NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです

Ch.80 - คำของมารินะและจดหมายถึงเธอ


เอาของมาส่งเสร็จแล้ว ก็อยู่กับมารินะสองคน

มารินะดูชั้นอยู่เงียบๆ

……อึดอัดแฮะ

เกาหัวแล้วก็คิดว่าเอาไงดี

"นี่, มารินะ, ถ้ามีอะไรอยากพูด ก็ว่าออกมาเหอะ"

ชั้นเกริ่น แล้วมารินะก็ตัวเด้ง

ยากเว้ย

จะนิสัยสุดขั้วไปแล้ว

"อยากให้คืนหน้ากากไหม?"

"อ……"

มารินะตอบสนองกับคำว่าหน้ากาก, แต่ก็ส่ายหัว

"มด......."

"มด?"

"มดสิบ" 

พูดอะไรน่ะ?

มารินะหน้าแดง ก้มหน้าว่าแปลกๆ

ที่ถูกมดโจมตีเมื่อวาน ยังฝังใจอยู่เหรอ?

"มีมดสิบตัว....  แบบว่า, อาริกาโตะ"       ありが十匹

"…………เอ๋?"

"อาริกาโตะ  ... อ่า, คือ ขอบคุณ"

"เอ่อ, ก็ได้ยินแล้วหรอก แต่ทำไมต้องเล่นมุกสมัยพระเจ้าเหาด้วย?"

มาถึงตรงนี้, ก็เข้าใจแล้ว

"หรือว่า, เรื่องที่ช่วยไว้จากมดเมื่อวาน?

พอถาม มารินะก็พยักหัวสองที

ถูกรางวัลซะทีเว้ย

"แปลว่าที่มองชั้นทั้งวันนี่, คือหาเวลาจะพูดคำนี้เหรอ?"

มารินะพยักหัวอีกสองที

....ช่าง.......ช่าง......บ๊องยิ่งนัก

"เมื่อวาน, มารีนะก็พูดไปแล้วไม่ใช่เหรอ ขอบคุณน่ะ"

"...พลังมารีนะ....พลังจากหน้ากาก.....อยากพูดโดยไม่ต้องยืม ...."

"แล้ว, ทำไมต้อง......มุกมดสิบตัวด้วย?"

"ตอนเป็นนักเรียน...พอฉันพูดขอบคุณ ก็แข็งกันไปหมด ...พยายามให้ขำ"

อ้อ, จู่ๆเล่นมุกเก่าแก่แบบนี้ออกมา

พอเข้าใจความรู้สึกของเพื่อนร่วมชั้นเลยแฮะ

ชั้นเองก็เพิ่งจะโดนไปเมื่อกี้นี่นา

"มารีนะ, เป็นเพื่อนพ้องกันก็ต้องช่วยกันอยู่แล้วน่า, ก็ขอขอบใจที่แสดงความรู้สึกออกมานะ"

".....ฉัน..... ซากุระ มารินะ" 桜真梨菜

เอ๋, มาแนะนำตัวเอาตอนนี้เหรอ? แต่จะว่าไป ก็ไม่เคยรู้นามสกุลนี่นะ

แล้วแนะนำตัวว่ามารีนะไม่ได้เหรอ? เพราะว่าชื่อมารินะ ไม่ใช่มารีนะรึไงกัน

"ชั้น, คุสึโนกิ อิจิโนสุเกะ...... เฮ้ย มารินะ?"

มารินะตัวแข็งหน้าแดงก่ำไปแล้ว

ท่าทางจะโอเวอร์ฮีทแล้ว

ควันโชยออกจากหัวเลย, แน่นอนว่าแค่เปรียบเทียบ แต่เหมือนกับเห็นเป็นควันเลยจริงๆ

แบบนี้ก็ไม่ไหวนะเนี่ย

"นี่เธอ, มาต่างโลกนับว่าโชคดีเลยไหมเนี่ย? อยู่ญี่ปุ่นต่อไปคงลำบากแย่"

ก็สภาพแบบนี้ ถ้าจะถามว่าใช้ชีวิตอยู่ญี่ปุ่นไหวไหม ชั้นเห็นว่า 「NO」 ฟ่ะ

แต่ว่า, ถ้าเป็นมารีนะ ที่ต่างโลกนี้ ก็ใช้ชีวิตในฐานะนักแสดงข้างถนนได้อยู่

แล้ว ฮารุกับแคโรก็กลับมาซักที

"ท่านอิจิโน, กลับมาแล้วค่ะ"

แคโรกลับมาพร้อมรอยยิ้ม

ดูท่าทางจะได้ราคาดี

แคโรซื้อพริกไทยมา 25800 เซนส์ กับแร่เหล็กมา 24200 เซนส์

จะขายได้เท่าไหร่นะ?

"พริกไทยได้ 35000 เซนส์, ส่วนเหล็กได้ 85000 เซนส์ เป็นผลจากการแปรธาตุของท่านอิจิโนค่ะ, คนเร่ขายเลเวลเพิ่มขึ้นหนึ่งเลเวลด้วย, ส่วนเข็มกลัดเปลือกหอยที่ซื้อมา 800 เซนส์ ขายไปกับข้อมูลผู้จัดส่ง ก็ขายได้ 1500 เซนส์ค่ะ"

โห, จาก 5 หมื่นเซนส์ เพิ่มเป็นแสนสองเลยเหรอ?

