(นิยายแปล) ฮาเร็มต่างโลกของคนสกิลโกง(นายท่านสกิลโกงกับเกิดใหม่เป็นเอลฟ์โลลิ) ตอนที่ 44.1 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

(นิยายแปล) ฮาเร็มต่างโลกของคนสกิลโกง(นายท่านสกิลโกงกับเกิดใหม่เป็นเอลฟ์โลลิ)

Ch.44.1 - บทเสริมE2 เรื่องราวของคุณหูวัว


ตั้งแต่จำความได้ก็อยู่ด้วยกันมาตลอด

ตอนที่กลายเป็นผู้ใหญ่เขามีความสามารในการดึงดูดใจแตกต่างกับเด็กผู้ชายคนอื่นๆ

การอยู่เคียงข้างเขากลายเป็นเรื่องปกติไปโดยไม่รู้ตัว

คอยสนับสนุนเขาที่ทำงานในฐานะนักผจญภัย

ไม่มีความสงสัยและเชื่อใจว่าอนาคตของตนเอง

จะได้ใช้ชีวิตเป็นครอบครัวและคลอดลูกของเขา

 

แต่ทว่าความฝันนั้นมันมันหายวับไป และถูกบังคับตัดขาดสะบันลงด้วยมือของตัวเขาเอง

 

□■>>เรื่องราวของคุณหูวัว_

 

ฤดูหนาวได้มาเยือนในป่า ช่วงที่สงบสุขระยะนึงได้จบลงและก็ได้ยอมรับผู้ลี้ภัยคนใหม่มา

วันที่หิมะหยุดตกอย่างน่าประหลาดได้มีต่อเนื่องไป

ชั้นที่ได้ตากผ้าที่ซักในส่วนของวันนี้เสร็จแล้วได้พ่นลมหายใจสีขาวออกมา

พร้อมทั้งเดินอย่างมั่นคงบนหิมะและกลับเข้าไปภายในห้อง

ต้องขอบคุณแขตแดนที่ใช้ลดอุณหภูมิรอบบ้านทั้งที่ด้านนึงเป็นดินแดนที่ปกคลุมด้วยหิมะ

ในทางตรงกันข้ามค่อนข้างหนาวสำหรับผู้อ่อนแอ

 

ถึงแม้จะไม่ถึงขาดที่จะสวมเสื้อผ้าเบาๆได้แต่ทว่า

ถ้าสวมเสื้อผ้าเอาไว้แน่นหนาก็ไม่ถึงกับขนาดที่ต้องกังวงว่าจะหนาวจนแข็ง

แม้ว่าเดิมทีแล้วคิดว่าเป็นคนที่สุดยอด ถ้าได้เห้นปรากฎการณ์นี้กับตาโดยตรงละก็

คิดอีกครั้งว่าคุณท่านช่างเป็นคนที่สุดยอด

 

ใช่ คุณท่านน่ะ เป็นเจ้าของสัตว์เลี้ยงสมัยที่ชั้นยังเป็นทาส เป็นนายจ้างในตอนนี้

เป็นหนึ่งในสองคนที่ให้ความช่วยเหลือชั้นตอนที่ตกต่ำสุดๆ

 

ชั้นที่ถูกขายออกไปโดยเพื่อนสมัยเด็กที่เชื่อใจ

ตอนที่คุณหนูได้มาหาชั้นที่อยู่ในห้วงลึกของความสิ้นหวัง

ถ้าพูดตามจริงๆละก็ รู้สึกเกลียดชังถึงขนาดที่อยากจะต่อยเลย

พอหวนกลับมาคิดในตอนนี้ เข้าใจว่ามันป็นเพียงแค่ความหวาดระแวงแต่ทว่า

ในตอนนั้นมันไม่ใช่คิดแบบนั้นโดยสิ้นเชิงเลย

 

เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆที่ถูกเลี้ยงโดยนายท่านที่แต่งกายสะอาดสะอ้านดูดี

ได้รับประทานอาหารดีๆและผิวพรรณก็ดี และได้รับเสื้อผ้าสวมใส่ดีๆ

เป็นทาสที่เห็นแล้วรู้เลยว่าได้รับความสำคัญมาก

ตัวชั้นสามารถเห็นเรื่องราวได้เพียงแค่เช่นนั้น

สามารถคิดได้เพียงแค่ว่าคุณหนูอุตส่ามาเพื่อทำเรื่องบ้าๆกับชั้นที่ถูกทิ้งโดยคนเพ้อฝัน

 

