(นิยายแปล) ฮาเร็มต่างโลกของคนสกิลโกง(นายท่านสกิลโกงกับเกิดใหม่เป็นเอลฟ์โลลิ) ตอนที่ 60.1 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

(นิยายแปล) ฮาเร็มต่างโลกของคนสกิลโกง(นายท่านสกิลโกงกับเกิดใหม่เป็นเอลฟ์โลลิ)

Ch.60.1 - บทส่งท้าย


[ด้วยเหตุนี้ คุณแม่โซระกับคุณพ่อชูยะจึงได้ลงเอยกัน ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขตลอดไป]
[ว้ายยย!]

ในมุมหนึ่งในสวนที่ถูกสร้างขึ้นภายในปราสาท ที่ปลูกไว้ตอนที่ลูกสาวคนแรก"ซากุระ"เกิด
และในตอนนี้ที่ใต้ร่มเงาใต้ต้นไม้ที่เติบใหญ่ขึ้นมาเฟรย์กำลังอ่านหนังสือให้เหล่าเด็กๆฟังอยู่
ดูเหมือนว่าเรื่องราวความรักของผู้ใช้เวทย์มนต์กับสาวน้อยที่เป็นทาส กำลังเป็นที่นี่ยมแพร่หลายอยู่ภายในปราสาท
เพียงแต่ทว่ามันมีชื่อเฉพาะที่สุดๆไปเลยละนะ

[อา ท่านแม่!!]

พอเข้าไปใกล้ๆพร้อมกับรอยยิ้มขมๆ หนึ่งในพวกเด็กๆที่รวบตัวกันอยู่ที่รู้สึกตัวและวิ่งมาทางนี้ โมมิจิลูกสาวคนที่3
ดวงตาสีฟ้าโค้งงอลกับผมสีน้ำผึ้ง เด็กผู้หญิงหูยาว อายุ7ขวบในปีนี้ มีนิสัยขี้อ้อน
พอลูกสาวที่ตัวเตี้ย1ใน3ยิ่งกว่าผมที่วิ่งเข้ามาใกล้ผมลูบหัวเธอ และหรี่ตาลงเหมือนกับยิ้มนิดหน่อย

[ตอนนี้น่ะ กำลังฟังเรื่องราวของพวกคุณแม่โซระจากคุณแม่เฟรย์อยู่ล่ะ]
[ประวัติศาสตร์ดำมือของคนอื่นอีกแล้ว....]

ในตอนที่ผมถอนหายใจออกมา ซากุระลูกสาวคนแรกวิ่งเข้ามาใกล้ๆพร้อมกับหัวเราะคิกคัก
เด็กผู้หญิงหูยาว ดวงตาสีฟ้าอายุ 11 ขวบในปีนี้
เพราะคล้ายนายท่านละมั่งเลยมีการเจริญเติบโตที่ดี 
ลูกสาวแก่แดดที่รอบอกกับความสูงแซงหน้าผมไปซะแล้วในตอนตอนอายุ10ขวบ

[เป็นเรื่องที่วิเศษมากๆเลย! ผมก็อยากมีนายท่านที่แสนวิเศษบ้างเหมือนกัน!]
[โมมิจิ ไม่ต้องเลียนแบบวิธีการพูดของผมก็ได้น่ะ]

ผมตักเตือนพร้อมกับลูบหัวของโมมิจิที่ทำหน้ายิ้มแย้มเป็นประกาย
เพราะอะไรกันน้าเด็กคนนี้ ถึงได้เลียนแบบวิธีการพูดของผม
ทางผมเองก็คิดว่าต้องแก้ไขมันแต่ว่าไม่ว่ายังไงก็ตามสุดท้ายมันก็ติดอยู่ตลอดไม่ได้หายไปเลยละนะ
ถึงแม้ว่าผมจะทำได้ถูกต้องในสถานที่สาธารณะแต่ว่า 
ตอนที่เป็นส่วนตัวมันก็หายไปไม่สามารถทำอะไรได้เลย

เพราะถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปมันจะเป็นการแสดงให้กับลูกสาวเห็นจนติดไปได้ละนะ
(TL//ก็เหมือนแม่ขนาดนั้นมันก้ต้องติดสิ คุณแม่ขนาดย่อส่วนที่ตัดความเดเระออกไปแค่นั้นเอง)

[คุณแม่เฟรย์ ผมอยากจะฟังเรืองการผจญภัยมากกว่านี้]
[ชั้นด้วย!]

