NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです

Ch.83 - ตกไส้เดือนดิน


ขั้นตอนออกจากเมือง เป็นไปโดยสะดวก

คนจากกิลด์นักผจญภัย, ถ้าบอกว่าออกไปล่าในป่า เพื่อเอาของเข้าเมืองตุนเป็นเสบียงอาหาร จะได้รับการปฏิบัติเป็นพิเศษให้ออกจากเมืองได้ง่ายๆ

ข้อมูลนี้ ก็มาจากการรวบรวมของแคโรเช่นกัน

ปกติต้องรอ 7 ชั่วโมง กว่าจะได้ออกจากเมือง

พอออกนอกเมือง ก็นั่งรถม้าที่ลากคิวยากไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ

ฝูงมอนมาจากทางตะวันตกเฉียงเหนือ, คงเพราะด้านใต้ เส้นทางถูกปิดอยู่ด้วย

ไม่ใช่แค่รถม้าเท่านั้น แต่คนขี่ม้าไปก็มีมาก

สำหรับตอนนี้ ชั้นเล็งไปที่ป่าทางตะวันออกเฉียงใต้ก่อน

ป่าซึ่งไม่ค่อยจะมีของดาคาท, เป็นที่ๆมอนนกทั้งหลายอยู่อาศัย

หรือก็คือ, เป็นที่ฝึกธนูลมของมารีนะได้ง่ายๆ

เดินราวชั่วโมงครึ่งก็ถึง, และฟุยุนก็ฝากไว้แล้ว

ระหว่างทาง เห็นนกบินบนฟ้า, ก็ให้มารีนะลองยิงดู

"เรื่องง่ายนิดเดียว"

ว่าแล้ว คุณเธอก็ง้างธนูลม

ยิงออกไป แล้ววินาทีต่อมาก็ยิงตามไปอีกดอก

ลูกธนูลมบินตรงไป, แต่นกมันเอี้ยวเลี้ยวตัวหลบ

ทว่า――ลูกศรดอกที่สอง ไปกระทบกับดอกแรก ทำให้เปลี่ยนทิศทางตามไปจิ้มใส่นก

"...... หะ?"

ชั้นทำเสียงตกใจ

นกตัวหมุน ตกลงพื้น

ตายซะแล้ว

ทั้งชั้น ฮารุ แล้วก็แคโร ส่งเสียงไม่ออกเลย

เป็นการแสดงข้างถนนที่สุดยอดจริงๆ

"...... มารีนะ, นี่เล็งไว้แบบนั้นสินะ?"

"แหงอยู่แล้ว ระดับแค่นี้ นับว่าง่ายมากเมื่อเทียบกับสุดยอดเวทมนต์"

…………บ้าน่า

แค่ยิงแม่นสองดอกติดกันก็ยากแล้ว, แต่นี่คำนวณการกลับตัวของนก แล้วให้ศรมันชนเด้งกันด้วย, เอาจริงดิ?

ถึงกับอ่านการเคลื่อนไหวนก นี่ไม่ใช่แค่ระดับนักแม่นธนูแล้ว

ยิ่งกว่านั้น, ยังใช้ธนูแห่งลม ซึ่งเพิ่งได้มาเมื่อวันก่อน, นี่น่าจะเป็นการฝึกยิงครั้งแรกนะ

สมกับเป็นพลังแสดงข้างถนนที่ได้มาจากเทพ

"แต่ว่า เลเวลไม่เพิ่มเลยนะ, อิจิโนเอ๋ย คราวนี้เรายิงแต่ปีก ให้เจ้าใช้เวทยิงปิดตอนที่มันกำลังร่วงได้ไหม?"

"ทำได้ด้วยเหรอ?"

