[นิยายแปล] การสร้างเมืองของท่านจอมมาร ตอนที่ 59 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] การสร้างเมืองของท่านจอมมาร

Ch.59 - ตอนที่5 ไพ่ตายของโรโรโนะ


อสูรสุดแกร่งที่จอมมารแห่ง[ความหนืด]ไม่มีทางสร้างได้แน่นอนได้มายืนอยู่ตรงหน้าพวกคุอินะ

กากอยล์ที่ทำขึ้นจากโอริฮารูกอน
กากอยล์นั้นมีร่างกายแข็งที่ทำขึ้นจากแร่ เป็นอสูรเวทที่มีปีกขนาดใหญ่
และไม่ได้ตัวแข็งทื่อเหมือนกับโกเลม สามารถบินไปรอบทุกทิศด้วยความเร็วสูงได้
พลังก็แข็งแกร่ง พลังโจมตี พลังป้องกัน ความคล่องแคล่ว เป็นอสูรที่มียอดเยี่ยมไร้จุดบอดพวกนั้นเลย

แล้วด้วยร่างกายโอริฮารูกอนนั้นยังมีทั้งร่างกายที่แข็งแกร่งและต้านทานเวทที่มากกว่าธรรมดาด้วย

อสูรที่แข็งแกร่งแบบนั้น ตอนนี้กำลังหันเขี้ยวเข้าหาพวกคุอินะ
มันบินสูงขึ้นไปบนฟ้า แล้วก็ทิ้งตัวลงมาอย่างรวดเร็ว
คุอินะยิงลูกกซองเข้าไป แต่ว่ากระสุนนั้นก็ถูกสะท้อนออกมา แล้วมันก็พุ่งลงมาโดยไม่สนใจอะไร แต่ด้วยความเร็วของเธอทำให้สามารถหลบได้อย่างฉิวเฉียด

"โรโรโนะจัง เจ้านี่ก็เป็นพวกที่เหมือนกับโกเลมที่โรโรโนะจังสร้างเหรอ?"
"ผิดแล้ว เจ้านี้เป็นอสูรบริสุทธิ์ มันมีชีวิต"
"[ความหนืด]ไม่มีทางสร้างอสูรพรรค์นี้ได้หรอก... ใช้วิธีการแบบไหนกัน"

ตอนที่คุอินะพูดแบบนั้น
กากอยล์อดาแมนไทต์รอบๆก็จู่โจมเข้ามาจากบนท้องฟ้า
ถ้าเป็นแค่ตัวเดียวก็คงจะจัดการได้ง่ายๆ แต่ตอนที่ยังต้องรับมือกับกากอยล์โอริฮารูกอนนั้นจำนวนขนาดนี้ถือเป็นภาระที่หนักหนา

ถึงโรโรโนะจะทำการยิงคุมไว้อยู่ แต่กับคู่ต่อสู้ที่มีความแข็งขนาดนี้ความรุนแรงของแอสซัลท์ ไรเฟิลยังไม่เพียงพอ
แล้วพวกลูกน้องของจอมมารแห่ง[ความหนืด]พวกมนุษย์เงือกกับสไลม์ก็เห็นโอกาสดีจึงทำการบุกจู่โจมเข้ามาด้วย

เจ้านั่นทำการโจมตีเข้าใส่กองกำลังผสมและพวกไฮ เอลฟ์
คุอินะที่เป็นผู้บังคับบัญชาทำการวิเคราะห์สถานการณ์

ค่อนข้างแย่ ถึงจะแค่นิดหน่อยแต่ถ้าไม่รีบทำอะไรกับกากอยล์โอริฮารูกอนนั่นล่ะก็ ก็อาจจะถูกจัดการจนหมดได้

"ยังบินขึ้นไปอีกเหรอ... นั่นมันอะไรกัน?"