แต่ทว่าเธอให้ความช่วยเหลือชั้น

ส่วนสำคัญตอนที่รู้ว่าได้รับการขอร้องสำหรับการให้ซื้อตัวชั้น

จนกระทั้งเป็นหนี้จำนวนมหาศาลมีจุดประสงค์อะไรกันแน่และมีข้อสงสัยอยู่ภายในใจ

หลังจากได้ฟังคำสารภาพในภายหลัง แม้จะบอกว่า....เป็นเรื่องขำขันในตอนนี้ที่ตกตะลึง

ภายในตัวชั้นไม่ได้มีการตัดสินคำพูดในตอนนั้นว่าเป็นความจริงงั้นหรือ

แต่ทว่าก็คิดว่าด้วยบุคคลิกของคุณหนูไม่ได้โกหก

 

การที่ใช้ชีวิตกับคุณท่านและคุณหนู ชั้นมีความสุข

ชั้นยอมรับว่าทุกๆวันว่าพยายามเพื่อที่จะทำความสะอาดห้อง

และทำอาหารที่ชั้นทำให้มีรสชาติอร่อยและรอยยิ้ม

เหนือว่าสิ่งใดทั้งสองคนให้พูดคำขอบคุณด้วยรอยยิ้ม

สำหรับตัวชั้นที่ชั้นชีวิตที่หม่บ้านที่ไม่สามารถบอกได้ว่าไม่ค่อยอุดมสมบูรณ์

(TL//ประมาณว่าพอมีพอกินระดับนึงแต่ไม่ถึงกับแร้งแค้นขนาดหมู่บ้านลูลู่)

เรียกได้ว่าอยู่ในฐานะที่อุทิศตนให้กับอีกฝ่ายนึงเป็นเรื่องธรรมดา

เพราะแม้แต่ที่ทำให้เคนไม่เคยมีคำพูดขอบคุณให้แม้แต่ครั้งเดียว

 

การที่ได้อยู่เคียงข้างคนพวกนี้ เป็นครั้งแรกที่ชั้นได้ตระหนักว่า

เคนไม่ได้คิดเกี่ยวกับเรื่องของชั้นอะไรเลยไม่แม้แต่น้อย

ทั้งเศร้าและแค้นใจ เพราะเหตุนั้นชั้นถึงได้รับการฝึกฝนและอ้อนวอนกับคุณท่าน

และคิดว่าจะพยายามไม่กลับไปเหลียวมองเจ้าหมอนั่นแม้แต่นิดเดียว

 

ในระหว่างที่ใช้ชีวิตแต่ละวันเช่นนั้น กลายเป็นว่าชั้นชอบคุณท่านโดยไม่รู้ตัวแล้ว

แต่ทว่านายท่านตกหลุมรักคุณหนูแบบโงหัวไม่ขึ้น

ฝ่ายคุณหนูก็มีความสัมพันธ์ต่อกันที่ดีกับคุณท่าน

กับคุณหนูมีบุญคุณ แม้จะไม่ใช่ความรักแต่ว่าชอบรอยยิ้มที่ไร้เดียงสานั้น

ไม่สามารถเลียนเพื่อที่แยกความสัมพันธ์ของทั้งสองคนได้

 

แม้จะพูดเช่นนั้นแต่ก็ไม่สามารถที่จะตัดใจได้  

และได้ปรึกษษกับลูลู่หลายครั้ง.....จนกระทั่งมีความสัมพันธ์กับคุณท่าน

มีความสุขและได้รับการเติมเต็มแต่ทว่า

เป็นการร่วมหลับนอนชายหญิงพร้อมกับคุณหนู

สุดท้ายเข้าใจได้ว่าคุณท่านไม่สามารถกลายเป็นของตัวเองได้อย่างแน่นอน

 

คุณท่านให้ความเอ็นดูและความเมตตา

อย่างไรก็ไม่รู้การที่ตระหนักได้ถึงสิ่งที่ต้องการหรือได้รับการเติมเต็มอย่างเหมาะสม

มันชัดเจนเลยกลายเป็นความรู้สึกที่ยินดีและรู้สึกถึงความรักแต่ทว่า

หลังจากเห็นท่าทางที่มีต่อคุณหนูแล้วเรื่องนั้นคือลำดับที่สอง

หรือก็เป็นลำดับที่สามเพราะนั่นคือทัศนะที่เกิดขึ้น

 

