(นิยายแปล) ฮาเร็มต่างโลกของคนสกิลโกง(นายท่านสกิลโกงกับเกิดใหม่เป็นเอลฟ์โลลิ) ตอนที่ 14 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

(นิยายแปล) ฮาเร็มต่างโลกของคนสกิลโกง(นายท่านสกิลโกงกับเกิดใหม่เป็นเอลฟ์โลลิ)

Ch.14 - ค่าชดเชยสำหรับเทคนิคสังหาร


ในตอนนี้ได้มาถึงหอระฆังใต้ดินชั้นที่29 
พวกผมมีคนที่อยู่ในตำแหน่งกองหน้ามากเกินไปจากการที่เพิ่มยูเรีย(นักรบเกราะหนัก)เข้ามาด้วย
เพราะงั้นจึงได้ปรับเปลี่ยรูปแบบปาร์ตี้เพื่อที่จะลุยเข้าไปในดันเจี้ยนได้
ผมตกใจเลยละเพราะว่าทั้งที่ดูจากภายนอกท่าทางเรียบร้อย 
แต่กลับมีพลังถึงขนาดควงWarAxeขนาดใหญ่ได้ด้วยใบหน้าที่สดใสของวัวละนะ


[ไปทางนั้นกันนะ!]
[โอ้ เพราะงั้นรบกวยด้วยละ]


อุหวาาา พอปีศาจเจอรี่ลูวิสที่ดูเหมือนกับแมงกระพรุนกึ่งโปร่งแสงมันหันมาหาทางพวกเราจากตำแห่นงที่สูงกว่า
ในขณะที่นายท่านและลูลู่ยืนเคียงคู่กันอยู่ที่แนวหน้าพร้อมกับป้องกันยูเรียเพราะว่ายังไม่รู้ความสามารถที่แท้จริงเพียงพอ
มาลองเวทย์มนต์คำสาปกันเถอะโดยการหมุนปลายนิ้วไปพร้อมกันกับเล็งเป้าหมายไว้


[แสงสว่างอันสูงส่งเอ๋ย จงรับคำภาวนาของขั้นแล้วทะลวงความสับสนออกไป แล้วแสงสว่างเป็นเส้นตรงเรียวบางก็พุ่งออกมาจากปลายนิ้วของชั้น]
(TL//ไม่ได้ท่องอาวาดาเคด๊าบล่าหรอหนูโซระ)


ขอตั้งชื่อเวทย์มนต์ว่า “Flash Rei” มันเป็นเวทย์มนต์ที่มีคุณสมบัติของแสงที่อยู่ในระดับล่าง
ศรแสงที่ถูกปล่อยออกไปจากปลายนิ้ว เจาะทะลุผ่านแกนกลางของเจ้าแมงกระพรุน ทันใดนั่นเองปีศาจที่ลอยอยู่บนอากาศก็ตัวสั่นแปลกๆ
พร้อมกับร่างที่ยุบหายไปราวกับว่าถูกดูดเข้าไปในแกนกลาง(TL//จินตานาการถึงแบล็กโฮล)


เพราะระดับนี้ละนะ แม้จะเป็นมอนสเตอร์ของชั้น30 ถ้าถึงมือผมแล้วละก็ หุหุ


ผมยึดออกอย่างภูมิใจ ในขณะที่ต่อสู้กับปีศาจที่เหมือนกับอัศวินสวมเกราะสีดำที่มีเขางอกออกมาทั่วทั้งตัว พร้อมทั้งดูนายท่านและลูลู่จัดการเจอรี่ลูวิสที่ผลุดขึ้นมากระจัดกระจายโจมตีอย่างต่อเนื่อง


 

นายท่านอยู่ในระดับเดียวกันกับลิงที่พึ่งจะจดจำความหนุ่มสาวและแรงขับดันทางเพศที่ไหลรินออกมาเหมือนน้ำอุ่นและเหมือนกับใส่เสื้อลามกสุดโฉดออกไปเดิน
แต่ก็แข็งแกร่งไม่แพ้คำว่าพลังโกง


[ทำไม ชั้นถึงรู้สึกว่าเหมือนกำลังโดนดูถูกอย่างมากอยู่ภายในใจอยู่เลยละ.....คิดไปเองงั้นหรือ?]
[คิดไปเองน่า]