กากอยล์โอริฮารูกอนที่บินขึ้นไปบนฟ้ากางแขนทั้งสองข้างออกมา
รู้สึกได้ถึงพลังเวทที่แข็งแกร่งปริมาณมาก

เป็นระดับพลังเวทที่ทำให้แม่แต่คุอินะยังรู้สึกถึงความกลัว
มันสูงถึงระดับนั้น คุอินะเข้าใจถึงความแข็งแกร่งที่แท้จริงของฝ่ายนั้นแล้ว
มันคืออสูรระดับAที่เกิดขมาแบบพัฒนาได้ อสูรที่ฝึกจนถึงขีดสุด

เป็นคู่ต่อสู้ที่ต้องใช้พลังทั้งหมดของตัวเองตอนนี้ถึงจะรับมือได้
จะปล่อยให้ปล่อยพลังเวทนั่นออกมาไม่ได้ ใช่แล้ว พอเธอรู้สึกแบบนั้นก็สร้างระเบิดเล็กๆขึ้นที่พึ้นแล้วบินขึ้นไปจากแรงของมัน
กากอยล์โอริฮารูกอนแสดงท่าทีตกใจ
คงไม่ได้คิดว่าจะบินขึ้นมาบนฟ้าที่เป็นเขตแดนของตัวเองด้วยความเร็วขนาดนี้ได้
แล้วก็ยิงลูกซองแบบฟูลออโต้
กระสุนที่มีพลังทำลายมหาศาลถูกยิงออกไปอย่างต่อเนื่อง

"GYA!!"

เมื่อถูกกระสุนที่มีพลังทำลายสูงยิงเข้าต่อเนื่องในเวลาสั้นๆก็ไม่อาจจะทนได้ กากอยล์โอริฮารูกอนก็ปลิวออกไป และเสียการควบคุมคาถา

แต่ว่าก็ยังใช้การดิ้นรนสุดท้ายปล่อยเวทออกมาได้
มันคือเวทอัญเชิญอุกกาบาต เวทที่ต้องเป่าพวกคุอินะทั้งหมดนั่นพุ่งเข้าไป จุดหมายที่มันพุ่งไปนั้น เกิดเป็นหลุมลึกตรงพื้นดินบริเวณที่ไม่มีใครอยู่

พลังทำลายนั้นมหาศาลถ้าเกิดโดนล่ะก็ถึงจะเป็นคุอินะก็ทนไม่ได้แน่นอน

ช่วงที่คุอินะกำลังวางใจก็โดนจู่โจมจากฝูงกากอยล์อดาแมนไทต์ เพราะอยู่กลางอากาศจึงไม่สามารถขยับได้สะดวก แถมเพราะยิงแบบฟูลออโต้จนกระสุนหมดแล้วจึงใช้ลูกซองไม่ได้อีก ถึงจะยิงลูกเพลิงไป พวกกากอยล์อดาแมนไทต์ที่โดนเพลิงนั้นเข้าก็เข้ามาใช้กรงเล็บกับเขี้ยวเข้าจู่โจมเธอได้

ทั่วร่างเต็มไปด้วยบาดแผล คุอินะร่างกระแทกตกลงบนพื้น
เลือดไหลออกจากปาก
คุอินะหัวเราะออกมา

"โรโรโนะจัง เจ้านี่เล่นด้วยไม่ได้เลย ต้องเอาจริงแล้วจัดการแล้ว จะขอตั้งสมาธิที่เจ้านี้แล้วดังนั้นพวกอดาแมนไทต์รอบๆฝากด้วยนะ"

คุอินะใช้[แปลงกาย]ที่เป็นไพ่ตายของตัวเอง
มันคือการนำร่างตัวเองที่จะเติบโตขึ้นในอนาคตมาใช้ เป็นการดึงศักยภาพของตัวเองออกมาอีก100%

ความแข็งแกร่ง ค่าใช้จ่ายก็ยิ่งสูง ถ้าใช้[แปลงกาย]หนึ่งครั้งจะทำให้ไม่สามารถต่อสู้ได้อีกหลายชั่วโมง
แต่ว่าถ้าประมาทล่ะก็จะโดนฆ่าเอาได้
เป็นคู่มือระดับนั้น

"[แปลงกาย]"

ร่างของคุอินะหุ้มด้วยเพลิงสีทอง
เพลิงสว่างขึ้น ผมสีทองก็เงาและยาวขึ้น
หางอันสวยงานก็ดูนุ่มนิ่มขึ้น

