[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです ตอนที่ 84 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです

Ch.84 - ให้แคโรขี่หลัง


เข้าป่า มองหาเหยื่อกัน

เพราะมอนดูไม่เก่งมาก วันนี้เลยฝึกอาชีพที่ยังเลเวลต่ำดีกว่า

【ไร้อาชีพ Lv79・ นักหอกฝึกหัด Lv1・ ผู้รายงานเวท Lv1・ นักดาบเวท Lv1・ศิลปิน Lv1】  

แบบนี้ล่ะ, สเตตัสเลยต่ำหน่อย

แต่ว่านะ, อย่างนักดาบเวทเอง พลังโจมตี พลังป้องกันก็พอๆกับนักดาบฝึกหัด Lv10, แล้วโจมตีเวท ป้องกันเวท ก็ยังกะนักเวทฝึกหัด  Lv10

ขนาดนี้ ก็ไม่แพ้ศัตรูส่วนมากหรอก

"แต่ว่ามอนไม่มากเลยแฮะ, มารีนะ ตรงนั้น"

ชั้นชี้ไปที่นกใหญ่ขนาดอินทรีย์――ให้มารีนะใช้ธนูลมยิง

ใส่ปีกเท่านั้น

แล้วนกก็ร่วงลงมา

"ลม!"

ชั้นโจมตีด้วยเวทลม

คอของนกถูกสับละเอียด

【อิจิโนโจวเลเวลอัพ】

【ได้สกิลนักหอกฝึกหัด: ใส่หอก】  槍装備

【ได้สกิลผู้รายงานเวท:สร้างยันต์】 札作成

【ได้สกิลนักดาบเวท:ผสานเวท】 付与魔法

【ได้สกิลศิลปิน:ใส่แปรง】 筆装備

【ได้สูตรทำของ】

ได้มาหลายอย่างเลย

ถึงจะไม่มีสกิลที่ก่อเกิดประโยชน์ทันทีก็เหอะ

สูตรทำของ คงเป็นสูตรจากผู้รายงานเวท

ผู้รายงานเวททำยันต์โดยใช้หมึกพิเศษได้

ตอนนี้ทำยันต์จุดไฟได้ ซึ่งจะเผาไหม้ไปชั่วระยะนึง

ถ้าทำเป็นระเบิดตั้งเวลาได้ ก็สะดวกดีหรอก

"ทั้งสามคน, อยากเปลี่ยนอาชีพเมื่อไหร่ก็บอกล่ะ แต่ล่ามอนกันแบบนี้ คงเก็บเนื้อไม่ถึงตามเป้าหมาย"

เป้าหมายคือ เนื้อ 200 กิโล

แต่นกตัวนึง ให้เนื้อไม่ถึง 1 กิโล

เอาศพนกไร้หัว ที่ไม่ต้องรีดเลือดออก ใส่เข้า item bag ซะ

ไปกันเนิบๆแบบนี้ต่อไป จะถึงครึ่งทางของเป้าหมายรึเปล่าก็ไม่รู้

"เอ่อ, ท่านอิจิโน แบ่งเป็นสองกลุ่มดีไหมคะ?"

"2 กลุ่ม?"

"ค่ะ, ดีที่ทั้งท่านอิจิโร กับมารีนะซัง โจมตีไกลได้ดีทั้งคู่, เพราะงั้น ฮารุซังไปกับมารีนะซัง แล้วท่านอิจิโนกับฉัน แบ่งเป็นสองกลุ่มเถอะ, ถึงฉันจะทำอะไรไม่ค่อยได้ แต่ก็ช่วยเก็บของ และหาผลไม้ที่กินได้อยู่"

ก็จริงนะ, ถ้ายังแบบนี้ต่อไป เลเวลคงไม่ค่อยขึ้น, เอาแบบที่ว่ามาดีกว่า

"ก็ดีเลยนะ, จริงสิ เอางี้เป็นไง, ชั้นกับแคโรเป็นทีมนึง ส่วนฮารุกับมารีนะอีกทีม, แข่งกันล่า ใครได้มากกว่าชนะ แล้วมีสิทธิขออะไรก็ได้อย่างนึง"

แต่ถึงจะพูดงี้ ฮารุกับแคโรคงไม่สนมากนักหรอก

ทั้งคู่ไม่ค่อยจะโลภด้วยสิ

มาแบบนี้, มารีนะ คงขยันสุดล่ะนะ?

คิดงี้หรอก, แต่ดวงตาแคโรเปล่งประกายขึ้นมา ส่วนหางฮารุก็ดิ้นใหญ่เลย

"อะไรก็ได้เหรอคะ ...... จริงๆนะคะ, อะไรก็ได้"

"อะไรก็ได้กับท่านอิจิโน ...... ท่านอิจิโน! รีบมากันเลยค่ะ! จากข้อมูลที่มี ป่านี้ข้างหน้าจะมีเกาะ"

"มารีนะซัง, เกาะฉันไว้ค่ะ! จะเคลื่อนตัวบนต้นไม้"

"เอ๋? ฮารุ? ประเดี๋ย――อย่าาาาา!  เราไม่ถูกกับที่สูง―― ว้ายยยยยยยยยย!"

มารีนะกรีดร้องน่ารักเมื่อถูกฮารุลักพาตัวไป

……เอ๋, กระตือรือร้นกันกว่าที่คิดนะ?

จะสั่งอะไรชั้นกันเหรอ?

