NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです

Ch.98 - บนไวเวิร์น


"...... สุซุกิ, บินสูงขึ้นอีกไม่ได้เหรอ?"

5 คน ขี่บนไวเวิร์น

ไวเวิร์นนี้, ถึงปีกจะใหญ่ แต่ตัวเล็ก

นั่งที่คอ กับหัว, แล้วที่หลัง ก็ได้ 3 คน

สุซุกินั่งบนคอ, ชั้นกับฮารุนั่งที่หลัง ก็แทบเต็มแล้ว

แน่นอน ว่าที่มันไม่กว้าง, ฮารุเลยต้องเกาะชั้นซะแน่น

รู้สึกถึงความนุ่มนิ่มของหน้าอกที่เกาะแนบอยู่, ถ้าไม่ใช่ในที่แบบนี้ คงบันเทิงเริงใจไปกับความดึ๋งดั๋งมากกว่านี้อีกนะ

เมื่อไม่มีที่เหลือให้นั่ง แคโรเลยต้องขึ้นหลังขี่คอชั้น

ขี่คอคน ลอยอยู่บนหลังมังกรบิน ก็ดูน่ากลัวหรอก, แต่แคโรเชื่อมั่นในตัวชั้นอย่างเต็มที่ เลยสนุกไปกับมุมมองที่สูงๆ, อันนี้เพราะปกติจะมีมุมมองที่เตี้ยๆรึเปล่านะ?

....นี่เป็นประสบการณ์มีแคโรมาขี่หลังเป็นครั้งที่สอง, ซึ่งก็สุดยอดจริงๆ ชักติดใจแล้วสิ

มีต้นขาของสาวมาหนุบๆ เปิดช่องให้พร้อมสัมผัสได้เนี่ย

อุเหม่, การขี่หลัง มันจะไม่สมดุล ก็เลยต้องจับให้แน่นนี่นะ, เป็นไปตามธรรมชาติ ไม่ได้มีอกุศลจริงๆนะ เชื่อสิ

ถึงที่หลัง จะไม่ค่อยมีผิวสัมผัสจากหน้าอกก็เหอะ แต่ได้แตะๆต้นขาก็แหล่มแล้ว

ส่วนมารีนะนั้น นั่งที่ส่วนใกล้ๆหาง, เป็นนักแสดงข้างถนน ก็คงมีสมดุลร่างกายที่ดี ไม่ตกลงไปง่ายๆหรอก

นั่งกันมา 5 คนแบบนี้, ชัดเจนว่าเกินน้ำหนักบรรทุก, เลยน่าเป็นห่วงว่าจะร่วงกันยกลิฟท์รึเปล่า

จริงๆชั้นบอกว่าจะไปเอง แต่ฮารุบอกว่าจะไปด้วย

แล้วแคโร ก็บอกว่าอยากใช้พลังตัวเองให้เป็นประโยชน์แบบเมื่อกี้ เลยจะไปด้วย

ส่วนมารีนะ ก็ "เลือดของเรามันร่ำร้องการต่อสู้" ซึ่งก็ไม่เข้าใจนักหรอก แต่เอาเหอะ

เอาเป็นว่า มีทุกคนสะดวกกว่า, ถ้าจำเป็นจริงๆ ก็หมกตัวหนีเข้า my world เลยก็ได้

"ไม่ต้องห่วง, ไวเวิร์นตัวนี้ เป็นคู่หูผม ที่กิน rare medal เข้าไป 7 เหรียญแล้ว, เจอกันทันทีที่มาถึงโลกนี้ นี่ก็ผ่านไป 1 ปีแล้วสินะ"

"มาโลกนี้ปุ๊บก็เจอไวเวิร์นเลย!? ยังอุตส่าห์รอดมาได้นะเนี่ย"

ส่วนชั้น มอนตัวแรกที่เจอ คือกระต่าย

แค่โดนกระต่ายอัด ก็เจ็บแล้ว, ต่อจากนั้น ก็เกือบโดนโคโบลต์ฆ่า

นี่ถ้าเจอไวเวิร์นแต่แรกเริ่ม คำสั่งเสียก่อนตายคงเป็น 「ไอ้เกมกากเอ้ยยย」 แหงๆ

นับถือสุซุกิขึ้นมาเลยแฮะ

"ไม่หรอก, ตอนที่เจอกัน เจ้านี่ยังเป็นไข่น่ะ มันเกิดมาก็เลยเห็นผมเหมือนพ่อแม่"

อ้อ งี้นี่เอง

แล้ว ชั้นก็มองลงไป

สูงราว 200 เมตรรึเปล่านะ?

