NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです

Ch.74 - โรงพิมพ์ลึกลับ


“จะว่าไป, นายก็มี D(โดจินชิ) เหมือนกันสินะ?”

ชั้นถามสุซุกิ

“อื้อ, ราวๆ 10 เล่ม”

“โห … ตกใจเลยแฮะ, เดินทางกับสาวสวยๆ เลยนึกว่าไม่ต้องการของแบบนั้นซะอีก”

พูดไม่ดูตัวเองเลย! หลายคนคงแอบด่าอยู่ในใจสินะ, แต่ชั้นถามเพราะอยากรู้นี่นา

แล้วสุซุกิก็ยิ้มแห้งๆ ตอบมา

“ผมไม่ได้แตะต้องสาวๆพวกนั้นเลยนะ”

อุเหวอ, ขนาดมีสาวๆรายล้อมถึง 3, แต่ไม่ได้ทำมิดีมิร้ายเลยซักกะคน? พ่อพระมาจากไหนฟะ? เอาตำแน่งพระเอกไปเลยดีไหม

ถึงเอ็งจะเลี้ยงต้อยอยู่ก็เหอะ

“เท่เลยนะ, เพราะเป็นผู้กล้าเหรอ?”

“ก็ไม่มีทางเลือกนี่นา? ไมร์เป็นแม่ชี, คุสึโนกิคุงเคยได้ยินรึเปล่า? ว่าแม่ชีต้องเป็นสาวบริสุทธิ์”       マイル

” … เหมือนจะเคยได้ยินมาก่อน … ก็แปลว่าสายนี้บุกไม่ได้สินะ? งั้น, พี่สาวนักดาบล่ะ?”

“แคนชีตรงกันข้ามกับไมร์เลย, ออกจะให้ท่าด้วย แต่ว่าเผ่าเธอมีกฎ 1 ผัวเมีย, ถ้าแตะต้องเธอ ก็ต้องแต่งงานด้วย เป็นประเพณีของเผ่าเธอ, แล้วถ้าแต่งงาน ก็จะถูกห้ามไม่ให้ยุ่งกับผู้หญิงอื่นใดเลยนอกจากลูกสาวที่กำเนิดมา”       キャンシー

เป็นประเพณีที่น่าขัดใจจริงๆ

“งั้น … งั้น, ก็สาวโลลิสินะ? อย่างที่คิด, แบบนั้นคงคุกนะ?”

“ชูเรย์ก็น่ารักหรอก แต่ก่อนผมจะไปถึงหมู่บ้านนั้น — หมู่บ้านเธอถูกโจรปล้น … แล้ว… เธอก็โดนโจรลักพาตัวไป … ใส่ปลอกคอทาส แล้วก็ —”            シュレイル

“เดี๋ยว, ไม่ต้องพูดแล้ว, พอเถอะ ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว, ชั้นเชื่อแล้วล่ะ ว่านายไม่ได้ทำอะไรลงไปจริงๆ”

ฟังแล้วอยากจะร้องไห้

“ถึงตอนนี้เธอจะพูดจากับผมออกแล้ว, แล้วก็ถึงขั้นแตะไหล่ได้แล้วก็เถอะ”

สุซุกิว่าโดยยิ้มขมๆ

” … นี่, สุซุกิ, อย่าบอกนะ ว่าไม่ใช่แค่เจตจำนงแห่ง D, แต่มี T ตามมาด้วย?” (DT : Doutei - ไอ้หนุ่มซิง)

” … อย่าพูดเลยน่า”

“โทษที”

อืม, พูดเรื่องแย่ๆออกไปแล้วสิ

มิน่า ถึงต้องการโดจินชิ

ผิดกับชั้นจนน่าเจ็บปวดอย่างแรง

ที่รอบนอกเมือง, เราไปยังตึกดูร้างๆ

แมนชั่นซึ่งเคยเป็นที่พักตากอากาศของชนชั้นสูง แต่ถูกทิ้งร้างไว้หลังชนชั้นสูงตายไป

พระอาทิตย์ตกลงแล้ว จนในแมนชั่นมืด และแสงจันทร์ก็ส่องเข้าไม่ถึง

“「Lighting」"  ライティング

แสงออกมาจากเวทแสงที่สุซุกิใช้

ก็เหมือน 「แสงนิด」 ที่ชั้นใช้ แต่แสงของชั้นได้แต่พุ่งตรงไปข้างหน้า ไม่อาจลอยๆอยู่ที่เดิมแบบนี้ได้

