NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです

Ch.73 - ความเข้าใจผิดของผู้กล้า


คนญี่ปุ่นชักจะเกร่อแล้วนะ

นี่คือคนญี่ปุ่น คนที่ 3 แล้ว

“ชั้นคุสึโนกิ อิจิโนสุเกะ, ชื่อทางนี้ คืออิจิโนโจวครับ”

เค้าสุภาพมา ชั้นเลยสุภาพตอบ

“อิจิโนไม่ใช่นามสกุลหรอกเหรอ?”

มารีนะอึ้งๆ, จะว่าไป ชั้นก็ไม่เคยแนะนำตัวกะคุณเธอเลยนี่นะ

แคโรเรียกชั้นว่าอิจิโน เลยเข้าใจผิดว่าเป็นนามสกุลล่ะสิ

ชั้นดูอาชีพของสุซุกิ

【อัศวินศักดิ์สิทธิ์ Lv39】 

โอ, เท่สัส

อัศวินศักดิ์สิทธิ์

นี่เป็นได้ไงหว่า?

ลองถามซักนิดไหม

“บอกว่าเป็นผู้กล้า แต่เป็นอาชีพผู้กล้าเหรอ?”

“เปล่าหรอก, ถ้าจะเจาะจง มีอาชีพอัศวินศักดิ์สิทธิ์น่ะ, เลเวล 39”

“โอ้ว, อัศวินศักดิ์สิทธิ์ … มาจากพรเหรอ?”

“เปล่าหรอก, อัศวินศักดิ์สิทธิ์เป็นอาชีพขั้นสูงสุด, ไม่ได้เปิดอาชีพจากพรหรอก”

“โอ้ว, งั้นได้พรอะไรล่ะ?”

“อันนั้นก็ลองนึกเอาเถอะ”

สุซุกิยิ้มยิงฟันขาว

คงไม่บอกข้อมูลถึงขนาดนั้นสินะ

พรมันก็เหมือนกับไพ่ตายนั่นล่ะ

ชั้นเอง ก็ไม่พูดเรื่องพรตัวเองกับคนที่ไม่รู้ว่าเป็นมิตรหรือศัตรูเหมือนกัน

” … เอาเถอะ, หายากที่จะได้เจอคนญี่ปุ่นเหมือนกัน, ว่าไง? กินอาหารด้วยกันไหม?”

จริงๆ ชั้นกะจะกินให้เสร็จก่อนตะวันตก แต่เพราะใช้การแสดงข้างถนนรวบรวมคนกับฟังข้อมูลจากแคโร เลยยังไม่ได้กินมื้อเย็นกัน

กำลังหิวเลยด้วย

“โทษที, ผมกะจะไปเมืองต่อไป เมื่อเสร็จธุระน่ะ”

“เห … ธุระอะไรเหรอ?”

“ก็, นายช่วยปลด 3 คนนั้นจากการเป็นทาสได้ไหม?”

หา?

ไอ้บ้านี่, จู่ๆพล่ามอะไรออกมา

“คิดจะทำอะไรน่ะ? เป็นพวกคัดค้านการใช้ทาสเหรอ? ในฐานะคนญี่ปุ่นด้วยกัน ก็เข้าใจหรอกนะ แต่นายเองก็มีทาส 3 คน ติดตามอยู่ด้วยนี่”

“นั่นเป็นความประสงค์ของเจ้าตัว, ผมอยากจะให้อิสรภาพแก่ทั้ง 3 หากเจ้าตัวต้องการอยู่แล้ว”

ว่าแล้ว สุซุกิก็หันไปหา 3 คนที่ยืนอยู่ข้างหลัง

ผู้หญิงแต่งตัวแบบแม่ชี, ผู้หญิงแบบนักดาบสาว, แล้วก็เด็กสาวตัวเตี้ยกอดตุ๊กตาอยู่

มีอาชีพ 【หมอฝึกหัด】, 【นักดาบ】 แล้วก็ 【ชาแมน】 呪術師, เป็นปาร์ตี้ที่ดูสมดุล

“ฉันเป็นหมอฝึกหัด แต่ได้รับการช่วยเหลือให้พ้นจากคนค้าทาสที่จับตัวไว้ เลยอยากจะคงสภาพทาสจนกว่าจะตอบแทนบุญคุณค่ะ”

“ทางนี้น่ะ เข้าร่วมการแข่งขันนักดาบ แต่ว่าแพ้ให้สุซุกิ ก็เลยขอแบบตื๊อให้ซื้อตัวมา และตัดสินใจว่าวันที่ปลดปลอกคอออก ก็คือวันที่เอาชนะสุซุกิได้”

” … ตัดสินใจติดตามพี่โคจ๋าที่ช่วยหมู่บ้านเอาไว้ล่ะ”

หมอนี่, ทำตัวเป็นผู้กล้าจริงๆเลยฟ่ะ

ไอ้พระเอกนี่หลุดมาจากไหนวะเนี่ย?

