[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです ตอนที่ 83.5 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです

Ch.83.5 - SS แคโร "อุ้มเจ้าหญิง"


เนื้อเรื่องจะเป็นแนวทางแบบที่คนเขียนอยากใส่เป็น SS ในเล่ม 2, จาก activity report ใน mypage.syosetu วันที่ 2/11/2016 ครับ

 


ในห้องโรงแรม แคโรกำลังขีดเขียนบางอย่างลงบันทึก

เป็นการคำนวณสินค้าที่ซื้อมาเร่ขาย

ฮารุกับมารีนะไปรายงานผลที่กิลด์นักผจญภัยอยู่ ตอนนี้ก็เลยอยู่กันแค่สองคน

ไม่มีอะไรทำ ชั้นก็เลยดูแคโรอยู่

สายลมโบกพัดผ่านหน้าต่างที่เปิด, ทำให้เธอต้องจับหน้าบันทึกไม่ให้พลิก จนเส้นผมแคโรสยายสะบัดนิดหน่อย

ชั้นคิดว่าลมจะเกะกะการทำงานของเธอ เลยปิดหน้าต่างแล้วถาม

"แคโร, ไม่มีอะไรให้ชั้นช่วยเลยเหรอ?"

"... เอ๋? ... นั่นสินะคะ, แคโรทำบัญชีคนเดียวก็พออยู่แล้วนะคะ?"

"งานอะไรก็ได้นะ, ให้ชั้นดูผู้หญิงทำงานอยู่คนเดียว มันก็ไม่สบายใจ"

"แคโรเป็นทาส, เป็นเรื่องปกตินี่คะ ท่านอิจิโน"

"แคโรก็รู้นี่นา ว่าชั้นไม่ชอบแบบนั้น?"

เพราะว่าเป็นทาสก็เลยต้องทำ, ชั้นไม่ชอบแบบนั้นเลย

"ชั้นไม่ได้อยู่กับแคโรเพราะเธอเป็นทาส, แต่เพราะอยากเดินทางด้วยกันกับแคโรต่างหาก ตอนนั้น คิดได้แบบนี้ ถึงอยู่ด้วยกันกับแคโร"

"……ข, ขอบคุณมากค่ะ"

แคโรก้มหน้าแดงไป, แต่ก็ยิ้มแบบดีใจหน่อยๆ

เป็นคำพูดจากใจจริงที่ยังไม่ได้ขัดเกลาให้ประโยคสวยงาม, แต่ถ้าชอบใจก็ดีแล้วล่ะ

"แคโร, มีอะไรอยากจะซื้อไหม? ถือเป็นรางวัล, ชั้นเคยซื้อผ้าพันคอกับเข็มกลัดให้ฮารุแล้ว, ก็เลยอยากให้อะไรแคโรบ้าง――"

"......สิ่งที่อยากได้ ......."

แคโรว่าถึงตรงนี้ ก็ทำหน้าเหมือนนึกอะไรขึ้นได้

มีอะไรที่อยากได้อยู่เหรอ?

"อะไรก็ได้ ว่ามาเถอะ"

"แบบว่า ...ไม่..., ไม่มี......อุ...."

"จะแพงหน่อยก็ได้นะ"

"......ท....."

นากทะเล? ตุ๊กตานากทะเลเหรอ?

จะให้เอานากตัวเป็นๆมา ก็คงไม่ไหวล่ะนะ, ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหนด้วย

แล้วตุ๊กตานากทะเลมีขายที่ไหน? ถึงจะถาม ชั้นก็ไม่รู้หรอก

"อุ้มท่าเจ้าหญิง.....อยากให้อุ้มค่ะ ......"

"เอ๋?"

