[นิยายแปล] การสร้างเมืองของท่านจอมมาร ตอนที่ 57 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] การสร้างเมืองของท่านจอมมาร

Ch.57 - ตอนที่3 ผลตอบแทนของความเขลา


จอมมารแห่ง[ความหนืด]ที่กำลังดูสถานการณ์ในห้องคริสตัลด้านในสุดกำลังตกใจกับพลังสุดโกงของจิ้งจอกสวรรค์

เพียงแค่การโจมตีเดียว เพียงแค่นั้นก็ทำให้จิตใจของจอมมารแห่ง[ความหนืด]หักเป็นเสี่ยงๆ

"ฮี ฮี้~ อ อสูรของเรา ที่รวมอยู่ที่ห้องแรกของชั้นแรก โดนการโจมตีครั้งเดียวภายใน ค ครึ่งนาทีก็หายไปหมดแล้ว แปลกไปแล้ว เป็นไปไม่ได้แล้ว"

จอมมารแห่ง[ความหนืด]โรโนเวที่อยู่ในห้องคริสตัลด้านในสุดกำลังสั่นสะท้าน
ข้างๆเขามีปีศาจที่ผสมกันระหว่างแกะกับมนุษย์อยู่ อสูรที่จอมมารแห่งความ[ชั่วร้าย]สร้างขึ้นมาโดยมีพลังที่จะเทเลพาธีกับแฝดทั้งสี่ได้

ถ้าใช้อสูรนี้ก็สามารถแลกเปลี่ยนข่าวสารให้จอมมารแห่ง[เหล็ก]ซากันได้อย่างรวดเร็ว

แผนการแรกก็คือในตอนที่จอมมารแห่ง[การสร้าง]โพลเคลบุกไปที่ดันเจี้ยนของใครสักคน ก็ให้จอมมารที่ถูกบุกป้องกันเต็มกำลัง ในช่วงนั้นจอมมารที่เหลืออีกสองก็จะใช้อสูรที่เตรียมไว้ในชั้นแรกบุกออกไป

ถ้าเป็นแบบนั้นล่ะก็ดันเจี้ยนของจอมมารแห่ง[การสร้าง]โพลเคลที่บางลงต้องจบลงอย่างรวดเร็ว แล้วก็รู้ว่าจอมมารแห่ง[การสร้าง]โพลเคลจำเป็นที่จะต้องปล่อยหน่วยบุกออกมาโดยไม่สามารถคิดเรื่องป้องกันได้
สามารถฆ่าได้โดยใช้จำนวนเข้าสู้
อยากจะคิดแบบนั้นอยู่

"ครั้งเดียว ทำลายหมดเนี่ย ส สัตว์ประหลาดชัดๆ ของ ของแบบนี้ไม่เห็นเคยได้ยินเลย สัตว์ประหลาดนั่น กำลังมา กำลังมาแล้ว กลัว กลัวเหลือเกิน"

จอมมารแห่ง[ความหนืด]โรโนเวกำลังมองดูสถานการณ์ภายในดันเจี้ยนของตัวเองอยู่
สัตว์ประหลาดนั่น สาวน้องหูจิ้งจอกสีทองเป็นคนนำเหล่าอสูรของจอมมารแห่ง[การสร้าง]โพลเคล หลังจากชั้นที่สองเอง ทั้งอสูรที่คอยป้องกันทั้งกับดักเองก็ผ่านไปได้ง่ายๆโดยไม่ได้สนใจอะไรเลย
ทั้งผ่านกับดักต่างๆมากมายไปได้สบาย พลังของไฮ เอลฟ์ที่คุมสายลมกับเอลเดอร์ ดวาร์ฟที่คุมผืนดินนั้นจอมมารแห่ง[ความหนืด]โรโนเวไม่อาจจะจินตนาการได้เลย

ด้วยความรู้สึกร้อนรนทนไม่ได้เขาก็พูดกับปีศาจแกะ

 "ซากัน ร เราเองนะ อสูรจอมมารแห่ง[การสร้าง]โพลเคลบุกเข้ามาแล้วล่ะ"