“ถ้ายังงั้น ฟากนี้ก็เหมือนกัน, ฮารุกับแคโรก็ด้วย ถ้าทั้งสองต้องการ ชั้นก็อยากจะเอาปลอกคอทาสออก”

ชั้นว่า แล้วฮารุกับแคโรก็พยักหน้า

“แล้วผู้ใช้เวทหญิงนั่นล่ะ? จริงๆ ผมถามดูตั้งแต่กลางวันแล้ว และได้ยินว่านายรังแกเธอ โดยแย่งเอาของสำคัญไว้ และบังคับให้แสดงเร่ร่อนข้างถนนเพื่อหาเงิน”

อยากจะแก้จริงๆ, ไม่ใช่แสดงเร่ร่อน แต่เป็นนักแสดงข้างถนนของแท้เลย

แต่ถ้าพูดออกไป, จะเริ่มซับซ้อน เลยช่างเหอะ

ขณะที่ชั้นเงียบๆและฟังไป, คุณเธอก็ลุกขึ้น

“มาเรียกสุดยอดเวทของเราว่าแสดงเร่ร่อนข้างถนน, หาเรื่องกันแบบนี้ ต้องตอบแทนให้สาสม―― อ่ะ, อิจิโนซัง, หน้ากาก....ขอหน้ากากคืน....”

“ยิ่งทำให้เรื่องวุ่นเข้าไปใหญ่ เงียบๆไปเลยเหอะ”

ชั้นเอาหน้ากากมาเก็บใส่ item bag

เธอยื่นมือมาพยายามจะเอาหน้ากากออกจาก item bag

แต่ item bag มันมีระบบกันไม่ให้คนอื่นนอกจากเจ้าของจะดึงของออกมา, จะลองยังไง ก็ไม่ได้ผลหรอก

“แสดงธาตุแท้ออกมาแล้วสินะ, แย่งชิงของจากผู้หญิงแบบนี้ ในฐานะผู้ชายด้วยกัน ยกโทษให้ไม่ได้, ท่าทางข้อมูลที่ได้มาจะถูกต้องจริงๆ”

” … อ่า, ชักยุ่งแล้วสิ, ขอบอกไว้ก่อนนะ ไม่คิดจะสู้กับนายหรอก”

“ผมเองก็ไม่อยากจะสู้ แต่ถ้านายไม่คล้อยตาม ก็คงจะไม่มีทางเลือก”

ว่าแล้ว, สุซุกิก็ชักดาบ

“เข้าใจแล้ว, แต่ถ้าสู้กันตรงนี้ มันจะรบกวนลูกค้าข้างๆ, ออกไปข้างนอกสิ”

“ก็จริง… นั่นสิ, งั้นไปต่อกันข้างนอก”

สุซุกิกับ 3 สาวติดตาม ออกจากร้านไป

ส่วนชั้น —

“ขอบคุณที่รอ พาสตาตามฤดู 4 ที่มาแล้ว”

ก็กินพาสตาที่สั่งไป

ก็ลองๆสั่งพาสตาตามฤดูไป แต่ชั้นเองก็ไม่รู้หรอกนะว่าตอนนี้ฤดูไหน, แต่กินง่ายแบบนี้ ฤดูใบไม้ผลิรึเปล่า?

พาสตามีหญ้าป่าต้ม ที่รสเหมือนผักขม

ชั้นก็บอกให้สามสาวกินด้วย, แล้วเรา 4 คนก็กินกันไป

“ท่านอิจิโน, ไม่ไปจะดีเหรอคะ?”

“เรื่องกินมาก่อนอ่ะนะ”

“อยากจะลองสู้กับนักดาบหญิงดูล่ะค่ะ”

“เอ่อ, อิจิโนซัง, หน้ากาก … อ่ะ, อร่อย”

เรา 4 คน กินพาสตากันอย่างสันติ

“ไอ้เศษข้าวเหนียว — เอ็งทำอะไรอยู่วะ!”

