(นิยายแปล) ฮาเร็มต่างโลกของคนสกิลโกง(นายท่านสกิลโกงกับเกิดใหม่เป็นเอลฟ์โลลิ) ตอนที่ 32 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

(นิยายแปล) ฮาเร็มต่างโลกของคนสกิลโกง(นายท่านสกิลโกงกับเกิดใหม่เป็นเอลฟ์โลลิ)

Ch.32 - การทำที่ดินฝืนนี้ให้เป็นแคมป์


ผลจากการสำรวจ

ทำให้รู้ว่าไม่มีที่อื่นใดเหมาะสมกับสำหรับการใช้ชีวิตอยู่มากที่สุดเท่ากับริมทะเลสาบ

และปลอดภัย จึงได้ตัดสินใจแล้วที่จะสร้างบ้านอยู่ที่นี่

นายท่านสร้างรากฐานของบ้านโดยใช้เวทย์ดิน หรือใช้เป็นวัสดุอุปกรณ์สำหรับก่อสร้าง

ส่วนคาไซซังใช้วัสดุที่นายท่านทำขึ้นมาสร้างที่กั้นสำหรับปลากินเนื้อ

 

ไม่ได้เพียงเฉพาะแค่เวทย์มนต์ แต่ยังรวมถึงการใช้แรงกายเพื่อทำงานด้วยเหมือนกัน

เพื่อใช้เรี่ยวแรงให้หมด(ละมั่ง) เพราะหมู่นี้นายท่านทำตัวเงียบสงบ

เพราะงั้นผมก็เลยสามารถทำงานที่เกี่ยวข้องกับการทำบ้านได้ด้วยความสบายใจ

แม้จะบอกว่าอย่างงั้นก็ตาม  แต่ก็ทำแค่ดินเหนียวเพื่อทำภาชนะสำหรับใส่อาหาร

หรือทำสวนเพาะปลูกรอบๆพื้นที่ที่อยู่อาศัยกับพวกลูลู่ มันเป็นความรู้สึกเช่นนั้น

 

ถึงแม้จะบอกว่า ทั้งวัตถุดิบและเสบียงอาหารก็อยู่ในสต็อกของนายท่าน

แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าไม่มีวันหมด เพราะไม่สามารถจัดซื้อจัดหาได้

เพราะงั้นอยากเพิ่งตัวเองให้มาที่สุดเท่าที่เป็นไปได้ละนะ ทุกคนก็กำลังพยายาม

 

 

ในช่วงพักของการทำงาน

พอผมล้างดินที่ติดอยู่ที่มือแล้วก็มุ่งตรงไปยังบ้านที่กลายเป็นรูปเป็นร่างแล้ว(ประมาณมีโครงสร้าง)

เพื่อไปทานอาหารกลางวัน ก็เห็นคาไซซังกับนายท่านที่ถือดาบไม้กำลังจ้องกันและกันอยู่

 

พอผมใช้มือหยิบแซนวิชในส่วนของตัวเองที่ตั้งอยู่บนโต๊ะกลางแจ้ง

และไปยังฝ่ายของพวกผู้หญิงที่กำลังชมการต่อสู้ และนั่งลงที่ข้างๆยูเรีย

 

[กำลังจะทำอะไรหรือ?]

[ท่าทางจะแข๋งขันกันคะ]

 

ยูเรียที่กำลังกินแซนวิสเบค่อนตอบกลับมา

และที่ฝั่งตรงข้ามข้ามด้านข้างมีตัวคล้ายๆกับปลาโลมาเก๊(หมูทะเล)เข้ามาเกาะคลอเคลีย

ผมเจตนาที่จะไม่สนใจพร้อมกับใช้สายตามองตรงไปยังพวกผู้ชายเป็นสักขีพยานด้วยสีหน้าที่จริงจัง

 

ในระหว่างที่พวกผมเฝ้าดูการต่อสู้อยู่ และทำให้เกิดความเงียบขึ้นมา

 

