NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです

Ch.70 - ผลงานอาจารย์ Big Second


มีไอ้บ้าสามหน่อมาหาเรื่อง

ชั้นดูอาชีพของทั้งสาม

【ผู้ใช้ขวาน Lv13】

【นักดาบ Lv9】

【ผู้ใช้แมว Lv21】  猫使い

เห้ย! มีอาชีพพิลึกปนมาด้วยฟ่ะ!

ผู้ใช้แมวบ้าอะไรวะ!

คนหน้าสุด, ลุงหัวโล้นหน้าตาเถื่อน เป็นผู้ใช้แมวซะงั้น

ถ้าผู้ใช้ขวาน เป็นอาชีพโจมตีด้วยขวาน, ผู้ใช้แมว ก็โจมตีด้วยแมวเหรอ?

อารมณ์ประมาณ ‘ท่าไม้ตาย, สำหรับสกัดคนแพ้แมว, พยุหขนแมว!’ เรอะ?

อาชีพของโลกนี้มันหลากหลายจริงแฮะ

“เห้ย, แก, มัวเหม่ออะไรอยู่วะ”

ไอ้ทาสแมวดุมา

“โทษทีนะ สองคนนี้เป็นเพื่อนพ้องคนสำคัญ, ส่วนอีกคนนี่ก็เป็นสัมภาระที่รับดูแลมา เพราะงั้นไปหาคนอื่นเถอะ”

“หาา, ไอ้เด็กผอมกระหร่องนี่, แกเป็นเจ้าของไม่ใช่เหรอ ถ้าไม่อยากเจ็บตัว ก็เชื่อฟังข้าซะ, ให้พวกมันมารับใช้พวกข้าสามคน แล้วจะเมตตาปล่อยแกไป”

“นี่, เราเหนื่อยมาตั้งแต่ตั้งแคมป์ข้างนอกเมื่อวานแล้วนะ? ช่วยไปหาเรื่องกันคนอื่นเหอะ, แล้วขอเตือนนิดนะ ถ้ายังตื๊ออีก จะไม่ปราณีแล้ว”

ชั้นเหนื่อยแล้วนะเฟ้ย

ฟังคำเตือนชั้นแล้ว, พวกที่สำคัญตนว่าแข็งแกร่งกว่า ต้องฟิวส์ขาดแน่

แล้วก็เป็นดังว่า — มันเริ่มใส่ก่อนเลย, ชัดเจนเกินไปแล้ว

ดังนั้น ชั้นเลยชกสวนเข้าให้

ชั้นนั่งอยู่บนเก้าอี้ ส่วนผู้ชายนั่นยืนอยู่

ดูจากรูปร่าง กับตำแหน่ง, ก็ชัดเจนว่าใครจะชนะ

แน่นอนว่าจบในพริบตา

เพียงแต่ ผลลัพธ์มันต่างจากที่คนรอบข้างจินตนาการ

“อ๊ากกกกกกกกก!”

ผู้ใช้แมว ลงไปกองกับพื้น บิดข้อมือครางเจ็บปวด

กระดูกที่นิ้วคงจะหักมั้ง มีความรู้สึกตันๆด้วยสิ

หนังสือเล่มบางๆ ตกลงจากกระเป๋ามัน

“น่ารำคาญน่า, จะรักษาให้ เงียบๆซะ”

ชั้นจับข้อมือมัน แล้วร่าย 「ฮีลนิด」

แสงจางๆห่อหุ้มหมัดมัน

” … ไม่เจ็บแล้ว … รอดแล้ว?”

คนรอบข้างต่างตกใจชื่นชมเวทรักษาของชั้น แบบ ‘ใช้วิชาต่อสู้กับเวทรักษาได้อย่างยอดเยี่ยมทั้งที่ยังอายุน้อย'

ให้ตายสิ, ทั้งที่ไม่อยากเด่นแท้ๆ แต่กลับทำตัวเด่นแบบพระเอกไปซะแล้ว

แล้ว ชั้นก็หยิบหนังสือที่ตกอยู่ … และก็อึ้ง

“อะไรเนี่ย, ทำไม … ถึงมีของแบบนี้?”