สุซุกิหน้าแดง กลับเข้ามาในกิลด์

“หือ? ก็กินอาหารไง, ทำไมล่ะ? หรือว่าผู้กล้ามีอาชีพขัดขวางคนอื่นเวลาทานอาหาร?”

พอชั้นว่า, สุซุกิที่หน้าแดง ก็ถอนหายใจ แล้วผ่อนไหล่

” … จะรอจนกินเสร็จแล้วกัน”

“พวกนายก็กินด้วยดิ, สั่งมาอีก 4 ที่แล้วล่ะ, พาสตานี่อร่อยนา?”

“อ่า, คือผมแพ้แป้งสาลี…”

“แพ้แป้ง... ในโลกนี้ก็ลำบากเลยนะเนี่ย, ขนมปังเป็นอาหารหลักนี่นา”

“ผมมีมันฝรั่งใน item bag เป็นของกินแทน — เห้ย นั่นไม่ใช่ประเด็น!”

“เออๆ สู้กันสินะ? แล้ว, ถ้าชั้นแพ้ จะเอาไงล่ะ?”

“สั่งสาวๆพวกนี้ ให้เลิกฟังคำสั่งที่ให้ไว้ก่อนหน้าทั้งหมด, แล้วพูดออกไปตรงๆ ว่าอยากหยุดเป็นทาสไหม ถ้าหากคนไหนอยากเลิกทาส นายก็ต้องปลดปล่อยไป”

งี้นี่เอง, แบบนี้ชั้นก็ไม่เสียหายอะไร

รู้สึกว่า ถ้าชั้นพูดออกไปตามนั้น เรื่องก็คงจบทันที

“แล้ว ถ้าชั้นชนะล่ะ?”

“ตราบเท่าที่ไม่เกี่ยวกับเพื่อนพ้องของผม, จะสั่งอะไรมาก็ได้”

“ได้แค่ 1 คำสั่งเหรอ?”

“สั่งเท่าไหร่ก็ได้เลย”

คิดว่าไม่มีทางแพ้สินะ, นี่คือท่าทีของสุซุกิ

“งั้นก็ได้, มาสู้กัน”

กินพาสตาเสร็จ, ชั้นก็ว่า

“งั้นก็เป่ายิ้งฉุบแข่งกันนะ?”

“พูดอะไรน่ะ! การสู้กัน —”

“ต้องใช้ความรุนแรงแก้ปัญหาอย่างเดียวรึไง? ผู้กล้าเค้าเป็นแบบนั้นเหรอ”

” … ก็ได้”

สุซุกิยอมรับเป่ายิ้งฉุบเป็นการสู้กันแล้ว

ถ้าตัดสินกันด้วยการเป่ายิ้งฉุบ จริงๆไม่ต้องให้รอเราจนกินเสร็จก็ได้, แต่เอาเหอะ ถือว่าแแกล้งซักหน่อย ที่มาทำยังกะชั้นเป็นตัวร้าย

“แต่ว่า, ตัดสินเมื่อฝ่ายไหนชนะ 3 ครั้งก่อน ตกลงไหม?”

สุซุกิเพิ่มเงื่อนไขเข้ามา

ชั้นตอบ “ตกลง”

“ผมลืมบอกไป แต่อัศวินศักดิ์สิทธิ์เป็นอาชีพที่ค่าโชคสูงมากในบรรดาอาชีพที่ท่านเทพธิดาให้ได้, ถึงขั้นเทียบได้กับอาชีพคนเสเพลซึ่งมีแต่ค่าโชคเท่านั้นที่เด่นเลยล่ะ, นายอาจมีโอกาสชนะถ้าแข่งกันครั้งเดียว แต่แข่งกันหลายครั้งไม่มีทางชนะแน่, นี่ล่ะ เค้าเรียกว่าติดกับกลยุทธแล้ว!”

— 10 วินาทีต่อมา

“ทำไม! ทำไมชนะไม่ได้อ่ะ! นี่แกทำอะไรลงไป!?”

“ทำอะไรเหรอ? ก็แค่เล่นเป่ายิ้งฉุบเองนี่หว่า?”

