[นิยายแปล] การสร้างเมืองของท่านจอมมาร ตอนที่ 27 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] การสร้างเมืองของท่านจอมมาร

Ch.27 - ตอนที่26 ชื่อของเธอก็คือ...


จิ้งจอกสวรรค์ที่หยุดการใช้ไพ่ตายของผม ก็ยิ้มออกมาแล้วพูด

"งั้น ไปแล้วนะคะ คุณพ่อ ถ้ากลับมาช่วยชมเยอะๆด้วยนะ เอลจัง ฝากเรื่องการซ่อมหลังจากนี้ด้วยนะ!"

จิ้งจอกสวรรค์จับลูกซองไว้ข้างเอว แล้วสร้างเปลวเพลิงขึ้นมารอบๆ
เขตแดนเพลิง ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อใช้กันคมมีดสายลม
จิ้งจอกสวรรค์พยายามมุ่งหน้าไปยังเอเมรัลด์ ดราก้อนที่อยู่ในใจกลางพายุหมุนเต็มกำลัง หางจิ้งจอกก็ลากไปกับพื้น
ทางที่เธอเดินผ่านเต็มไปด้วยรอยเลือด เลือดยังไม่หยุดไหลออกมา

"ถึงจะช่วยอะไรไม่ได้มากแต่ก็ขอช่วยหน่อยล่ะ"

เอลเดอร์ ดวาร์ฟเอามือแตะที่พื้น
แล้วข้างๆทางวิ่งของจิ้งจอกสวรรค์ก็มีกำแพงดินหนาๆขึ้นมา

แต่ว่า กำแพงก็ถูกพังภายในหนึ่งวินาที กำแพงที่แตกก็เข้าไปในพายุหมุนแล้วพุ่งเข้าใส่จิ้งจอกสวรรค์

แต่ว่าพอมันแตะเขตแดนของจิ้งจอกสวรรค์ก็ถูกเผาหายไปทันที
เพราะว่าวัตถุดิบที่ใช้ทำกำแพงเป็นแบบเผาไหม้ง่าย
เอลเดอร์ ดวาร์ฟเป็นคนที่รอบคอบสุดๆ 

"เอลเดอร์ ดวาร์ฟ ทำอะไรกับจิ้งจอกสวรรค์น่ะ"
"ลูกซองที่ฉันปรับปรุง ED-01Sใส่การยิงแบบฟูลออโต้เข้าไปด้วยค่ะ เธอจะใช้เจ้านั่น การที่ใช้คันชักเปลี่ยนS(เซมิออโต้)เป็นF(ฟูลออโต้)เมื่อกี้ไม่ผิดแน่นอนค่ะ"
"ใช้ฟูลออโต้ได้ด้วยเหรอ พึ่งได้ยินเนี่ยล่ะ"
"ยังอยู่ในขั้นการทดลองอยู่เลยไม่ได้บอกมาสเตอร์ค่ะ เพียงแค่ยิงออกไป ปืนก็คงพังแล้ว การจะบอกของที่ไม่สมบูรณ์แบบนั้นมันน่าอายค่ะ"

ถ้าพลังทำลายขนาดนั้นยิงแบบฟูลออโต้ล่ะก็ อาจจะเจาะการป้องกันหนาๆของเจ้านั่นได้ก็เป็นได้

"จะเป็นอะไรไหมน่ะ? คงไม่ระเบิดหรอกนะ?"
"ได้แต่กระสุนหนึ่งซอง สามารถทนการใช้ฟูลออโต้ได้ถึงแค่ตอนที่จบการยิง ซองกระสุนที่จิ้งจอกสวรรค์ใช้อยู่นั้น เมื่อคำนวณความแข็งแรงของED-01S ถ้าเกิดต้องพังแล้วล่ะก็ ก็เลยเตรียมการเพิ่มดินปืนระดับที่การยิงฟูลออโต้หนึ่งครั้งจะทนได้สูงสุด เป็นไพ่ตายชนิดใช้ครั้งแรกก็เป็นครั้งสุดท้ายเลยค่ะ"
"ขอบคุณที่บอกนะ แต่ว่า การจะฝ่าสายลมนั่น แล้วไปยิงฟูลออโต้จากระยะเผาขนเนี่ยไม่ใช่เรื่องง่ายๆเลยนะ"

จุดน่ากลัวของเอเมรัลด์ ดราก้อนก็คือพายุที่หุ้มร่างกายมันจะคอยลดพลังทำลายของกระสุนลงแถมยังเปลี่ยนทิศทางของกระสุนไปโดนเกล็ดของมันอีกต่างหาก
แต่ว่าถ้ามีพลังทำลายของฟูลออโต้ล่ะก็สามารถแก้ปัญหานั้นได้

