NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです

Ch.82 - บทนำ 4


มิริปีนภูเขาฟูจิอยู่อย่างมุ่งมั่น

ในชุดเครื่องแบบนักเรียนสีดำ (สำหรับฤดูหนาว) กับเสื้อโค้ต

เป็นชุดที่ต่อให้ไม่ใช่ฤดูหนาว ก็ไม่เหมาะกับการมาปีนเขา

นักปีนเขารอบๆ ต่างมองกัน, บางคนก็อยากช่วยเตือน แต่ถูกความมุ่งมั่นที่แผ่ออกมาสกัดกั้นจนพูดไม่ออก

ในสายตาของมิริ เต็มไปด้วยความเกลียดชังที่ลืมไปนานแล้ว

ครั้งนึง.....เมื่อพันปีก่อน

ในยุคเฮอัน

ผู้หญิงคนนึง มีชะตาต้องตายที่เขาฟูจิ

เป็นผู้หญิงที่สวยงามหยดย้อย, ตราตรึงใจผู้ชายทั้งหลาย จนแม้กระทั่งจักรพรรดิ์ในสมัยนั้นเองก็ด้วย

เธอคิดว่ามีความสุขแล้ว, มีทุกสิ่งทุกอย่างในมือ

จนกระทั่งผู้ชายพวกนั้นมา

พวกที่เรียกตัวเองว่าองเมียวจิ, เสนอให้ระงับความโกรธของภูเขาฟูจิด้วยพลังจากตัวเธอ

ถึงจะบอกว่าพลัง, แต่เอาจริงๆ ก็คือใช้มนุษย์เป็นเครื่องสังเวย

องเมียวจิรู้ว่าเกินกว่าความสามารถของพวกตนเอง, จึงเสนอให้ใช้ชีวิตเธอเป็นการแลกเปลี่ยน เพื่อหยุดการปะทุของภูเขาฟูจิ

และ องเมียวจิ ก็มีอำนาจมาก

มากถึงขนาดจักรพรรดิ์เองยังไม่กล้าเป็นศัตรู

มากเกินพอที่จะทำให้ชีวิตของหญิงสาว มีมูลค่าถูกกว่า

เธอจึงถูกนำตัวไป

สู่ยอดเขาฟูจิ

เพื่อเผาร่าง, เพื่อให้ตาย

แต่เธอก็ไม่ตาย

เทพธิดา――เทพของ otherworld ได้ส่งเธอไปต่างโลก

แล้ว เธอก็ใช้พลังที่ได้รับจากเทพธิดา――เกิดใหม่ในฐานะปีศาจ, อยู่มานานหลายร้อยปี กลายเป็นจอมมาร

ฟามิริส ราริตี คือชื่อที่ติดตัวเธอตอนนั้น

12 ปีก่อน, ผู้กล้าผนึกจอมมาร และวิญญาณก็ถูกส่งไปยังญี่ปุ่น

เธอกลับไปเกิดเป็นคนญี่ปุ่นอย่างน่าตกใจ

ในเวลาแค่พันปี, ประเทศนี้ ก็เปลี่ยนไปมาก

ใหญ่ขึ้น แต่เป็นตัวอักษรที่ยังอ่านออก

เธอจึงรู้ ว่าผลที่สุดแล้ว การที่เธอถูกส่งไปต่างโลก ทำให้เสียสภาพเครื่องสังเวยมนุษย์ไป, ในยุคเฮอันเอง ทุกครั้งที่ภูเขาไฟฟูจิปะทุ  ก็ทำให้คนต้องพลีชีพจำนวนมากด้วย

และอีกอย่าง

การตายของเธอ, กลายเป็นเรื่องราวดัดแปลงเสียสวยงาม ในชื่อเจ้าหญิงคางุยะ

จะเป็นเพราะพลังแทรกแซงของเทพธิดาที่ไม่สมบูรณ์ หรือเพราะปัจจัยอื่นก็เถอะ แต่ยังไงก็ตาม มันก็กลายเป็นเรื่องราวเก่าแก่ที่สุดของญี่ปุ่น

แน่นอน ว่าเมื่อเวลาผ่านไป เนื้อหาจึงถูกเปลี่ยนไปด้วย, แต่เนื้อหาอย่างอาชีพของพ่อแม่มิริตอนนั้น หรือชนชั้นสูงที่มาเสนอสมบัติล้ำค่าชื่อต่างๆให้ ถูกนำมาใช้เป็นโมเดลไม่ผิดแน่

ไปสู่ภูเขาฟูจิ, ถูกผูกเป็นไปสู่ดวงจันทร์ อย่างน่าขันขมๆ

เพราะสมัยนั้น จากเมืองหลวง ภูเขาฟูจิ เป็นดินแดนที่จะไปสู่พระจันทร์ 

ถึงกระนั้น, คางุยะ――ฟามิริส ราริตี――ไม่สิ, คุสึโนกิ มิริ ก็พยายามไขว่คว้าสันติ

เกิดใหม่, ได้พบกับพี่ ได้ใช้ชีวิตอย่างสันติ, ต้องขอบใจผู้กล้า ที่ผลักไสมาอยู่ในโลกอันสงบสุขนี้

แต่ว่า, ความสงบสุขของเธอ กลับถูกทำลาย

เธอเลยเคลื่อนไหว

มาถึงยอดเขาฟูจิ, และเอามีดเล่มนึงออกมาโดยที่ไม่สนว่าจะมีใครดูอยู่

แทงหัวใจตัวเองโดยไม่ลังเล

โดยที่ไม่สนคนอื่นๆรอบข้าง

 

 


 
 