เพียงแต่ ชั้นแค่ปรับอาชีพหน่อย เพิ่มคนเสเพลกับนักล่าเข้ามา, ทำให้ค่าโชคสูงอยู่

“บัดซบ… ”

สุซุกิล้มลงสิ้นหวัง

ชั้นเสร็จเป้าหมายแล้ว งั้นก็คงได้เวลาแก้ความเข้าใจผิดซะที

“อ่ะ, ฮารุ แคโร แล้วก็มารินะด้วย, นี่เป็นคำสั่งนะ ไม่ต้องสนคำสั่งที่ให้ไว้ก่อนหน้าทั้งหมด, พูดมาตามตรงว่าอยากหยุดเป็นทาสไหม”

ชั้นสั่งทั้ง 3, พยายามว่าตามที่สุซุกิพูดเท่าที่เป็นไปได้

“ก็อย่างที่พูดไปก่อนหน้านี้ ไม่อยากเลิกเป็นทาสของนายท่านค่ะ”

“แคโรด้วย, แคโรเป็นทาสของท่านอิจิโนด้วยเจตจำนงของแคโรเองค่ะ”

ฮารุกับแคโรว่า

“ฉ … ฉัน, แบบว่า …”

ชั้นเอาหน้ากากจาก item bag ส่งให้มารินะ

มารินะใส่หน้ากากอย่างเริงร่า,

“อย่าได้เข้าใจผิดไปเชียว อิจิโน, เจ้าเป็นเพียงนายชั่วคราวของเราเท่านั้น นายที่แท้จริงแห่งเราคือคานอน, เจ้ามิได้มีสิทธิอันใดจะใช้เรา”

คุณเธอว่างี้แล้วก็หัวเราะ

“ชัดแล้วนะ”

ชั้นบอก แล้วสุซุกิก็หน้าซีด

“ข, ขอโทษที่เข้าใจผิด, ยกโทษให้ผมด้วยครับ”

ทำการขอโทษอย่างสวยงามแบบญี่ปุ่นเชียวนะ... หรือก็คือก้มกราบ

ชั้นแตะไหล่สุซุกิแล้วว่า “เป็นผู้กล้า ไม่ควรขอโทษด้วยวิธีนี้นะ”

“แล้ว, ได้ยินมาจากไหนล่ะ? คนที่บอกว่าชั้นเป็นตัวร้ายน่ะ?”

” … พูดไม่ได้หรอก”

“ไหนว่าจะฟังคำสั่งทุกอย่างไง? บอกมาเถอะ?”

” … ก็ได้, แต่ช่วยมาด้วยกันเถอะ, แล้วก็ อย่าบอกเรื่องที่จะพูดต่อไปนี้กับใครอื่นนะ”

“เข้าใจล่ะ, ก็พอเดาได้อยู่ แต่ท่าทางจะถูกเผงเลยแฮะ”

ชั้นยิ้มโหดๆ แล้วออกจากกิลด์นักผจญภัย

ที่นั่น, มีเพื่อนพ้องสุซุกิ 3 คนรออยู่

ชั้นยิ้มแล้วว่า “แก้ความเข้าใจผิดกันแล้ว ไม่ต้องสู้กันแล้วล่ะ, ที่สำคัญกว่านั้น ชั้นสั่งอาหารไว้ ถ้าทั้ง 3 คนไม่รังเกียจ ก็ช่วยทานเถอะ”

แล้วยังว่าเพิ่ม, “ในฐานะคนญี่ปุ่นด้วยกัน, มีเรื่องสำคัญจะพูดกันนิดหน่อย เลยขอตัวซักนิด เดี๋ยวกลับมา”

“งั้นก็, สุซุกิ, อย่างที่คาด คนปล่อยข่าวลือมุ่งร้ายต่อชั้น เป็นผู้มีเจตจำนงแห่ง D สินะ?”

“D … งี้นี่เอง, คุสึโนกิคุง นายก็รู้สินะ, ใช่แล้ว เขาคือผู้ครอบครอง D”

ก็แหม, เมืองที่ชั้นเพิ่งมาครั้งแรกนี้, คนที่มุ่งร้ายคับแค้นชั้นอยู่ ก็มีแค่ 3 คน

หรือก็คือ เจ้า 3 คนซึ่งมาหาเรื่องเราที่กิลด์นักผจญภัย

งานนี้ คงต้องเจอกันอีกรอบแล้ว

“ชั้นต้องเอาตอนต่อไปของ D (โดจินชิ) ที่แอบอ่านอยู่มาให้ได้”




NEKOPOST.NET