คุณท่าน จะกระแทกอารมณ์ตามจริงเฉพาะกับคุณหนูเท่านั้น

แข็งแกร่งพอถึงขนาดที่เห็นได้เลยไม่สามารถทำกับพวกชั้นได้ในบางครั้ง

มันช่างรุนแรง และบ้าคลั่ง(TL//อารมณ์กระแทกไอ้นั่นหนูโซระนั่นละ*.*)

ขนาดคิดว่ามันอะไรกันเจ้าสิ่งนั้นที่ถูกใส่เข้าไปมีส่วนเหลือเพียงนี้

(TL//ชูยะบอกผมไม่เล็กนะครับแถมไม่สั้นด้วย-.-)

ชั้นแม้จะเซ่อซ่าแต่ก็ไม่ได้สมองทืบ

 

โชคดีที่ทั้งคุณทั้งและก็คุณหนูอนุญาติให้พวกชั้นอยู่ในฐานะนางสนม

และบอกให้ว่าจะให้ทำเด็กก็ไดถ้าหากคิวถัดไปต่อจากคุณหนู

ไม่เข้าใจความรู้สึกของลูลู่แต่ทว่า สำหรับตัวชั้นไม่ได้ถึงขีดสุดที่ซับซ้อน

ถึงแม้กระนั้นไม่สามารถเปลี่ยนแปลงเฉพาะความรู้สึกที่บอกว่าชอบได้

 

ใจความสำคัญที่บอกให้ได้ยินว่าแบบนั้นก็ดี

ในขณะที่อธิษฐานว่าความรู้สึกที่แท้จริงของตนเองจะกลายเป็นจริงในสักวันนึง

ชั้นเองก็ดูแลเอาใจใส่พวกเด็กๆที่โบกไม้โบกมือในวันนี้

นั่นล่ะเพราะเหตุนั้น สำหรับตัวชั้นแล้วมันเป้นช่วงเวลาที่ได้รับการเติมเต็ม

 

 

[คุณหนู หมกตัวอยู่ในโคทัตสึอีกแล้ว.....]

 

เมื่อไปถึงที่ห้องนั่งเพื่อพักผ่อนสักนิดหลังจากทำงานเสร็จแล้ว

คุณหนูมุดอยู่โครงสร้างที่รอบล้อมตัวในโคทัตสึขนาดใหญ่สำหรับผู้ใหญ่หลายคน

แม้จะส่งเสียงออกมาพร้อมทั้งถอนหายใจ เป็นปฏิกริยาตอบสนองที่ไม่ดีเลย

 

[....ไม่อยากที่จะทำงานเลยเจ้าค่า]

(TL//รอบนี้หนูโซระใช้ござるปกติไม่เคยใช้เป็นภาษาสุภาพมาก)

 

นับตั้งแต่เข้าสู่ช่วงฤดูหนาวมา

กลายเป็นว่าความเกรียจคร้านของคุณหนูนิสัยแย่สุดๆไปเลย

ไม่รู้เพราะอะไรทั้งที่ทำอะไรบางสิ่งบางอย่างเช่นทำความสะอาดและซักผ้า

และทั้งตื่นเร็วกว่าชั้นเอยเตรียมทำอาหารเช้าเอยจนกระทั่งตอนนี้

แต่ว่าหมู่นี้ตลอดทั้งวันอยู่ที่เตียงที่คุณท่านสร้างขึ้นมาใหม่

อยู่อย่างเกียจคร้านด้วยเครื่องมือเวทย์มนต์ที่เรียกว่าโคทัตสึ

เรียกได้ว่าการกลับมาของ"ปีศาจในฤดูหนาวที่น่ากลัว"

แต่ทว่าดูเหมือนว่าในเบื่้องต้นจะทำงานได้น้อยสุดๆ

เห็นได้ชัดเลยว่าปริมาณมันลดลงอย่างชัดเจน

(TL//คือหนูโซระขี้เกียจจนแทบไม่ทำไรแล้ว)

 

[จะไม่ทำงานก็ได้นะคะเพราะงั้น ถ้านอนอยู่ตรงนั้นละก้จะเป้นหวัดได้นะคะ]

 

[อุ๊]

 

คุณหนูที่ถูกตำหนิจ้องมองด้วยท่าทางราวกับว่ามีอักษรที่เขียนว่าไม่พอใจติดอยู่เอาไว้

ชั้นเห็นเพียงแค่ราวกับเด็กตัวน้อยที่กำลังโมโห ไม่มีพลังคุกคามเลย

ก่อนอื่นจำได้ว่าคุณท่านก็เคยพูดเอาไว้ว่า

"การนอนหลับที่โคทัตสึมันไม่ดีต่อร่างกาย" ระวังต่อๆไปด้วย

 

[คุณ...หนู......?]