แถมแสงมันตามไปเมื่อเราเดินด้วย, เป็นเวทที่สะดวกจริงแฮะ

「แสงนิด」 ของชั้นจะทำแบบเดียวกันได้ไหมหว่า, ชั้นพยายามลองปล่อย「แสงนิด」 เป็นก้อนให้ขยับได้ช้าเท่าคนเดิน แต่มันก็ได้ไม่ขยับอย่างอิสระอยู่ดี

พอลองถามสุซุกิ, เขาก็บอกว่า 「แสงนิด」 แม้จะเป็นเวทแสง, แต่ก็เป็นเวทสายโจมตี ใช้ชำระล้างมอนพวกอันเดต

「Lighting」 เป็นเวทสร้างแสงที่ไม่มีพลังโจมตี เป็นเวทแสงเหมือนกันแต่ก็คนละสาย

ซึ่ง「Lighting」 เป็นสกิลที่เรียนรู้หลังจากเขาเป็นนักรบศักดิ์สิทธิ์แล้ว

 II กับ III ที่ตามหลังสกิลเวทแสง เป็นการแสดงจำนวนเวทที่สามารถใช้ได้, ดังนั้น ถึงสองคนจะมีสกิลเวทแสงเหมือนกัน ก็ใช่ว่าจะใช้เวทเหมือนกันได้ เพราะงั้นสุซุกิเลยว่าอิจฉา「แสงนิด」 ของชั้นอยู่เหมือนกัน

“เตาผิงนี่ล่ะ”

สุซุกิกดอิฐข้างเตาผิง

พอทำงั้น, ใต้เตาผิงก็เปิดออก เผยให้เห็นบันไดลับออกมา

แสงส่องออกมาจากด้านใน และก็ได้ยินเสียงเหมือนการคุยกัน

ดูท่าจะมีแขกมาก่อนพวกเราด้วย

สุซุกิเข้าไปก่อน

“โอ้, อาจารย์ผู้กล้า! เป็นไงมั่ง? จัดการเจ้าคนเถื่อนนั่นไปได้รึเปล่า?”

ชั้นได้ยินเสียง เสียงนั่น —

เมื่อเข้าไป, ก็อย่างที่คาด — เป็นเจ้าสามคนเมื่อตอนกลางวัน

“หะ, ทำไมแกมาอยู่ที่นี่!? อาจารย์ผู้กล้า, นี่ทรยศเราเหรอ?”

ผู้ใช้แมวหัวโล้นโวยขึ้น

“พวกนายสิ ที่ทรยศต่อความไว้ใจของผม, เขาไม่ใช่คนแบบที่พวกนายว่าซักหน่อย, แล้วเขาก็ไม่ได้มาเพื่อล้างแค้นด้วย สบายใจได้”

“ใช่แล้ว”

ชั้นว่าแล้วเอาโดจินชิที่ไอ้ทาสแมวทำตกเมื่อเช้าออกมาจาก item bag

“อยากจะอ่านตอนต่อ, แล้วถ้าเป็นไปได้ เอาหนังสืออื่นที่มีมาด้วย อยากจะซื้อซักหน่อย, หากต้องการเงิน ก็จะจ่ายให้”

” … นายก็เป็น Secarian เหรอ!? ทั้งที่เดินทางกับ 3 สาวสวยแท้ๆ”

“2มิติ มันต่างกันเฟ้ย, ถ้าไม่ขาย ขอแค่ดูก็ได้ แล้วจะไม่ถือโทษเหตุการณ์ตอนกลางวัน กับที่หลอกผู้กล้า”

ถึงตอนกลางวัน ชั้นจะใช้สิทธิป้องกันตัวเองก็เหอะ, แต่ชัดเจนว่าเป็นการป้องกันเกินสมควรแก่เหตุ

ผู้ใช้แมวกับเพื่อน มองหน้ากันเมื่อฟังชั้น,

“เอาสิ, หายากที่เจอเพื่อนพ้องร่วมอุดมการณ์, ถ้าคืนตัวต้นฉบับนั่นมา จะขายหนังสือที่ทำซ้ำให้ก็ได้”

“ทำซ้ำ? นี่ผลิตออกทีละเยอะๆเหรอ?”

… การเผยแพร่โดจินชิถูกห้ามไว้นี่นา

กฎหมายของโลกนี้ ยังไม่ก้าวหน้าขนาดนั้นเหรอ?

ถ้าทำที่ญี่ปุ่น โทษหนักเลยนา

“มาทางนี้สิ”

นายโล้นนำเราไปด้านหลัง

“รู้จักอาชีพผู้รายงานเวทรึเปล่า?”