ตกลงไปคงไม่ตายสินะ

ไม่สิ, ถ้าจะตก ชั้นก็ดึงทุกคนยกเว้นสุซุกิเข้า my world โลด

"ว่าแต่, นี่ทำแบบนี้ไปทุกที่เลยเหรอ?"

"แบบนี้ หมายถึง?"

"เอาจริงๆนะ, นายก็ไม่มีหน้าที่อะไรจะต้องเสี่ยงตัวช่วยเมืองเฟรุดนี่นา, อย่างพวกชั้นเอง ที่สู้ก็เพราะมั่นใจว่าปลอดภัย 100% หรอก, นายกำลังคิดอย่างที่ชั้นคิดอยู่รึเปล่า?"

"ก็จริง.....ที่มานี่ ไม่ได้ปลอดภัย 100%, ไม่สิ การต่อสู้ของผม มีแต่ที่เสี่ยงอันตรายทั้งนั้น"

สุซุกิตอบกลับเช่นว่า

"แต่ว่า, นี่ก็กลายเป็นไปตามที่ผมต้องการนะ"

"ตามที่ต้องการเหรอ?"

คืออยากมีชีวิตท้าทายต่ออุปสรรคแบบนี้เหรอ

แต่....'กลายเป็น' งั้นรึ, เป็นคำที่แปลกๆอยู่

"เป็นพรของผม, ปรับเสริมพระเอก" 主人公補正

"...... หา?"

"ก็แบบตัวหลักในหนังแอ๊กชั่นไง ที่ศัตรูเอาปืนยิงยังไงก็ไม่โดน, หรือพระเอกนิยายสืบสวนไปเจอคดีทุกที่, ได้เจอสาวสวยๆเต็มไปหมด แล้วพอเจอปัญหาวิกฤตก็แก้ได้ตลอด สุดท้ายตัวร้ายพินาศเสมอ, แบบนี้ล่ะ ปรับเสริมพระเอก, ผมได้พลังแบบนี้มาจากเทพธิดาน่ะ"

สุซุกิว่าแล้วหัวเราะ

"จริงๆแล้ว ตอนที่ถูกนายท้าแข่งเป่ายิ้งฉุบ ที่ไม่ปฏิเสธก็เพราะไม่ใช่แค่ค่าโชค แต่ยังจะพึ่งพรปรับเสริมพระเอกด้วยล่ะ"

อธิบายยังงี้แน่

ปรับเสริมพระเอกเหรอ

ก็จริง, ต่างกับชั้นที่ใช้เวลากุ๊กกิ๊กไปกับสาวๆอย่างเดียว, เรื่องราวจากสุซุกินั้น เป็นเรื่องราวการผจญภัยฝ่าอุปสรรคดั่งพระเอกของแท้ 

หืมม์? ก็แปลว่า, บางที

"ปรับเสริมพระเอก, ยังงี้ก็ไม่ใช่ว่าจะเจอแต่เรื่องดีๆรึเปล่า"

"นั่นสินะ ก็อย่างที่พูดเมื่อกี้ล่ะ? อย่างนิยายปริศนาสืบสวนที่ต้องไปเจอคดีอย่างเลี่ยงไม่ได้น่ะ? ไม่ได้อวดหรอกนะ แต่ผมอยู่เมืองไหน ภายใน 3 วัน จะต้องเกิดปัญหาอะไรขึ้นให้ตามแก้แน่ๆ"

ไอ้เช็ดครก, เป็นพรสุดติ่งเด็กแว่นตัวซวยจริงๆ

พูดถึงปริศนาแล้ว, ไอ้เปิดอาชีพนักแสดงข้างถนนของมารีนะ ก็เป็นปริศนาเช่นกัน

การยิงธนูแบบตอนนั้นของนักแสดงข้างถนน คงทำให้จ้าวแห่งธนูอึ้งไปเลย

แต่ไม่น่าอึ้งเท่ากับการเก็บไข่มังกรได้ทันทีที่มาถึงโลกนี้หรอก

"เห้อ, ดีที่ชั้นไม่ใช่พระเอก"

"ค่ะ, ท่านอิจิโนไม่ใช่พระเอก แต่เป็นนายท่านของแคโรค่ะ"

แคโรที่อยู่บนหัวชั้นว่า

พูดได้ลื่นไหลเลยนะ

ไม่สิ, ก็ไม่เชิงหรอก

"คุสึโนกิคุง, ดูข้างล่างสิ"

สุซุกิที่นั่งบนคอไวเวิร์น หันมาบอก

"เห้ย, ถูกขี่คอยังงี้ จะมองลงไปยังไงเล่า! เห็นอะไรบอกมาหน่อย!"

