[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです ตอนที่ 8 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです

Ch.8 - ไปเขาวงกตกัน


พูดไปได้นะตัวชั้น

ดีที่ยังปกป้องความบริสุทธิ์เอาไว้ได้ และอธิบายสถานการณ์ต่อเจ้าของร้านเสื้อ มากาเรตซัง マーガレット

“ลูกผู้ชายจริงๆนะ, ประทับใจจัง, อื้อ จะยอมให้ครั้งแรกของอิจิคุงเป็นของคนอื่นไปก็ได้”

ไม่ใช่แค่ครั้งแรกนะ, จะครั้งที่สองที่สามหรือครั้งอื่นๆ ก็ไม่ให้คุณทั้งนั้นล่ะครับ

“เอ่อ, ก็ดีใจนะที่ยอมแพ้ไป แต่ทำไมถึงคิดว่าชั้นยังบริสุทธิ์ล่ะ?”

“อร่า, ผู้หญิงรู้ถึงประสบการณ์ของผู้ชายได้จากกลิ่นนะจ๊ะ”

มากาเรตปิดปากแล้วหัวเราะอิอิ

แต่เอ็งไม่ใช่ผู้หญิงนะเฟ้ย

แล้วก็, โกหกชัดๆ, ถ้าเป็นเรื่องจริง เวลาชั้นอยู่ต่อหน้าผู้หญิง คงอับอายตายเลย

“จริงอยู่ว่าความอับอายที่สุดของเผ่าหมาป่าขาวคือการรับใช้ผู้ที่อ่อนแอกว่าตน, มั่นใจเลยว่าพวกนั้นคงยอมตายมากกว่า, แต่ตราบเท่าที่เธอใส่ปลอกคอทาส ก็ปลิดชีวิตตัวเองไม่ได้ เพราะถูกสั่งห้ามไว้”

” … งั้นเหรอ”

ทรมานยิ่งกว่าความตายอีกเหรอ

ถ้าเป็นแบบนั้นต่อไปไม่จบไม่สิ้น, ก็คงไม่มีทางที่เธอจะมีความสุขได้

“แล้ว, อิจิคุงอยากจะทำอะไรล่ะจ๊ะ?”

“อยากจะเก่งขึ้น แล้วซื้อตัวเธอ”

” … เป็นการเตรียมใจที่ดี, แต่มันยากนะ เผ่าหมาป่าขาวนั้นแข็งแกร่ง, จากที่ได้ยินมา ทาสสาวหมาป่าขาวนั่น ยังเด็กและเลเวลต่ำ แต่ถึงยังงั้นก็จับมาไม่ได้ง่ายๆ, อิจิคุง ไม่ใช่นักผจญภัยนี่?”

“ครับ, แต่เป้าหมายอยากจะเปลี่ยนเป็นนักดาบฝึกหัด Lv1 แล้วเติบโตขึ้นเท่าที่จะเป็นไปได้, เพราะงั้นเลยอยากได้คำแนะนำจากมากาเรตซัง เลยมาที่นี่"

ดีที่ชั้นมีสูตรโกงโตไว, กับมีสูตรโกงไร้อาชีพ

ถ้า 9 วัน ก็เป็นไปได้ที่จะเก่งกว่าฮารุ 

“งั้นเหรอ, ตัดสินใจแน่วแน่แล้วสินะ, ผู้หญิงไม่มีสิทธิหยุดเด็กผู้ชายที่มุ่งมั่นเต็มที่”
 
ก็บอกว่าเอ็งไม่ใช่ผู้หญิงไง

ยิ่งกว่านั้น, ชั้นไม่ใช่เด็กแล้วนะ, 20 ปี แล้ว
 
“เข้าใจล่ะ รอก่อนนะ”
 
มากาเรตว่าแล้วก็ไปหลังร้าน

ผ่านไป 5 นาที ก็กลับมา
 
“ดาบกับเกราะเบา, ใช้เถอะ คิดว่าคงเข้ากัน”

“เอ๋? ไม่ดีหรอก, ชั้นซื้อดาบกับเกราะเองได้ ช่วยบอกว่าขายที่ไหนก็พอ”