ส่วนสูงเพิ่มขึ้น ร่างกายก็มีสเน่ห์ของผู้หญิงเพิ่มขึ้น
รูปร่างในอนาคตของคุอินะที่เติบโตจนแข็งแกร่งและงดงาม

"เอาล่ะ มาเริ่มยกที่สองกัน"

คุอินะเดินหน้าไปหาศัตรูที่แข็งแกร่งตรงหน้า
แต่ว่าโรโรโนะก็หยุดคุอินะเอาไว้

"คุอินะ เปลี่ยนตำแหน่งกันเถอะ ฉันจะทำอะไรสักอย่างกับโอริฮารูกอนดู เพราะฉะนั้น ฝากพวกอดาแมนไทต์ด้วย"
"โรโรโนะจังไม่ไหวหรอก"
"จะใช้ไพ่ตายดู อยากจะลองทดสอบ แล้วกคุอินะเล่นกับมันพอแล้วล่ะ ต่อไปเป็นตาของฉันแล้ว"

คุอินะมองไปที่ใบหน้าของโรโรโนะ ใบหน้านั้นมีความมั่นใจแล้วก็ไม่รู้ทำไมถึงกำลังสนุกอยู่

"...เข้าใจแล้ว แต่ว่าการทำลายคริสตัลคือเป้าหมายอันดับหนึ่ง ตอนนี้คุอินะจะจัดการขยี้พวกรอบๆก่อน ถ้าเกิดเสร็จแล้วโรโรโนะจังยังจัดการไม่ได้ก็ขอแย่งไปโดยไม่สนอะไรนะ"
"เข้าใจแล้ว ไม่เป็นไรหรอก จะจบภายในพริบตาให้ดู"

โรโรโนะเอาของที่อยู่ในกระเป๋าที่สะพายอยู่ออกมา
ในนั้นมีชิ้นส่วนโลหะสีเงินจำนวนนับไม่ถ้วน

"พลังที่ได้จากการได้รับชื่อจาก"พ่อ" จะแสดงให้เห็นที่นี่ให้ดู ...[สวมใส่]"

เธอใช้สิ่งที่โพลเคลตั้งฉายาให้ด้วยความรัก ของที่จะใช้ในเวลาที่พิเศษเท่านั้น
นั่นคือการเตรียมใจของเธอ
โรโรโนะตะโกนออกมาสุดกำลัง
ชิ้นส่วนโลหะลอยขึ้นมาแล้วลอยเข้าไปหาโรโรโนะ

เชื่อมติดกันอย่างรวดเร็ว ชิ้นส่วนหลายสิบชิ้นกลายเป็นชุดเกราะเบาให้กับโรโรโนะ เกราะเบาที่ส่งแสงเงามันแปลกๆของโลหะ ดูเหมาะกับสาวน้อยผมเงินโรโรโนะเป็นอย่างมาก

"[เทพธิดาจักรกล] แค่สัตว์ประหลาดหินธรรมดาคริสตัลจากวิทยาการของฉันไม่มีทางแพ้หรอก"

พอจบคำพูดนั้น เธอก็เดินขึ้นไปบนอากาศแล้วบินออกไปราวกับกระสุนปืน

ในตอนที่โรโรโนะได้รับชื่อและเป็น[อสูรแห่งคำมั่นสัญญา] พลังใหม่ก็ตื่นขึ้นมา

มันคือสสารที่สร้างจากพลังเวท [สร้างรูปร่าง]ของสสารที่สามารถใช้ศาสตร์เวทของตนเองได้หนึ่งอย่าง

ไม่ผิดแน่นอนเป็นความสามารถที่เกิดจากการผสมกันของความเชี่ยวชาญของเอลเดอร์ ดวาร์ฟกับสกิลพิเศษจอมมารแห่ง[การสร้าง]โพลเคล ความสามารถพิเศษที่ถูกสร้างมาในรูปสกิล
แต่ว่าถึงจะใช้มันไปแบบธรรมดา ก็ทำได้แค่ทำให้ศาสตร์เวทที่ใช้ได้อยู่แล้วใช้ได้สะดวกขึ้นเท่านั้น
แน่นอนว่าถ้าคนอื่นใช้อาจจะแตกต่างออกไปเลย แต่สำหรับโรโรโนะแล้วมันไม่เกี่ยวกับการแข็งแกร่งขึ้นเลย