มือที่จับหนังสือของชั้น สั่นไปหมด

“นายท่าน, นั่นเป็นของที่ทางโบสถ์สั่งห้ามนะคะ, แค่มีไว้ก็เป็นอาชญากรรมแล้ว”

“คงมีมูลค่า 10 เหรียญเงินตามเส้นทางใต้ดิน … แต่ เอาไปส่งโบสถ์จะดีกว่าค่ะ”

“ฮหวาหวาหวาหวา”

สามสาวมองหนังสือที่ชั้นหยิบขึ้นมา

เอ๋? นี่เป็นของที่ทางโบสถ์สั่งแบนเหรอ?

สินค้าใต้ดินราคา 10 เหรียญเงิน?

ล้อเล่นป่าวเนี่ย?

คงเพราะถูกเจอว่ามีหนังสือต้องห้าม เลยไม่ดี, พวกผู้ชายที่มาหาเรื่องก็ใส่ตีนหมาหนีไปแล้ว

ก็จริงหรอก, หากถูกรู้ว่ามีหนังสือนี้ จะได้รับสายตาน่าเจ็บปวด จากผู้หญิง

แต่, นี่มัน … ไอ้นั่น, สินะ?

หนังสือทำเอง (โดจินชิ) สินะ? ยิ่งกว่านั้น, ยังเป็นประเภทต่ำกว่า 18 ห้ามอ่านด้วย

เปิดๆดูแล้ว, ก็มังงะตัวละครสองมิติกำลังแสดงความสัมพันธ์กัน

มีฉากที่ ผู้ชายว่า “แมกนั่มของตัวข้า แหล่มล่ะเซ่” แล้วผู้หญิงก็อ๊างอ๊าหน้าฟินอยู่

…  ‘แมกนั่ม’ บ้าอะไรว้า … เสื่อมแบบนี้ นีโออาร์มสตรองไซโคลนเจ็ทอาร์มสตรองชัดๆ

“ใครมันเขียนกันฟะ!”

ชั้นพลิกไปหน้าสุดท้าย

สำนักพิมพ์: Comic Step           ผู้เขียน: Big Second        発行元:コミックステップ 著者:ビッグセカンド

อืม, นามปากกาแหงๆ, แต่ก็ขอจำชื่อเผื่อเอาไว้เหอะ

“เอาเป็นว่า, ไว้กำจัดหนังสือเสื่อมๆทิ้งเถอะ — ”

ชั้นว่าแล้วก็เก็บโดจินชิเข้า item bag ไปก่อน,

“ทำไมโดจินหื่นถึงถูกโบสถ์ห้ามกันล่ะ? กฎหมายโลกนี้เข้มจังแฮะ”

ยังงี้มีกฎห้ามภาพโป๊เด็กด้วยรึเปล่า?

ขณะที่คิดยังงั้น,

“เอ่อ, แรกๆ ผู้เขียนนั่นก็เขียนหนังสือภาพให้คนสนุกกันหรอกค่ะ, แต่… ไปๆมาๆ ก็เริ่มเขียนหนังสือสำหรับผู้ใหญ่มากขึ้น จนถึงขนาดเขียนหนังสือเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างเทพธิดา  … ทำให้โบสถ์ยึดหนังสือกลับมาหมด จนกลายเป็นของต้องห้าม”

“ก็สมควรแล้ว, ให้ตายสิ ใครมันบ้าแบบนี้ … Big Second สินะ”

ไม่น่าจะมีโรงพิมพ์ แล้วก็ไม่มีเครื่องถ่ายเอกสารด้วย, แล้วก็คงไม่มีสกรีนโทน, แต่ไหนแต่ไร โลกนี้ กระดาษขาวก็มีค่ามากอีก

นี่คิดยังไง ถึงผลิตโดจินชิขึ้นมากันฟะ?