กระสุนนัดแรกใช้สำหรับแยกสายลมสร้างทางขึ้นมา นัดที่สอง ที่สามก็ยิงต่อเข้าไป
ถ้ายิงเข้าไปเรียงกันแบบปกติ ก่อนที่จะได้ผ่านทางที่กระสุนนัดแรกแหวกไว้ก็คงโดนสายลมใหม่สร้างมาปิดทางเหมือนเดิม
แต่ถ้าเป็นอัตราการยิงของฟูลออโต้ล่ะก็มีโอกาสทำได้ 
แต่เพื่อที่จะทำมันก็จำเป็นจะต้องเข้าไปในระยะเผาขนทีเดียว 

"ฉันทำไม่ได้หรอกค่ะ ที่ทำได้ก็มีแค่จิ้งจอกสวรรค์เท่านั้น"
"ก็คงเป็นแบบนั้นล่ะนะ"
"ได้แต่เจ็บใจตัวเองที่ทำอะไรไม่ได้ค่ะ"

เอลเดอร์ ดวาร์ฟกำมือแน่น 
จิ้งจอกสวรรค์พุ่งไปข้างหน้า
พุ่งแบบต่ำจนแทบจะติดกันพื้นดิน 
ร่างกายเล็กๆที่ดูจะปลิวได้อย่างง่ายดาย พยายามอดทนสุดชีวิต ถึงจะมีเขตแดนเพลิงอยู่แต่ก็ไม่สามารถหยุดคมมีดสายลมที่มากรีดร่างกายได้ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังก้าวต่อไป 

สู้ๆนะ ผมคอยเอาใจช่วย
อีกนิดเดียว อีกนิดเดียวก็จะถึงแล้ว
ตอนนั้นเอง

เอเมรัลด์ ดราก้อนก็ฟาดหางไปที่พื้น
เกล็ดจำนวนมากก็พุ่งออกมาจากหางสีหยกนั่น 
แล้วเกล็ดพวกนั้นก็หมุนวนอยู่ภายในพายุ 

"กรี๊ดดดดดดดด"

จิ้งจอกสวรรค์ร้องออกมา
เกล็ดนั้นรวมกับคมมีดสายลมกลายเป็นของมีคมแข็งๆที่มีความเร็วสูงจนตามองไม่ได้ และกำลังหมุนวนอยู่ภายในพายุ

เขตแดนเพลิงของจิ้งจอกสวรรค์ถูกเจาะเข้าอย่างง่ายดาย แล้วก็ถูกโจมตีเข้าไป
เดินต่อไปไม่ได้อีกแล้ว จิ้งจอกสวรรค์ถูกเป่าปลิวออกมา ระยะทางที่เข้าไปจนร่างแทบจะฉีกก็ถูกแยกออกอีกครั้ง

"จิ้งจอกสวรรค์!"

ผมตะโกนออกไป
แล้วจิ้งจอกสวรรค์ที่โชกไปด้วยเลือดก็ลุกขึ้นมา 

"ไม่เป็นไร ยัง ไหวค่ะ หนูจะชนะ เพราะว่าเป็นอสูรอันดับหนึ่งของคุณพ่อ ไม่มีทางแพ้อสูรของจอมมารอื่นหรอก"

ไม่ว่าดูยังไงก็เละตุ้มเปะ
ทั้งที่เป็นอย่างนั้น จิ้งจอกสวรรค์ก็ยังคิดจะไปต่อ

"พอได้แล้ว จิ้งจอกสวรรค์ แค่นี้ล่ะ"
"ไม่เอา! จิ้งจอกสวรรค์จะไม่ทรยศความคาดหวังของคุณพ่อ"

จิ้งจอกสวรรค์ที่บางแผลเต็มตัวยังคิดที่จะบุกไปต่อ
ถ้าเป็น[คำสั่ง]ของจอมมารก็คงหยุดได้
แต่ก็คงเป็นการเหยียบย่ำการเตรียมใจจิ้งจอกสวรรค์ 
ตอนที่กำลังสับสนนั่นเอง เอลเดอร์ ดวาร์ฟก็ตะโกนออกมา

"มาสเตอร์ ให้ชื่อกับจิ้งจอกสวรรค์สิคะ ถ้าได้ชื่อล่ะก็ พวกเราก็จะแข็งแกร่งขึ้น ถ้าเป็นแบบตอนนี้ จิ้งจอกสวรรค์ต้องตายแน่ๆ"
"เอลจัง หยุดเถอะ!"
"ทำไมล่ะ!?"
"ไม่เป็นไรหรอก ยังไม่ต้อง ชื่อน่ะ"