ปีศาจแกะรูปร่างคนเปิดปากพูดออกมา
เสียงที่ออกมาคือเสียงของจอมมารแห่ง[เหล็ก]ซากัน

"งั้นเหรอ ไปทางนั้นเองเหรอ ถ้าอย่างนั้นล่ะก็ ผมกับโมลาคุสจะโจมตีดันเจี้ยนของ[การสร้าง]สินะ จะรีบทำลายอย่างเร็วเลยฉะนั้นก็ช่วยรอสักหน่อย"
"เปล่า เปล่าประโยชน์น่า เก่งเกินไปแล้ว อสูรของเรา พอโดนบุกเข้ามา อสูรที่เตรียมไว้ที่ทางเข้าก็โดนฆ่าหมดในการโจมตีเดียวเลยล่ะ ไม่เห็นเคยได้ยินเลย ไม่เห็นเคยได้ยินเลยว่าแข็งแกร่งขนาดนั้นน่ะ! อุตส่าห์ช่วยเพราะซากันบอกว่าสบายหายห่วงแท้ๆ มันปลอดภัยตรงไหนกันหาาา"
"งั้นเหรอ ปล่อยอสูรที่แข็งแกร่งขนาดนั้นออกไปเหรอเนี่ย เท่านี้ก็การบุกได้คืบหน้าได้หน่อย"

คำพูดนั้นทำให้จอมมารแห่ง[ความหนืด]โรโนเวตกอยู่ในความสิ้นหวัง

"ซากัน อยากให้เอา[อสูรแห่งคำมั่นสัญญา]ที่ยืนคืนมาหน่อย ถ้าเป็นแบบนี้ล่ะก็ ก่อนที่พวกซากันจะทำลายคริสตัลได้เราต้องถูกฆ่าแน่ ขอร้องล่ะนะ ซากันช่วยด้วย ขอการสนับสนุนหน่อย ขอร้องล่ะ ซากัน"

จอมมารแห่ง[ความหนืด]โรโนเวกำลังร้องไห้
แต่ว่าเสียงของจอมมารแห่ง[เหล็ก]ซากันก็ไม่ได้แยแสอะไร

"ทำแบบนั้นไม่ได้หรอก การจัดการโกเลมที่ปั่นหัวจอมมารแห่ง[สายลม]สโตรัสจำเป็นต้องใช้[อสูรแห่งคำมั่นสัญญา]ของนาย ถึงจะแย่หน่อยแต่จนกว่าจะผ่านมันไปได้ก็ช่วยอย่าตายละกันนะ"
"โหด โหดร้ายเกินไปแล้ว นี่จะทิ้งเพื่อนงั้นเหรอ!?"
"แผนการต่างหาก เพื่อที่จะชนะแล้ว ก็ต้องมีเวลาที่โหดร้ายกันบ้าง เอาเถอะ ถ้าคิดแบบปกติแล้วก็ไม่มีทางแพ้ให้กับกำลังรบขี้ประติ๋วที่โพลเคลมันปล่อยออกมาหรอก เพิ่มกำลังให้แน่นเข้าไปอีกสิ ...แล้วพวกเราก็มีไพ่ตายที่ได้มาจากวิธีแหกกฎอยู่อีกนี่นา"

คำพูดสุดท้ายนั่นปีศาจรูปแกะก็เงียบไป ไม่ว่าจะเรียกสักเท่าไหร่เสียงของซากันก็ไม่ตอบกลับมา

"ซากัน ยังพูดไม่จบเลย! เรา ไม่อยากตาย ก็ซากันบอกว่า ชนะแน่นอนไร้บาดแผล ก็เลยช่วย ถ้าเป็น ถ้าเป็นอย่างนี้ เรา เราต้องโดนฆ่าแน่ๆ! นี่มันผิดกับที่พูดแล้ว ตอบมา ตอบมาสิซากัน!"

