[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです ตอนที่ 81 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです

Ch.81 - บทท้าย


มีห้องคู่สองห้องในโรงแรมที่ชั้นจองเอาไว้     

และในห้องนึง ก็มีชั้นอยู่กับมารินะ

ที่นี่ ชั้นก็อ่านจดหมายที่ได้จากมารินะ

【ถึงเด็กไม่ได้เรื่องมารินะ】

แหม่ เห็นเริ่มหัวแบบนี้ ก็อดยิ้มไม่ได้เลย

【ตอนที่อ่านจดหมายนี้, ฉันคงไม่อยู่ในโลกแล้ว】

เห้ย พินัยกรรมนี่หว่า

รึเปล่า

【ตกใจอ่ะดิ? ตกใจป่าว? จริงๆคือจะสนุกไปกับการเดินทางคนเดียวน่ะ, หรือก็คือ ฉันเดินทางไปอาณาจักรอลันเดลแล้วล่ะ, มีงานยุ่งยากที่ต้องทำนิดหน่อย ไม่อยากเป็นจุดเด่นด้วย พามารินะไปจะยุ่งยากอ่ะนะ, เลยฝากให้ผู้ชายคนนั้นดูแลไปซักพักแล้วกัน, ไม่เป็นไรหรอก ดูสีหน้าผู้หญิงที่อยู่ด้วยกันสองคนนั่นแล้ว ก็รู้ว่าโล่งใจหายห่วงได้, แน่นอน ว่าถ้าไม่ชอบใจ เธอก็ไปอยู่กับลูกชายหัวหน้าด่านเข้าเมืองนั่นก็ได้นะ คงทำให้เธอสนุกไปอีกแบบล่ะ】

อย่าตัดสินใจเอาเองแบบนี้สิว้า

ถ้าไม่ชอบใจ ก็ให้ไปเป็นเมียบำเรอลูกหัวหน้าด่าน, นี่มันขู่กันชัดๆเลยนี่หว่า

【ป.ล. การได้เดินทางด้วยกัน เป็นความทรงจำที่ดีของฉันนะ, ขอบใจมาก】

เออ, อย่างน้อยก็ปิดท้ายจดหมายดีหน่อย

ชั้นพับคืนจดหมายให้มารินะ

"มารินะ, เอาไงล่ะ? ถึงคานอนจะว่างั้นก็เหอะ, แต่ถ้าเป็นมารีนะ ก็ใช้ชีวิตเป็นนักแสดงข้างถนนอยู่ในประเทศนี้ได้นะ, ถ้าเอาแบบนั้น จะปลดจากการเป็นทาสให้เลยก็ได้, เป็นคนบ้านเดียวกันด้วย จะสนับสนุนค่าใช้จ่ายอยู่กินสำหรับเดือนนึงให้ด้วย"

มารินะที่ยังร้องไห้ตาแดงอยู่ ก็สั่นหัว

"... ขอหน้ากาก...."

เสพติดหน้ากากจริงๆ

ชั้นส่งหน้ากากให้มารินะ

แล้วเมื่อสวม เธอก็ยืนขึ้น แล้วก็มานั่งข้างๆชั้น

"อิจิโนเอ๋ย, จะบอกให้อย่างนึง, ตัวเรา――มารีนะนั้น เป็นลักษณะมายาที่สร้างขึ้นจากอดีตของมารินะ, ก็คือมีหลายบุคลิค"

"ผิดจากความเป็นจริงไปหน่อยรึเปล่า"

"อย่าสนตรงนั้นน่า, ถึงจะมีความทรงจำร่วมกัน แต่เราก็เป็นดั่งมารดาที่ปกป้องลูก, ความปรารถนาที่แท้จริงของเรา คืออยากจะหายไปเมื่อไม่เป็นที่ต้องการอีกต่อไป"

มารีนะว่าตัวเองแบบนี้

อามารณ์เหมือนอยากตาย.....หรือไงว่า

อยากจะหายไป

เมื่อมารินะเติบโตขึ้น ตัวเองก็ไม่จำเป็นอีกต่อไป จึงอยากจะหายไปเหรอ

ยังกับแม่ที่ปกป้องลูกน้อยในรังเลยนะ

"อิจิโน, เพราะงั้น เราถึงไม่อยากผูกพันกับเจ้านาย, การจากลาจะเจ็บปวด จริงๆแล้ว แม้แต่กับคานอนเอง เราก็ยังกีดเส้นขวางกั้น, ในจดหมาย ก็ยังเป็นข้อความส่งให้มารินะ แทนที่จะเป็นเราเลยใช่ไหมล่ะ?"