ถ้าเปรียบเทียบนายท่านกับอดีตนักผจญภัยอย่างยูเรียเป็นคนที่มีความสามารถที่แท้จริงอยู่ในระดับยอดเยี่ยมหรืออยู่ในระดับสูง ลูลู่ก็น่าจะเรียกได้ว่าอยู่ในระดับกลางไม่ใช่เลยหรือ
เสริมอีกนิด ฝ่ายตรงข้ามก็ไม่สามารถที่จะประมาทได้ แม้แต่คนที่อ่อนแอที่สุดเพียงคนเดียวที่ถูกเรียกว่าก็อบลินอย่างผม  
เพียงแต่ว่าถ้ามีเหตุที่ทำให้ต้องแยกจากกันพอควรละก็........สามารถที่จะลุยได้เองละนะ 


[ขาดสามัญสำนึกจริงๆเลยนะปาร์ตี้นี้......]


ยูเรียบ่นออกมาในขณะที่ตัวเองกำลังเพลิดเพลินกับน้ำชาอย่างดี ในระหว่างที่นั่งพักกันแบบกระจัดกระจายตรงข้างบันไดที่ใช้ลงไปชั้นที่30  
จากที่ดูท่าทางจะใช้ชีวิตไม่ได้ต่างจากนักผจญภัยทั่วๆไป


ไม่ว่าอย่างไรก็ตามนักผจญภัยที่ทำเป็นงานหลัก จำนวนครึ่งนึงในนั้นจะกลายเป็นคนชีวิตอับจนหมดสิ้นไม่สามารถสอนอะไรได้(TL//ว่าง่ายๆตกอับ)
จึงไม่เหลือเวลาว่างพอที่จะใช้ชีวิตอะไรแบบพรรค์นี้ได้ เพราะต้องทำงานอย่างเต็มที่ในทุกวันๆๆ ท้ายที่สุดแล้วเริ่มที่จะใช้ชีวิตอยู่ในระดับกลางๆเหมือนกับประชาชนทั่วไป
ดังนั้นแล้วกลายเป็นว่าคนส่วนใหญ่จะแนบชิดติดกำแพงเพราะได้รับความผิดหวัง จึงเป็นเรื่องที่ควรหลีกเลี่ยงละมั่ง 
(TL//นึกถึงมิวสิกพวกอกหักที่เอาตัวไปแนบกำแพงตามตรอกน่าจะเห็นภาพ)


ตอนที่ผมเล่นกิจกรรมกันเป็นคู่ก่อนหน้านี้ เพื่อนสมัยเด็กคุงได้ใช้เงินซื้ออาวุธจนหมดไม่เหลือไว้ซื้ออะไรกิน  จนดูท่าว่าผมต้องแบ่งขนมปังก้อนนึงให้เพื่อระงับความหิวไว้
ช่างเป็นเรื่องที่น่าสงสารอะไรแบบนี้.......


[หุหุหุ พออยู่ด้วยกันกับคุณท่านแล้ว ก็ได้รู้ว่าเจ้าหมอนั่นไม่ว่าทำอะไรสักแค่ไหนก็คงจะไม่มีทางดูน่าเชื่อถือได้เหมือนกับคุณท่านละนะ]


ลองคิดถึงรอยยิ้มที่มีออร่าสีดำ(ยิ้มแบบชั่วร้าย)แสดงว่ารู้สึกดี้นแล้วสินะ เพราะว่าจริงแล้วเรื่องที่ดูไม่น่าเชื่อถือมันก็เป็นเรื่องจริงที่ปฏิเสธไม่ได้
เมื่อถึงตอนนั้นถ้ามันแสดงท่าทางแบบนั้นอีกครั้งละก็ อยากจะให้ด่ามันดังๆแล้วตบหน้ามันจนหันไปข้างนึงเลยก็ดีนะ


ถ้าหากมีอะไรละก็ นายท่านก็ปกป้องให้เองละ เพราะผมไม่ได้เป็นหมอนข้างไว้สำหรับกอด แต่เป็นเอลฟ์สำหรับกอด ผลสุดท้ายจึงไม่ใช่ตัวสู้รบ 
มันเป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่มากที่จะหวังพลังในการต่อสู้จากตัวละครแมวตัวหลวมๆยานๆที่มีชื่อเสียงในฐานะเครื่องหมายการค้าที่สวมหมวกนักรบและดาบ
เพราะงั้นมันไม่มีอะไรที่จะน่าเศร้าขนาดนี้แล้วละนะ........