จิ้งจอกสวรรค์พูดโดยไม่หันมา แล้วก็จ้องไปที่เอเมรัลด์ ดราก้อน

"จิ้งจอกสวรรค์ต้องการชื่อมาตลอดแท้ๆไม่ใช่เหรอ"
"ต้องการชื่อล่ะ ต้องการมาตลอดเลย แต่ว่า การที่จะมาได้ตอนนี้ไม่เอาอะ อยากจะได้ตอนสภาพดีกว่านี้ ตอนที่คุณพ่อ รักจิ้งจอกสวรรค์จากหัวใจจริง อยากจะได้ชื่อที่เต็มไปด้วยความรักนั้น...ถึงตอนนี้จะเป็นยังไงก็ไม่เอา"

นั่นคือคำตะโกนจากหัวใจของจิ้งจอกสวรรค์
ผมนึกถึงวันที่ได้พบกับเธอครั้งแรก 
ตอนนั้น จิ้งจอกสวรรค์จะหลอกเอาชื่อจากผมเพื่อให้แข็งแกร่งขึ้น 

เธอคนนั้นกลับพูดแบบนี้ออกมา
การที่พวกเราใช้ชีวิตด้วยกันมาทำให้เธอเติบโต
เรื่องนั้นทำให้ผมดีใจแบบสุดๆ 
ปกติก็ชอบจิ้งจอกสวรรค์อยู่แล้ว ยิ่งชอบขึ้นไปอีก
ความรู้สึกล้นออกมาจนยากที่จะเก็บ
จิ้งจอกสวรรค์กำลังจะมุ่งไปแดนแห่งความตาย 
เพราะฉะนั้นผมจึง...

"อย่าแพ้นะ คุอินะ"

พอเรียกชื่อเธอพร้อมกับส่งกำลังใจ
ตอนที่เรียกชื่อ ก็มีอะไรส่งเสียงในหัวใจ เชื่อมต่อถึงกัน 
จิ้งจอกสวรรค์ไม่สิ พลังของคุอินะกำลังไหลมา พลังของผมเองก็ไหลไปที่คุอินะ 
รู้สึกดี ช่างอบอุ่น

"คุณพ่อ"

จิ้งจอกสวรรค์หันกลับมาด้วยสีหน้าตกใจ 

"คุอินะ นั่นคือชื่อของเธอ เธอคือ[อสูรแห่งคำมั่นสัญญา]ตนแรกยังไงล่ะ"
"ชื่อ ทั้งที่ไม่อยากได้ในสถานการณ์แบบนี้แท้ๆ"

ในเวลาแบบนี้จิ้งจอกสวรรค์ก็พองแก้มออกมาอย่างขุ่นเคืองใจ

"ไม่ได้เป็นความรู้สึกที่ว่ามันต้องทำหรอกนะ ผมคิดมาเสมอว่าอยากจะให้ชื่อกับจิ้งจอกสวรรค์ นี่เป็นชื่อที่คิดขึ้นมาอย่างดี เพื่อที่จะให้เด็กสาวที่ผมรักที่สุดดีใจ เป็นชื่อที่คิดขึ้นมาโดยรวมจิตวิญญาณทั้งหมดลงไป"
"...เรื่องแบบนั้น โกหก"
"ไม่ได้โกหก ผมรู้จักความแข็งแกร่งของคุอินะดี ความอ่อนโยนของคุอินะก็รู้ ทั้งเรื่องที่คุอินะชอบผมขนาดไหน เพราะฉะนั้น เลยตัดสินที่จะให้มาเดินเคียงข้างกันตลอดชีวิต ไม่ใช่ให้เดินตาม คุอินะ เพราะเป็นคุอินะถึงได้เลือก ผมรักคุอินะนะ! คุอินะ ช่วยรับชื่อนี้ไปที แล้วก็แสดงให้เขาเห็นว่า[อสูรแห่งคำมั่นสัญญา]ของผมคืออันดับหนึ่งของโลกใบนี้"

จิ้งจอกสวรรค์... ไม่สิ คุอินะน้ำตาไหลออกมา แล้วก็ยิ้มออกมาทั้งอย่างนั้น

"เข้าใจแล้วค่ะ คุณพ่อ "คุอินะ"ไปแล้วนะคะ หนูจะเป็นพลังให้กับคุณพ่อค่ะ ความรู้สึกที่อบอุ่นนี้ ไม่สิ เผาไหม้นี้ ไม่ว่าอะไรก็ทำได้ทั้งนั้นค่ะ!"