พอคาไซซังพุ่งตัวออกมาจนอันตรธานหายไปแล้วพุ่งขึ้นมาในชั่วพริบตาจนฝุ่นตลบไม่ทันรู้ตัว

มีเสียงของดาบไม้กระทบกัน ดูเหมือนว่าจะเอาจริงสินะโดยการคาดคะเนจากความดังของเสียง

ยอมรับเลยว่าผมไม่สามารถมองเห็นได้โดยสิ้นเชิง

 

แต่ว่าอย่างไรก็ตามนายท่านทำหน้าแบบไม่ทุกร้อนอะไรพอรับดาบเอาไว้

และปล่อยให้มันไหลผ่านไปด้านข้างของร่างกาย

ดูเหมือนว่าจะไม่ได้ใช้เวทย์มนต์แต่ว่า อย่างที่คิดเลยความแข็งแกร่งสินะ

 

ใช้ตาไล่มองตามวิถีวงโคจรของประกายดาบ

และปล่อยให้ไหลผ่านไปเหมือนกับต้นหลิวไปได้อย่างหวุดหวิด

โดยเสียงของสายลมเหมือนราวกับจะเฉือดเฉือนได้......โอย่า?(เสียงประมาณตกใจ)

 

นายท่านอาศัยระยะห่างช่องว่างของลมหายใจของคาไซซัง

แต่ทว่า พอมองเพียงแว่บเดียว ก็สามารถมองเห็นระยะห่างของช่องว่างได้

ปราศจากหัวใจหรือมีการแสดงออกที่แข็งกระด้างกัน อีกด้านนึงคาไซซังทำหน้าเหมือนกับว่ายังไหว

เอาละ เห็นท่าทางยังไหวเพียงแต่ว่าไม่สามารถตอบโต้ได้ละนะสิ่งนี้

 

นายท่านเป็นประเภทสายเวทย์มนต์

แต่ทว่าเกี่ยวกับเวทย์มนต์เป็นความแข็งแกร่งที่อยุ่ในระดับผิดปกติเลย

การจู่โจมเแบบง่ายๆดูเหมือนว่าจะมีกลยุทธ์เพิ่มขึ้นสำหรับคาไซซัง

อีกด้านหนึ่งนายท่านที่ต้องรับการโจมตีที่เหมือนกับพายุแต่ว่า

อีกในอีกเวลาไม่นานก็เกิดอาการวอกแวกจากการเคลื่อนไหงของคาไซซังที่โจมตีลงมาจากด้านบน

และถูกเตะทำให้ดาบกระเด็นออกไป

 

[พอแค่นั้นละ! ผู้ชนะ มาโคโตะ!]

 

ลูลู่ประกาศชัยชนะของคาไซซัง โอ้ว เป็นครั้งแรกที่เห็นใบหน้าเหมือนกับเจ็บแค้นของนายท่าน

เพราะมีพลังโกง เพราะเป็นหนึ่งไม่มีใครเทียบได้ เพราะงั้นเลยรู้สึกเจ็บใจสินะ

เออเอาเถอะ ถือว่าสนุกมาก ขำลั่นเลย(TL//นึกถึงฉากที่เอรินะจินตนาการถึงโซมะkerakera)

ใช่แล้วละ เพราะรอคอยมานาน เพราะงั้นมาหยอกล้อกันเถอะ

 

[ยกแขนขึ้นมามากนะ ไม่ใช่คู่แขjงด้วยดาบอีกต่อไปแล้วละมั่ง]

[เพราะไม่ได้หมายความว่าชั้นจะหนีหรอกนะ

แต่ว่าถ้าสามารถใช้เวทย์มนต์ได้ละก็ไม่มีทางเป็นไปได้ที่จะชนะหรอกนะ.....]