"อืม, ก็ต้องได้สิ"

เห้ย, ปกติคงไม่ไหวล่ะนะ

ไอ้ชั้นเอง ก็อยากจะทำได้ทุกอย่าง, จากนี้ไปก็จะค่อยๆทำให้ได้หรอก

แต่ระดับขนาดนั้น คงไม่ไหวแฮะ

"ทั้งท่านอิจิโน ทั้งมารีนะซังด้วย, ถึงจะรู้ว่าคนหลงจะมีพลังพิเศษก็เหอะ แต่ขนาดนี้ เล่นเอาห่างจากสามัญสำนึกของฉันเลยค่ะ"

แคโรว่าอย่างเหนื่อยๆ

ดูท่า ในสายตาแคโร, ทั้งชั้น ทั้งมารีนะ ก็เป็นตัวโกงเดินได้เหมือนกัน

และตอนนี้เอง――หางฮารุก็ขยับ

"นายท่าน,  ได้กลิ่นดินขยับค่ะ  ...... คงจะเป็น, อิทมิมิซ  เราลี้ภัยกันเถอะค่ะ" イトミミズ

"เอ๋? อิทมิมิซ หมายถึงไส้เดือนดินสินะ?"

แล้วทำไมต้องหนีด้วยล่ะ?

ก็จริง, ตอนนี้จับสัญญาณตัวตนขึ้นมาได้

ดูท่ามันจะตรงมาทางนกที่ร่วงตาย

เป็นจุดที่ห่างจากนี่ไม่ไกล

เอาล่ะ, งั้นก็ถล่มด้วยเวท เมื่อมันออกมาดีกว่า

ก็คิดงี้หรอก

"นายท่าน! เข้าใจพลังของท่านอยู่หรอกค่ะ,  แต่ตอนนี้ ลี้ภัยก่อนเถอะ!"

แต่ว่า, ฮารุกลับบอกชั้นด้วยเสียงผิดปกติ

แล้ว――ไม่กี่วินาทีต่อมา――มันก็ปรากฏกาย

"ยังกะงูยักษ์เลย"

มารีนะว่างั้น

ชั้นก็เห็นด้วย, ไหนว่าเป็นไส้เดือนไงฟะ

งูใหญ่ที่แค่ส่วนหัวก็ยาว 5 เมตรแล้ว, ไม่รู้ว่าทั้งร่างมันยาวแค่ไหน

แต่ว่า จากตัวตนที่รับรู้ ดูท่าร่างจะอยู่ในผืนดิน

ที่รับรู้นี้ แค่ส่วนหัวนะ

ผิวมันไม่ใช่สีชมพู แต่เป็นไส้เดือนสีเทา

"มันไส้เดือนดินยังไงเนี่ย"

"ที่นี่ คือทุ่งราบเฟรุดก็จริง, แต่สมัยก่อน เรียกทุ่งราบที่นี่ว่าเฟรุอิทมิมิซ, มอนนี่ก็เลยเรียกเป็นอิทมิมิซค่ะ"

อุหวะ, เล่นคำซะแล้ว

"...... อิทมิมิซ ตามันมองไม่เห็นค่ะ, เป็นมอนที่หาเหยื่อจากอุณหภูมิร่างกายที่ตกไป"

รับรู้จากอุณหภูมิร่างกายที่ตกลงไป, ยังงี้ก็กินแต่คนหรือสัตว์ที่ตายแล้ว

"ถ้าเปลี่ยนอาชีพเป็นสายเวท ก็น่าจะจัดการได้รึเปล่านะ"

"อิทมิมิซ มันไม่กินสิ่งมีชีวิต แล้วก็เป็นมอนที่บำรุงดินด้วย ปล่อยไว้งี้ดีกว่าค่ะ"

"อ้อ, งี้เอง"

ไม่ใช่แมลงมีประโยชน์ แต่เป็นมอนมีประโยชน์สินะ

ฮารุว่า, แล้วผ่านไปซัก 10 นาที อิทมิมิซก็กลับลงดินไป

นึกว่าจะทิ้งหลุมใหญ่ๆไว้ แต่มันเอาดินอื่นกลบด้วยแฮะ

"ก็เห็นขุดหลุมหรอก, แต่มันกลบหลุมได้ไงเนี่ย"

"ขี้คะ"

ฮารุว่าแล้วอุดจมูก

ขี้สินะ......อืーม

ถึงจะไม่ต้องจมูกดีแบบฮารุ ก็ได้กลิ่นหน่อยๆแล้ว

ปกติ ขี้ไส้เดือนจะไม่มีกลิ่นนะ

"ไปเหอะ! เข้าป่าดีกว่า!"

ทุกคนเห็นด้วยกับชั้น




NEKOPOST.NET