” … เอ่อ… นายท่าน, Big Second คือชื่อของคนเขียนหนังสือนั่นเหรอคะ?”

ฮารุถามด้วยเสียงแปลกใจ และออกจะหดหู่

“อื้อ, ก็ยังงั้นล่ะ”

“คนๆนั้น … พอจะรู้ล่ะค่ะว่าเป็นใคร”

“เอ๋?”

“คงเป็น … ท่านไดจิโรว"

“เอ๋อออออออออ!? ไดจิโรวซัง? โกหกใช่ม้ายย!?”

ผู้มีพระคุณต่อชั้นคนนั้นอ่ะนะ!?

ไม่อยากจะเชื่อว่าจะเป็นคนเขียนหนังสือบ้าๆนี่ขึ้นมา

“เอ่อ, หลังจากท่านจอมมารถูกผนึก, ฉันเดินทางกับผู้กล้าอยู่ช่วงนึง ตอนนั้นก็ได้เห็น เอ่อ มังงะ? ที่ไดจิโรวซังเขียน, ถ้าจำไม่ผิด ใช้ชื่อคนเขียนว่า Big Second … เป็นชื่อที่ท่านไดจิโรวใช้เขียนหนังสือค่ะ”

… ได (ใหญ่) + จิโรว (ลูกคนที่สอง)… , Big Second สินะ, เล่นง่ายเลยนี่

แต่พี่แกเป็นคนแบบไหนกันนะ?

เป็นผู้มีพระคุณ, เป็นหนึ่งในผู้ร่วมกับผู้กล้า ผนึกจอมมาร

แล้วก็เป็นคนเขียนโดจินเรอะ?

บุคลิคชักจะปนมั่วไปกันใหญ่แล้ว

“บ้าน่า … คนๆนั้นเขียนหนังสือแบบนี้”

มารินะเองยังว่าสิ้นหวัง

พอถามดู, มารินะเอง ก็ได้รับความช่วยเหลือจากหนังสือไดจิโรวเช่นกัน

แต่ว่าไม่มี item bag เหลือให้เธอหรอก, ขนาดตะเกียงที่เขียนไว้ว่าอย่าเอาไป ยังไม่มีอยู่เลย

อาจจะมีคนญี่ปุ่นที่มาก่อนเธอ หรือคนของโลกนี้ซึ่งบังเอิญเจอทางลับ กวาดเอาทุกอย่างไป

น่าสงสารจริงแฮะ

“ไดจิโรวซังยังไม่ถูกจับสินะ?”

“แคโรไม่ได้ยินว่าคนเขียนถูกจับไปนะคะ, ถ้าจับคนที่จัดการจอมมารด้วยกันกับผู้กล้า จะมีผลกระทบถึงความศรัทธาต่อโบสถ์ เดาว่าคงจะจบเรื่องกันแบบเงียบๆล่ะค่ะ”

“งั้นเหรอ … ค่อยโล่งอกหน่อย”

ชั้นถามแล้วก็ดื่มชาที่เอามาด้วย

แล้วก็นะ, หนังสือกว่าครึ่งของไดริโรวซัง เป็นของต้องห้าม, แต่เจ้าตัวเอง ก็มีแฟนคลับลับๆอยู่เยอะ ซึ่งเรียกกันว่า Secarian セカリアン

เนื้อหาก็ไม่ได้มีแต่สายหื่นหรอก, มีกระทั่งหนังสือสายยูริ หรือ BL ด้วย, เป็นตัวตนที่ยิ่งเข้าใจยากขึ้นอีกแฮะ

แต่จะคุยเรื่องโดจินชิกับสาวๆอีกก็ไม่ไหว

“จริงสิ, ลืมไปเลย รู้จักอาชีพผู้ใช้แมวรึเปล่า?”

