(นิยายแปล) ฮาเร็มต่างโลกของคนสกิลโกง(นายท่านสกิลโกงกับเกิดใหม่เป็นเอลฟ์โลลิ) ตอนที่ 58 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

(นิยายแปล) ฮาเร็มต่างโลกของคนสกิลโกง(นายท่านสกิลโกงกับเกิดใหม่เป็นเอลฟ์โลลิ)

Ch.58 - ทุกๆวันที่เงียบสงบ


หลังจากเรื่องนั้นต้องขอขอบคุณนายท่านที่กลับคืนสู่สภาพเดิม ความไม่พอใจของแมววัวในครอบครัวก็เลยสลายไป

ทางด้านอาณาจักรเองก็ดูเหมือนยังมีความวุ่นวายทางการเมืองอยู่แต่ว่า ในส่วนของภายนอกส่วนใหญ่สงบลงมากแล้ว

สำหรับอาณาจักรรอบข้างก็จะรู้เรื่องเหตุการณ์อุกกาบาตตกลงมาหรือไม่รู้ก็เถอะได้แสดงให้เห็นถึงสัมพันธไมตรีตามความเหมาะสม

ก่อนอื่นเลยก็ไม่มีวี่แววของความขัดแย้งเกิดขึ้นมาเลย

 

พอมองไปรอบๆภายในเมืองที่เจริญรุ่งเรืองขึ้นส่วนใหญ่ สิ่งนั้นคือความสงบสุขที่ถูกต้อง

เหล่าอมนุษย์ก็เพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อยๆโดยไม่รู้ตัวในหมู่ผู้เข้ามาทุกๆวันก็รู้สึกว่าใช้ชีวิตอย่างสงบสุขค่อยๆเพิ่มทีละนิดๆ

หรือก็คือ ดูเหมือนว่าจะมีคนที่ใบหน้ายิ้มแย้มเพิ่มขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

ในตอนนี้ในอาณาจักรกำลังจะมีเทศกาลที่เป็นอนุสรณ์การสถาปนาอาณาจักรในอนาคตอันใกล้

เพราะงั้นจึงเป็นสถานที่ที่กำลังคึกคักสำหรับการเตรียมตัวเพื่อสิ่งนั้น

 

ภายในปราสาทเองก็มีเพียงแค่ความครื้นเครง แม้จะเพียงแค่มองดูก็ตามสามารถรู้สึกได้ชัดเจนเลย

 

[คลิส จะเข้าไปล่ะน้า]

[เชิญเลย]

 

ที่ห้องของคาไซซังกับคลิสที่ยกให้มุมนึงของปราสาทให้ พอเข้าไปข้างในหลังจากที่มีเสียงตอบรับจากการเคาะประตู

คลิสกำลังชื่นชมทารกหูแมวที่ถูกห่ออยู่ในเตียงเตียงอย่างระมัดระวัง

ลูกสาวของคาไซซังที่เป็นที่แน่นอนแล้วว่ากลายเป็นคุณพ่อเห่อลูกกับคลิสที่คลอดออกมาอย่างปลอดภัยเมื่อวันก่อน

 

คลอดออกมาได้ยากนิดหน่อยแต่ว่า ไม่มีผลกระทบถึงแม่และเด็กสามารถคลอดออกมาได้อย่างแข็งแรง

เรื่องที่ทำราวกับกำลังกลัวและเจ็บปวดและมีความสุขของคาไซซังในตอนนั้น

ในตอนนี้มันเป็นเรื่องเล่านิดหน่อยในกลุ่มเหล่าสาวใช้

 

[โซระจังขอโทษนะ ที่ไม่สามารถทำงานได้]

[ก็ดีแล้ว คุณแม่มีงานคือการดูแลลูก]

 

เพราะไม่มีอะไรอย่างพี่เลี้ยง การลาเพื่อเลี้ยงดูลูกคือสิ่งจำเป็น สำหรับคลิสอยากจะให้แบ่งเวลาเพิ่มมากขึ้นสำหรับลูกเพื่ออนาคต

อีกทั้งโชคดีที่ทางด้านห้องเรียนท้องฟ้าครามก็ดูเหมือนว่าจะเชื่อฟังว่านอนสอนง่ายเพราะงั้น แม้ว่าตัวคนเดียวก็สามารถจัดการได้

