[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです ตอนที่ 93 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです

Ch.93 - รอตรงเนินหิน, การต่อสู้ใกล้เข้ามาแล้ว


ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงหลังจากเก็บมะเขือเทศ, มารินะก็มาแทนฮารุ

มารินะกินมะเขือเทศ แล้วก็ตาเบิกโตกับไปรสชาติ

หลังจากนั้น ชั้นก็เอามะเขือเทศที่เก็บเกี่ยว เข้าถุงผ้าที่เอามาด้วย

"แต่ก็แปลกดีนะ, พืชงอกขึ้นมาได้ในพริบตาเนี่ย, ปกติมันต้องสังเคราะห์แสงโดยใช้น้ำกับคาร์บอนไดออกไซด์นี่ มันดูดซับน้ำจากน้ำพุในพริบตาเหรอ?"

จะสังเคราห์แสง ต้องได้รับแสงเยอะด้วยนี่?

แล้วมันรวบรวมแสงมาได้ไงกัน?

แต่ไหนแต่ไร ทำไมโลกจำลองนี้มันสว่างจังด้วย?

เป็นปริศนามากไปแล้ว

"ใช้ MP ผลิตน้ำพุ หรือทำให้พืชโต มันน่าแปลกกว่านะคะ?"

แคโรว่างี้

เออ ก็จริงนะ

จะเอาคอมมอนเซนส์ที่ญี่ปุ่น มาใช้กับ otherworld ก็คงไม่ถูก

ด้วยเวทมนต์ จึงเปลี่ยน MP เป็นไฟ เป็นน้ำ เป็นหินออกมาได้

คนคิดมากเป็นฝ่ายแพ้, อย่าไปสนๆ 

"มารินะเอาอะไรมาล่ะ?"

"ม, เมล็ดพืชน้ำล่ะ"

"พืชน้ำ?"

พืชน้ำมันกินไม่ได้นา

"อื้อ, ไหนๆจะทำน้ำพุ ก็น่าจะเลี้ยงปลาด้วย"

มารินะก้มหน้าว่า

"เลี้ยงปลาเหรอ....ตกปลามันก็สนุกดีหรอก, ถึงจะไม่เหมือนพืชที่โตได้ทันที แต่การรอคอยมันก็เข้าทีดี รอตกปลาด้วยกัน"

โยนเมล็ดพืชน้ำลงน้ำพุ แล้วก็เร่งการเติบโตพืชซะ

ข้าวสาลีเริ่มเปล่งแสง

ท่าทางข้าวจะพร้อมเก็บแล้ว

"อ่ะ ......ไม่ได้เอาเครื่องมือเก็บเกี่ยวมา......"

"ต้องใช้เครื่องมือหลังเก็บเกี่ยวข้าวสาลีด้วย, เตรียมพร้อมแล้วค่อยทำเถอะ"

นั่นสินะ……เห้อ, รู้งี้ปลูกสตรอเบอร์รี่หรืออะไรอื่นดีกว่า

วันนี้ก็เสร็จเท่านี้ล่ะ

พอกลับห้อง, ก็เห็นฮารุยืนอยู่ตรงข้างเตียงคู่

ยังกับยามเฝ้าที่ไม่ยอมหลับนอน

นี่ถ้าถือง้าวล่ะก็ใช่เลย

"ฮารุ, นั่งที่เตียงก็ได้นะเออ?"

"เตียงเป็นที่พักผ่อนของนายท่านค่ะ"

"ไม่ต้องใส่ใจขนาดนั้นก็ได้"

ฮารุจะซื่อตรงเกินไปแล้ว

ก็เป็นทั้งข้อดีและข้อเสียของฮารุล่ะนะ

อยากจะให้เรียนรู้จากความไม่เกรงอกเกรงใจแบบมารีนะมั่งซักนิดก็ดี

แต่จุดนี้ ก็เป็นความน่าลำบากใจ มากกว่าที่จะเรียกว่าเป็นจุดแย่ๆของฮารุ

"กลางวัน กินมะเขือเทศจนอิ่มแล้ว ไม่ต้องกินอะไรแล้วล่ะ"

ทั้งที่กินแต่มะเขือเทศแท้ๆ แต่รู้สึกยังกับกินอาหารหรูเลย

"งั้นก็, วันนี้ นอนข้างนอกตามแผนเถอะ"