 "ท่านอิจิโน, ทางนี้! เร็วๆค่ะ!"

....เห็นแคโรที่ตั้งใจซะขนาดนี้, เลยรู้ว่า ถึงฝ่ายไหนจะชนะ ชั้นก็เหนื่อยแหงๆ

อยากจะอัดตัวเองเมื่อสิบวินาทีก่อนหน้านี้จังเว้ย

 


※※※ ※※※

 

 

 "ท่านอิจิโน, เร็วสิคะ! เดี๋ยวก็แพ้ฮารุซังหรอก"

"ไม่ต้องฝืนขนาดนั้นก็ได้, เล่นสบายไปตามปกติเถอะ, ถึงชั้นจะบอกว่าให้ขออะไรก็ได้ แต่ปกติ ก็เป็นแบบนั้นกันอยู่แล้วนี่นา"

"ท่านอิจิโนจะช้าๆก็เข้าใจอยู่หรอกค่ะ, แต่ว่า ...... นี่เป็นโอกาสดี"

"หมายความว่าไงล่ะเนี่ย ......โอะ, โอ้ แคโร! ผลไม้ตรงนั้น คิดว่ากินได้รึเปล่านะ?"

ชั้นชี้ผลสีเหมือนลูกแพร์และถามแคโร

"ค่ะ, อันนั้นผลปาวปาวา パウパワ , ผลหวานอร่อยค่ะ"

เพราะสกิลประเมินพืช หรือเพราะความรู้รอบตัว, แคโรเลยอธิบายได้

"อ่ะ, แต่เอื้อมไม่ถึงนะ.....ขี่หลังไหม"

"ขี่หลังเหรอคะ?"

"อื้ม, จะได้เอื้อมถึงไง ก็ถ้าแคโรไม่ใช่คนเก็บ ก็ไม่ได้ค่าประสบการณ์น่ะสิ?"

"…………เข้าใจแล้วค่ะ"

ทำไมแคโรถึงพยักหน้าอย่างไม่พอใจกันนะ

ชั้นนั่งลง, ให้แคโรขึ้นคอ แล้วก็ยืดขา

"เอาล่ะ, ยืนล่ะนะ"

ขาของแคโร แนบรักแร้ชั้น เมื่อชั้นยืนขึ้น

สมดุลไม่ดีเหรอ, แคโรถึงดึงหัวชั้น

"แคโร! อย่าดึงผมสิ! อ่ะ, อย่าดึงหูด้วย"

"ข, ขอโทษค่ะ"

ตั้งสมดุลได้เสียที, แคโรเลยยื่นมือไปเก็บปาวปาวา, แล้วชั้นก็รับมาเข้า item bag 

เป็นการประสานงานที่ดีเลย

แต่ตอนนี้เอง, แคโรก็หลวมตัวรึไง ทำให้เสียสมดุล

ชั้นจึงจับเธอเลื่อนกลับเข้าตำแหน่ง

ตอนนี้ เธอเลยกอดที่หลังอยู่

หน้าอกเล็กน้อยของเธอ มาถูกที่หลัง

"แคโร, ไม่เป็นไรนะ?"

"......เอ่อ...... ท่านอิจิโน, อยู่แบบนี้อีกซักหน่อยได้ไหมคะ?"

"อ้อ, ก็ได้หรอก, คงกลัวสินะ? โทษทีนะ, ที่ให้ฝืนตัว"

"...... ท่านอิจิโน, บอกกี่ครั้งแล้วคะ ว่าแคโร อายุ 17 แล้ว"

"เอ๋? ยัง 16 ไม่ใช่เหรอ"

"3 วันก่อน เป็นวันเกิดแล้วค่ะ"

"โทษทีนะ, ไม่ได้ฉลองวันเกิดให้เลย"

"...... ไม่ใช่ยังงั้นสิคะ, อยากให้มองฉันเป็นผู้ใหญ่ได้แล้วค่ะ"

ว่าแล้ว, แคโรก็กอดร่างชั้นแน่นขึ้น

"หรือว่า, ที่ช่วงนี้ เปลี่ยนไปใช้คำเรียกตัวเองว่า "ฉัน" แทน "แคโร" ก็เพราะยังงี้เหรอ?"

"รู้สึกตัวด้วยเหรอคะ?"

"ก็อยู่ด้วยกันมาตลอด ต้องรู้สิ, แต่ชั้นชอบแบบเก่ามากกว่านะ"

"……เอ๋?"

"อืมม, ก็นะ อยากให้แคโรเป็นตัวของตัวเองด้วย, แต่ชั้นก็ผิดเหมือนกันที่ทำยังกะแคโรเป็นเด็ก, จริงสิ งั้นคราวหน้าจะซื้อน้ำผลไม้อร่อยๆให้แล้วกัน"

"นี่ก็ทำยังกับหลอกเด็กล่ะค่ะ"

ถึงจะว่างี้ก็เหอะ, แต่พอมองแคโร ก็ทำให้นึกถึงมิริอ่ะนะ

"ท่านอิจิโน, บอกว่าขออะไรก็ได้สินะคะ, ฉันขอความรักจากท่านอิจิโนค่ะ"

"ชั้นเอง ก็คิดว่าทั้งฮารุ ทั้งแคโร, แล้วก็มารีนะ ต่างเป็นคนสำคัญยิ่――"

"งั้นกับแคโร...... กับฉัน.....ช่วยจูบด้วยค่ะ!"




NEKOPOST.NET