 

[วันนี้ได้รับการส่งเสบียงของผลไม้มาจากเรียล่าซัง]

[หวา พีลจิล่ะ ขอบคุณมาก]

 

พอวางผลไม้ที่อยู่ในตระกร้าที่คล้ายกับลูกพีช คลิสดวงตาเป็นประกายออกมา

ดูเหมือนว่าจะเป็นของชอบตั้งแต่สมัยเด็ก เป็นของที่รับฝากมาที่เพิ่งเก็บมาใหม่ๆจากเรียล่าซัง

ส่วนของพวกผมถูกแบ่งออกไปแล้วเพราะงั้น นี่คือส่วนของครอบครัวของคาไซซังทั้งหมด

 

[การเตรียมพร้อมของงานเทศกาลเป็นยังไง?]

[เหล่าดวาฟกำลังระหองระแหงกันในเรื่องลำดับการยิงเวทย์มนต์ดอกไม้ไฟ]

 

เพราะของที่ทำมันจะกลายเป็นภาพลักษณ์สำหรับเผ่าพันธุ์และวงศ์ตระกูลยิ่งกว่าเจตจำนงค์ที่แข็งแกร่งแต่

มีส่วนหนึ่งรู้สึกว่าทะเลาะกันเรื่องลำดับบ้างหรือสมานสามัคคีเตรียมพร้อมที่จะวิวาทกันเอยบ้าง

ที่โดดเด่นคือช่างฝีมือดวาฟละมั่งน่ะ นายท่านที่บอกว่าสิ่งจำเป้นสำหรับเทศกาลที่ขาดไม่ได้คือ

การแข่งขันว่าฝ่ายไหนจะสร้างดอกไม้ไฟที่ยอดเยี่ยมเป็นเรื่องที่บ้าจี้มาก

ดูเหมือนจะไปกระตุ้นอย่างรุนแรงต๋อมของพวกดวาฟพวกช่างฝีมือพรรค์นั้นที่มีฝีมือไอเทมที่ส่องสว่าง

 

[อะฮะฮ่าๆ น่าสนุกจังเลยน่ะ]

[เต็มที่เลย]

 

ไม่ว่าใครก็รอคอยที่จะสนุกกับงานเทศกาลและรอชมความเจตจำนงค์ที่จะเกิดในอนาคตของอาณาจักร

เพราะงั้นผมคิดว่าอยากให้มันประสบความสำเร็จจริงๆ

 

 

เวลาได้ไหลผ่านไปจนถึงวันเทศกาล

บริเวณรอบๆปราสาทต็มไปด้วยแผงลอย ที่ลานกว้างมีเหล่าผู้คนกำลังเต้นกันเข้ากับเพลงด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

บรรยากาศที่สนุกสนานครื้นเครงนี้ราบรื่นไปได้ด้วยดีอย่างมาก

 

 

[มีนกด็อกก้าเสียบไม้ย่างจ้า! ย่างเสร็จใหม่ๆเลยล่ะจ้า!]

[เอล(เบียร์)เย็นๆเป็นยังไงบ้างครับ!]

 

พอกำลังเดินผ่านตามแผงลอยพร้อมกับลูลู่ที่ทำหน้าที่คุ้มกันได้ยินเสียงเรียกลูกค้าเข้ามาอย่างกระตือรือร้น

บรรยากาศเช่นนี้ไม่ได้รังเกลียด เพียงแต่ว่าถ้าหากความไม่พอใจละก็มีเพียงแค่สิ่งเดียวถ้าหาก......

 

[อาา องค์ราชินี! รับแอ๊ปเปิ้ลย่างเสียบไม้ไหม?]

[หวาา เอาและผมไม่ใช่ราชินี!]

 

เพราะเหตุผลอะไรสักอย่างผมถูกเรียกแบบนี้มาตามสายลมใช่ไหม

มันอะไรงั้นหรือผมนะตระหนักถึงสิ่งที่เรียกว่าราชินีรู้สึกว่ามันจะกระจายเป็นวงกว้างในระดับที่สายเกินไปแล้วแต่ คงคิดไปเองละมั่งน่ะ

 

[นั่นสิเนอะ จะรอความสนุกในพิธีแต่งงานเลยล่ะ!]