เด็กผู้ชายซุกซนดวงตาสีแดงขนสีดำ "ลีดี้" ลูกคนแรกของลูลู่ที่รบเร้าขอเรื่องราวการผจญภัยกับเฟรย์ที่อยู่ข้างๆนั้น
ยิ่งไปกว่านั้น เด็กผู้ชายผมสีหญ้าเขียวอ่อนที่มีเขางอกกับหูวัวที่เห็นด้วยโดยการเขยิบเข้ามาใกล้"แฟร์" ลูกคนที่2ของยูเรีย

[เอ๋ー อยากจะฟังเรื่องของเจ้าหญิงกับท่านอัศวินมากกว่าการผจญภัยอะ!]
[อืมอืม]

ยิ่งไปกว่านั้น"มิลด์เดีย"ลูกสาวคนแรกของยูเรีย ที่มีผมสีดำกับดวงตาสีฟ้าอมม่วงดูแน่วแน่เชื่อถือได้
กับ พริม""ที่มีขนสีดำเช่นเดียวกับน้องชายลีดี้ ลูกสาวคนที่2ของลูลู่คัดค้านอย่างเต็มที่ 

[แต่ว่าเรื่องราวการผจญภัยดีกว่า!]
[เรื่องความรักแน่นอนกว่า!]

ในตอนที่ความขัดแย้งระหว่างพีน้องรุนแรงขึ้น ผมตบมือและดึงดูดความสนใจ

[จ้าจ้า ถ้าทะเลาะกันละก็ จะไม่ให้ทานของว่างของคุณแม่ยูเรียน้า]

พอผมกล่าวออกไปเช่นนั้นดึงดูดสายตามาได้เพียงพอเลยละ
พวกเด็กๆที่อีกนิดเดียวจะเริ่้มการต่อสู้กันแล้วหลังตรงกันไปเลยทีเดียว

[เอาล่ะ ทุกคน มาคืนดีกันเพื่อไม่ให้พวกคุณแม่โกรธแล้วไปทานของว่างกันเถอะ?]

พวกเด็กๆคืนดีกันอย่างไม่เต็มใจนักด้วยเสียงของซากุระที่จัดการได้เรียบร้อยโดยไม่รู้ตัวเลย
ลุกขึ้นและพาไปมุ่งหน้าไปที่โรงอาหาร
ผมกับเฟรย์ก็เริ่มเดินไปที่โรงอาหารและจูงมือของโมมิจิที่ยังควงเกาะติดอยู่พร้อมกับจ้องมองแผ่นหลังนั้น

[พวกเด็กๆที่ร่าเริงอยู่เสมอ น่ารักจังเลยเนอะ]
[เพราะเหตุนั้นละมั่ง ทุกคนเอาอกเอาใจกันตลอดจนกลุ้มใจเลยล่ะ โดยเฉพาะนายท่านสุดๆไปเลย]

ผมที่พูดเช่นนี้เองก็เป็นอีกคนหนึ่งที่ตามอกตามใจสุดๆเหมือนกันละนะ
เดิมทีคิดว่าช่วยไม่ได้ละนะเพราะแม้ว่าลูกที่เกิดออกมา 
พอพยายามคลอดออกมาโดยหวนนึกถึงความหลังที่มันสุดๆมันอะไรกันของน่ารักนั่น
แม้ว่าตั้งใจที่จะเข้มงาดก็ตามแต่ว่าสุดท้ายแล้วกลายเป็นคอยเอาอกเอาใจ 
เสริมอีกนิดนายท่านกลายเป็นคุณพ่อเห่อลูกโดยสมบูรณ์แบบตามที่คาดการณ์ไว้ล่วงหน้าเลย
บางครั้งกลายเป็นว่าโต้เถียงกันว่าลูกของฝ่ายไหนน่ารักกว่ากับคาไซซัง
ดูเหมือนทุคนจะยิ้มขมๆกับการที่ทะเลาะกันโต้เถียงกันจนแหบแห้งแข่งขันกันเฉลี่ยมีลูกเป็นดอกเห็ดเลย
(TL//หมีชูยะชนะจำนวนเก็เมีย3นี่นะ ลูกสาว5 ชาย2 มาโโคโตะมีแค่ สาว2ชาย1เอง)

[ท่านพ่อ?]
[ท่านแม่คุยเรื่องที่ว่า.....เอาใจพวกเด็กๆ]
[อืม ชอบท่านพ่อเพราะใจดีล่ะ!]

โมมิจิที่เดินข้างๆผมตอบสนองต่อหัวเรื่องของพ่อ
เด็กน้อยขี้อ้อนคนนี้น่ารักต่างกับนายท่านหรือก็เหมือนกับผมสุดๆ
ในตอนนี้กลายเป็นฟาคอนขั้นรุนแรงเลย
เสริมอีกนิดเรื่องที่พูดไว้ไม่ใช่การเข้าใจผิดแต่ว่า
อาการคุณพ่อแม่เห่อลูกแสดงออกมาแม้กับเหล่าลูกคนอื่นๆ

เพราะการให้ความโปรดปรานสุดๆเพียงแค่คนเดียวอาจเป็นไปได้ว่าจะทำให้ลูกคนอื่นๆรู้สึกไม่ดีแต่ว่า
บางครั้งบางคราวก็เกิดเหตุการร์ทะเลาะกันเหมือนเมื่อสักครู่นี้แต่ว่า
เด็กแต่ละคนโดยพื้นฐานะแล้วเรียกว่าเข้ากันได้ดีหรือก็คือ
พวกเด็กๆที่อาวุโสกว่าให้ความเอ็นดูโมมิจิที่เป็นน้องเล็กสุดเพราะงั้นเลยไม่ค่อยกังวลมาก

นอกจากนี้ซากุระลูกสาวคนแรกทางด้านผมเองก็ทำอะไรไม่ถูก 
สุดท้ายกลายเป็นมาคอนขั้นรุนแรงหรือก็คือพยายามอะไรหลายๆอย่างมากเกินไป 
เป็นการเล่นตลกของโชคชะตาละมั่งนะ
เรียกได้ว่าลูกสาวที่คล้ายกับนายท่านเป็นมาคอน ลูกสาวที่คล้ายผมเป็นฟาคอน
พอสงบใจลง อย่างที่คิดจริงๆอาจต้องไปปราบพระเจ้าใช่ไหม.....