“ก็รู้ชื่ออยู่”

เป็นอาชีพที่เปิดจากการเพิ่มเลเวลสามัญชน

“เป็นอาชีพที่ใช้หมึกแบบพิเศษเพื่อสร้างสัญญาหรือวงเวทบนยันต์ และใช้ยันต์โจมตี, แต่ว่า การวาดวงเวทเป็นเรื่องซับซ้อน เวลาสร้างยันต์เลยต้องใช้หลายสิบนาทีหรือหลายชั่วโมงขึ้นอยู่กับชนิดที่ทำ, แล้ว ก็มีชนชั้นสูงคิดขึ้น ว่าจะใช้เครื่องมือเวทผลิตยันต์ทีละเยอะๆได้ไหม”

สิ่งที่ชั้นเห็นหลังห้อง — คือเครื่องพิมพ์

ออกจะดูเหมือนเครื่องถ่ายเอกสารที่ร้านสะดวกซื้อมากกว่า

“ใช้หมึกพิเศษที่ผู้รายงานเวทใช้, เครื่องมือเวทนี่จะทำยันต์ออกมา, แต่ก็ล้มเหลว รู้มั้ยทำไม?”

“ถ้าไม่เขียนด้วยมือก็ไม่มีผลเหรอ?”

“เปล่า, มีผล มีมากเกินไปด้วย ยันต์จะทำได้โดยการปรับพลังเวทอย่างช้าๆ แต่การทำในรวดเดียวโดยใช้เครื่องมือเวท จะทำให้ผู้รายงานเวทเกิดอาการป่วยกะทันหันจากพลังเวทที่เปลี่ยนเร็วเกินไป, อันนี้ยังไงก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ เลยเป็นผลงานที่ล้มเหลว ทั้งที่คิดว่าจะทำยันต์ออกมาได้เร็วขึ้นแท้ๆ, สุดท้าย ที่นี่ก็ถูกทิ้ง แต่แมนชั่นซึ่งสร้างเพื่อซ่อนที่นี่ มีการออกแบบที่ผิดพลาด บันไดลับนี่มันไม่กว้างพอจะเอาเครื่องมือเวทออกไปได้, ในรายงานเขียนยังงี้น่ะ”

เขาว่าพลางเอาหนังสือเหมือนบันทึกรายงานออกมา

“ระหว่างเดินทาง, ชนชั้นสูงที่เป็นผู้ดูแลสถานที่ทดลองตายลง สถานที่นี้เลยถูกลืม”

“ก็เลย, เอาหมึกธรรมดามาใช้, เริ่มก่อการเป็นโรงผลิตโดจินชิเหรอ? ยอดเลยแฮะ, แล้วต้นฉบับโดจินชิอยู่ไหนล่ะ?”

ชั้นรออาหารจานหลักมานานแล้ว แต่ไม่มีความอดทนพอจะรอแบบชุดอาหารฝรั่งเศส

“ทางนี้”

ผู้ชายหันไปที่มุมผ้า

ข้างใต้ — อาจจะมีจำนวนไม่มากเท่าญี่ปุ่น, แต่สำหรับต่างโลก ซึ่งมังงะยังไม่เป็นฝังรากเป็นวัฒนธรรม ก็นับว่าน่าหลงไหลอยู่, ตู้หนังสือสามชั้น เต็มไปด้วยโดจินชิ

โดจินชิมันบางนะ

เต็มชั้นแบบนี้, มากกว่า 100 หรือ 200 แน่ๆ

“ชั้นบนสุด, 30 เล่มจากทางขวา เขียนโดยอาจารย์ใหญ่ Big Second”

“เอ๋? ไดจิ … มีคนเขียนโดจินชิอื่นนอกจากอาจารย์ Big Second ด้วยเหรอ?”

“อื้อ, นักเขียนที่เรียกตัวเองว่า Second Children” セカンドチルドレン

สำหรับตอนนี้, ก็ลองดูหนังสือซักหน่อย

ถึงหนังสือส่วนมากจะเป็นภาพสาวสองมิติ แต่รูปแบบการวาดก็ออกจะเหมือนจริง, ไม่ค่อยมีภาพน่ารักแบบมังงะนัก

ในบรรดานั้น, ชั้นเจอโดจินชิที่วาดภาพน่ารักๆของสาวหูแมว

“โอ้, อันนี้เข้าท่า, นี่ ขออันนี้ … หน่ … เห้ย”

ชั้นเห็นท่าทางหน้าแดงบิดอายของนายหัวโล้นสุดจะน่าขนลุก

“ข… ขอบคุณ”

“เอ็งหรอกเรอะ! เอ็งเป็นคนวาดสินะ! หน้าตาแบบนี้ไม่น่าเชื่อ … ไม่สิ, เป็นงานชั้นยอดเลย, แต่ นี่เป็นผู้ใช้แมว แล้วยังวาดสาวหูแมวอีก, จะคลั่งไคล้แมวไปถึงไหนกัน!”