 

ผมนำดาบไม้เข้ามาใกล้ จากด้านหลังของนายท่านที่กำลังคุยอย่างฉันมิตรสามัคคี

 

[นายท่านที่มีพฤติกรรมแบบเย็นชา ไม่คาดคิดเลยว่าดาบจะไม่แข็งแกร่งเลยเน๋]

(TL//เอล์ฟน้อยปากพาจนตลอด)

[........]

 

เพราะผมจ้องไปที่นายท่านแต่ก็ไม่ได้สนใจอะไร

เห็นได้ชัดว่าไม่สามารถยื่นมือมาแตะต้องผมได้ โดยใช้เรี่ยวแรงไปกับการก่อสร้างในทุกๆวัน

มิหนำซ้ำที่นี่ก็ยังไม่มีห้องใต้ดินอีกด้วย (TL//RIPแก่หนูโซระในเร็วๆนี้)

เหนือไปกว่านั้นฝ่ายตรงข้ามที่ไม่มีอาวุธก็ไม่น่ากลัวเลยละเนอะ

 

[ถึงแม้จะเป็นแบบนี้ก็ตามครั้งนึ่งก็เป็นเคนโด้ขั้นแรกละ

ถ้าต้องการละก็ จะให้ผมสอนให้นายท่านเอาไหมละ?](TL//ในดิบพูดแบบยกตนข่มท่าน)

[โซ โซระจัง?]

 

ผมเข้าไปอยู่ระหว่างคาไซซังแบบตรงๆ(เชิดๆอกผ่ายไหล่ผึ่งมั่นใจ)

และเล่นดาบไม้ที่อยู่ในมือ พร้อมทั้งมองนายท่านแบบยั่วยุท้าท้าย

นายท่านจ้องผมด้วยท่าทางเหมือนกับอารมณ์ไม่ดีแต่ว่า

มองไปที่ข้างหลังของผม การแสดงออกทางสีหน้ากลายเป็นรู้สึกตกตะลึงโดยไม่คาดคิด

มันอะไรกันแน่.....?

 

แม้จะโดนล่อลวงให้มองไปด้านหลังก็ตาม ก็มีเพียงแค่คาไซซังที่กำลังมึนงงอยู่เท่านั้นเอง

 

[มันอะไรกันใบหน้านั้น....]

 

ผมในตอนนี้คงจะทำหน้าแปลกๆใช่ไหม

นายท่านใช้มือข้างนึงปิดปากแบบหลวมๆพร้อมทั้งลูบหัวของผม

ต้องการจะทำอะไรกันนะเจ้าสัตว์ปีศาจลามกตัวนี้ อะดะเดี๋ยว

อะไรกันอยู่ดีๆก้อุ้มขึ้นมากระทันหันมันอะไรกันนะ!?

อะ ดาบไม้ร่วงลงไปแล้ว!

 

[ทำอะไรกันกระทันหันนะ.....อุกี๊! ได้โปรหยุดเถอะ มันเลอะเหนียว เหม็นกลิ่นเหงื่อ!]

[อย่ากังวลไปเลย เพราะคนที่ชั้นชอบที่สุดคือโซระนะ]

 

จริงๆเลยเลยพูดอะไรออกมากันนะ! กรุณาปล่อย

เพราะว่าเหงื่อเหนียวมันทำให้มันรู้สึกขยะแขยง! อันตราย

ถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป ได้ถูกพาไปที่ใต้ร่มเงาต้นไม้อีกแน่.....เพียงแค่เรื่องนั้น

เพียงแค่เรื่องนั้นเท่านั้นต้องป้องกันเอาไว้ให้ได้!(TL//จากตอนที่แล้วที่ถูกยูเรียพาไปทาถูๆ)   

 

[คือว่า น่าเสียดายนะแต่ว่าวันนี้เอาเพียงแค่นี้ละกัน]

 

อะ อาเร๊ะ? เพียงแค่ถูกกอดเบาๆแล้วได้รับการปล่อยตัวออกมาโดยง่ายดาย......