"อ่ะ, นั่นสินะ โทษที, ข้างล่างมีฝูงมอนล่ะ กำลังมุ่งไปเฟรุด"

"งั้นก็รีบกำจัด"

หาที่ลงจอดกันก่อน, แล้วค่อยคิดวิธีขี่แบบใหม่กันทีหลัง

ก็คิดงี้หรอก, แต่สุซุกิสั่นหัว

"ตอนนี้, ถึงมารีนะที่อยู่ข้างหลัง จะยิงธนูลงใส่ฝูงมอนอยู่ก็เถอะ, แต่พวกเรา ต้องไปจัดการกับตัวต้นเหตุปัญหา, ผมว่า มอนฝูงนี้ ไว้ใจให้เพื่อนพ้องผมจัดการดีไหม?"

"......อื้ม, เข้าใจล่ะ, ระหว่างนี้มารีนะก็ยิงลดจำนวนไปเท่าที่จะทำได้นะ"

"ไม่ต้องบอกก็ทำอยู่แล้ว, อิจิโนเอ๋ย เราเลเวลอัพอีกแล้วล่ะ"

ได้ยินเสียงมารีนะ ชั้นก็โล่งใจขึ้นหน่อย

【อิจิโนโจวเลเวลอัพ】

 ...... อ่ะ, ชั้นก็เลเวลขึ้นด้วย, ดูท่าจะเป็นเลเวลนักเวท

จริงสิ, มอนที่มารีนะกำจัด ค่าประสบการณ์ 1/2 ไปหาเธอ ส่วนอีก 1/2 จะแบ่ง 4 ส่วนให้คนในปาร์ตี้

นั่นก็คือ มารีนะได้ 5/8 ฮารุกับแคโรได้คนละ 1/8

อืม, ไปได้ดี

อ่ะ....เดี๋ยวสิ, เสียเปล่า เสียเปล่า!

อาชีพชั้นตอนนี้ ยังตั้งอาชีพที่เลเวลตันแล้วไว้อยู่ 2 อย่างนี่หว่า

เสียดายค่าประสบการณ์แฮะ

ยังไงก็ตาม, เอานักเวทไฟ กับนักเวทดิน ใส่ก่อน

ถึงจะเป็นค่าประสบการณ์ 1/8, แต่ชั้นมีพรใช้ค่าประสบการณ์ 1/20 ก็อัพแล้ว

แบบนี้ เลเวลก็ขึ้นไวอยู่ดี

นักเวทไฟกับนักเวทดินก็ด้วย, ถึงตอนเลเวล 1 จะอ่อนกว่านักเวทฝึกหัดกับหมอฝึกหัดที่เลเวลเต็มแล้วก็เหอะ, แต่ถ้าเทียบกับตอนทุกอย่างเริ่มเลเวล 1 นับว่ามีค่าสถานะมากกว่ากันเกือบสองเท่า

MP ก็สูงดีด้วย

ถึงจะเลเวลขึ้นยากกว่าก็เหอะ

"เห็นแล้ว! ตรงนั้น!"

สุซุกิว่าไป――ตรงนั้นแน่

แต่ชั้นก้มหัวไม่ได้นา

"จะพุ่งเข้าไปนะ เตรียมตัวต่อสู้"

พุ่งเข้าไป!? เอาจริงดิเห้ย?

ก็เข้าใจหรอก ว่าไม่ได้อยู่สูงมาก

แต่ว่า, ก็เกิดการสั่นสะเทือน แล้วพี่แกก็ดิ่งพสุธา พุ่งตัวลงหาฝูงมอนอย่างไว

โอย, ชั้นชักอยากลี้ภัย เป็นฮิคคิโคโมริซะแล้วสิ




NEKOPOST.NET