ชั้นถามสามคนเหมือนพึ่งนึกขึ้นได้

แต่ว่า ทั้งสามคน ต่างไม่รู้จักอาชีพผู้ใช้แมว

ผู้ใช้แมว… มันจะเป็นสกิลแบบไหนกันน้า

น่าสงสัยจริงแฮะ

 

 

 


 

 

ที่ทางตะวันตกของทุ่งหญ้า, มีคนเดินอยู่

ฟุริโอ สุจจิโน แล้วก็อีกคน

“ฟุฟุฟุฟุฟุฟุฟุฟุฟุ”

เด็กสาวผมสั้นมองดูกระดาษหลายแผ่นที่ถือ พลางมองสองคนที่เดินอยู่ข้างหน้า

เป็นเด็กสาวผมสั้น อายุราวๆฟุริโอกับสุจจิโน

เด็กสาวมองทั้งสองที่เดินนำ พลางยิ้ม

“สุจจิ x ฟุริ ยอดมาก, เทียบกับฟุริ x สุจจิแล้ว ก็ต้องสุจจิ x ฟุริสิ”

สองคนที่เดินนำหน้า เกิดหนาวยะเยือกขึ้นมา เมื่อได้ยินเสียงเด็กสาว

แน่นอน ว่าทั้งสองคนไม่เข้าใจความหมายหรอก, แต่ว่า ก็เข้าใจได้โดยสัญชาตญาณ ว่าเป็นเรื่องแย่ๆ

ชื่อของเด็กสาว คือมิลกี้ ミルキー

เป็น Secarian ที่ได้รับผลกระทบจากโดจินชิที่ Big Second หรือก็คือไดจิโรว เขียน

กว่าครึ่งของโดจินชิที่ไดจิโรวเขียน เป็นของต้องห้าม

แต่ก็มีหนังสือซึ่งไม่ได้ถูกแบน, เป็นสิ่งที่เรียกว่า BL

เพราะว่ามันไม่ได้มีเทพธิดาปรากฏในหนังสือ, แล้วก็เป็นที่ต้องการของพวกชนชั้นสูงหญิงอย่างมาก

มิลกี้เป็นนักอ่าน แล้วก็เกี่ยวข้องกับการผลิตหนังสือ BL ด้วย

หนังสือ BL ที่ไม่ควรจะผลิตได้เยอะๆ ถูกนำเข้าเทคโนโลยีการพิมพ์ จึงพิมพ์ออกขายได้ทีละมากๆ

เป็นหนังสือที่คุณภาพด้อยกว่า หากเทียบกับหนังสืออื่นของไดจิโรว, แต่กลับโด่งดังมากในบรรดาเมียๆในเมือง

เอาจริงๆนะ, เป็นสินค้าดังแบบพิเศษอย่างลับๆ ในเฟรุดเลย

เพราะเหตุนี้, มิลกี้จึงมีเงิน

“นี่, ทำไมพามิลกี้มาด้วยล่ะ?”

ฟุริโอบ่นกับสุจจิโน

“บอกแล้วไง, เราไม่รู้ว่าจะมีอะไรในดันเจี้ยน, ยัยนั่นไม่สนใจเงิน แล้วจะได้เป็นกำลังหลักด้วย”

“ก็จริง แต่เดินนำหน้ายัยนั่น ทำให้หลังสั่นไปหมดเลย”

“ทนๆเอาเหอะน่า”

ถึงจะเป็นสามัญชน, แต่มิลกี้ก็ทำเงินได้เยอะ และจ่ายภาษีมาก, ทำให้เลเวลสามัญชนขึ้น

แล้ว เธอก็เลือกอาชีพผู้รายงานเวท

ผู้รายงานเวท สามารถเขียนวงเวทด้วยปากกาได้, จึงสร้างยันต์ สร้างพันธสัญญาได้ แล้วถ้าเลเวลเพิ่ม ก็สร้างตำราเวทได้ 魔道書