นายท่านลูบเบาๆที่หัวของผมที่ทำหน้างง

 

[ชั้นจะมาอาบน้ำว่าแต่ มาโคโตะจะทำยังไง?]

[อา ชั้นก็ไปด้วย...แต่ว่าไม่อยู่กับพวกเด็กผู้หญิงมันจะดีงั้นหรือ?]

[ในตอนนี้เห็นร่างกายเปลือยเปล่าของเจ้านี่ก็มั่นใจว่าสามารถควบคุมตัวเองได้ละ ละนะ]

 

เพราะอะไรทำไมถึงกล่าวออกมาตรงๆแบบนี้.....ละผมกำลังคิดอะไรอยู่

ในเรื่องนี้ราวกับว่า ไม่ได้ดูเหมือนผมคิดว่ามันน่าเสียดายใช่ไหม

ไม่ใช่สิ่งนี้มันคือความโล่งใจ เพราะว่าเพียงแค่รู้สึกเซื่องซึมโล่งใจนิดหน่อย

 

[ถ้างั้นไว้ทีหลังนะ โซระ]

[ปะ ไปดีมาดีนะ]

 

หลังจากส่งออกไปด้วยรอยยิ้มก็กลับไปยังที่ที่พวกผู้หญิงอยู่

นายท่านก็ยื่นหน้าเข้ามากระซิบที่ข้างหูของผมโดยไม่ทันตั้งตัว

 

[ถ้าตั้งถิ่นฐานเสร็จแล้วละก็ ชั้นจะให้ความเอ็นดูเยอะๆนะ]

[อิย็าาา!?]

 

กล่าวคำพูดออกมาพร้อมทั้งถูกเป่าลมหายใจอุ่นๆใส่

ทำให้ตัวแข็งขนลุกเกลียวขึ้นมาเลย ไม่เคารพตัวเองเลยริงๆนะเจ้าลามกนี่

และพอเร่งรีบหนีกลับไปยังที่ๆพวกยูเรียอยู่

ได้รับการกอดจากทั้งสองคนที่รออยู่อย่างเต็มที่

 

[คุณหนู....ผูกขาดไว้เพียงแค่คนเดียวไม่ได้นะคะ?]

 

กรุณาหยุดเถอะ มันเป็นการเข้าใจผิด มันไม่ใช่แบบนั้น

หมายความว่ายังไงกำลังพูดอะไรกันนะวัววลามกตัวนี้!

 

[จะแบ่งส่วนที่เหลือก็ได้ เพราะงั้นกรุณาแบ่งให้ด้วยเถอะนะคะ~]

 

กรุณาปล่อยเลย มันอะไรกันพวกเด็กสาวลามกพวกนี้!

ไม่ต้องเข้าทางช่องว่างระหว่างผม อาศัยช่วงเวลาที่สงบๆ

เข้าไปยื่นอุทธรณ์ต้องๆก็ได้ไม่ใช่หรือ(TL//เข้าไปขอตรงๆกับชูยะ)

 

[เจ้าลามกไม่ปฏิเสธที่จะมีความสัมพันธ์หรอก!]

[พูดเรื่องอะไรงั้นหรือคะ คุณหนู......

พวกชั้นแค่เพียงพูดว่าอยากจะพูดคุยกับนายท่านให้มากขึ้นกว่านี้เท่านั้นเอง?]

[ใช่ใช่แล้ว รุ่นพี่พูดคุยประมาณว่าแบบท่าทางสนุกสนาน หึงหวงให้มันพอดีนะคะหึงหวงนะ

หรือว่าบางทีรุ่นพี่กำลังจินตนาการเรื่องลามกอยู่ หน้าแดงละ?]

 

.....ถะ ถูกให้ทำไปแล้ว!? ถูกให้ทำอยู่ในสภาวะที่น่าอาย!     