“ไม่เป็นไรน่า, แล้วที่เดียวที่ซื้ออาวุธชุดเกราะในเมืองนี้ได้ ก็เป็นตรงหลังกิลด์นักผจญภัยด้วย, เกราะยังพอว่า แต่ดาบน่ะ มีแค่สมาชิกกิลด์นักผจญภัยกับคนที่ได้รับอนุญาตจากประเทศนี้ ถึงจะซื้อดาบได้, อิจิคุงบอกว่าถ้ากิลด์นักผจญภัยรู้ จะไม่ดีไม่ใช่เหรอ?”

ยังงี้เอง

ก็จริงนะ ถ้าถูกขัดขวางเอาตอนนี้ คงแย่

“แต่, อาวธชุดเกราะนี่ … ดูจากขนาด ไม่น่าเป็นของมากาเรตซังนะ”

“เป็นของคู่หูในสมัยที่เป็นนักผจญภัยน่ะ, เขาเป็นเด็กน่ารักเหมือนอิจิคุงเลย, เอาจริงๆนะ จับตามองอยู่เลยล่ะ” 

มากาเรตซังในสมัยที่เป็นนักผจญภัยอยู่ … นึกถึงชายร่างถึกกล้ามบึกอดทนเลย

“แต่น่าเสียดาย, ที่ถูกมอนฆ่าไปแล้ว, ฉันไม่คิดจะทำงานกับนักผจญภัยอื่นนอกจากเขา ก็เลยเลิก, เลิกเป็นนักผจญภัย แล้วก็เลิกเป็นผู้ชาย”
 
มันน่าจะเป็นเรื่องเศร้าเคล้าน้ำตา แต่เล่นประกาศออกมาว่าเลิกเป็นผู้ชายด้วย ก็ทำให้อารมณ์พังหมด

“ของสำคัญแบบนี้ … ให้ชั้นใช้จะดีเหรอ?”

“เครื่องสวมใส่ก็เป็นเครื่องสวมใส่ล่ะนะ, เขาเองก็คงอยากให้อิจิคุงได้ใช้ด้วย, ไว้เอาดอกมากาเรตที่เขาชอบไปวางหน้าสุสานเพื่อขอบคุณก็ได้, เอาล่ะ อิจิคุง ยกมือขึ้น”
 
ชั้นยกมือขึ้น แล้วมากาเรตซังก็สวมเกราะเบาให้

ในระหว่างนี้, ชั้นก็เปลี่ยนอาชีพที่สองเป็นนักดาบฝึกหัด
 
……………………………………………………

ชื่อ:    อิจิโนโจว
เผ่า:    ฮิวม์
อาชีพ:    ไร้อาชีพ Lv27
            นักดาบฝึกหัด Lv1

HP:    30/30 (10+20) (9↓)    
MP:    9/9 (8+1)    (21↓)
Phy Atk:    29 (9+20) (7↓)    
Phy Def:    22 (7+15) (6↓)
Mag Atk:    5 (4+1) (7↓)    
Mag Def:    6 (3+3) (5↓)
Speed:      19 (4+15) (5↓)    
Luck:        20 (10+10)

【เครื่องสวมใส่】
ชุดฝ้าย      รองเท้าหนังสัตว์    เกราะเหล็กเบา    

【สกิล】
「เปลี่ยนอาชีพ」 「ตั้งอาชีพที่ 2」 「ขว้างหิน」

【ฉายา】
ไม่มี

【อาชีพที่เปลี่ยนได้】
สามัญชน Lv15    ชาวนา Lv1    นักล่า Lv1    คนตัดไม้ Lv1
นักดาบฝึกหัด Lv1    นักเวทฝึกหัด Lv1    คนเร่ขาย Lv1    

【พร】
ได้ประสบการณ์ 20 เท่า 
ใช้ประสบการณ์ 1/20
……………………………………………………

สเตตัสลดวูบลงไปเลย, ค่าพลังเวทยิ่งอ่อนแอเป็นพิเศษ

แต่เมื่อเทียบกับตอนสามัญชน Lv1, HP, พลังโจมตี, พลังป้องกันนั้น นับว่าสูง

พอยืนยันสเตตัสตัวเอง, ก็พบว่ามีการสวมใส่เกราะอย่างถูกต้องแล้ว เนื่องจากมันแสดงขึ้นมา
 