“ร, รู้ได้ไงว่าชั้นเป็นผู้ใช้แมว!?”

“ไม่สำคัญหรอกน่า, หะ? ภาพสาวโลลิหูแมวนี่ เอ็งเป็นคนวาดจริงเรอะ! จะดูยังไง เอ็งก็ไม่เหมือนคนวาดรูปได้เลยนะ! น่าจะออกแนว “อยากให้ข้าละเลงเลือดแกลงกระดาษป่าววะ?” แต่สุดท้ายจะโดนขยี้เละเป็นมะเขือเทศกระจิ๊ดมากกว่า”

“โหดร้ายจริง, บอกไว้ก่อนนะ ว่าชั้นเป็นคนวาดจริงๆ”

ทั้งที่เป็นแค่ตัวประกอบฉากแท้ๆ, เป็นแค่ผู้ใช้แมวที่เก็บสะสมโดจินชิ แต่อย่ามาอัพเกรดตัวเองเป็นนักเขียนการ์ตูนเซ่

ชื่อเอ็งยังไม่โผล่ออกมาในเรื่องเลยนะเฟ้ย?

แต่ถึงยังไม่มีชื่อโผล่ออกมา, ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป อาจขึ้นป้ายเป็นตัวละครแนะนำนะเนี่ย

” … โดจินชินี่ ถูกเขียนโดยผู้ใช้แมว”

“อย่าตั้งชื่อแบบแปลกๆสิ! ชั้นชื่อ —”

“โอ้ว, เป็นผู้ใช้แมวเหรอ? อาชีพหายากนะ ได้ยินว่าเป็นอาชีพที่ต้องมีผู้นำ Cat Sith ยอมรับ ถึงจะได้”   ケットシー

สุซุกิตกใจแล้วก็พยักหน้านับถือ

“ถ้ารู้ถึงขนาดนั้น ก็รู้ไว้เถอะ ว่ามีแต่นักบวช Cat Sith ถึงปรับอาชีพผู้ใช้แมวให้ได้, เจ้าพวกนั้น ไม่ใช่แค่ขโมยไม้หอมแมวของชั้นที่ใช้เป็นยานะ มันยังบอกว่าจะให้รางวัลแล้วมาเปลี่ยนอาชีพเอาตามอำเภอใจอีก! ยิ่งกว่านั้น, เป็นเผ่าหลบหลีกตัวที่ไม่มีใครรู้ว่าอยู่ไหนด้วย, โอย บ้าจริง ต้องกลายเป็นผู้ใช้แมวตลอดชีพเหรอ”

อ้อ … แบบที่แคโรมีปัญหาเปลี่ยนอาชีพจากผู้ยั่วยวนไม่ได้, ผู้ใช้แมวนี่ก็มีปัญหาที่เปลี่ยนอาชีพไม่ได้เช่นกัน

ชั้นจะเปลี่ยนให้ก็คงได้หรอก แต่ตั้งปาร์ตี้มันยุ่งยาก ปล่อยไว้แบบนี้ก็คงไม่เป็นไรล่ะมั้ง

เพราะถึงผู้ใช้แมวจะบ่น แต่ท่าทางก็ดูโล่งใจหน่อยด้วยนี่

“เพราะงั้นชั้นจะแก้แค้นพวก Cat Sith, เผ่า Cat Sith มันดูเกือบจะเหมือนแมวเลย ก็เลยเป็นปฏิปักษ์ต่อเผ่าแมว ซึ่งมีแต่ส่วนหูที่เป็นแมว, ชั้นเลยจะวาดสาวหูแมวเยอะๆ เพื่อให้เผ่าแมวชิงความนิยมมา มีความโด่งดังมากขึ้นไงล่ะ”

… ไอ้หมอนี่ เป็นแบบนั้นสินะ?

แบบพวกแฟนคลับตั้งตัวเอง ที่ส่งเรื่องฉาวไปนิตยสารรายสัปดาห์ เพื่อสร้างเรื่อง ปั้นความนิยมให้ไอดอลที่ติดตามอยู่ล่ะสิ?

อีแบบนี้ จะทำให้ภาพลักษณ์เผ่าแมวตกลงซะมากกว่านะ

“แล้วจะเอาไงล่ะ? ถ้าจะซื้อ เล่มละ 50 เซนส์ แล้วหนังสือนี่ก็มี 3 ตอนด้วย”

“เอามา 3 ตอนเลย!”

