[นิยายแปล] การสร้างเมืองของท่านจอมมาร ตอนที่ 35 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] การสร้างเมืองของท่านจอมมาร

Ch.35 - ตอนที่6 จอมมารแห่ง[กาลเวลา]ดันทาเลี่ยน


พวกผมออกจากเมืองแล้วมุ่งหน้าไปยังดันเจี้ยนของจอมมารแห่ง[กาลเวลา]ดันทาเลี่ยน 
การที่จะสร้างดันเจี้ยนอยู่ระหว่างเมืองกันดันเจี้ยนของเขาจะทำโดยไม่บอกไม่ได้ ไม่งั้นก็มีโอกาสที่จะโดนคิดว่าเป็นศัตรู

จริงๆแล้วก่อนหน้านี้ก็ให้มัลโก้ติดต่อไปหาแล้ว เรื่องที่จะสร้างดันเจี้ยนที่เป็นเมืองขึ้นมาไม่ได้มีความตั้งใจจะขโมยแขกแต่อย่างใด 
ผมนี่เทียบกับมัลโก้ไม่ติดจริงๆ
พอผ่านเส้นทางอันยาวไกลก็ถึงที่หมาย
เวลาผ่านไป ระหว่างทางก็เจออสูรบุกเข้ามาตลอด พอเดินเองก็รู้สึกได้จริงๆเลยว่าควรจะมีเมืองอยู่ระหว่างทางจะดีกว่าจริงๆ 
ดันเจี้ยนของจอมมารแห่ง[กาลเวลา]ดันทาเลี่ยน เป็นหอคอยสูง
เป็นดันเจี้ยนที่รู้สึกได้ถึงความน่าสะพรึงกลัวจากที่ไหนสักแห่ง 

"ถึงจะบอกว่าเป็นดันเจี้ยนที่มีชื่อเสียงก็เถอะ แต่คนเยอะจริงเลยนะ"

ผมทำหน้าเจื่อนแล้วพูดออกมา
ที่ทางเข้าของหอคอยมีคนเข้าออกอยู่เต็มไปหมด
ถึงจะเล็กๆแต่ก็ยังพอมีแผงลอยอยู่ ทั้งขายพวกของกินกับยา หรือร้านซ่อมอาวุธอย่างง่ายๆก็มีอยู่เยอะมาก

"คุอินะก็ตกใจค่ะ แต่ว่าคนบาดเจ็บก็เยอะนะคะ"

อย่างที่สาวน้อยหูจิ้งจอกคุอินะพูด คนบาดเจ็บเองก็เยอะ ถ้าต้องสู้กับอสูรก็คงเลี่ยงเรื่องนี้ไม่ได้สินะ
ถึงอย่างนั้นการท้าทายดันเจี้ยนสำหรับมนุษย์แล้วก็เป็นสเน่ห์ที่คอยดึงดูดเหมือนกัน

"มาสเตอร์ ถึงจะบอกว่ามาทักทายก็เถอะค่ะ แต่ว่าจะทำยังไงเหรอ? ต้องบุกดันเจี้ยนนี้ไปถึงชั้นบนสุดเลยเหรอคะ?"

สาวน้อยอกกระดานผมเงินเอลเดอร์ ดวาร์ฟพูดเรื่องที่ผมก็สงสัยออกมา
จอมมารนั้นปกติแล้วจะอยู่ในห้องข้างในสุดที่มีคริสตัลอยู่

"บางที คิดว่าไม่ต้องทำแบบนั้นหรอก บอกไปก่อนแล้วว่าจะมาเย็นวันนี้แล้วด้วยสิ เขาเองก็เป็นจอมมารที่แข็งแกร่งที่สุดคนหนึ่ง ยังไงก็ต้องมีความคิดอะไรอยู่แน่"

ถ้าเกิดว่าต้องขึ้นไปชั้นบนสุดด้วยตัวเองล่ะก็นรกชัดๆ
ดันเจี้ยนของจอมมารเก่านั้นมักจะมีชั้นมากกว่า100ชั้น

"ทุกคน เตรียมอาวุธให้พร้อมนะ"

ทุกคนพยักหน้าให้กับคำพูดของผม
พวกผมเตรียมใจแล้วเข้าไปในดันเจี้ยน

 ◇

พอเข้าดันเจี้ยนผมก็ตกใจกับบรรยากาศอันดุเดือด
มีคนกับกำลังสู้กับอสูรอยู่เต็มไปหมด
อสูรขนาดนี้ หามาได้ยังไงกัน? บางทีอาจจะมีวิธีหาอสูรที่ผมไม่รู้จักอยู่ก็เป็นได้ 