ปีศาจแกะไม่ได้พูดอะไรและก็ฟังคำถามของโรโนเวไปเรื่อยๆ
แต่ว่าไม่มีการตอบกลับ
แล้วโรโนเวก็บรรลุถึงความเป็นไปได้หนึ่งอย่าง

"...เรา หรือว่า แค่ถูกใช้งั้นเหรอ เพราะว่าโง่ ก็เลยโดนหลอก เรื่องแบบนั้น โหดร้ายจริงๆ ถ้ารู้ว่ามีสัตว์ประหลาดแบบนั้นล่ะก็ ไม่มาช่วยมันหรอก"

จอมมารแห่ง[ความหนืด]โรโนเวกุมหัวตัวเอง
ในเวลานี้อสูรของศัตรูก็คืบมาเรื่อยๆ
ด้วยสภาพนี้่ล่ะก็ การจะถึงห้องคริสตัลใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงแน่

"ไม่เอา ไม่เอา เรา ยังไม่อยากตาย ไม่อยากตาย ถ้าไม่ใช้มันล่ะก็ละก็"

โรโรเลออกจากห้องคริสตัลทั้งที่ยังสั่น
ถึงจะผิดกฎ สิ่งที่ถ้าเป็นไปได้ก็ไม่อยากจะใช้ สิ่งนั้นอยู่ที่นั่น

ถ้าเกิดใช้มันล่ะก็อาจจะไล่สัตว์ประหลาดนั่นไปได้ก็ได้
แต่ว่า ถึงอย่างนั้น ถึงจะต้องไล่ออกไป ของที่ไม่ควรไปยุ่งมันก็มีอยู่

"ทุกคน ไม่กลับมา อีกแล้ว ทุกคน ตายแล้ว ทำไม เรา ต้องรับ สงคราม แบบนี้ด้วย ไม่เอาแล้ว ทุกคน เอาทุกคนคืนมา ซากัน"

อสูรที่ถูกกวาดล้างด้วยการโจมตีครั้งเดียวในห้องที่หนึ่งของชั้นหนึ่งจะไม่กลับมาแล้ว ความจริงนี้ไม่มีทางหายไป
จอมมารแห่ง[ความหนืด]โรโนเวสาปแช่งความหัวทื่อของตัวเองเป็นครั้งแรกตั้งแต่เกิดมา
ซากันจะชนะอย่างแน่นอน เพราะว่าเชื่อคำนั้น ก็เลยหยุดความคิดของตัวเอง แล้วก็พึ่งพาเขา
ผลลัพธ์ของมัน ทำให้พวกอสูรที่สำคัญหายไป

ถ้าเกิดว่า มีครั้งต่อไปล่ะก็ ครั้งหน้าต่อให้จะยากเท่าเท่าไหร่ จะทรมานสักเท่าไหร่ก็จะคิดด้วยตัวเองแล้ว ตัดสินใจแล้ว สิ่งนี้คือการเติบโตของเขาไม่ผิดแน่

เขาจะดึงไพ่ตายออกมาใช้
สิ่งที่จอมมารผู้มีประสบการณ์ภูมิใจ อสูรที่แข็งแกร่งระดับAที่เกิดมาแบบพัฒนาได้
รูปร่างที่แข็งต่างจากอสูณของเขาโดยสิ้นเชิง ดวงตาที่แข็งกร้าว

ถ้าคิดแบบปกติ มันก็แข็งแกร่งขนาดที่ไม่มีทางที่จะแพ้ให้กับอสูรของจอมมารที่พึ่งเกิดใหม่
แต่ถึงแบบนั้น เขาก็ไม่ได้โล่งใจเลย

ทั้งที่ยังคงกังวลอยู่ อสูรของจอมมารแห่ง[การสร้าง]โพลเคลก็มาถึงข้างในสุดแล้ว
จอมมารแห่ง[ความหนืด]โรโนเวยังคงภาวนาแล้วก็ปล่อยไพ่ตายออกมา

"ขอร้องล่ะ ขอร้องล่ะช่วยเราด้วย ขอร้อง"

ถึงเวลาแบบนี้แล้วก็ทำได้แค่ภาวนาเท่านั้นอีกความหมายหนึ่งนี่ล่ะคือสุดๆของเขาแล้ว




NEKOPOST.NET