สุดท้ายแล้วโรโรโนะก็คิดได้ว่าตนเองเป็นนักประดิษฐ์ไม่ใช่นักสู้แต่อย่างใด แต่ว่าเธอก็ไม่ได้ยอมแพ้

เพื่อเป้าหมายที่จะแข็งแกร่งกว่าใครด้วย[สร้างรูปร่าง]ที่ได้จากการผสานพลังของตัวเองกับพ่อ
สิ่งที่ได้มาจากความดื้อรั้นนั้นก็คือ [ยูนิทผสานการรบหลายรูปแบบ]นามว่า[เทพธิดาจักรกล]

ถ้าของที่ใช้[สร้างรูปร่าง]จะมีกลไกเพียงอย่างเดียวล่ะก็ ก็สร้างมันขึ้นมาเป็นชิ้นส่วนต่างๆ แล้วใช้ยูนิทควบคุมมาผสานเข้าด้วยกัน สร้างให้เป็นยูนิทที่มีความซับซ้อนอันเดียวก็พอแล้ว

อย่างเช่น คุอินะเองก็ไม่มีความสามารถในการคำนวณแบบตัวเอง แต่ถ้าด้วยการใช้ศาสตร์เวทของแต่ละเผ่าให้ทำงานในเวลาเดียวกันก็จะได้พลังการสนับสนุนและพลังการต่อสู้ที่เหนือชั้น ดังนั้นแล้ว...

"จงร่ายรำ! [เทพธิดาจักรกล]!"

ก่อนอื่นโรโรโนะก็ใช้ยูนิทสร้างสนามแม่เหล็กตรงข้อเท้าสร้างสนามแม่เหล็กขึ้นกลางอากาศ ถ้าเหยียบมันก็จะสามารถพุ่งไปได้อย่างรวดเร็ว
แล้วก็สร้างสร้างสนามแม่เหล็กขึ้นต่อเนื่องบนอากาศ แล้วก็เหยียมมันขึ้นไป
นอกจากนั้นด้วยยูนิทต่อต้านแรงโน้มถ่วงยังสามารถสลับเปลี่ยนทิศทางของแรงโน้มถ่วงได้

ด้วยสิ่งนี้โรโรโนะก็สามารถที่จะเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วทุกทิศทางบนท้องฟ้าได้
กากอยล์โอริฮารูกอนทำสีหน้าตกใจออกมา
มันรับรู้ถึงอันตรายจึงใส่พลังเข้าไปในปีกเพื่อสร้างระยะห่าง ด้วยความเร็วสูงสุดของตัวเองและบินแบบโลดโผนคดโค้งไปมา
ออกห่างได้แน่นอน มันมั่นใจแบบนั้นแล้วหันกลับไปก็พบสาวน้อยผมเงินไล่ตามมาอย่างมั่นคง ไม่สิเข้าใกล้มาเรื่อยๆแล้ว

"ช้ามาก ระดับนี้หนีฉันไม่ได้หรอก"

ความตกใจของกากอยล์โอริฮารูกอนเพิ่มมากขึ้น ศัตรูที่คลานอยู่บนดินและไม่มีปีกกลับสามารถร่ายรำบนท้องฟ้าได้เร็วกว่าตนเอง
นั่นเป็นการทำลายความภาคภูมิใจของเขาอย่างสิ้นเชิง
เขาหันแขนไปหาทางโรโรโนะ แล้วปล่อยกระสุนโอริฮารูกอนที่เป็นเหมือนกับกระสุนลูกปราย

แต่ว่าก็ทำอะไรโรโรโนะไม่ได้ ด้วยยูนิทตรงหน้าอกทำให้ความคิดและการตอบสนองเร็วขึ้น และยูนิทตรงท้องก็เพิ่มพละกำลังทางกาย
ทำให้สามารถปัดกระสุนลูกปรายได้หมด ระหว่างที่ฝ่าออกไป สิ่งไหนที่ไม่น่าหลบได้ก็ใช้ถุงมือที่มีระบบเพิ่มความแข็งปัดออก