[เน๋ โซระ]

เฟรย์ที่เป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาในช่วงหลายปีนี้ มองหน้าของผมที่มองรอยยิ้มอยู่เต็มใบหน้า
พอพูดเช่นนั้น แม้แต่เด็กคนนี้ความสูงถูกแซงหน้าไปโดยสิ้นเชิงเลยนะ

[อะไรงั้นหรือ?]
[โซระตอนนี้ มีความสุขไหม?]

ก่อนที่จะตอบคำถามนั้น โมมิจิที่วิ่งราวกับว่ารู้สึกถึงอะไรสักอย่าง
พอไล่สายตามองตามไป ทั้งที่พูดเสมอๆว่าถ้ารีบร้อนจะล้มลงได้
ที่ตรงนั้นมีนายท่านที่กำลังทานมันฝรั่งหวานที่เป็นของว่างร่วมกันกับพวกเด็กๆในโรงอาหาร

ผมที่อยู่ตรงนั้น ดูสิ่งเหล่านั้น
พวกเด็กๆเหย้าแหย่กันในขณะที่ผมมองโมมิจิที่กระโดดขึ้นไปเกาะนายท่านและรับไว้วางบนตัก
 ลูลู่ที่กำลังดุว่าพฤิตกรรมที่ไม่ดีของลูกสาวตนเองและพยายามจับมือทั้งสองข้างเอาไว้
กับยูเรียที่วางมันฝรั่งหวานเพิ่มลงบนโต๊ะพร้อมกับทำหน้าผ่อนคลาย มันเป็นสิ่งที่ผ่านไปเป็นประจำ
แม้ว่าจะมีคนเพิ่มก็ตามแต่ว่าจนกระทั่งเดี่ยวนี้ภาพที่เห็นเป็นประจำที่เงียบสงบมันไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปเลย

[――เฟรย์]
[หืม?]

พอส่งเสียงออกไป ผมเอามือไปจับปีกของเฟรีย์ที่กำลังเอียงคอนิดหน่อยหรืออก็คือคิดว่าจะตอบกลับไป

[ถ้าไม่รีบละก็ ถูกกินจนหมดแน่ๆ รีบไปกันเถอะ]
[เอ๋!? อา! เหลือส่วนของชั้นเอาไว้ด้วยยย!]

พอวิ่งไปถึงโรงอาหาร มีเสียงหัวเราะจากพวกเด็กๆให้กับเฟรย์ที่พยายามแบ่งส่วนของตนเองอย่างรีบร้อน
ผมนั่งเงียบๆที่เก้าอี้ข้างๆของนายท่านที่กำลังทอดสายตาออกไปพร้อมกับฟังเสียงนั้น
นายท่านที่ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นเมื่อเปรียบเทียบกับอดีตยื่นมันฝรั่งหวานที่ดูเหมือนว่าจะแบ่งส่วนเอาไว้ก่อนที่ผมจะยื่นมือออกไป

[ขอบคุณ]
[ไม่เป็นไร]

เป็นการพุดโต้ตอบกันแบบสั้นๆเพียงแค่นั้นแต่ เป็นคำพูดง่ายๆไม่น่ารำคาญหรือหวานแบบแปลกๆ
แน่นอนถ้ามองจากภายนอกคงจะเป็นความสัมพันธ์แปลกๆรู้สึกว่าราวกับมีระยะห่างอยู่แต่ว่า
เพราะนี่มันเป็นสภาพอามณ์ที่ดีที่ดีที่สุดเพราะงั้นมันช่วยไม่ได้

[นี่คะ ส่วนของคุณแม่เฟรย์]
[พริมขอบคุณน้า!]

คำตอบของคำถามของเฟรย์ผมยังไม่พบมันเลย
ตัวผมสำหรับคำตอบที่นี่ในตอนนี้นี้คือ "ทุกๆวันนี้อยากจะให้เป็นวันที่ดีตลอดไปเท่าที่เป็นไปได้"..... คงจะมีเพียงแค่นั้น
แต่ว่าแน่นอน――กับเรื่องนั้นก็เพียงพอแล้วละนะ นายท่าน?

ที่อยู่ข้างๆตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ยิ้มแบบเงียบๆไม่พูดอะไรและหันหน้าไปทางคนอื่นแบบเรื่องธรรมดา
อย่างที่คิดจริงๆเป็นรอยยิ้มเงียบๆไม่พูดอะไรเหมือนเดิมตอบกลับมา




NEKOPOST.NET