[คิดว่าไม่มีทางแม้ว่าจะรอคอยความสนุกของวันที่ไม่มีทางมาชั่วกัลปวสาน…..]

 

หาาา.......กรุณาอย่าพูดเรื่องที่ไม่เป็นมงคล

 

[รุ่นพี่ ไม่สบายอะไรสักอย่างหรือเปล่าน่ะคะ]

[อืมม…..หมู่นี้สภาพร่างกายมันไม่ค่อยดีนิดหน่อย]

 

ในขณะที่ถอนหายใจพร้อมกับไหล่ตกลงมาก็แทะแอปเปิ้ลเสียบไม้ย่างที่ได้รับมาจากลูลู่

ความหวานที่ถูกกลั่นออกมาที่ลิ้นรุนแรงมากขึ้นเพราะการที่ผ่านการย่างด้วยไฟมาแล้ว

 

[กลับเลยไหมคะ?]

[มันไม่ดีนิดหน่อยเพราะงั้นไม่เป็นไรหรอกนะ ถ้าหากวนไปรอบๆพอเหมาะ

กลับไปและพักผ่อน ดอกไม้ไฟสามารถเห็นได้จากระเบียง]

 

เพราะทั้งที่อุตส่าลำบากมาอยากจะสัมผัสถึงความคึกคักใกล้ๆมากกว่านี้

ยิ่งกว่านั้นถ้าหากผมกลับละก็ลูลู่ก็ต้องกลับไปด้วยเพราะงั้น

อย่างที่คิดจริงๆเรื่องนั้นผมไม่มีวันล้มเลิกแน่นอนน่ะ

 

[เรื่องที่จะหักโหมไม่ได้นะคะ?]

[เข้าใจแล้วละ]

 

หลังจากที่ตอบกลับไปและพอหลุดออกมาผ่านทางร้านแผงลอยและไปยังลานกว้าง

ที่ซอกหลึบนึงนายท่านดูเหมือนว่ากำลังปรึกษาหารือเรื่องของความบันเทิงกับเหล่าหัวหน้าชนเผ่าอยู่

ผมหลีกเลี่ยงนายท่านที่เห็นผมและพยายามเข้ามากอดและจูบตัวผมได้ได้อย่างสวยงาม

เผ่ามนุษย์หม่าป่าและเผ่ามนุษย์เสือ

บ้างก็เผ่าหูแมวและเผ่าดวาฟยืนกันเรียงรายหลากหลายออกมาทักทายกันมากมายทุกคน

 

[ดอกไม้ไฟ ตรงนี้ไปแล้วจะเห็นงั้นหรือ?]

[หืมม สภาพร่างกายไม่ดีนิดหน่อยเพราะงั้น คิดว่าพยายามจะดูหลังจากที่กลับไปที่ระเบียง]

 

ตอนที่ชะงักนายท่านที่ส่งเสียงเรียกทักทายออกมาแต่ว่า

ที่จริงแล้วกำลังรู้สึกวิงเวียนนิหน่อย

มาถึงขนาดนี้แล้วขณะที่ตนเองไม่มีเรี่ยวแรงเลยมันน่าสมเพชเนอะ

 

[อย่างงั้นหรือ ระวังตัวด้วยล่ะ]

[แน่นอนล่ะ นายท่านก็กรุณาพยายามเข้าน่ะ]

 

อย่างไรก็ตามดูเหมือนว่าจะกัดไปได้1ทีและถือโอกาสให้กำลังใจไปด้วยเลย

สลัดนายท่านที่เข้ามาจะกอดไหล่และปฏิเสธออกไป

และเปลี่ยนทางระหว่างกลางด้วยกันกับลูลู่

และเดินไปพร้อมกับมองดูงานฝีมือและอาหารตามธรรมเนียมของแต่ละเผ่า

 

หนึ่งในนั้น ดูเหมือนจะมีอาหารประเภททอดที่หาได้ยากในระแวกบริเวณนี้

เพราะความหายากคนจึงได้มารวมกันค่อนข้างมากทีเดียว

ผมกับลูลู่ก็รู้สึกตัว่าถูกความสนใจแต่ว่า

อาจจะเป็นเพราะใช้น้ำมันของพวกสัตว์ละมั่งมีกลิ่นค่นข้างแรงทีเดียวเลยรู้สึกเวียนหัว

 

[ได้กลื่นหอมของเนื้อเลยล่ะคะรุ่นพี่]

[………..]