ชั้นจะไม่บ่นหรอกว่ามันแพง

งานแบบนี้ เป็นเอกลักษณ์ของโลกนี้, ถ้าไม่ซื้อตอนนี้ ก็ไม่รู้จะมีโอกาสอีกไหม

ถึงจะมีความเป็นไปได้ที่ไดจิโรวซังก็มีอยู่เช่นกัน, แต่ก็เป็นไปได้อีก ว่าหนังสือที่มีจะถูกกำจัดไปแล้ว

“แล้วอุดหนุนอีกนะ”

หนังสือมีการก๊อปทำซ้ำเอาไว้แล้ว, เลยส่ง 3 เล่มมาให้ชั้นได้ทันที

ถึงจะไม่ใช่ตัวต้นฉบับ แต่ก็เห็นได้ชัดถึงฝีมือปากกาอันยอดเยี่ยม

ในตอนนี้เอง

นักเขียนผู้ใช้แมว ก็ยุ่งยากใจและทำท่าแปลกๆขึ้นมา

มีกระดาษใบนึงปลิวออกมาจากกระเป๋าเขา

ยันต์ … ยันต์ของผู้รายงานเวทเหรอ?

“ดันเกิดขึ้นซะได้”

เขาว่างั้นแล้วเอายันต์ที่ลอยอยู่มาแตะหู

ทำอะไรหว่า?

ขณะที่ชั้นคิด,

“นั่นเป็นยันต์เวทสำหรับติดต่อ ไว้รับสารน่ะ”

สุซุกิอธิบาย

แล้วกระดาษยันต์ในมือผู่ชาย ก็กลายเป็นทรายสลายไป

“แต่พอใช้ก็จะหายไปแบบนี้ล่ะ”

ผู้ชายว่าเสริม แล้วก็ถอนหายใจ

” … อ้อ, โทษที, 150 เซนส์นะ ตอนนี้มีเงินอยู่รึเปล่า?”

“2 เหรียญเงินได้ไหม? ไม่ต้องทอนหรอก ถือเป็นค่าอุดหนุนการผลิตมังงะ”

ชั้นส่งให้ 2 เหรียญเงิน

นึกว่าจะดีใจ แต่ยังไม่ร่าเริงแฮะ

ท่าทางการติดต่อเมื่อกี้จะเป็นข่าวไม่สู้ดี

“ขอบใจนะ … ปกติคงอยากจะคุยกันมากกว่านี้ แต่วันนี้ช่วยกลับไปก่อนเถอะ, จะให้ลูกน้องไปส่ง … แล้วก็, สุซุกิ อยากจะขอคุยกันซักหน่อย”

สุซุกิกับนักเขียนผู้ใช้แมว ไปที่หลังห้อง

มีลูกน้องมานำ, ชั้นก็ออกจากร้านโดจินลับ

เรื่องอะไรกันหว่า, ถึงชั้นจะได้งานมีคุณภาพมา 3 เล่ม แต่สังหรณ์ใจไม่ดีเลย

 

 

 

~ที่หลังโรงพิมพ์~

 

 

สุซุกิถูกนำไปหลังโรงพิมพ์

“นี่, บอกไว้ก่อนนะ ว่ายังไม่ลืมที่มาโกหกกันหรอก … ”

“เรื่องนั้นต้องขอโทษด้วย, แต่ได้โปรด, คราวนี้เป็นเรื่องใหญ่จริงๆ โปรดช่วยหน่อย"

” … เกิดอะไรขึ้น?”

สุซุกิย่นคิ้วถามนักเขียนผู้ใช้แมวซึ่งทำหน้าจริงจัง

แล้ว นักเขียนผู้ใช้แมวก็ว่าชื่อออกมา

“Pinky Pants … รู้จักคนชื่อนี้ไหม?” ピンキーパンツ

“ไม่รู้ … ไม่สิ, เดี๋ยวก่อน หรือว่าจะเป็นคนทำการพิมพ์?”

“ใช่แล้ว, ชื่อจริงคือมิลกี้, อาศัยอยู่ที่ทางใต้ของเฟรุด.....เธอ เป็นญาติชั้น แล้วพึ่งติดต่อมา”

สุซุกิเข้าใจเลย ว่าเป็นข้อความที่ได้รับจากยันต์เมื่อกี้

ข่าวสารที่ทำให้ผู้ชายร่าเริง กลายเป็นแบบนี้หลังฟังข่าว

“ได้โปรด, ช่วยมิลกี้ … ช่วยประเทศนี้, ไม่ยังงั้น ประเทศนี้พินาศแน่”

“บอกรายละเอียดมาซิ!”




NEKOPOST.NET