[เพลิง]ขึ้นมา
หรือว่าเหรียญ[เพลิง]ที่ผมได้รับมา จะเป็นของจอมมารที่ครองดันเจี้ยนนี้กันนะ

"ถ้าเป็นอสูรที่บ้าคลั่งไร้สติปัญญาล่ะก็จะล่ายังไงก็ตามใจชอบเลย"

ถ้ากับซัคคิวบัสที่มีสติปัญญาและรู้เหตุผลแล้วคงจะเป็นเรื่องที่ทำใจลำบาก แต่ถ้าไม่ล่ะก็จะได้จัดการได้โดยไม่ลังเล 

"อย่าประมาทดีกว่า ถึงจะไม่มีอสูรระดับสูงที่จอมมารสร้างเหลืออยู่แล้ว แต่ในบรรดาอสูรที่คริสตัลยังคงให้กำเนิดออกมาเรื่อยๆนั้น ก็ยังมีอสูรระดับCอยู่ด้วยนะ"
"ถ้าเป็นอย่างนั้นก็คงต้องระวังล่ะนะ"

ที่ใช้DPซื้อได้ ก็ถึงแค่อสูรที่ต่ำกว่าที่ผสมสองระดับ
ถ้าไม่ใช่พลังของเหรียญแห่ง[การสร้าง]ก็สร้างได้สูงสุดแค่อสูรระดับA คริสตัลก็เลยมีถึงแค่อสูรระดับCเกิดขึ้นเท่านั้น
ถ้าอย่างนั้นถ้ามีจิ้งจอกสวรรค์อยู่ด้วยจะเป็นยังไงล่ะ
แล้วมัลโก้ก็พูดขู่ออกมา 

"แต่ว่า บางทีจิ้งจอกสวรรค์อาจจะรับมือยากหน่อยนะ ถึงจิ้งจอกสวรรค์จะถนัดไฟ แต่อสูรทุกตัวที่อยู่ที่นั่นน่ะมีความต้านทานไฟสูง แถมพวกที่มีพลังป้องกันทางกายภาพสูงก็มีอยู่มาก ถ้าใช้เวทน้ำไม่ได้ล่ะก็คงต้องใช้พลังทำลายที่รุนแรงโดยไม่ใช้ไฟเท่านั้นล่ะนะ ระดับขนาดนั้นอาจจะลำบากไปหน่อย"
"อะไรกัน เรื่องนั้นเองเหรอ ถ้างั้นก็ไม่ต้องห่วงหรอก เรื่องพลังโจมตีน่ะมีพออยู่แล้ว จิ้งจอกสวรรค์ โชว์พลังของอาวุธที่สร้างให้เมื่อกี้ให้มัลโก้ดูสิ"
"ย้า~♪"

จิ้งจอกสวรรค์กำอาวุธไว้ในมือ
เป็นอาวุธที่พึ่งสร้างขึ้นมาด้วย[สร้าง]เมื่อสักครู่ อาวุธที่ผมเห็นว่าสามารถตู้มต้ามได้ในระยะประชิด 
มันก็คือ ปืนลูกซอง

เรมิงตัน M870P
ความยาว1060mm น้ำหนัก3.6kg ลำกล้องขนาด12เกจ(18.1mm) ปืนสำหรับระยะใกล้ที่บรรจุกระสุนได้หกนัด

 




NEKOPOST.NET