ผมเดินเลี่ยง แล้วก็ไปข้างหน้าต่อ 
ต้องพยายามหลบการสู้กับอสูรเท่าที่เป็นไปได้
ผมมาเพื่อที่จะเข้าพบจอมมารแห่ง[กาลเวลา]ดันทาเลี่ยนเท่านั้น เลยอยากที่จะหลีกเลี่ยงการฆ่าอสูรของเขาให้เกิดความไม่พอใจกัน
พอผ่านห้องแรกขอชั้นแรกได้ ก็รู้สึกถึงพลังแปลกๆ 

พอมองดูพวกคุอินะ
การเคลื่อนไหวช้าลง ไม่สิ ไม่ใช่การเคลื่อนไหล โลกนี้กำลังช้าลงเรื่อยๆ
นี่มันหรือว่า?
สติของผมก็มาถึงแค่นั้น

 ◇

แล้วก็รู้สึกตัวอีกครั้ง 
รู้สึกปวดหัวนิดหน่อย
แล้วก็มีคนๆหนึ่งเข้ามาพูดกับผม

"มาพบกันครั้งที่สองแล้วสินะ ผมคือจอมมารแห่ง[กาลเวลา]ดันทาเลี่ยน เดี๋ยวจะไม่ยุติธรรมเลยจะบอกไว้ก่อน ผมรู้จักเรื่องของนายดีอยู่แล้ว ผมได้คุยกับมัลโก้เรื่องของนายมาแล้วล่ะ"

ชายหนุ่มสวมชุดสูทใส่แว่นโมโนเคิล(แว่นข้างเดียว)นั่งไขว่ห้างอยู่บนบัลลังก์หรูหราส่งเสียงทักออกมา
ที่มือก็มีแก้วไวน์อยู่
พอผมมองไปรอบๆ 
เป็นห้องพักสไตล์ตะวันตกที่มีเครื่องเรือนชั้นหนึ่งวางเรียงอยู่ ข้างๆดันทาเลี่ยนก็มีคริสตัลอยู่
บางทีที่นี่อาจจะเป็นห้องในสุดของดันเจี้ยนของดันทาเลี่ยนก็ได้
พวกอสูรของผมเองก็อยู่ข้างๆด้วย

"ยินดีที่ได้รับเชิญครับ ที่ร่างกายอยู่ๆก็ขยับไม่ได้นี่เป็นพลังของท่านดันทาเลี่ยนหรือครับ?"
"ตามนั้นล่ะ พอดีไม่อยากให้พวกมนุษย์เห็นการวาร์ปน่ะ ก็เลยหยุดเวลาในห้องที่พวกนายอยู่ แล้วก็ให้อสูรของผมที่[วาร์ป]ได้พามาที่นี่"

ผมรู้สึกได้ถึงความน่ากลัวจากคำพูดนั้น
ถึงจะแค่นิดหน่อยแต่ดันทาเลี่ยนสามารถหยุดเวลาของห้องๆหนึ่งในดันเจี้ยนของตัวเองได้ แถมยังสามารถเลือกคนที่จะขยับในนั้นได้ด้วย

ถ้าเกิดว่านี่เป็น[สงคราม]ล่ะก็ผมกับพวกคุอินะคงจะโดนฆ่าทั้งหมดแล้วแพ้ไปแล้ว

ถึงจะเข้าใจว่า[กาลเวลา]เป็นพลังที่แข็งแกร่งก็เถอะ แต่ขนาดนี้มัน
ไม่สิจะรีบตัดสินแบบนั้นก็เกินไป

บางทีการหยุดเวลาถึงเกิดขึ้นหลังจากที่ผ่านห้องที่หนึ่ง หรือว่ามันจะมีเงื่อนไขอะไรบางอย่างอยู่กัน?
แล้วถึงจะบอกว่าห้อง แต่ก็ไม่ใช่ห้องทั้งสามที่อยู่ในชั้น อาจจะเลือกเป้าหมายได้แค่ภายในส่วนๆหนึ่งของห้องๆเดียวเท่านั้น

"อย่างนี้นี่เอง เป็นเด็กแบบที่มัลโก้บอกเลย หัวไวแล้วก็ยังระวังตัวสุดๆ"
"นั่นคือคำชมใช่ไหมครับ?"
"แน่นอน ไม่งั้นก็คงไม่ปล่อยให้มีชีวิตอยู่หรอก ผมเองก็สนใจนายอยู่"

การที่จะถูกมองจากด้านบนก็ช่วยไม่ได้ 
จริงๆแล้วเขาก็อยู่เหนือกว่าอยู่แล้ว

"ถ้าอย่างนั้น ขอเข้าเนื้อหาเลยได้ไหมครับ"
"อืม แต่ว่าก่อนหน้านั้นมีเรื่องอยากจะถามก่อน... เคยได้หลับนอนกับมัลโก้หรือยัง?"