[การพักจบลงแล้ว ออกไปจัดการบอสกันเถอะ]
[ค่~า]


พอตอบรับเสียงของนายท่านแล้วก็รีบเคลียร์พื้นที่อย่างรวดเร็ว แล้วก็เดินลงไปตามบันไดที่อยู่ข้างๆ


ห้องของบอสจะมีขนาดใหญ่เท่ากันทุกห้อง ภายในนั้นมีโครงกระดูกที่ถืออาวุธทั้ง6แขนรออยู่ ดูเหมือนว่ามันจะสังเกตุเห็นพวกผมแล้ว
จากที่เห็นบรรยากาศที่แผ่ออกมาน่าจะเป็นตัวที่แข็งแกร่ง แม้ว่าจะเป็นกระดูกแต่ว่าเป็นสีทองละนะ


[ชั้นจะออกไปลุยก่อน ลูลู่คอยหาโอกาสโจมตีผ่านช่องโหว่ ยูเรียคอยคุ้มครองโซระ ส่วนโซระก็ทำตัวเป้นเด็กดีแล้วไปซ่อนตรงมุมซะนะ]
[รับทราบค่า]
[เข้าใจแล้วคะ]
[รับทร.....! ทำไมมีเพียงแค่ผมที่ไม่ได้ทำอะไรละ คำสั่งแบบนั้นหมายความว่าไงกัน!]


ผมขอคัดค้าน แม้จะรู้ว่าเวทย์มนต์นี้เป็นเวทย์มนต์ในสังกัดธาตุแสงระดับล่างแต่ก็เคยใช้ในการต่อสู้มาแล้วนะ เพราะว่าไม่อยากเป็นตัวถ่วงไปตลอดหรอกนะ
ไม่ยกโทษให้เรืองที่ดูถูกกันหรอกนะ ผมนะจะสู้ให้ถึงที่สุด


[ถ้ากลับบ้านละก็.....ใต้ดิน]
[จะทำตัวเป็นดีเด็กคะ!]


ผมเปลี่ยนไปหลบตรงมุมนึงของห้องเพื่อที่จะไม่เกะการการต่อสู้  ผมแอบมองนายท่านเริ่มต้นการต่อสู้ ณ ตรงนั้น ส่วนยูเรียที่ทำหน้าที่เป็นโล่ก็ยิ้มออกมาแบบขมๆ 
นายท่านใช้ดาบเข้าไปลุยจากด้านหน้าโดยตรงแล้วดูเหมือนลูลู่จะใช้โอกาสที่พอดิบพอดีนั่นโจมตีเข้าไปด้วยดาบยาวจากด้านข้างและด้านหลังละนะ


แต่ถึงอย่างั้นศัตรูเองก็ไม่ใข่ธรรมดาไม่รู้ใช่วิธีไหนถึงสามารถใช้แขนทั้ง4เพื่อป้องกันดาบของนายท่านได้ 
พร้อมทั้งใช้แขน2ข้างที่เหลืออยู่สะกัดกั้นไม่ให้ลูลู่เข้ามาใกล้ได้
แต่ดูเหมือนว่าความแตกต่างระหว่างพลังของแต่ละฝ่ายจะเห็นได้อย่างชัดเจน 
นายท่านที่อยู่ตรงหน้ารวบรวมเวทย์มนต์ที่มีคุณสมบัติของธาตุน้ำแข็งเอาไว้แล้วเริ่มที่จะกดดันกลับไป


ทั้งสามแขนข้างขวามือที่ถือกับขวาน ดาบ และกระบองได้เหวี่ยงเข้าใส่ฟาดฟัน
นายท่านก็หลบขวานและรับดาบเอาไว้ได้ และกระบองฟาดลงบนพื้นได้ถูกเตะจนไปตกอยู่ข้างหลัง
พร้อมกับปล่อยเวทย์น้ำแข็งสะสมเอาไว้กระจายไปที่เท้าด้วย โครงกระดูกสีทองติดกับดักตรงเท้าอย่างง่ายดายแล้วก็ลื่นล้มไปอย่างสวยงาม


แล้วก็ถูกดาบของลูลู่ที่กระโดดออกมาแทงตรงนั้น แขนทั้งสองข้างด้านซ้ายถูกทำลายจากการพยายามป้องกันการโจมตี
หอกสั้นและกริซปักลงไปบนพื้นพร้อมกับเสียงกระดูกที่แตกที่หัก เจ้าโครงกระดูกพยายามโจมตีลูลู่ต่อทันทีทั้งที่ยังล้มอยู่บนพื้น
แต่ว่านายท่านไม่เปิดช่องว่างให้พร้อมพุ่งเข้ามาใกล้มันแบบไม่ทันรู้ตัวแล้วเตะเข้าไปที่ลำตัวของมันอย่างแรง


