NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです

Ch.99 - SS ขีดจำกัดของการเติบโต


ในเขาวงกตดาคาท

จากตรงรูปปั้นเทพธิดา, ฝูงมอนหลั่งไหลจนหยุดไม่ได้

มอนมากมายเกิดจากเขาวงกตในดาคาท, ถึงจะเป็นเขาวงกตมือใหม่ แต่พลังมอนในตอนนี้ เทียบเท่าเขาวงกตระดับกลางไปทางสูง

ในบรรดามอน, มีแกะขนทองเดินไปสู่ทางออก

แกะขนทองนี้ เป็นมอนแรร์, ปกติแทบจะไม่มีการปรากฏขึ้น

แต่ว่า, ตอนนี้ มอนมันเกิดไวขึ้นกว่าปกติหลายสิบ หลายร้อยเท่า

ที่ขาแกะขนทอง มีแส้เหล็กสีเงินพันอยู่, ทำให้มันผิดจากปกติ ที่มันควรจะเดินไปอีกทาง

แกะขนทองร้อง 「แมะะะะะะะะ!」 โดยที่ไม่สนมอนอื่นเลย

และ สิ่งที่แกะขนทองมองอยู่, คือหญิงหนึ่ง กับชายอีกสาม

เอลิซ, โจเฟร, ฟุริโอ, สุจจิโน

"ลุยยยยยยยยยย!"

ว่าแล้ว โจเฟรก็เอาอาวุธโดดเข้าลุยกับแกะขนทอง

แกะขนทองไม่ใช่มอนดุร้าย, ในเขาวงกตระดับกลางเอง ก็จัดว่าเป็นมอนอ่อนแอ

จึงเป็นระดับที่ทั้งสามคนสู้ได้

โจเฟรเข้าแทงขาหลังมันด้วยเอกซ์คาลิเปอร์ เพื่อตอกฝาโลง

แกะขนทอง ดรอปเนื้อแกะ กับขนทอง และ rare medal

"ฟุหิหิ, ยังมาอีกล่ะ ฟุริโอ, ขนทองล่ะ"

สุจจิโนเข้ากอดขนทองอย่างอ่อนโยนเหมือนกอดเด็กทารก

แต่ที่ดวงตา ไม่ใช่ตาที่เอ็นดูทารก แต่เป็นดวงตาซึ่งเปี่ยมไปด้วยความละโมภ

จะทำเสื้อถักกันหนาว ใช้ขนแกะ 3 อันถึงพอ

เป็นสินค้ามีค่ามาก, เป็นที่ต้องการของชนชั้นสูงกับคนรวย

จำนวนเท่านี้, ก็ขายได้ 10,000 เซนส์แล้ว, สุจจิโนจะโลภก็ไม่แปลก

"จะดีจริงๆเหรอ? ให้เราหมดเลยเนี่ย"

"อื้อ, เราขอแค่อันนี้ไปก็พอ"

โจเฟรเอา rare medal ไปจ่อปาก slow donkey ชื่อเซนทอร์ที่ด้านหลัง

"ค่อยๆกินนะ, เซนทอร์"

"เคี้ยวให้ดีก่อนกินนะ, เซนทอร์"

เซนทอร์เปิดปาก แล้วก็กลืน rare medal ลงไป

แต่เรื่องการกินเหรียญของมอน จะให้มันเคี้ยวเหรียญให้ละเอียดก่อน ก็คงไม่ไหวล่ะนะ

"ยังโตอีกแฮะ น่าจะได้แล้วนะ"

มิลกี้บ่นเมื่อเห็นความเปลี่ยนแปลงทางร่างกายของเซนทอร์

ในบรรดา 5 คนกับหนึ่งสัตว์ เอาจริงๆแล้ว เซนทอร์แข็งแกร่งสุดแล้วล่ะ

เพราะงั้น เพื่อจะหนีจากที่นี่ พลังของเซนทอร์เป็นสิ่งจำเป็น

ตอนนี้ก็เลยจัดการมอนแรร์ เพื่อเอา rare medal ป้อนเซนทอร์

"ถึงขีดจำกัดรึยัง?"

"ยัง"

"งั้นก็, ให้มันกินอีกให้พร้อม ยังมีส่วนของเราอยู่"

โจเฟรว่าแล้วเอาขนมปังใน item bag ออกมา

"โจเฟร, ต้มเนื้อแกะเถอะ!"

"โอ้, เจงกิสข่านสินะ!"

ยกเนื้อแกะเมื่อกี้ แล้วเอลิซก็ว่าด้วยรอยยิ้ม

"อื้อ, แต่หม้อไฟเจงกิสข่านเรา ไม่มีหม้อ ไม่มีซอส แล้วก็ผักนี่!"

"งั้นก็เป็นเจงกิสข่านสูตรไร้หม้อไร้ซอสไร้ผัก"

มิลกี้เขียนวงเวทลงกระดาษยันต์ วางใต้หิน

ความร้อนออกจากกระดาษ, ทำให้หินร้อนขึ้น

แล้วเอลิซก็เอาส้อมจิ้มเนื้อแกะวางด้านบนหิน

"เจสกิสข่านที่ไม่มีหม้อ ไม่มีผัก ไม่มีซอส....มันก็เนื้อย่างธรรมดาน่ะสิ"

สุจจิโนว่าอย่างเย็นชา

แต่ถึงจะได้กลิ่นเนื้อย่าง มอนที่กินพืชหรือกินสัตว์ ต่างก็ไม่มาทางนี้

เป็นสถานการณ์ที่แปลกประหลาดนัก

มิลกี้กำลังจ้องเซนทอร์ที่กินขนมปังโจเฟรอยู่ แต่ไม่มีท่าทีว่าจะอิ่มถึงขีดจำกัดซะที

แปลกสุดๆ

(ปกติแล้ว, มอนกิน rare medal ไป 2 เหรียญก็จะไม่โตอีกแล้ว, ถ้ามีขีดจำกัดสูง ก็กิน 5 หรือ 10 เหรียญ ไม่น่าจะมากกว่านั้นอีกแล้ว)

สองเหรียญที่โจเฟรให้มันกินเมื่อนานแล้ว, กับตอนนี้อีก 7 รวมเป็น 9 rare medal ที่เซนทอร์กินไป

แต่ดูท่า จะยังไม่ถึงขีดจำกัดอีก

(อะไรกัน, มอนนี่ ―― เป็นแค่ slow donkey แน่เหรอ?)

มิลกี้จึงมองโจเฟรกับเอลิซซึ่งเป็นเจ้าของมอนปริศนา

โจเฟรกำลังทิ่มเนื้อสุกดีด้วยส้อม เพื่อป้อนเอลิซ

(คนคู่นี้รู้รึเปล่าเนี่ย?  ถึงความผิดปกติของมอนตัวนี้......)

ลองถามดูไหม?

พอคิดยังงี้,

"ฟุริโอก็กินด้วยสิ, เอ้า เปิดปาก"

"ก, กินเองได้หรอกครับ!"

"เอาเหอะน่า เปิดปากซะ"

แล้วส้อมที่จิ้มเนื้อก็แทงเข้าใส่ปากฟุริโอ

การได้เห็นภาพแบบนี้

"ฟุ....ฟุเหะเหะเหะเหะเหะเหะ"

จินตนาการยาโออิของมิลกี้ก็เตลิดไปสู่อีกฟากแล้ว




NEKOPOST.NET