ผมทำหน้าเจื่อนออกมาแวบหนึ่ง
หมอนี่พูดเรื่องอะไรออกมากันเนี่ย?

"ไม่เคยเลยครับ เพราะว่ากับมัลโก้แล้วก็เป็นเหมือนแม่กับลูกกัน ถ้าจะให้พูดก็เหมือนเพื่อนสนิทครับ"
"อย่างนี้นี่เอง ค่อยวางใจ"
"วางใจ?"
"ผมจีบเธอมาตลอดเลย แต่ก็ถูกปฏิเสธมาตลอด แค่มือก็ไม่เคยได้จับเลย"

ดันทาเลี่ยนยิ้มเจื่อนๆออกมา
พอได้ยินเรื่องมัลโก้ ผมก็หวั่นไหวเล็กน้อย แต่ก็สบายใจแล้ว

"ตกใจนิดหน่อยเลยนะครับ"
"หืม ตอบสนองแค่นี้เหรอ เอาเถอะ แล้วนายจะสร้างดันเจี้ยนระหว่างดันเจี้ยนของผมกับเอคาบาใช่ไหมล่ะ? ไม่ใช่ดันเจี้ยนธรรมดาที่ใช้สมบัติกับอสูรล่อคน แต่ดูท่าจะสร้างเมืองที่รวมผู้คนมาทำเกษตรกับการค้าสินะ"
"ใช่แล้วครับ เพราะฉะนั้นก็เลยเข้ามาทักทาย"
"อืม ได้สิ"
"ง่ายขนาดนี้เลยเหรอครับ"
"ก็ดันเจี้ยนของจอมมารใหม่ไม่ทำให้ดันเจี้ยนของผมสั่นคลอนได้หรอก แล้วนายก็ยังเป็นลูกของมัลโก้ด้วย แต่ถึงจะพูดแบบนั้นก็คงต้องมีของแลกเปลี่ยน...อสูรข้างหลังนายน่ะ การที่ทุกตนเป็นระดับSน่ะน่าสนใจดี ผมเอง เมื่อร้อยปีก่อนก็เคยได้เหรียญระดับSมาจากผู้สร้างก็เลยเคยสร้างมาตนหนึ่งอยู่ แต่นายทั้งที่ยังเด็กขนาดนี้แท้ๆแต่มีถึงสามตน ผมล่ะรู้สึกสนใจจริงๆ"

ดันทาเลี่ยนมองเรียงไปที่คุอินะ, เอลเดอร์ ดวาร์ฟ, แอนเชี่ยน เอลฟ์ ตามลำดับ
ถ้าเป็นสายตาของเขาก็คงมองทะลุความสามารถของพวกเธอแน่ 

"ของแลกเปลี่ยนที่ว่าหรือว่าจะเป็น"
"ขออสูรของนายหนึ่งตน จะเป็นตนไหนนายจะเป็นคนเลือกเองก็ได้ ไม่ต้องเป็นห่วงไป ในส่วนนั้นเดี๋ยวจะให้เหรียญแห่ง[กาลเวลา]เป็นการแทนเอง [กาลเวลา]น่ะเป็นหนึ่งในเหรียญที่แข็งแกร่งที่สุดนะ"

พวกคุอินะมองมาที่ผมด้วยท่าทางไม่สบายใจ
ต้องให้ลูกสาวสุดที่รักไปคนหนึ่งงั้นเหรอ?
เรื่องแบบนั้น...