การบุกอีกรอบ
แต่ว่าคราวนี้ไม่ใช่การไปเจ็บตัวเปล่าแล้ว การบุกอันหาญกล้าที่เต็มไปด้วยความหวัง

 ◇

[อสูรแห่งคำมั่นสัญญา]
นั่นคือไพ่ตายของเหล่าจอมมาร
การที่จอมมารให้ชื่อกับอสูรก็เป็นการให้พลัง 
โดยเฉพาะสามตนแรกจะถูกเรียกว่า[อสูรแห่งคำมั่นสัญญา]จะเชื่อมถึงกันอย่างลึกซึ้ง

ข้อมูลของคุอินะไหลมา ถึงจะไม่รู้ว่ามีสเตตัสที่สูงเหลือเชื่อขนาดไหน แต่คุอินะน่ะ คืออสูรรูปแบบที่ใช้เวลาในการพัฒนาระดับสุดยอด ทั้งสเตตัสและพลังพิเศษก็ไม่ใช่ของที่จะเห็นได้ด้วยตาเปล่า

ถ้าเกิดมาแบบจำกัดเลเวลก็คงจะไม่ลำบากแบบนี้ 
แต่ว่าการที่เกิดมาแบบพัฒนาได้ ในตอนที่เติบโตไปจนกว่าจะถึงขีดสุด ก็สนุกกับการที่แข็งแกร่งขึ้นได้

ไม่ใช่แค่ข้อมูล แต่จิตใจก็เชื่อมถึงกัน
ผมเข้าใจเรื่องที่คุอินะคิดอยู่
เรื่องที่ผมคิดก็ถูกส่งให้คุอินะ
พลังที่ก่อเกิดขึ้นมาใหม่ พวกเราตัดสินใจที่จะทำให้มันมีรูปร่างออกมา

"[แปลงกาย]!!"

คุอินะตะโกนออกมา
ถ้าเป็นตามปกติแล้ว นั่นก็คงเป็นแค่พลังที่ใช้เปลี่ยนรูปร่าง 
ก็แค่การปลอมธรรมดาๆ
แต่ว่า ด้วยพลัง[สร้าง]ของผมที่ผสมเข้าไปทำให้มันไปได้มากกว่านั้น 

"คุณพ่อ คุอินะที่เป็นเด็กน้อย คงจะฝ่าพายุนั่นไปไม่ได้ เพราะฉะนั้นเพื่อที่จะฝ่าพายุคุอินะจะต้องแข็งแกร่งยิ่งขึ้น"

ร่างกายของคุอินะห่อหุ้มด้วยแสงสว่าง 
แผลทั้งหมดก็หายไป ไม่ใช่แค่นั้น คุอินะก็โตขึ้นด้วย

จากเด็กสาวตัวน้อยอายุประมาณ12ปี เป็นเด็กสาววัยรุ่นตอนปลาย
ส่วนสูงเพิ่มขึ้น ร่างกายก็สมเป็นผู้หญิงมากขึ้น ใบหน้าก็งดงามมากกว่าเดิม หางเองก็นุ่มนิ่มยิ่งขึ้นไปอีก

"ถ้าเป็นคุอินะ ตอนนี้ล่ะก็ ทำได้แน่!"

ไม่ใช่แค่ภายนอก
ทุกก้าวที่เดินก็มีพลังเท้าขนาดที่ทำให้พื้นดินระเบิด
ทั้งหมดก็เพื่อเพิ่มความเร็วขึ้น
เกล็ดที่พุ่งเข้าในเขตแดนเพลิงก็ถูกเผาจนหมด 

"GYUAAAAAAAAA!"

เอเมรัลด์ ดราก้อนกำลังหวาดกลัวคุอินะที่อยู่ๆก็แข็งแกร่งขึ้นมา
สายลมหนาขึ้นไปอีก 
คุอินะแหวกพายุออก เปลวเพลิงที่ทองแดงก็ลุกโชนยิ่งขึ้น ความงดงามของเธอทำให้หลงใหลได้เลย 
แล้วในที่สุดก็ถึงระยะยิง

"เอลจัง ขอบคุณนะ แล้วก็ขอโทษด้วย"

เธอจับลูกซองไปข้างหน้า

"เอานี่ไปกิน!"