ในการต่อสู้ ก็มีระดับของมัน

ตั้งแต่นี้ มารินะ....ไม่สิ, มารีนะ ก็ใช้ธนูได้แล้ว ชั้นเลยอยากจะเพิ่มเลเวลหน่อย

กลางวันเป็นเวลาดีที่จะเพิ่มเลเวลผู้ยั่วยวนของแคโร――แต่คิดๆแล้ว ใช้พลังแคโรตอนกลางคืนเพื่อเพิ่มเลเวลก็ได้

"แคโรก็ใช้ ลุ่มหลง《charm》 ได้ค่ะ, ต้องเป็นประโยชน์แน่ๆ"      

"อื้อ, ขอพึ่งพิงหน่อยนะ"

พอลูบหัวแคโร ก็ได้รับหน้าตาดีใจของโลลิมา 1 ea

ถึงคราวก่อนจะพลาด, แต่คราวนี้คิดแผนต่างๆเอาไว้แล้ว

งั้นก็ไปเพิ่มเลเวลกันเหอะ

 



※※※ ※※※

 

 


นอกเมืองคนไม่ค่อยเยอะ

เพราะเมื่อวาน ผู้คนอพยพลี้จากภัยสงครามกันไปแล้ว

ขั้นตอนตรวจปล่อยคนออกนอกเมืองก็เสร็จอย่างไว

ยามเฝ้าประตูชายบอก ถ้าจะหนี ให้หนีไปทางตะวันออก, แต่เราไม่ได้จะหนีอยู่แล้ว เลยขอบใจ แล้วไปทางตะวันตกเฉียงใต้

เดินไปทางตะวันตกเฉียงใต้ 4 ชั่วโมง

ออกจากทุ่งหญ้า, ก็ไปถึงเนินหิน

ทรายเกาะเท้าเต็มเลย ปัดๆหน่อย

มันปลิวไปทางเหนือนิดๆ

ดูท่าลมใต้จะพัดอยู่

พระอาทิตย์ตกลงหน่อย

"สุดยอดแฮะ......นั่นทหารของประเทศนี้เหรอ"

ดูด้านเหนือจากบนโขดหิน

ราวสิบกิโล มองไป จะเห็นคนเยอะแยะ

จากตรงนี้ มองไปก็ยังกะเม็ดทราย, แต่นั่นคือกองทหาร

ถึงจะไม่เห็นชัดว่าเป็นคน แต่เห็นธงชูไง

ฮารุมีสายตาดีกว่าชั้น, จากตรงนี้ ก็ยังเห็นคนเป็นตัวๆไป

จากข้อมูลแคโร, บอกว่าทหารราว 400 คน, เฉลี่ยเป็นนักดาบ lv 20

ระดับแม่ทัพ ก็เป็นอัศวิน lv 30

ถึงจะไม่รู้ว่าเก่งแค่ไหนก็เหอะ

แต่ตรงนั้น ทหารกำลังปะทะกับฝูงมอนอยู่

ถ้าฝ่ายมนุษย์ชนะ ก็ไม่มีปัญหา

แต่ถ้าทหารดูท่าจะแพ้, ชั้นก็จะใช้พลังแคโรจากตรงนี้ ดึงมอนมา

แน่นอน ว่าเรื่องความปลอดภัยไม่เป็นปัญหา

สู้ศัตรูจากระยะไกลๆเท่านั้น, แล้วถ้าจะแพ้ ก็หนีเข้าโลกฮิคิโลด

ปลอดภัย 100% 

ถ้าไม่ได้รับอนุญาต ต่อให้เป็นมอน ก็เข้าโลกของชั้นไม่ได้

อันนี้เคยลองกับฟุยุนแล้ว

ฟุยุนที่ถูกกีดกันเข้ามิติไม่ได้ โมโหจนอยากจะกัดชั้นอย่างไม่ต้องสงสัย

"งั้นก็, กินอาหารเย็นกันเถอะ, มีมะเขือเทศ เอาเป็นย่างเนื้อมาประกบแซนวิชกับมะเขือเทศแล้วกัน"

ว่าแล้วชั้นก็เริ่มเตรียมอาหารเย็น

การต่อสู้จะเริ่มแล้ว

"นายท่าน, ฉันช่วยค่ะ"

"อ่า, ฮารุ! อันนั้นมันมะเขือเทศหั่นฝาน!  ขอร้อง อย่าสับเละนะ!"

ดูมะเขือเทศที่น่าสงสารซึ่งกลายเป็นน้ำๆ ชั้นก็เลยต้องห้ามไว้




NEKOPOST.NET