ราคาขึ้นไปกว่าสองเท่า

แม้แต่เข็มกลัดเปลือกหอยก็ด้วย, แค่ซื้อจากร้านอื่นมาขายต่อแท้ๆ

"คนซื้อตื๊ออยากจะรู้เส้นทางการได้เหล็กมาด้วยล่ะค่ะ, นี่ถ้ารู้ว่านายท่านเป็นคนทำเหล็ก กิลด์นักแปรธาตุคงไม่ปล่อยไว้แน่"

"ที่ขายได้เยอะต้องขอบคุณความสามารถในการขายของแคโรต่างหาก, แล้วคราวนี้ซื้ออะไรมาล่ะ?"

"ซื้อเขามอนวัวที่เรียกว่าบันบุมอส  バンブモーズ มาค่ะ นอกจากจะใช้เป็นวัสดุทำงานฝีมือได้แล้ว เขายังขายได้ราคาดีด้วย, เป็นของขายได้อย่างมีเสถียรภาพค่ะ, ถ้าเป็นหลังเทศกาลไล่ม้า ก็คงซื้อเนื้อตากเกลือมาหรอก"

แคโรพูดถึงเนื้อตากเกลือ, ชั้นก็ได้ยินเสียงฮารุก็กลืนน้ำลายเอื้อก

"นี่, แคโร ฮารุ,  ไว้ไปกิลด์นักผจญภัยทีหลัง ตอนนี้เราไปกินอาหารที่โรงแรมกันไหม?"

"นั่นสินะคะ, ฮารุซังก็เหนื่อยแล้วด้วย ไม่มีข้อคัดค้านค่ะ"

"ฉันไม่เป็นไรหรอกค่ะ"

"โทษทีนะ, ชั้นหิวแล้ว"

ชั้นยิ้มพลางลูบท้อง

ทั้งที่ไม่ได้ทำอะไรเลยแท้ๆ

"แคโร, รู้จักที่ตั้งโรงแรมไหม?"

"ขอโทษค่ะ, จำไม่ได้......แต่จำทางไปคอกม้าได้ แล้วจะถามให้ค่ะ"

พอมาถึงคอกม้า, มารินะก็หายโอเวอร์ฮีทซะที

ฟากฟุยุนกับรถม้าไว้, ถามหาตำแหน่งโรงแรมที่จะไปส่งมีดทำครัว

อยู่ไม่ไกล เดิน 5 นาทีถึง, เลยเห็นทันที

เป็นตึกหินสี่ชั้น

เมื่อเข้าไป, ชั้นแรกเป็นบาร์ ส่วนหน้าโรงแรมอยู่ชั้นสอง

ขึ้นบันไดไป

"ยินดีต้อนรับ, ค้างคืนไหม?"

ป้าดูแลโรงแรมยิ้มถาม

"อื้อ, แล้วก็ มีของจากคานอนซังมาส่ง"

ชั้นว่า, แล้วก็ส่งพัสดุมีดทำครัวให้

ป้าแกะพัสดุเอามีดทำครัวออกมา

"สมกับเป็นคานอนซัง, เป็นผลงานที่ยอดจริงๆ"

"คานอนซังเป็นคนทำมีดที่ดังงั้นเลยเหรอ?"

"ไม่รู้เหรอ? เป็นนักตีดาบเวทเชียวนะ, ผู้เชี่ยวชาญการตีเหล็กและการแปรธาตุล่ะ"

……โกหกน่า?

ชั้นไม่ได้เช็คอาชีพคานอนดูด้วยสิ, นี่เป็นคนยอดขนาดนั้นเชียวเหรอ?

แต่คนยอดเยี่ยมขนาดนั้น ทำไมมาทำธุรกิจหลอกต้มคนแบบนั้นกัน?

"มีดนี่มันมีอะไรพิเศษเหรอคะ?"

ฮารุถามอย่างสนใจ

ถึงจะเป็นมีดทำครัว แต่ก็สั้นกว่าดาบสั้นที่ฮารุใช้นิดเดียว เลยน่าจะใช้เป็นอาวุธได้ด้วย

"อื้อ, ใช่แล้ว นี่เป็นมีดเคลือบเวทที่จะรักษาความสดใหม่เมื่อหั่นพืชผักผลไม้, แบบนี้ ตัดแอปเปิ้ลวางไว้ทั้งวัน ก็ยังไม่เปลี่ยนสีเลย"

"แบบนี้ก็ยอด ...... รึเปล่านะ?"

สุดยอดแบบจืดจางแฮะ

"อ้อ, จดหมายนี่, ถึงเด็กชื่อมารินะล่ะ"

ป้ารับมีดไปแล้วก็ส่งจดหมายให้มารินะ

ถึงมารินะจะแปลกใจไปนิดนึง แต่คงจะสงสัยในจดหมายที่คานอนฝากเอาไว้มากกว่าที่จะอาย เลยก้มหัวรับมา

ดูท่ามารินะจะเรียนรู้ตัวอักษรของโลกนี้โดยไม่ได้พึ่งสกิลด้วย, และเธอก็เริ่มอ่าน

หลังจากอ่านเสร็จ น้ำตาก็ซึม

"เกิดอะไรขึ้น?"

"……ทิ้งแล้ว"

เอ๋?

"ถูกคานอนทิ้งแล้วววววววววว!"

มารินะระเบิดร้องไห้

ทำเสียงดังๆก็เป็นสินะ




NEKOPOST.NET