ซี่โครงของมันถูกทำลายไปไม่รู้กี่ซีกพร้อมทั้งยังกระเด็นไปติดกำแพงห้อง บางทีคงจะใช้เวทย์มนต์เสริมสร้างความแข็งแกร่งทางกายภาพละนะ
มิหนำซ้ำลูลู่ยังพยายามที่จะไล่ตามไปโจมตีต่อ แต่ว่ามันแขนซ้ายที่เหลืออยู่ที่ยังถือดาบเอาไว้แทงออกมาเพื่อที่จะหยุดการเคลื่อนไหว
ดูท่าว่าน่าจะถูกดาบที่อยู่ในมือด้านขวาะถูกเหวี่ยงลงไปตรงนั้น 
แต่ว่า ก็ถูกนายท่านที่อยู่ตรงนั้นคว้าเอาไว้จากที่คอ(ของลูลู่)แล้วดึงอออกมา
แม้ผมจะทำได้เพียงแค่ดู แต่มันก็ตึงเครียดนิดหน่อยนะ


[ขะ… ขอบคุณมากนะคะ ท่านชูยะ]
[ทำอะไรให้มันรอบคอบหน่อยนะ ไม่จำเป็นต้องไปตามล่าก็ได้]


ทันใดนั้นเอง เจ้าโครงกระดูกก็พยายามจะเคลื่อนไหวเพื่อที่จะปล่อยหอกแปลวเพลิงออกมา 
มันมีระยะยห่างนิดหน่อยนายท่านเลยใช้หลังของตนเองปกป้องลูลู่ไว้ เพื่อที่จะปกป้องเด็กผู้หญิงไม่เสี่ยงเกินไปหรือ เป็นการเคลื่อนไหวที่เสียเปล่าสุดๆ
แม้ว่าจะรูปหล่อ เพียงแต่ว่ามันก็น่าหงุดหงิด


[ไหนๆก็อุตส่าออกมาแล้วทั้งทีของเทสดูหน่อยนะละกัน]


นายท่านที่บ่นพึมพัมอยู่ใช้มือขวาก้มลงไปเก็บดาบที่ตกอยู่กลับมาเหน็บที่ข้างเอว 
พร้อมกับทำท่าทางบิดแขนข้างขวาไขว้ไปที่หลังอีกนิดหน่อยๆ(ว่าง่ายๆบิดขี้เกียจตรูชิว).......เรียกว่าอะไรดีละ
นายท่านเป็นนักเรียนม.ปลายจริงๆใช่ไหม? หรือว่า
ที่จริงแล้วถูกส่งมาโลกนี้ก่อน 30 วัน มันไม่ได้แค่กลับไปเป็นหนุ่มกรระชุ่มกระช่วยมากขึ้นใช่ไหม?


เอาเถอะผมรู้ว่าที่บอกไว้ว่าจะไม่บังคับ แต่ว่ากรณีของผมเป็นมังงะเก่าๆที่ผ่านการค้นคว้าอย่างใกล้ชิดมาอย่างยาวนาน
เพียงแต่ว่าที่พอรู้เพราะมันเป็นมันเป็นเรื่องที่น่าสนใจจึงได้ยืมมาหลายๆเล่ม แม้ว่าคุณลุงคุณป้าจะไม่ชอบมันเหมือนกับที่เกลียดงู
แต่ผมคิดว่าเด็กชาวญี่ปุ่นในปัจจุบันน่าจะชื่นชอบละนะ(TL//อารมณ์คล้ายๆกับบ้านเราละมั่งอะไรๆก็โทษเกมการ์ตูน- -)


[นายท่าน....ไม่จริงนะหรือว่า เทคนิคนั้น]


ก่อนอื่นก็เรามานั่งที่ที่ตรงนี้กันก่อนเถอะ หลังจากที่ตรวจสอบ Levantein เริ่มปล่อยแสงสีแดงร้อนระอุอกมา
เจ้าหมอนั่นก็พูดออกมาให้ได้ยิน ลูลู่และยูเรียก็ทำตาโตออกมา