"คงจะเป็นไปไม่ได้ครับ ถ้าเงื่อนไขนั้นล่ะก็ผมคงต้องยอมแพ้กับการสร้างดันเจี้ยนที่นี่ครับ"

พอผมพูดแน่วแน่แบบนั้น พวกคุอินะก็ทำหน้าโล่งใจออกมา
โดยเฉพาะคุอินะที่รู้สึกกลัวและกังวล ก็จับมือของผมแน่น

จริงอยู่ที่บริเวณนี้เป็นที่ๆดีที่สุด ถ้าสร้างดันเจี้ยนตรงนั้นได้ล่ะก็ราวกับรับประกันความสำเร็จได้แน่นอน
แต่ถ้าให้พูดจอมมารแห่ง[กาลเวลา]ดันทาเลี่ยนเองก็เป็นจอมมารที่เกิดมาพร้อมกับมัลโก้ เรื่องที่จะหายไปอีกไม่นานแล้วก็น่าสนใจ ถ้าเขาหายไปล่ะก็คงสามารถเปิดตัวดันเจี้ยนในเมืองได้ 
ที่ๆเหมาะสมขนาดนี้ไม่มีที่อื่นอีกแล้ว

ด้านพลังรบเอง ถ้ามีเหรียญแห่ง[กาลเวลา]อาจจะสามารถสร้างอสูรที่แข็งแกร่งกว่าพวกเธอได้ก็ได้ 
แต่ว่าก็ไม่พอที่จะเป็นเหตุผลให้ผมยกลูกสาวสุดที่รักให้
ผมไม่ได้รักพวกเธอที่แค่ความสามารถสักหน่อย

"ตอบทันทีเลยนะ ไม่ลังเลแม้เพียงสักนิด ความรักที่มีต่ออสูร ก็เป็นสิ่งที่แสดงถึงค่าของจอมมาร จงรักษาไว้ให้ดีล่ะ"

เขาดื่มแก้วไวน์อย่างอารมณ์ดี 

"ทดสอบผมเหรอครับ?"
"ก็นะ แต่ว่ายังไงก็คงต้องมีของแลกเปลี่ยน นายเองก็ได้ประโยชน์จากผม สำหรับนายที่ไม่ใช่เด็กของผมก็ต้องมีขอบเขตในการช่วยอยู่ เพราะฉะนั้นถ้าไม่ใช่อสูรก็ขอเหรียญแห่ง[การสร้าง]ของนายละกัน แน่นอนว่าทางนี้ก็จะให้เหรียญแห่ง[กาลเวลา]ด้วย"

ผมนั้นมีเหลือเหรียญแห่ง[การสร้าง]อยู่เพียงเหรียญเดียวเท่านั้น
การจะแลกเปลี่ยนก็ทำได้ แต่ว่าถ้าเป็นเงื่อนไขนี้ล่ะก็คงจะตอบรับไม่ได้

"นั่นเป็นเงื่อนไขที่ยุติธรรมดีนะครับ แต่ว่าขอเปลี่ยนได้ไหมครับ เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่ผมได้ประโยชน์แต่เพียงผู้เดียว สิ่งที่ผมจะสร้างไม่ใช่เรื่องของดันเจี้ยนแต่จะเน้นไปที่ส่วนของเมือง ถ้าเกิดมีเมืองอันแสนสบายอยู่ใกล้ดันเจี้ยนนี้ล่ะก็ต้องมีคนมามากกว่าตอนนี้แน่ครับ เรื่องที่ระยะทางจากที่นี่ไปเอคลาบาไกลเกินไปจนไม่ค่อยสะดวกก็จะหายไปด้วย"

สุดท้ายแล้วถึงคิดที่จะขโมยคนมาแต่ก็ไม่ได้พูดเรื่องโกหกออกไป นอกจากนี้แล้วดันเจี้ยนของดันทาเลี่ยนเองก็จะได้มีชื่อเสียงก็เดิมขึ้นอีกด้วย

"ก็อาจจะเป็นอย่างนั้น แต่ผมไม่คิดจะยกเลิกข้อเสนอนี้หรอกนะ ถึงจะห้ามโจมตีดันเจี้ยนองจอมมารใหม่ แต่นั่นคือสิ่งที่ทำให้นายปลอดภัยจนถึงแค่ตอนนั้นล่ะ จะมาต่อปากต่อคำก็ได้ นายจะคิดแบบนั้นก็เป็นอะไรที่ช่วยไม่ได้ จะตอบกลับโดยที่เมินมันทิ้งไปก็ได้"

สิ่งที่ดันทาเลี่ยนจะพูดก็คือถ้าเกิดสร้างดันเจี้ยนโดยที่เมินข้อแลกเปลี่ยนล่ะก็คงจะถูกขยี้แน่
ถ้าเป็นเขาล่ะก็ทำได้แน่ๆ