พอเข้าไปถึงแล้ว โรโรโนะก็ปล่อยหมัดออกไป โดนเข้าไปที่โคนปีกของกากอยล์

ร่างกายที่สามารถกันลูกซองของคุอินะได้ ก็แตกอย่างง่ายดายแล้วกากอยล์ก็ร่วงหล่นลงไป
ระบบของสนับมือนั้นคือการทำลายสสารด้วยการสั่นระดับสูง

"เอานี่ไปกิน"

โรโรโนะหยิบปืนขนาดยักษ์ที่ติดไว้ตรงสะโพกเล็งไปยังกากอยล์ที่กำลังร่วงลงไป
มันคือปืนที่สร้างขึ้นมาโดยการรวมเทคโนโลยีล่าสุดของตัวเอง
มีพลังทำลายกับปากกระบอกที่ใหญ่ที่สุดในโลก ปืนใหญ่ที่ใช้กระสุนไรเฟิลลำกล้องใหญ่ .950 JDJ
ขนาดใหญ่กว่ากระสุนของแอนตี้แมททีเรียล ไรเฟิลที่มีเป้าหมายในการทำลายรถหุ้มเกราะสองเท่า กระสุนที่ราวกับเรื่องล้อเล่น
สัตว์ประหลาดนั้นถูกเปลี่ยนเป็นผงมิธริลที่มีพลังทำลายเหนือกว่าปกติด้วยการผสมพลังเวทเข้าไปในดินปืน หัวกระสุนก็เปลี่ยนเป็นโอริฮารูกอนถือเป็นการพัฒนาที่บรรลุไปอีกระดับ

ปืนที่ปล่อยกระสุนนั้นไม่ใช่แค่ปืนธรรมดาๆแน่นอน เป็นการใช้ความรู้จากตอนที่พัฒนาอาวุธของคุอินะกับแอนเชี่ยน เอลฟ์ พลังทำลายที่หลุดกรอบอยู่แล้วนั้นก็ถูกเพิ่มเข้าไปด้วย[เร่งความเร็ว]กับ[การหมุน]
ในส่วนพลังทำลายที่เพิ่มขึ้นแรงดีดกลับก็มหาศาลด้วยร่างเนื้อไม่สามารถใช้ของแบบนี้ได้แน่ ตัวปืนก็ใหญ่ขึ้นจนไม่สามารถใช้เล็งได้ เพราะว่าสวมใส่[เทพธิดาจักรกล]อยู่จึงสามารถใช้มันได้
แล้วจุดที่แปลกออกไปคือที่ตัวปืนมีอยู่สองลำกล้องขนานกันอยู่
มาจากความคิดง่ายๆ ถ้ามีกระสุนสองลูกพลังทำลายก็เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า

"ลาก่อน"

พอโรโรโนะเหนี่ยวไก ก็มีเสียงดังประดุจสายฟ้าฟาดดังขึ้น กระสุนที่พุ่งออกไปโจมตีเข้าไปยังกากอยล์ที่ตกลงไปด้วยความเร็วสูงในช่วงก่อนที่จะตกถึงพื้น แล้วก็แตกเป็นเสี่ยงๆถึงจะเป็นกากอยล์โอริฮารูกอนก็ไม่อาจจะทนการโจมตีที่หลุดกรอบแบบนี้ได้แน่นอน
โรโรโนะถอนหายใจออกมาอย่างสบายใจ

"ฟู่ ถึงจะเป็นศึกแรกแต่ก็เป็นไปได้สวยเลย เท่านี้ฉันเองก็สามารถภูมิใจในฐานะ[อสูรแห่งคำมั่นสัญญา]ของมาสเตอร์ได้แล้ว"