เพราะว่า  เรื่องน่าสนุกแบบนี้เนี่ย ความรู้สึกนี้ ถ้าเป็นเด็กผู้ชายละก้ต้องเข้าใจแน่ๆ
ที่จริงแล้วแม้แต่นายท่านในช่วงเวลาที่แสนวิเศษกับผมที่ถูกเสียบอยู่ ก็ได้ยินเสียงที่ละเอียดละอออ้อนแอ้นไม่สมกับเป็นลูกผู้ชายออกมา
เพราะว่าผมทำงานได้ดียังไงละ(TL//แหมหนูโซระอวดแม้แต่เรื่องนั้นเลยนะ)


[เอ๋ รุ่นพี่รู้ยังงั้นหรือ!?]
[ระ เรื่องนั้นมันคืออะไรหรือคะ เพียงแต่รู้สึกว่าน่าจะเป็นเวทยืมนต์ที่สุดยอดอะไรสักอย่าง]


เพราะว่าทั้งสองคนมีปฏิกริยาตอบรับค่อนข้างดี รู้สึกว่าจะได้รับความร่วมด้วยด้วย มันเยี่ยมมากเลยละ


[ผู้กล้าในสมัยก่อนเป็นคนคิดคนขึ้นมามันถูกเรียกว่าเทคนิคสังหาร เพราะเรียกได้ว่าการโจมตีเพียงครั้งเดียวนั้นสามารถตัดผ่าแบ่งสวรรค์กับโลกได้เลยละนะ]


ไม่ได้พูดโกหกหรอกนะ ทั้งสองคนที่ได้ฟังคำอธิบายของผมก็มองหน้าของนายท่านด้วยความประหลาดใจ


[หาาาาาาาา!!]


ในชั่วพริบตาเดียวนั้นนายท่านก็พุ่งเข้าไปแล้วชักดาบออกมาเหวี่ยงใส่เจ้าโครงกระดูกที่อยู่ตรงหน้าอย่างรุนแรง(TL//อ่าวยังไม่ตายหรือ)
เกิดแสงสว่างวาบทำให้มองเห็นแต่แสงสีขาว พอแสงจางลงก็มีนายท่านที่อยู่ในท่าทางเหวี่ยงดาบลงไปอยู่ตรงนั้น
สิ่งที่รอทั้งสองคนอยู่ตรงหน้า คือร่างของเจ้าโครงกระดูกเหลือทิ้งไว้ที่กำลังจะหายไป


ชื่อของเทคนิคนี้จริงๆแล้วคือถ้าฉลาดละก็ไม่จำเป็นต้องตะโกนชื่อท่าออกมา เพราะว่าคุณจะอาย ถ้าทำเช่นนั้นละนะ?
พอเสร็จออกมาแล้วจะเห็นว่าน่าอายนิดหน่อยหรือไม่ก็ทำตัวให้เป็นสงบเยือกเย็นเอาไว้ละนะ เรื่องนี้อาจจะล้อเล่นได้นะ
เพราะเป็นถือการตอบโต้จากการที่ผมถูกกดขี่ข่มเหงเสมอๆไงละ

 


[สะ สุดยอดไปเลยคะท่านชูยะ!]
[สะ สุดยอดจริงๆคะ]


เออ ว่าแต่ทิ้งรอยกรีดขนาดใหญ่เอาไว้ที่กำแพงของดันเจี้ยนคงจะไม่เป็นไรใช่ไหม
เรื่องนี้อาจจะต้องช่วยซ่อมแซมละนะเพราะเป็นการทำตามอำเภอใจ อืม ไม่ได้หมายความว่าไม่มีใครจัดการดูแลหรอกนะ
เผื่อเอาไว้ก่อนจะได้ไม่ต้องกังวัลกันหรอกเนอะ


[เหนื่อยหน่อยนะคะนายท่าน ครั้งต่อไปลองพยายามรวบรวมสังเคราะห์เวทย์มนต์ระหว่างเปลวไฟกับน้ำแข็งดีไหมละคะ?]
[แบบนั้นก็ไม่รู้ว่าจะกลายเป็นเวทย์นต์แบบไหนสิ.......คงต้องหยุดเอาไว้ก่อน เพราะไม่สามารถที่จะจินตานาการได้ละนะ]


แน่นอนว่าเรื่องนั้นมันอาจจะเป็นไปได้ถ้าคิดว่ามันจะกลายเป็นเรื่องจริง
สำหรับตัวผมเองอยากให้ตัดสินใจอย่างใจเย็นเพราะว่ามันเป็นการริเริ่มสร้างประวัติศาสตร์ที่ดำมืดขึ้นมา(TL//น่าจะคิดถึงของห้องใต้ดิน)
แต่ว่า ผมจะตอบแทนคืนกลับไปจากปกติ แบบไม่ได้คิดว่าเป็นการล้อเล่นเลยละ หึหึหึหึ  


[ได้รับเหรียญมาแล้ว คงจะได้เวลากลับแล้วละนะ….]