ถึงหมึกที่ผู้รายงานเวทใช้ จะเป็นของมีค่าซึ่งสร้างได้จากนักสมุนไพรเลเวลสูงเท่านั้นก็เหอะ

ด้วยเหตุนี้, จึงเป็นอาชีพที่ถ้าไม่มีเงิน ก็โตยาก

“ฟุฟุฟุฟุฟุฟุฟุ”

“” ….. ชิ! “”

เด็กชายทั้งสอง หนาวสั่นทุกครั้งที่มิลกี้จินตนาการไป

“โกหกน่า, โดนล้อมแล้ว!”

“โดนล้อม … โกหกน่า, ทำไมมีฮอบก๊อบลินที่นี่ด้วยล่ะ?”

ก๊อบลิน, มอนปีศาจกึ่งมนุษย์ ที่มีหน้าตาน่าเกลียด

ฮอบก๊อบลิน 20 ตัว ซึ่งมีร่างใหญ่กว่าก๊อบลินหน่อย ปรากฏออกมา

หากจำนวนเท่าๆกัน, ฟุริโอกับสุจจิโนจะจัดการได้, แต่ 20 ตัวในทีเดียว มันก็อันตราย

“”มิลกี้! ช่วยหน่อย!””

ทั้งสองร้องขอ

แต่,

“พรวด, อะ! อ๊า”

พอสองชายกอดกัน, เธอก็เลือดพุ่งจากจมูก แล้วล้มลงไปอย่างฟินๆ

“”เพราะงี้ไง ไอ้พวกโรคจิตถึง … !”

ทั้งสองได้แต่บ่นอีกแล้ว

หากเป็นแบบนี้ต่อไป คงแย่แน่! ขณะที่ทั้ง 2 คิดเช่นนั้น,

“หยุดดดดด!”

“หยุดน้าาาาาาาาาาา!”

ได้ยินเสียงผู้ชายกับผู้หญิง

แล้วสิ่งที่ปรากฏออกมา, ก็คือนักดาบชายซึ่งสวมเกราะทองกับถือดาบ และผู้หญิงในผ้าคลุมเงินกับแส้เหล็ก

โดยทั้งสอง ถ่างขาขี่ slow donkey ที่วิ่งมาทางนี้อยู่

slow donkey ชนฮอบก๊อบลิน 3 ตัวกระเด็นในพริบตา, ทำให้ฮอบก๊อบลินที่เหลือ เผ่นทันทีเมื่อเห็น

ในเวลาแบบนี้, ฟุริโอจึงคิดว่า

( …เท่สุดๆ … ผู้กล้า! ผู้กล้ามาแล้วล่ะ!)

ถึงสิ่งที่อัดฮอบก๊อบลินซะปลิว จะเป็น slow donkey ที่ขี่อยู่และหยุดไม่ได้, แต่สำหรับฟุริโอ ทั้งสองคนนี้ เป็นดั่งผู้กล้าตามที่จินตนาการ

ส่วนตัวหลักของเรา, เจ้า slow donkey ก็กำลังเอร็ดอร่อยกินกระดาษของมิลกี้ที่สลบไปจากการเลือดกำเดาพุ่ง

ที่โลกนี้, กระดาษอย่างดี สร้างจากนักสมุนไพร และเป็นรสชาติที่ slow donkey ชื่นชอบนัก

“เป็นไรไหม? เด็กเอ๋ย, ผมชื่อโจเฟร! ผู้กล้าน่ะ!”

“ฉันชื่อเอลิซ! จ้าวแห่งมอนล่ะ! ส่วนนี่ คือเซนทอร์”

เด็กเกรียนสองคนจากเมือง

ไอ้บ้าสองคน

แล้วก็ลา กับเด็กหื่น

ทั้ง 5 คนกับอีก 1 ตัว ซึ่งไม่ควรจะเจอกัน, มาเจอกันซะแล้ว




NEKOPOST.NET