"เข้าใจแล้วครับ ถ้าอย่างนั้นขอเพิ่มเงื่อนไขหน่อยครับ เหรียญแห่ง[การสร้าง]เป็นเหรียญที่มีพลังพิเศษที่แข็งแกร่งมากครับ ขนาดที่[กาลเวลา]ก็เทียบไม่ได้ ฉะนั้นผมขอเหรียญออริจินัลเพิ่มอีกเหรียญครับ แล้วก็อยากจะให้เก็บเรื่องเหรียญแห่ง[การสร้าง]เป็นความลับด้วย ถ้าเป็นเงื่อนไขตามนี้จะขอยอมรับครับ"
"มันจะไม่มากไปหน่อยหรือไง เรื่องที่ถูกว่าเทียบไม่ได้นี่ครั้งแรกเลยนะเนี่ย ได้เลย นี่คิดจะมาปากดีใส่ผมงั้นเหรอ!"
"เหรียญของผมเป็นเหรียญที่สามารถสร้างอสูรระดับSที่คุณเคยสร้างแค่ตัวเดียวได้นะครับ คิดว่าเท่านี้มีค่าเพียงพอที่แลกกับคำอนุญาตตั้งดันเจี้ยน, [กาลเวลา], แล้วก็เหรียญออริจินัลอีกสักเหรียญนะครับ"

นั่นไม่ใช่การประเมินที่เกินไปเลยสักนิด 
[การสร้าง]มีค่าถึงขนาดนั้นเลยล่ะ 

"อืม ก็จริงนะ ผมเองก็ทนความอยากจะได้มันมาไม่ได้เหมือนกัน แต่ว่า ถึงจะบอกว่าห้ามบอกใครก็เถอะ คิดว่าเชื่อผมได้หรือไง?"
"ครับ ผมไม่คิดว่าคุณจะทำอะไรที่ทำให้มัลโก้เกลียดหรอก ถ้าทำอะไรไปล่ะก็คงไม่ให้อภัยแน่ๆครับ"
"ฮะฮะฮะ อะฮะฮะฮะฮะ ก็คงอย่างนั้นล่ะนะ อืม น่าสนใจ เข้าใจแล้วว่าทำไมมัลโก้ถึงสนใจในตัวนาย ได้สิ จะยอมให้ตั้งดันเจี้ยนก็ได้... แล้วก็ เหรียญแห่ง[กาลเวลา]กับ[น้ำ] เท่านี้นายเองก็ได้เหรียญแห่งธาตุองค์ประกอบทั้งสี่ครบแล้วสินะ"

พอพูดแบบนั้นก็โยนเหรียญทั้งสองมา
ผมเองก็โยน[การสร้าง]ให้เป็นการแลกเปลี่ยนกลับไป
[กาลเวลา]กับ[น้ำ] เหรียญของจอมมารที่แข็งแกร่งที่สุด แค่เหรียญของธาตุองค์ประกอบทั้งสี่ก็มีพลังที่แข็งแกร่งพอแล้ว

[การสร้าง]หนึ่งเหรียญที่มีอยู่ก็ได้หายไป การผสมก็คงต้องปล่อยไว้หลังจากนี้หนึ่งเดือนก็จะสร้างอสูรที่แข็งแกร่งได้แล้ว

"เท่านี้ก็ทำสัญญากันแล้วนะครับ ท่านดันทาเลี่ยน ถ้ากระผมสร้างดันเจี้ยนก็มาเที่ยวเล่นได้นะครับ จะต้อนรับอย่างดีเลย"
"เข้าใจแล้ว จะไปเที่ยวให้สนุกเลย แล้วก็ ถึงจะไม่น่าได้แต่จะลองชวนมัลโก้มาเดทดู...ถึงจะไม่เคยได้สักครั้งก็เถอะ แล้วก็ มาเจอกันอีกล่ะ ผมเองก็สนใจนายอยู่ แล้วจะเตรียมเกมที่มีรางวัลไว้ให้ละกันนะ"

แล้วเราทั้งคู่ก็หัวเราะให้กัน
ผมคิดว่าจะลองชวนมัลโก้มาในเวลาเดียวกันจะได้ให้มาเจอกันได้ดู แต่ว่าไม่เอาดีกว่า 
ผมรู้สึกไม่สบายใจเลย
เหตุผลก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน 
แต่ว่าเพียงเท่านี้ผมก็สามารถที่จะสร้างดันเจี้ยนได้แล้ว
เอาล่ะถึงเวลาสร้างดันเจี้ยนแล้ว

 




NEKOPOST.NET