หูฝาดป่ะเนี่ย, ก็ได้ยินว่าโลกนี้มีวัฒนธรรมการอุ้มท่าเจ้าหญิงหรอก, แต่นึกไม่ถึงว่าจะหลุดออกมาจากปากแคโร

"เมื่อก่อน, เคยอ่านนิยายที่นางเอกถูกพระเอกอุ้มท่าเจ้าหญิงแล้วจบอย่างมีความสุข, แต่แคโรไม่รู้ว่าอุ้มท่าเจ้าหญิงเป็นยังไงล่ะค่ะ"

"......งี้นี่เอง, ก็คืออยากลองมีประสบการณ์จริงดูสินะ?

"ค่ะ ... ได้ไหมคะ?"

"อื้ม, เท่านั้นไม่มีปัญหา"

ชั้นว่าแล้ว ก็ยืนข้างแคโร

เอามือช้อนต้นขากับเอวแคโรขึ้นมา

อุ้มท่าเจ้าหญิง......ตอนมิริเด็กประถมต้น ชั้นที่อยู่ม.ต้น ก็เล่นแบบนี้ให้อยู่, แต่สถานการณ์ตอนนี้มันต่างกัน

นึกว่าจะเบาโหวง แต่ก็รับรู้ถึงน้ำหนักแคโรได้อย่างมั่นคง, เป็นร่างเล็กอันบอบบางที่ถ้าใช้พลังมากไป จะทำให้เสียหายไป

แล้ว แคโรก็ว่า

"......นี่คือ......อุ้มท่าเจ้าหญิงเหรอคะ?"

"ไงล่ะ?, ผิดหวังที่ไม่เหมือนกับที่คิดล่ะสิ?"

อ่ะนะ, มันดูไม่เป็นท่าที่ออกจะ 'เจ้าหญิง' ซักเท่าไหร่เลย, นึกว่าจะหรูหรากว่านี้อีกล่ะสิ

"ไม่ค่ะ....เอ่อ... ดีกว่าที่คิด, แบบว่า รับรู้ถึงการเต้นของหัวใจท่านอิจิโน..."

"เอ๋?"

เป็นคำตอบแบบที่คาดไม่ถึง, เมื่อถูกชี้ว่าชั้นซึ่งกอดเด็กผู้หญิง มีอัตราการเต้นหัวใจสูงโดยที่ไม่รู้ตัว

แล้ว ที่ตำแหน่งนี้, หน้าแคโรก็อยู่ในระยะประชิดติดใกล้

จมูกได้กลิ่นเลย, เด็กสาวเนี่ย มีกลิ่นแบบนี้เหรอ?

คงต่างจากกลิ่นฟีโรโมนผู้ยั่วยวนแน่ๆ, กลิ่นซึ่งมีแต่ชั้นที่ได้ดม

(เห้ย, นี่คิดอะไรอยู่วะเนี่ย ตัวชั้น!, ตัดสินใจแล้วว่าจะไม่แตะต้องแคโรจนกว่าจะอายุ 18 นี่นา!)

ขณะที่ชั้นคิด

"ได้แล้วค่ะ...... ท่านอิจิโน"

เสียงเบาๆจากแคโร

ได้แล้ว, อะไรได้?

หมายถึงให้จูบได้รึ?

เห้ยเห้ย, ตัวชั้น! ....... ต้องให้สาวเป็นฝ่ายพูดออกมาเองเลยเหรอ

"วางตัวลงได้แล้วล่ะค่ะ"

"อ่ะ, อื้ม"

อ้อ หมายถึงให้วางลงได้แล้วนั่นเอง

ชั้นหายใจออก, แล้วก็วางแคโรลง

"ขอบคุณมากค่ะ, ที่ทำให้ความฝันเป็นจริง"

"อยากให้อุ้มเจ้าหญิงอีก ก็บอกได้ทุกเมื่อเลยนะ"

"ค่ะ"

หน้าตาเธอยิ้มแย้มอย่างสวยงาม

ดีนะ ที่ชั้นปิดหน้าต่างไว้

ถ้าเปิดอยู่ กลิ่นของแคโรคงปลิวออกไปหมด




NEKOPOST.NET