 

แปลกจังเลยน่ะ ถ้าหากเป็นก่อนหน้านี้นิดหน่อยละก็ผมก็ยังรู้สึกว่ามันดูน่าอร่อยแต่ว่า

มันรู้สึกไม่ดีเพียงแค่ได้กลิ่นใกล้ๆเท่านั้น

 

[รุ่นพี่ก็สักหนึ่งอัน......รุ่นพี่?]

 

ในระหว่างที่สติกำลังเลือนลางลูลู่ได้ยื่นเนื้อที่ที่ถูกห่อด้วยใบไม้ออกมาให้

เกิดปฏิกริยาสะท้อนกลับผมยั้งปากเอาไว้

 

[ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ? ถ้าหากรู้สึกไม่ดีละก็กลับกันได้แล้วละคะ ขึ้นหลังมาเลยสิคะ]

 

ผมรู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมา อย่างที่คิดจริงๆเรื่องนี้เพราะอยู่ใกล้กับของกินมันไม่ดีแน่

ผมสามารสะกัดกั้นอารมณ์และระงับจิตใจเอาไว้ได้แต่ว่า แทนที่ด้วยสติที่หายไป

 

[รุ่นพี่? ทำใจดีๆเอาไว้ รุ่นพี่!]

 

ผมสงสัยจริงๆว่าสุดท้ายแล้วเป็นเพราะอะไรงั้นหรือ

ทั้งที่อยากจะบอกว่าไม่เป็นไรแม้กระทั่งโกหกกับลูลู่ก็ตาม แต่ว่าปากไม่สามารถขยับได้

ผลสุดท้ายผมสติวูบลงพร้อมกับความมืดมิด ไม่สามารถแม้แต่จะต้านทานได้

 

 

หลังจากนั้นไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ ผมกลับมามีสตินิดหน่อยพร้อมกันนั้นก็รู้สึกว่ากำลังนอนอยุ่บนสิ่งนุ่มๆ

 

[โอ้ว ฟื้นแล้วงั้นหรือ]

 

ตอนที่ตื่นขึ้นมา สิ่งที่เห็นอยู่ในสายตาคือเพดานของห้องพยาบาลที่ถูกทำให้สว่างด้วยตะเกียงเวทย์มนต์

ระหว่างที่กำลังนึกว่า ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่  

เรียล่าซังดูเหมือนว่าจะจับที่ข้อมือของผมตรวจชีพจรได้หัวเราะออกมาด้วยสีหน้าที่โล่งใจ

 

[ตอนที่ลูลู่แบกเจ้าเข้ามาตกใจมาเลยล่ะ จำได้ไหม?]

 

[......ไฮ่ ขอโทษด้วยทีทำให้เป็นกังวล]  

 

พอลองนึกถึงความจำ ไม่มีส่วนใดที่ชะงักไปแบบแปลกๆหายห่วงไปเรื่องหนึ่ง

ถึงแม้อย่างนั้นมันเกิดขึ้นเพราะอะไรงั้นหรือ มันใช่โรคโลหิตจางใช่ไหมน้า

แต่ว่าอาหารเช้าผมทานอย่างถูกต้องน้า

 

[รุ่นพี่ฟื้นแล้ว!?]

[โซราาาา ไม่เป็นไรน้าา?]

 

การพยายามจะถามสาเหตุได้ห่างไกลออกไป คนที่เปิดประตูอย่างลนลานและกระโจนเข้ามาคือลูลู่กับเฟรย์

ดูเหมือนว่าจะทำให้กังวลเป็นอย่างมากจริงๆ

 

[ทั้งสองคนอย่าส่งเสียงเอะอะโวยวาย มีคนป่วยอยู่น่ะ]

 

ผมได้ยินเสียงถอนหายใจของยูเรีย ......งานเทศกาลไม่ไปจะดีงั้นหรือ

 

[ทุนคน งานเทศกาลล่ะ?]

[เวททีของชั้นน่ะจบเรียบร้อยแล้วล่ะ เพราะงั้นโซระไม่ต้องกังวลหรอก!]