แล้วโรโรโนะก็ปลด[เทพธิดาจักรกล]ที่สวมอยู่ออก
ถึงชิ้นส่วนเพียงชิ้นเดียวจะไม่แข็งแกร่ง แต่ก็สามารถทำสำเร็จออกมาในคอนเซ็ปต์การใช้พลังหลายๆอย่างในเวลาเดียวกันโดยไม่ใช้ทรัพยากรคอมพิวเตอร์ได้ จุดที่ยังพัฒนาได้ก็ยังมีอีกมาก คงต้องฝึกอีกหน่อย
ได้ตรวจสอบปัญหาหลายๆอย่างด้วย
อันดับแรกคือการใช้พลังเวทที่มหาศาล ถึงจะบอกว่าไม่ใด้ใช้ทรัพยากรคอมพิวเตอร์อะไรแต่ก็ทำอะไรกับพลังเวทที่ต้องเสียไปไม่ได้
ในตอนที่สวม[เทพธิดาจักรกล]นั้นจำเป็นต้องปลดปล่อยพลังเวททั้งหมดออกไปทำให้ไม่สามารถใช้ได้นาน จริงๆแล้วในเวลาสั้นๆนี้ก็เสียพลังเวทไปแล้ว70% สถานการณ์ที่ต้องกินแอ๊ปเปิ้ลของลุฟคือตอนนี้ล่ะ ถ้าไม่ทำอะไรสักอย่างล่ะก็แย่แน่ๆ
โรโรโนะก็นึกถึงคุอินะที่เก็บพลังเวทไว้ที่ขนหางขึ้นมาได้ เธอตัดสินใจว่ารอบหน้าจะลองทดสอบว่าจะใช้แบตเตอรี่ได้หรือเปล่าดู ในขนจำนวนหลายแสนนั่นยังไงก็เก็บพลังเวทแค่ร้อยกว่าเส้นอยู่แล้ว ส่วนที่เหลือก็ควรจะนำมาใช้ให้เป็นประโยชน์หน่อย

"โรโรโนะจัง สุดยอด"

คุอินะที่จัดการกากอยล์อดาแมนไทต์เสร็จแล้วก็เข้ามากอดโรโรโนะ เธอกลับไปเป็นรูปร่างเหมือนปกติแล้ว
รูปร่างนั้นเป็ฯภาระที่หนักเกินไป ตอนที่มั่นใจว่าโรโรโนะชนะเธอก็ทำการปลด[แปลงกาย]

"อืม ในฐานะ[อสูรแห่งคำมั่นสัญญา]ของมาสเตอร์แล้วการทำเรื่องแบบนี้ได้ก็เป็นเรื่องแน่นอนอยู่แล้ว"

โรโรโนะทำท่าอายแล้วพึมพำออกมา

"แล้วคุอินะไหวไหม?"
"หนักนิดหน่อยอะ ผลกระทบจาก[แปลงกาย]ทำให้มึนๆ ถึงจะยังพอทนได้อยู่แต่อีกเดี๋ยวก็คงจะหลับแล้วล่ะ"
"ก่อนที่จะเป็นแบบนั้นรีบๆทำลายคริสตัลเถอะ"
"อืม ถ้าไม่รีบทำแบบนั้นเดี๋ยวจะแย่"

ทั้งสองคนมุ่งไปข้างหน้า เหล่าอสูรหน่วยที่หนึ่งได้ผ่านชั้นลึกสุดไป มาถึงห้องคริสตัล
ที่อยู่ตรงนั้นคือกบที่เดินสองขาหน้าตาอัปลักษณ์ จอมมารแห่ง[ความหนืด]โรโนเว

"ยะ อย่ามานะ อย่าทำลายของเรานะ"

มายืนขวางอยู่หน้าคริสตัลกับพวกอสูรอันน้อยนิด ปกป้องคริสตัลสุดกำลัง

"เกะกะ"

แต่ว่าหยิบแอสซัลท์ ไรเฟิลออกมา แล้วก็ยิ่งเลี่ยงโรโนเวเข้าไปที่คริสตัลอย่างชำนาญ
คริสตัลแตกเป็นเสี่ยงๆ

"คะ  คะ คะ คะ คริสตัลของเรา"

อสูรที่เหลืออยู่น้อยนิดที่จอมมารแห่ง[ความหนืด]ปกครองอยู่ก็หายไป
ถึงจะมีอสูรปีศาจอยู่อีกจำนวนหนึ่งแต่พวกนั้นก็หนีไปแล้ว
เพราะว่าไม่ใช่อสูรของโรโนเวก็เลยยังมีชีวิตรอดอยู่
ตัวดันเจี้ยนเองก็มีเสียงดังขึ้นมา
อีกสักครู่การพังทลายจะเริ่มขึ้นแล้ว

"เอาคืนมา อสูรของ เรา เอาดันเจี้ยนของเราคืนมานะ!"