ในขณะที่กำลังรู้สึกอายนิดหน่อย นายท่านก็ได้เริ่มเปิดประตูวาปโดยตรงที่จุดสำหรับส่งตัว
ผมรู้สึกลปลื้มปิติอย่างท่วมท้น เพราะว่ายังไม่เคยลองใช้งานมาก่อนละนะ


[ถ้ากลับบ้านแล้วจะทำอะไรดีละ? ฝึกฝนท่าเปิดตัวสำหรับกล่าวทักทายแบบเท่ๆดีไหม? เน๋ๆ ลองตัดคำพูดที่น่าเบื่อออกดีไหม?]
[ตั้งใจว่าจะหลบนะ]


เน๋ มันรู้สึกแบบไหนงั้นหรือ ติดอยู่ในโลกที่แตกต่างและ ได้รับพลังโกง เพราะงั้นเลยแข็งแกร่งขึ้น
รู้สึกแบบไหนหรือตอนที่ปล่อยเทคนิคสังหารต่อหน้าสาวๆ? อยากรู้นะ ผมอยากรู้น้าาาา


[อาเร๊ะ นายท่านเกิดอะไรขึ้นหรือคะ? ถ้าเกิดคำพูดติดๆดับครึ่งกลางๆละก็ ไม่คิดว่ามันน่าอายเกินไปหรือ? ใบหน้ากลายเป็นสีแดงแล้วนะ?]


นายท่านละก็น่าแปลกใจจังเลยส่วนที่น่ารักยอยู่ด้วย ผลสุดท้ายแล้วไม่เพียงแค่ขอยืมพลัง
แม้จะว่าบอกให้เปิดตัวในสิ่งที่เรียกว่าโรคป่วยม.2(จูนิเบียว)เต็มที่ สิ่งที่เกิดขึ้นเพราะทำอะไรครึ่งๆกลางๆแบบนั้นละนะ
วันนี้จะぷぎゃーให้เป็นพิเศษเลย(TL//ให้นึกถึงอิมเมจชี้นิ้วแล้วหัวเราะสะใจครับ)


[รุ่นพี่ น้ำเสียงที่ออกมามันฟังดูเลอะเทอะแล้วนะคะ]
[คุณท่านนะเป็นคนใจกว้างเพราะงั้นคงไม่เป็นไรหรอกละมั่ง.....]
[เน๋รู้สึกยังไงหรือ เน๋รู้สึกยังไงหรือ?]
[……..]


รอก่อนเถอะเรื่องล้อเลียนไม่ได้มีเพียงแค่นี้เพราะยังไม่หมดหรอกนะ หุหุหุ

 

【RESULT】
―――――――――――――――――――――――――――――
◆--------------★【โซระ】--★【ลูลู่】--★【ยูเรีย】
[◇MAX COMBO}--◇【30】----◇【0】----◇【0】
[◇TOTAL HIT}----◇【30】----◇【0】----◇【0】
---------------------------------------------------
[◇TOTAL-EXP}--◆【186】--◆【063】--◆【000】
―――――――――――――――――――――――――――――
【Party】
[ชูยะ[Lv38]HP542/542 MP830/830[โทสะ]
[โซระ][Lv8]HP-60/32 MP0/140[หมดสภาพที่จะต่อสู้]
[ลูลู่][Lv33]HP422/422 MP28/28[ปกติ]
[ยูเรีย][Lv15]HP440/440 MP32/32[ปกติ]
―――――――――――――――――――――――――――――
【Record】
[MAX COMBO]>>30 < [MAX HIT]>>30 < ―――――――――――――――――――――――――――――
【พูดสั้นๆ】
「(ตัวสั่นๆ) อุ๊กซิกๆๆ อุ๊กๆซิกๆ)」
「รุ่นพี่นี่ ดูเหมือนกับเป็นเด็กที่เรียกได้ว่า”โง่แต่น่ารัก”ละมั่งน้า」
「(อุหวาาา……)」




NEKOPOST.NET