[เพราะสนุกรื่นเริงไปทั่วในช่วงเช้าแล้ว]

 

ดูเหมือนว่าจะให้ความสำคัญกับทางด้านผมก่อน ผมขอโทษสำหรับบางสิ่งบางอย่าง

 

[ขอบคุณ…..]

[ไม่ต้องคิดมากหรอก ยิ่งกว่านั้นไม่เป็นไรน่ะ?]

[เรียล่าซามะ เป็นยังไงงั้นหรือคะ? ไม่จริงนะหรือว่าไม่ใช่ว่าเป็นโรคร้ายใช่ไหม…….]

 

เฟรย์เขยิบหน้าเข้ามาเหมือนจะเป็นกังวลนอกเหนือจากนั้น ลูลู่เข้าไปใกล้ๆเรียล่าซัง

หลังจากขยี้หัวนั้นเบาๆ เรียล่าซังผุดรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความหมายและมองมาที่ผม

......มันคืออะไรงั้นหรือเน๋

 

[ไม่เป็นไรเน้อ ไม่ได้ป่วย]

[อย่างที่คิดจริงๆ เป็นเพียงแค่โรคหิตจางเท่านั้นใช่ไหม?]

 

ถ้าไม่ได้ป่วยนึกได้แต่เพียงแค่นั้น

 

[นั่นสิเน้อ บางทีอาจจะเป็นโลหิตจางเน้อ]

[โลหิตจาง?]

[โลหิตจางหมายความว่าเลือดไม่เพียงพอสินะคะ แต่ว่าได้ทานอาหารอย่างถูกต้องทุกวันล่ะ

ทั้งที่คิดว่าด้านโภชนาการเองก็ถูกต้องเช่นกันคะ]

 

ยูเรียทำหน้าเหมือนกับคัดค้านแต่ว่า เรียล่าซังกลั้นเสียงหัวเราะไว้อยู่ในปากเหมือนกับอดทนเอาไว้

 

[เอาเถอะ บางทีโภชนาการคงจะไม่เพียงพอนิดหน่อยละเน้อ]

 

ยูเรียที่ถูกเถียงด้วยคำพูดนั้นแสดงสีหน้าเคร่งขรึมออกมา

เพราะเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับอาหารที่กำลังพยายายามอยู่อย่างจริงจังเพราะงั้น

คำพูดไม่ดีนั้นแม้แตตัวผมเองไม่สามารถยอมรับได้นิดหน่อย

 

[แม้เกี่ยวกับโภชนาการแต่ว่าเกี่ยวกับการฝึกฝนกับนายท่าน คิดว่าตระเตรียมเมนูได้อย่างถูกต้องงั้นหรือ?]

[เข้าใจอยู่แต่ว่า ไม่ว่าจะสักแค่ไหนก็ตามเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงกระทันหันคงจะปรับตัวโดยไม่รู้อะไรเลยละเน้อ?]

 

กำลังพูดอะไรกันอยู่งั้นหรือเน๋ ยูเรียเอียงคอของเธอด้วยใบหน้าเหมือนกับสงสัย

ทางด้านของผมถ้าจะให้พอละก็ มีเหงื่อเย็นๆอะไรสักอย่างกำลังไหลออกมาจากทางหลัง

ไม่อยากที่จะได้ยินเรื่องราวก่อนหน้านี้อะไรสักอย่าง คือว่า สภาพร่างกายไม่ดีเพราะงั้นนายหลับก้คงได้ใช่ไหมน่ะ

 

[หมายถึงอะไรงั้นหรือคะ?]

[โภชนาก็เป้นสิ่งที่จำเป็น "ที่อยู่ตรงนั้น"ไม่ได้หมายความว่าจะพิจารณาว่าตัวคนเดียวอีกแล้วเน้อ?]

 

เรียล่าซังหัวเราะอย่างซุกซนพร้อมกับกำลังชี้มาทางผม

ผมหันไปทางด้านหลังในชั่วะพริบตา ตรงนั้นมีเพียงแค่กำแพง

จริงๆเลยกรุณาอย่าเล่นอะไรเช่นเรื่องสยองขวัญ  ไม่มีการตอบสนองอะไรเลยงั้นหรือ

ถ้าหากไม่สามารถนอนได้ในตอนกลางคืนจะให้ทำยังไงงั้นหรือ

 

[กำลังพูดอะไรอยู่งั้นหรือ ไม่มีใครอยู่เลยล่ะ?]

