[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです ตอนที่ 7 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです

Ch.7 - อยากจะเก่งขึ้น


ชั้นพาฮารุกลับไปร้านมาเทอัส



“ขอบพระคุณนายท่านมาก, ถึงจะเป็นแค่ชั่วขณะ แต่ก็ได้ออกไปสูดอากาศข้างนอกที่ไม่ได้ออกไปซะนาน”


“ถ้ามีธุระอื่นกับกิลด์อีก ก็จะมารบกวนนะ”


ชั้นก้มหัวขอบใจ, ฮารุเองก็ก้มกลับ, มาเทอัสก็ออกมา
 
“กลับมาซะเร็วเลย ท่าทางจะไม่ได้ไปเขาวงกตกันนะครับ”


“แน่นอนสิ ก็มาเทอัสซังบอกว่าถ้าบาดเจ็บต้องรับผิดชอบค่ารักษาไม่ใช่เหรอ?”
 
ชั้นตอบพลางหัวเราะ


“ถึงฮารุก็อยากไปเขาวงกต, แต่ชั้นว่าไว้ไปด้วยกันทีหลังเมื่อพร้อมกว่านี้ก็ยังได้”
 
ไว้ค่อยพาไปสำรวจเขาวงกตกัน ตอนที่ชั้นล่ากระต่ายเยอะๆจนเก่งพอจะลุยเขาวงกตก็ได้


ค่าเช่าตัวเธอคือ 120 เซนส์ต่อวัน จึงต้องหาให้ได้เท่านั้นก่อน


ถึงตอนนี้จะยังตกงานไร้อาชีพอยู่ก็เหอะ, ยิ่งกว่านั้น ยังอ่อนแอ เป็นลูกกระจ๊อกที่ทำได้แค่ขว้างหินอีกต่างหาก


ไม่มีทั้งพลังที่จะปกป้องเธอ แล้วก็ไม่มีความสามารถจะอวดด้วย
 
“ขอโทษด้วย, แต่นั่นคงเป็นไปไม่ได้”


เป็นคำตอบที่คาดไม่ถึงจากมาเทอัส
 
“เอ๋?”


“ทาสของประเทศนี้, ถึงจะมีความเป็นอยู่และสามารถเลือกเจ้านายที่ประสงค์ได้ในระดับหนึ่งก็ตาม, อย่างเช่น ตั้งเงื่อนไขว่าเจ้านายเป็นผู้ชาย ผู้หญิง กับอายุ, แต่นั่นก็จำกัดเฉพาะทาสปีแรกเท่านั้น”


“ปีแรก?”


“เป็นกฎหมายเพื่อปกป้องธุรกิจค้าทาส, ก็ถ้าทาสตั้งเงื่อนไขยุ่งยากกีดกันเจ้านายเพราะไม่อยากถูกซื้อไป มันก็ลำบาก”


“อ้อ, นั่นสินะ”


นั่นก็คือ, ถ้ากลายเป็นทาส ก็ควรจะหาเจ้านายดีๆให้ได้ภายใน 1 ปี, พอผ่านพ้นเวลานั้นไป ก็ต้องประนีประนอมลดหย่อนเงื่อนไขแล้ว


ถ้าผ่านไปเกิน 1 ปี ก็มีความเป็นไปได้ว่าจะถูกเจ้านายแบบที่ตัวเองเกลียดที่สุดซื้อไป, ดังนั้นเลยต้องขยันหน่อย เพื่อตัวเองจะได้ถูกซื้อไปใน 1 ปี
 
“เอ่อ, เข้าใจระบบแล้ว แต่ว่ากันต่อ, แล้วเงื่อนไขที่ฮารุตั้งไว้ล่ะ?”


“ครับ เงื่อนไขคือต้องเป็นคนที่แข็งแกร่งกว่าเธอ, เพราะเผ่าหมาป่าขาว จะสาบานตนจงรักภักดีกับผู้ที่แข็งแกร่งกว่าเท่านั้น, การภักดีต่อผู้ที่อ่อนแอกว่า ถือว่าเป็นความน่าอับอายที่ตายเสียยังจะดีกว่า”


… ขนาดนั้นเชียว, งั้นที่เธอต้องมาเรียกชั้นว่านายท่านเนี่ย …


ทำสิ่งที่สมควรจะต้องขอโทษต่อเธอไปเสียแล้วสิ 


” … เอ่อ, ก็ยังไม่มั่นใจแฮะ นี่ยังไม่ได้อธิบายว่าทำไมถึงไปเขาวงกตด้วยกันกับเธอไม่ได้เลยนะ”


“จริงๆแล้ว, มีชนชั้นสูงที่อยากจะซื้อตัวเธอไป, เป็นคนที่ให้การสนับสนุนกิลด์นักผจญภัยอย่างมากด้วย”
 
… อ้อ, พอจะเดาเรื่องได้แล้ว


นั่นก็คือ, ถ้าชั้นชวนเธอเข้าปาร์ตี้, จะไปกระตุ้นต่อมโทสะของ ‘ท่านผู้นั้น’ สินะ
 
แบบนั้น หนทางเจริญแห่งการเป็นนักผจญภัยก็ปิดตายเลย
 
บางที, ตอนที่เราไปกิลด์นักผจญภัยเพื่อขายของ, มันก็รู้ด้วยรึเปล่าว่าชั้นรออยู่ข้างนอก?
 