“อันนี้ดาบ, แต่คงจะสวมใส่ตอนนี้ไม่ได้, จะใช้ดาบ ต้องเรียนรู้สกิลใส่ดาบ ซึ่งได้เมื่อนักดาบฝึกหัด Lv2”
 
เอ๋? คิดว่าแค่ชักออกมาก็จบ แต่ปรากฏว่าชักดาบออกจากฝักไม่ได้แฮะ

เช็คดูสเตตัส, ก็ไม่มีดาบในช่องเครื่องสวมใส่จริงๆ

“ชั้น 1 ของเขาวงกตมือใหม่ มีแต่โคโบลต์, อิจิคุงในตอนนี้น่าจะ 1-ต่อ-1 ชนะได้แบบฉิวเฉียด, แต่ถ้า 2-ต่อ-1 ให้หนีเลยนะ, เชื่อว่าอิจิคุงจะเร็วกว่าพวกมัน เลยน่าจะหนีได้ง่ายๆ, สำหรับโคโบลต์เนี่ย ถ้าจัดการไป 3 ตัว ก็น่าจะเลเวลอัพเป็น 2, พอ Lv2 ก็จะใส่ดาบได้ แล้วค่าประสบการณ์ก็จะค่อยๆเพิ่มถ้าฝึกหวดดาบด้วย”

“เข้าใจแล้ว”

ด้วยสูตรโกงโตไวของชั้น, แค่โคโบลต์ตัวเดียวก็พอแล้ว

ดังนั้น แค่จัดการตัวเดียว ก็เสร็จ

ชั้นจะเดินกลับไปจัดการกระต่ายขาวก็ได้ แต่ถ้าออกไปตอนนี้ กว่าจะถึงก็กลางคืน ซึ่งมีหมาป่า

ก็ไม่รู้ว่าหมาป่ากับโคโบลต์อันไหนเก่งกว่า แต่หากอันตรายพอกัน ก็ทำตามที่มากาเรตซังว่า แล้วไปเขาวงกตเถอะ
 
“แล้วก็, เกี่ยวกับเขาวงกตนะ มอนทั้งหมดที่ถูกจัดการในเขาวงกตจะหายไปและทิ้งหินเวทกับไอเทมไว้, ขนาดของหินเวทกับอัตราดรอปไอเทมจะขึ้นกับค่าโชคด้วย, หินเวทใช้เป็นพลังงานให้กับเครื่องมือเวท และเป็นไอเทมขายที่กิลด์นักผจญภัยได้ เลยเก็บมาจะดีกว่า, พอได้เด็กคนที่เธอรักมา ค่อยให้เอาหินเวทไปขายก็ได้, แล้วก็กลับมาตอนกลางคืนด้วยนะ จะได้สอนวิธีดูแลรักษาอุปกรณ์ด้วย, จะจัดให้หนักๆเลย”

ไม่เอาจัดหนักได้ไหม …. แต่ก็ขอบคุณสำหรับความหวังดีที่บอกข้อมูล

สุดท้ายนี้, ยังให้แผนที่เขาวงกตมือใหม่มาด้วย, ใจดีจริงๆแฮะ

ซักวันจะชดใช้บุญคุณนะ, แต่จะให้ชดใช้ด้วยร่างกายนี่ก็ไม่ไหว
 
ชั้นเปลี่ยนอาชีพที่สองเป็นนักดาบฝึกหัด, แต่ตราบเท่าที่อาชีพหลักไม่ได้เปลี่ยน ก็จะไม่ได้บัตรนักผจญภัย เลยไม่อาจใช้สิ่งอำนวยความสะดวกของกิลด์นักผจญภัยได้, แล้วก็ ได้ยินว่าเขาวงกตตั้งอยู่ที่มุมเมือง, จากตรงนี้ เดินไปราว 10 นาที
 
ถึงเป้าหมายแล้ว, ก็เจอทางเข้าสู่เขาวงกต, บันไดที่นำลงไป เหมือนกับทางลงใต้ดิน

มีหลังคาที่คลุมทางเข้า, เหมือนกับไว้กันฝนไหลเข้าเขาวงกต

ที่ยืนอยู่หน้าทางเข้า เป็นสาวถือหอก ผิวสีแทนผมสีฟ้า …

“เอ๋? คุณพี่สาวยาม?”