 

[ไม่อยากจะออกอะ เกลียดอากาศหนาวอู้ว]

 

เพราะมุมมองที่เห็นก่อนหน้านี้นายท่านที่รู้สึกตัวพร้อมทั้งลบกลิ่นอายให้หายไป

พร้อมทั้งใช้ปลายนิ้วชี้ขึ้มาที่ปากอย่างเงียบๆ(TL//ท่าชู่วอย่าเอ้ดไป)

และเห็นว่ามุดเข้าไปฝั่งตรงตรงของโต๊ะตัวใหญ่

มิหนำซ้ำคุณหนูที่ไม่ได้รู้สึกตัวเลย และยังคงโต้แย้งด้วยเสียงเหมือนกับว่า

มีเพียงแค่ร่างกายส่วนบนที่ยื่นโผล่ออกมาจากโคทัตสึทั้งๆอย่างนั้น

 

[ฤดูหนาวควรที่จะจำศีลเพราะงั้น ผมจะอยู่ที่นี่]

 

[ถ้าเอาแต่ทำเช่นนั้นละก็ จะถูกกินโดยปีศาจในโคทัตสึล่ะคะ?]

 

ชั้นก้มมองลงไปพร้อมทั้งนึกเรื่องราวของโคทัตสึที่นายท่านล้อเล่นแต่งเสริมเพิ่มเติม

อันที่จริงปีศาจที่เรียกว่าโคทัตสึจะล่อลวงนักเดินทาง

เข้าไปในปากในวันของฤดูหนาวอากาศหนาว หลังจากอุ่นแล้วตอนที่ประมาท

ก็จะถูกลากเข้าไปกินทั้งๆอย่างนั้น

 

[อุ๊ป เชื่อจริงจังกับเรื่องพรรค์นั้นหรือ ผิดคาดเลยไม่คิดว่ายูเรียก้ยังเป็นเด็กโอ้วว!?]

 

คุณหนูแสดงที่ท่าทางงี่เง่านิดหน่อย ทันใดนั้นก็ส่งเสียงแปลกๆออกมา

และถูกลากกระทั่งถึงหน้าอกโดยโคทัตสึเข้าไปในครั้งเดียว

ถ้าจะให้พูดละก็คุณหนูจับพรหมเอาไว้ด้วยท่าทางหวั่นวิตกอย่างชัดเจน

กำลังดิ้นรนอยู่

 

[มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!?]

 

[อาา ดูเหมือนว่าจะสายเกินแล้วสิคะ]

 

[เดี๋ยว รอก่อน!? หยุดดึงก่อนนนน!?]

 

ปีศาจในโคทัตสึราวกับว่าไม่สนใจการต่อต้านได้ลากคุณหนูเข้าไปอย่างไรความปราณี

ทางด้านคุณหนูก็ได้ต่อต้านอย่างสุดชีวิตแต่ทว่า ผลสุดท้ายด้วยเรี่ยวแรงที่ราวกับเด็กทั่วไป

ในที่สุดแล้วก็เห็นเพียงแค่มือที่วางอยู่บนผ้าปู

 

เริ่มสั่นไหวตึกตังตึกตังแผ่นด้านบนของโคทัตสึราวกับว่ากำลังเคี้ยวอยู่

สอดคล้องกับเสียงกรีดร้องออกมาอู้อี้นิดหน่อย

มือที่จับผ้าปูอยู่เริ่มสั่นนิดหน่อยและบีบเอาไว้ประมาณว่ากลายเป็นสีขาว

 

[กรุณาทำในปริมาณที่พอเหมาะนะคะ]

 

สิ่งนี้มันถ้าจะต้องใช้เวลาและมุ่งหน้าไปยังโกดังที่ใช้เก็บวัตถุดิบสำหรับทำอาหารกลางวัน

ตอนที่เหลือบมองไปนิดหน่อยก่อนที่จะออกจากห้อง

แขนที่ถูกทำให้ไร้เรี่ยวแรงถูกลากเข้าภายในโคทัตสึแล้ว

เป็นความสัมพันธ์ที่ดีจริงๆและน่าอิจฉา ชั้นรู้สึกอิจฉา

 

แล้วก็ ทั้งที่ได้รับความรักจากนายท่านถึงขนาดนั้น

แต่ทว่ากลับตอบแทนด้วยท่าทีที่เย็นชาในบางครั้งชั้นรู้สึกหมั่นไส้นิดหน่อย




NEKOPOST.NET