โรโรเวที่น้ำตานองหน้าต่อยเข้าใส่โรโรโนะ
แต่ว่าโรโรโนะก็หลบพร้อมจับอีกฝ่ายลงกับพื้น แล้วเอาปากกระบอกปืนจ่อ

"ตอบมาซะ ทำไมห้องสุดท้ายถึงมีอสูรแข็งแกร่งขนาดนั้นอยู่"

โรโรโนะไม่ได้สนใจโรโนเวเลย มีแค่เหตุที่ทำไมมีสัตว์ประหลาดนั้นอยู่เท่านั้น

"บะ บอกไม่ได้หรอก ขะ ขขขขขข แขนของเราาาาา"

โรโรโนะยิงปืนไปที่ไหล่ซ้ายโดยไม่พูดอะไร เลือดก็ไหลพุ่งออกมา

"ตอบมาซะ ไม่อย่างนั้นนัดต่อไปจะอยู่ที่ขาซ้าย ถ้าถึงขนาดนั้นแล้วยังไม่คิดตอบก็จะฆ่าซะ"

ความลับนั้นยังไงก็ต้องรู้ให้ได้ เพราะว่ามันเกี่ยวพันกับชีวิตของคุณพ่อสุดที่รัก ไม่ว่าเมื่อไหร่เธอก็ยังคงเยือกเย็นเสมอ

"เอ็บ เอ็บ เอ็บ"

โรโนเวทำแค่ตะโกนร้องไห้ออกมา โรโรโนะก็เอาปืนจ่อไปที่ขมับแล้วก็กดเข้าไป

"จะรออีกสามวิ ตอบมาแค่ที่ถามเท่านั้น"

โรโนเวมองไปที่ดวงตาของโรโรโนะ พอได้เห็นก็แน่ใจอะไรบางอย่าง
มันคือดวงตาที่คิดจะฆ่าตนอย่างแน่นอน
ไม่ได้สนใจในตัวตนของตนเลย

ซากันบอกไว้ว่าไม่ว่ายังไงก็ห้ามบอก แต่ถ้าถูกมองด้วยสายตาแบบนั้นก็ไม่อาจจะต้านทานได้

"ถะ ถ้าสัญญาว่าจะไม่ฆ่าเราจะบอกทั้งหมดให้เลย"
"สัญญา"

โรโนเวที่ได้ยินโรโรโนะพูดดังนั้นก็เริ่มพูดความจริงออกมา
โรโรโนะพอได้ยินแบบนั้นก็เดาะลิ้นออกมา

"คุอินะ แย่แล้วละ ..หลับไปแล้วเหรอ"

คุอินะสติหลุดลอยไปเพราะผลกระทบจาก[แปลงกาย]
โรโรโนะเริ่มปรับวงจรความคิดตัวเอง
ตัวเองควรจะทำแบบไหนกัน

ความเสี่ยงที่โพลเคลกับพวกลุฟจะเจอกับศัตรูที่แข็งแกร่งระดับเดียวกับกากอยล์โอริฮารูกอนในดันเจี้ยนชั้นในสุด
ความเสี่ยงที่อวาลอนจะถูกโจมตีโดยอสูรระดับนั้น
ไม่ว่าทางไหนก็แย่

"ได้แต่ต้องเชื่อลุฟ แล้วไปเสริมการป้องกันของไวต์เท่านั้นล่ะนะ"

พอสรุปได้แบบนั้น เธอก็เริ่มขยับตัว
แบกคุอินะไว้ที่หลัง แล้วรีบกลับอวาลอนให้เร็วที่สุด
เหตุผลที่สรุปได้แบบนั้น เพราะว่าโรโรโนะไม่สามารถจินตนาการได้ว่าแอนเชี่ยน เอลฟ์จะแพ้ได้เลย




NEKOPOST.NET