 

คุณพี่สาวที่เห็นตอนเข้าเมือง กำลังยืนอยู่

“อ่ะ, คุณพี่, มาเข้าเขาวงกตเหรอ? จะได้เวลาเปลี่ยนเวรฉันพอดีเลย, ไปแวะกิลด์นักผจญภัยมาแล้วสินะ?”

”อื้อ, ขอบคุณ”

“งั้นเหรอ ก็ดีแล้วล่ะ, ถ้าจะลงเขาวงกตต้องระวังด้วยล่ะ ถึงจะเรียกว่าเป็นเขาวงกตมือใหม่ แต่ทุกปี ก็มีคนตายหลักสิบ และบาดเจ็บหนักเป็นหลักร้อย, ขนาดโจรยังเล็งเขาวงกตมือใหม่เลย”

“ฮะฮะ, แล้วจะระวัง…”

“อื้อ ดูแลตัวเองล่ะ, เดี๋ยวทีหลังฉันจะเดินตรวจตรา ถ้ามีโอกาส อาจได้เจอกันข้างในด้วย”

หลังจากคุณพี่สาวว่างั้น, ชั้นก็ตอบ “ถึงตอนนั้น ก็ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วย” แล้วลงเขาวงกต
 
คิดว่าภายในเขาวงกตจะมืดซะอีก แต่กลับสว่างพอดู

สงสัยว่าแหล่งกำเนิดแสงมาจากไหนกัน, แต่ดูท่าเพดานจะส่องสว่าง
 
ฮืมม์, ยังกะแสงจากหลอด LED 

เอาเป็นว่า หาโคโบลต์กันก่อน

ชั้นเดินไปตามทางซักพักแล้ว, แต่ไม่เจอเลยแฮะ, มอนมันไม่ค่อยโผล่เหรอ?
 
ขณะที่คิดงั้น, เลี้ยวหัวมุม ก็เจอกับโคโบลต์ตัวแรกเข้าพอดี, มันเหมือนกับหมาที่เดินสองขา และไม่ใส่เสื้อผ้า

แต่เห็นแค่หลังมันแวบๆ เนื่องจากมันเลี้ยวไปที่มุมทาง 

เพื่อไม่ให้คลาดสายตา, ชั้นจึงเอาหินคมๆออกมาจาก item bag แล้วไล่ตาม

หินคมเป็นเครื่องสวมใส่ที่เปื้อนเปรอะเลือดกระต่ายแล้ว เลยคิดว่านี่จะใช้เป็นครั้งสุดท้าย, ถึงเพิ่งจะอยู่ร่วมกันมาไม่นานก็เหอะ
 
แล้ว, พอเลี้ยวมุม ก็ … เจอโคโบลต์ 2 ตัว

『ถ้า 2-ต่อ-1 ให้หนีเลยนะ, เชื่อว่าอิจิคุงจะเร็วกว่าพวกมัน เลยน่าจะหนีได้ง่ายๆ』

นึกถึงคำของมากาเรตซัง

เอาล่ะ, เผ่นเถอะ!

จริงๆแล้ว ชั้นไม่ใช่นักดาบฝึกหัด lv1 ธรรมดาๆ, แต่มีสเตตัสไร้อาชีพเสริมเข้ามาด้วย เลยอาจจะชนะได้อยู่, แต่ขอปลอดภัยไว้ก่อนดีกว่า

หันหลังแล้วก็…… เจอโคโบลต์อีก 2 ตัวกำลังวิ่งจากอีกฟากมาทางนี้ 

ชิบหาย, โดนล้อมแล้วสิ!




NEKOPOST.NET