นี่มันคือกับดัก! ดูเหมือนว่าผมจะดูถูกพวกเธอมากเกินไปสินะ ไม่จริงนะหรือว่าที่จริงแล้ว

เป็นการชักจูงความคิดอะไรพวกนี้และ มาทำการเลียนแบบด้วยไหวพริบ

 

[อุหวาาาา!!]

[อะ]

[หนีไปแล้ว!]

 

ถ้ากลายเป็นแบบนี้ละก็ ผมจะเก็บตัวอยู่แต่ในห้อง ไม่ออกไปแน่นอน!          

พอกระโจนเข้ามาในห้อง(ชั่วคราว)ของตนเองภายในกลุ่มเต็นท์ และมุดเข้าไปบนเตียง

รอบๆมีแต่ศัตรูทั้งนั้น ไม่มีหรอกพื้นที่ปลอดภัยอะไรพวกนี้หรอก

คนที่จะพึ่งพาได้มีเพียงแต่ตนเองเท่านั้น.....ไม่สามารถเอาชีวิตรอดได้ถ้าปราศจากการต่อสู้!

 

[กลับมาแล้ว โซระ]

 

ในขณะตัวสั่นอยู่บนเตียง พอตัดสินใจอย่างแน่วแน่ที่จะแข็งแกร่งขึ้น

ก็ได้ยินเสียงของเจ้าของเสียงที่ไพเราะออกมา

พอยื่นหน้าออกมาจากผ้าปูที่นอนด้วยความหวาดกลัว

มีเด็กสาวน่ารักผมสีชมพูอยู่ภายในเต็นท์ของคนที่ก่อให้เกิดบรรยากาศที่อบอุ่น

 

เด็กสาวที่ได้เห็นใบหน้าที่อ่อนโยนก็เหมือนกับได้รับการเยียวยาแล้ว

พอเขยิบเข้ามาใก้ลทางนี้และใช้สายตาที่แวววาวของสัตว์ปลากินเนื้อที่กำลังเล็งเหยื่อ

และยิ้มออกมาพร้อมกับลูบหัวของผมที่กำลังตัวสั่น

 

[ลำบากแย่เลยเนอะ แต่ว่าไม่เป็นไรหรอก ชั้นจะปลอบใจให้เอง!]

[อิย๊าาาาาา!]

 

【RESULT】

―――――――――――――――――――――――――――――

◆-------------★【โซระ】--★【ลูลู่】--★【ยูเรีย】

[◇MAX COMBO}--◇【0】----◇【0】----◇【0】

[◇TOTAL HIT}----◇【0】----◇【0】----◇【0】

---------------------------------------------------

[◇TOTAL-EXP}--◆【738】--◆【265】--◆【289】

―――――――――――――――――――――――――――――

【Party】

[ชูยะ][Lv77]HP1212/1432 MP1230/2530[ปกติ]

[โซระ][Lv19]HP45/60 MP733/733[ปกติ](TL//เลือดลดแสดงว่าโดยปลากินแล้วสินะ)

[ลูลู่][Lv54]HP735/735 MP36/36[ปกติ]

[ยูเรีย][Lv44]HP1540/1540 MP88/88[ปกจิ]

[เฟรยฺ][Lv28]HP182/182 MP530/530[ปกติ]

[มาโคโตะ][Lv42]HP724/1090 MP122/152[ปกติ]

―――――――――――――――――――――――――――――

【Record】

[MAX COMBO]>>33

[MAX HIT]>>33

―――――――――――――――――――――――――――――

【พูดสั้นๆ】

「อุหวาาา !เกลียด!เกลียดทุกคนเลย!」

「แต่ว่าเพราะอะไรสักอย่างรุ่นพี่ดูเหมือนว่าเริ่มที่จะพูดเหมือนเด็กเล็กเลย」

「คุณหนู กลายเป็นเด็กขึ้นไปเรื่อยๆสินะ」

 




NEKOPOST.NET