ไฟพุ่งออกมา ด้วยการกดไกค้างไว้ลูกซองที่มีลำกล้องขนาดใหญ่ก็ยิงแบบฟูลออโต้ กระสุนสี่เกจสี่นัดทั้งหมดในซองกระสุนก็ถูกยิงออกมาในทีเดียว

ถึงจะเป็นคุอินะที่มีพลังเพิ่มขึ้น ก็ยังถอยไปนิดหน่อยให้กับแรงดีด 
เป็นการยิงต่อเนื่องจนเสียงทั้งสี่หลอมรวมกัน 
นัดแรกฝ่าสายลมออก นัดที่สองทำลายเกล็ด นัดที่สามฝ่าเนื้อเข้าไป และนัดที่สี่ก็เจาะเข้าไปในตัว 
ลูกซองEDS-01ที่ทำหน้าที่สำเร็จแล้วก็รับภาระไม่ไหวจนหักลง

"GUGYAAAAA、GAA"

เอเมรัลด์ ดราก้อนเจ็บปางตาย พลังสายลมก็หยุดลง
ไม่สิ กำลังรวบรวมพลังสุดท้ายไว้จุดเดียว เพื่อที่จะปล่อยลมหายใจสำหรับฟื้นพลังชีวิต
จิ้งจอกสวรรค์ จ้องไปที่มัน แล้วก็วิ่งเข้าไป 

ในจุดที่ถูกกระสุนลูกซองก็เอามือแตะลงไป แล้วปล่อยเปลวเพลิงออกมาสุดกำลัง

"เท่านี้ก็จบได้แล้ว! [ระบำทองแดงคลั่ง]!"
"GA、GA,GA"

ถึงจะเป็นเอเมรัลด์ ดราก้อนถ้าถูกเผาจากข้างในก็คงทำอะไรไม่ได้
มันดิ้นแล้วก็ล้มลงไป กลายเป็นประกายแสงสีฟ้า 
ร่างของคุอินะก็กลับไปเป็นร่างวัยก่อนสิบสองปีเหมือนเดิม
แล้วก็เดินเซมาทางนี้ แล้วก็ทำท่าจะล้มลง 
ผมรีบเข้าไปรับตัวเธอ

"เป็นอะไรไหม คุอินะ"
"ไม่เป็นไรค่ะ แต่ว่า เหนื่อยนิดหน่อย [แปลงกาย]นี่มัน เหนื่อยสุดๆเลย จะ ลืมตาไม่ไหวแล้วค่ะ"
"พยายามได้ดีมาก คุอินะ หลังจากนี้พวกผมจะจัดการเอง หลับไปเถอะ"
"อืม เข้าใจแล้วค่ะ แล้วก็ คุณพ่อ ขออะไรสักอย่างค่ะ ก่อนที่จะหลับช่วยลูบหัวที"
"ได้สิ"

ผมลูบหัวคุอินะอย่างอ่อนโยน
คุอินะก็ยิ้มออกมาอย่างมีความสุข

"จิ้งจอกสวรรค์.... ไม่สิ คุอินะ รักคุณพ่อที่สุดเลย"

พอมือไปถึงที่ด้านหลังหัว เธอก็หลับอยู่บนหน้าอกของผม
คุอินะทำงานมาพอแล้ว ที่เหลือก็คืองานของพวกผม 
ที่นี่คือข้างในสุดของห้องที่สาม
ที่เหลือก็แค่ทำลายคริสตัล
พอคิดแบบนั้นแล้ว...

[[สงคราม]จบแล้ว ด้วยการยอมจำนนของจอมมารแห่ง[สายลม]สโตรัส ชัยชนะจึงเป็นของจอมมารแห่ง[การสร้าง]โพลเคล! ทั้ง[สายลม]และ[การสร้าง]ก็แสดงพลังของตัวเองออกมากันอย่างดี เป็นการต่อสู้ที่ดีจริงๆ! ]

บนท้องฟ้าก็มีหน้าจอแสดงขึ้นมา
จากหน้าจอก็มีเสียงปรบมือดังขึ้นมา
จอมมารอื่นๆกำลังแสดงความยินดีกับชัยชนะของผม
ผมเองก็โบกมือให้
รอบๆก็มีประกายแสงสีฟ้าโผล่มา ด้วยพลังของจอมมารแห่ง[การเวลา]ทำให้อสูรที่ตายไปฟื้นขึ้นมา 
พวกสเกลตันที่แตกหักไปเองก็กลับมา
ดีจริงๆ

ผมรู้สึกยินดีกับพวกพ้องที่กลับมา ผมเริ่มคิดว่าจะตอบแทนทุกคนที่พยายามกันมายังไงดี 

 




NEKOPOST.NET