อาหารเช้า ก็เหมือนอาหารเย็นเมื่อวาน, อร่อยมาก

"อร่อยนะ, ทำด้วยมีดเวทแล้วมันต่างจากมีดทำครัวธรรมดาขนาดนี้เลยเหรอ"

ป้าโรงแรม เอาอาหารดีๆมาให้เรา

โดยที่ ถึงจะเป็นเนื้อกับมันฝรั่ง แต่ก็มีทั้งที่เตรียมโดยใช้มีดเวท กับแบบใช้มีดทำครัวธรรมดา

มีความแตกต่างกันของรสชาติอย่างมาก

"คานอนไม่ใช่แค่คนต้มตุ๋นธรรมดาจริงๆแฮะ"

"แน่นอนสิ, ผู้เป็นสหายและนายที่แท้จริงแห่งเรา อย่างคานอน สามารถทำดาบผ่าเหล็ก ให้หั่นก้อนบุกได้อย่างง่ายดาย"

"ดาบที่ผ่าเหล็กได้ มันก็ต้องหั่นก้อนบุกได้สิ"

ชั้นกับมารีนะคุยกัน, ส่วนฮารุกับแคโรทำหน้างง 「ก้อนบุก?」 คืออะไร และจินตนาการกันไปว่าก้อนบุกคือโลหะแข็งๆ

ชั้นกินเนื้อกับมันฝรั่งผัดอร่อยๆ แล้วก็คุยเรื่องอนาคต

ระหว่างทางไปเมืองทางใต้ แคโรได้ข้อมูลว่าเส้นทางถนนหุบเขาฟากเหนือถูกปิด

เมื่อวาน แคโรก็ไปหาข้อมูลในเมืองด้วย, ได้ความว่าท่าทางจะใช้เวลาเคลียร์เส้นทางกันอีกซักพัก

เพราะงั้น ขออยู่ในเมืองต่อไปอีกซักหน่อย

"ไงๆก็ อย่างที่คุยกันเมื่อคืนวาน, ฮารุจะรับเควสกำจัดมอนของทางกิลด์ จะได้หาค่าประสบการณ์ หาเงิน แล้วก็แรงค์อัพ เป็นนัดเดียวได้นกสามตัว"

เป้าหมายหลัก คือเพิ่มเลเวลผู้ยั่วยวนแคโร

การเพิ่มเลเวลอาชีพผู้ยั่วยวนนั้น ไม่จำเป็นต้องเพิ่มระดับสกิลผู้ยั่วยวนหรอก

เป็นผู้ยั่วยวนเฉพาะตอนกลางวัน ปั๊มเลเวลด้วยการกำจัดมอนไปก็พอ

แน่นอนว่าพวกเรารู้ดี, แคโรผู้ยั่วยวน=เป็นอาชีพที่ดึงดูดมอนในเวลากลางคืน

เอาส้อมแทงมันฝรั่ง

แล้วแรงกระแทก ก็ทำให้มันฝรั่งแยกเป็นสามส่วน




※※※ ※※※


ตอนออกจากเมือง, ต่างกับเมื่อวาน มีคนมากมายโหวกเหวก

เวลามันต่างกันก็จริง, แต่ตอนนี้ ไม่ใช่แค่นักผจญภัยเท่านั้น แต่ยังมีแผงลอยเก็บกวาดกันด้วย

พอมาถึงคอกม้า, ก็โล่งไปเยอะ ม้าครึ่งนึงจากที่ควรจะเต็มคอก หายไปแล้ว

ยังกับคนจะลี้ภัยออกจากเมืองเลย

"เกิดอะไรขึ้นรึไง?"

"ให้ไปฟังไหมคะ?"

"ช่วยหน่อยนะ"

แคโรพร้อม ชั้นก็เลยขอ

แคโรตัวเล็ก เลยเข้าไปใกล้ป้าๆที่เม้าท์มอยกันอยู่ได้

แคโรเข้าไปเนียนคุยยังกะรู้จักกัน, ซักพักก็รีบกลับมา

"ดึกๆเมื่อวาน มีนักผจญภัยคนนึง มาบอกว่าฝูงมอนกำลังมุ่งมาทางเมืองค่ะ"

"งี้นี่เอง ......เพราะงี้ คนค้าขายถึงหนีกัน, ส่วนนักผจญภัยก็วิ่งวุ่นหาข้อมูลกัน, อีกนานไหมมอนจะมาถึงล่ะ?"

"อย่างเร็วสุดก็สองวันค่ะ, หน่วยสอดแนมของประเทศถูกส่งออกไปยืนยันอยู่ ถ้าเป็นความจริง ประเทศนี้คงต้องส่งทหารออกไปจัดการ, คนที่เมืองนี้ แทนที่จะกลัวมอน เลยกลัวประเทศโคราทฉวยโอกาสเข้าโจมตีซะมากกว่า"

แบบนี้เอง

ชั้นก็อยากช่วยสู้กับมอนหรอก, แต่ให้สู้กับคนด้วยกันเอง ไม่เอาหรอกนะ

"แล้วก็ กิลด์นักผจญภัยยกเลิกเควสออกไปกำจัดมอนทั้งหมด, ตั้งเควสฉุกเฉินให้ช่วยกันปกป้องเมืองค่ะ"

"งั้นเหรอ, งั้นก็กำจัดมอนรอบๆเมืองไปชั่วคราวก่อน, มารีนะเองก็ต้องฝึกใช้ธนูด้วย"

ชั้นว่าอย่างสบายๆ

อาจจะเพราะเป็นคนญี่ปุ่น เลยคิดว่าสงครามคงไม่เกิดง่ายๆก็เป็นได้




NEKOPOST.NET