"จะว่าไปก็ใช่นะ"

"เพราะงั้น, เราจึงไม่มีทางเดเระแตก, เป็นางเอกที่ไม่มีทางจีบสำเร็จ"

"ไม่เคยคิดว่าแกเป็นนางเอกเลยฟ่ะ"

"ไม่ชอบสาวสวยอายุเยอะกว่าแบบเรารึ?"

"ก็ทำตัวแบบนี้ เลยไม่เคยคิดว่าอายุเยอะกว่าเหมือนกันฟ่ะ"

"แค่คิดว่าเราสวย ก็เพียงพอแล้ว"

"เวร, นี่ถามดักกันเหรอ?"

ชั้นอุบ แล้วก็นอนแผ่เตียงหัวเราะ

ทั้งฮารุ ทั้งแคโรก็ดี ต่างก็สำคัญยิ่งกว่าชีวิตชั้นเอง

แต่ว่า, ที่พูดบ้าบอกันออกมาได้แบบนี้ มีแต่มารีนะเท่านั้นล่ะ

"อิจิโน, อยากจะขออย่างนึง"

มารีนะจากด้านบน มองลงมาหาชั้นที่แผ่อยู่กับเตียง

"อะไรล่ะ"

"จากนี้ไป ก็ฝากตัวด้วยนะ"

"... อื้อ, ฝากด้วยเช่นกัน"

ชั้นว่าแล้วก็ยืดแขนออกมาทั้งที่ยังนอนอยู่

และจับมือกับมารีนะแน่นๆ

บอกกับฮารุและแคโรว่าจะพามารีนะไปด้วย แล้วเราสี่คนก็กินมื้อเย็นกัน

อาหารทำจากมีดเวทมันอร่อยมาก, ความเหนื่อยจากเมื่อวานเอง ก็ทำให้รับรู้รสชาติได้ดีเข้าไปอีก

ก็แบบนี้, ไปสู่ยามค่ำคืนของดาคาท

 

 


※※※ ※※※
 

 

~side story  แผนทำลายล้างดาคาท ~ 
 

 

"Slash!    Grand Cross!    ดาบสิงห์คำราม!"      スラッシュ        グランドクロス             獅子咆哮剣

วิชาของสุซุกิ ฟันใส่ฝูงมอน

แต่ว่า จำนวนมอนไม่มีท่าทีลดลงเลย,

"แบบนี้แย่แน่, slash ...... ชิ, MP มัน....... แย่แล้วสิ, ไมร์ ช่วยหน่อย"  

เมื่อแคนชีปล่อย slash ก็เกิดวิงเวียนขึ้นมา, MP จะหมดแล้ว   

เลยขอให้ไมร์ช่วยชาร์จ MP ให้

"Mana charge!"   マナチャージ

แคนชีได้รับการเพิ่ม MP เป็นสองเท่าจากไมร์

นี่เป็นสกิลไพ่ตายที่ได้มาจากโบนัสพิชิตเขาวงกต

แต่ว่า, ถึงไมร์จะเป็นหมอฝึกหัดด้วยก็ตาม แต่ MP ก็มีไม่มากเช่นกัน, และมานาโพชั่นก็เหลือแค่ 3 ขวด

แปลว่าแย่แล้วไงล่ะ

".... หนามพันธสาป" 呪縛の茨

สิ้นเสียงชูเรร์ ก็เกิดหนามปรากฏที่ทางเดินเข้าออกเขาวงกต  

หนามแทงดักขามอน กันไม่ให้มันออกมาจากเขาวงกต

แต่ว่า กลุ่มมอนมันมีมาก จนจะอัดแน่นดันกันออกมาจากถ้ำ

เห็นได้ชัดว่าเล็งไปทางตะวันออกเฉียงใต้――เฟรุด

"แคนชี, เอาโปจิไปเตือนคนที่เมืองว่ามีอันตราย"

"แต่ว่า -"

"ฝากหน่อย! เราจะกันมันไว้จนกว่าจะเฉียดฉิวแล้วค่อยหนี"

"……เข้าใจแล้ว"

หนามพันธสาปของชูเรร์ หยุดมอนได้อย่างมีประสิทธิภาพเป็นระยะนึง, ส่วนไมร์ก็จำเป็นต้องอยู่เพื่อเติม MP ให้ชูเรร์

แคนชีรู้ตัวว่าตนเองมีความจำเป็นน้อยที่สุดในที่นี้

ถึงจะน่าเจ็บใจก็เหอะ, แต่ก็เข้าใจ และต้องมีคนรีบไปส่งข่าวให้เมืองรู้

เธอจึงขี่ขึ้นหลังไวเวิร์นโปจิ, และโบยบินไปท่ามกลางยามค่ำคืน




NEKOPOST.NET