 

ทั้งๆที่พูดแบบนั้น เรียล่าซังยังคงชี้นิ้วมาที่ผมเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง

ยูเรีย ลูลู่และเฟรย์ก็ด้วย จ้องมาที่ผมตามจุดที่ชี้มา

ไม่จริงนะหรือว่าที่ไหล่งั้นหรือ? จริงๆน่ะกรุณาหยุดเถอะมันน่ากลัวจริงๆ!

 

[ทะ ทุนคนเกิดอะไรขึ้นงั้นหรือ กรุณาอย่าพูดเรื่องที่น่ากลัวสิ!]

 

[มะ ไม่จริงนะหรือว่า…..]

 

ยูเรียเพราะเหตุผลอะไรสักอย่างจ้องมาที่ท้องของผมพูดออกมาเสียงสั่นพร้อมกับยื่นมือออกมาอย่างสั่นเทา

กรุณาหยุดเถอะ ผมไม่อยากที่จะได้ยิน!!

 

[จะจริ....จริงงๆงั้นหรือ.....ราชินี ขอแสดงความยินดีกับการตั้งครรภ์ด้วยนะคะ! วิเศษไปเลยไม่ใช่หรือ?]

[ยินดีด้วยนะคะคุณหนู!]

[โกหกนะ จริงๆงั้นหรือ!? รุ่นพี่ ยินดีด้วย!]

[จริงๆหรือ? มีเด็กงั้นหรือ!?]

 

…………………。

 

[แม้จะกระทันหันถ้าหากไม่ได้แจ้งให้คุณท่านทราบละก็ ไม่ผิดแน่นอนใช่ไหมน่ะคะ?]

[การวินิจฉัยถูกต้องล่ะเน้อ]

[ท่านชูยะก้คงดีใจมากๆแน่นอนสินะคะ บางทีคงจะเป็นคุณพ่อเห่อลูกยิ่งกว่ามาโคโตะซังอีก]

[ชั้นก็จะพยายามช่วยดูแลทารกด้วยเพราะงั้นน่ะ! ไว้ใจได้เลย!]

 

…………………。

 

[อย่างไรก็ตามไปบอกคุณท่านก่อน! คุณหนู กรุณาพักผ่อนด้วยนะคะ!]

[รุ่นพี่ดีจังเลยน้าา! เพราะงั้นชั้นก็จะช่วยเป็นพี่เลี้ยงด้วย!]

[เน๋ เพลงกล่อมเด็กเอาแบบไหนดีงั้นหรือ?]

[เข้าใจว่ากำลังดีใจอยู่แต่ว่าช่วยสงบลงก่อน แม้ว่าไม่ได้ป่วยแต่ที่ล้มลงไปด้วยโรคโลหิตจางเพราะมันคือเรื่องจริงละเน้อ]

 

…………………………………………………………………………。

 

 

RESULT】

―――――――――――――――――――――――――――――

◆-------------★【โซระ】--★【ลูลู่】--★【ยูเรีย】

[◇MAX COMBO}--◇【0】----◇【0】----◇【0】

[◇TOTAL HIT}----◇【0】----◇【0】----◇【0】

---------------------------------------------------

[◇TOTAL-EXP}-◆【1314】--◆【613】--◆【654】

―――――――――――――――――――――――――――――

【Party】

[โซระ][Lv55]HP110/110 MP3100/3100[ตั้งครรภ์]

[ลูลู่][Lv88]HP1320/1320 MP50/50[ปกติ]

[ยูเรีย][Lv80]HP4560/4560 MP132/132[ปกติ]

[เฟรย์][Lv60]HP720/720 MP1570/1570[ปกติ]

[ชูยะ][Lv130]HP4210/4210 MP4006/4006[ปกติ]

―――――――――――――――――――――――――――――

【Record】

[MAX COMBO]>>55

[MAX HIT]>>55

―――――――――――――――――――――――――――――

【พูดสั้นๆ】

หู「…………………………」

แมว「รุ่นพี่ー รุ่นพี่ー?」

ปลา「โซราาา ถ้าไม่ขยับจะจุ๊บบบบ จะจุ๊บละนะー?」

วัว「ไม่ได้การแล้วนะคะ แข็งอย่างสมบูรณ์เลย」




NEKOPOST.NET