“แน่นอน, แม้แต่ชนชั้นสูงก็ต้องเชื่อฟังกฎหมาย, ตราบเท่าที่เธอยังไม่เปลี่ยนเงื่อนไขที่ตั้งไว้ แม้แต่ขุนนางที่อยากซื้อฮารุวาทาท ก็ต้องสู้กับเธอให้ชนะ, เพียงแต่ เงื่อนไขยังอยู่จนกว่าจะครบปีแรกที่เป็นทาสเท่านั้น”
 
พอผ่านไป 1 ปี ใครๆก็ซื้อเธอได้สินะ


“… จะว่าไป, จะครบปีเมื่อไหร่ล่ะ?”


“10 วันหลังจากนี้ ตอนเที่ยง”
 
มาเทอัสว่างั้นด้วยความเสียใจ
 
“ขอโทษด้วย, ท่านอิจิโนโจว ฉันรู้ว่าขุนนางนั่นไม่ใช่นักผจญภัย แล้วท่านก็ไม่ได้อยู่ใต้อิทธิพลของพวกชนชั้นสูง, ก็เลยอยากจะให้เธอได้มีโอกาสออกไปข้างนอก แม้จะเพียงนิดเดียวก็ยังดี,  ทาสน่ะ ออกจากตึกนี่ไม่ได้ เว้นแต่จะมีเจ้านาย”
 
งั้นเหรอ, มิน่า เธอถึงอยากไปเขาวงกตซะขนาดนั้น


เพราะเมื่อถูกขุนนางซื้อตัวไป, เธอก็ไม่มีโอกาสได้ออกไปข้างนอกอย่างอิสระอีกแล้ว
 
” … คำถามสุดท้าย, เธอราคาเท่าไหร่?”


“สวยแบบเธอ ปกติคงราคาราว 100,000 เซนส์, แต่เงื่อนไขการขาย หากมีคนที่ทำตามเงื่อนไขได้ ก็จะขายในราคา 30,000 เซนส์”


30,000 เซนส์เหรอ … เท่ากับราคาชุดสูทหางานเลย


อ่ะ, แน่นอน, ไม่ได้จะซื้อหรอกนะเออ
 
กะจะใช้เงินกับเรื่องสำคัญจริงๆเท่านั้น, ยิ่งกว่านั้น ถ้าสงสารมันซะทุกคน มีหวังต้องซื้อทาสทั้งโลกแน่


ออกจากร้านแล้วถอนหายใจใหญ่
 
แต่แรกเลย, ซื้อเธอแล้ว ชั้นจะได้ประโยชน์อะไร?


ชั้นมีสูตรโกงโตไว, ไปลุยคนเดียวก็ได้


ส่วนเรื่องตัวแทนไปกิลด์นักผจญภัย, ก็เช่าทาสมาแบบวันนี้ก็ได้, ถูกกว่าจ่ายภาษีรายหัวด้วย
 
ก็จริงหรอกว่าเธอสวย, แต่ก็แค่ใช้เวลาร่วมกันไปชั่วโมงเดียว … ไม่สิ, ไม่กี่นาทีเอง


30,000 เซนส์เลยนะ? 3 ล้านเยน?


เห้อ, คิดโดยใช้ตรรกะเหตุผลแล้ว ก็เป็นเรื่องไร้สาระชัดๆ


『ไม่รู้สึกถึงความกระตือรือร้นจากแรงจูงใจของคุณเลยนะ』
 
เป็นคำพูดของผู้สัมภาษณ์งาน บริษัทคอมพิวเตอร์


… ทำไมดันนึกถึงคำพูดของคนสัมภาษณ์ขึ้นมา ในเวลาแบบนี้นะ?


『แรงจูงใจของคุณนั้น ดูมีเหตุผล และเป็นคำตอบต้นแบบที่ดี, แต่ มีความเป็นตัวของตัวเองอยู่ในความต้องการนั่นรึเปล่า?』
 
ในที่สุด, ตอนนั้น, ก็ไม่อาจตอบคำถามนี้ได้


แล้ว, ก็ได้รับเมลล์ภาวนา


มาคิดดูแล้ว … มันเป็นคำตอบจากตัวชั้นแน่เหรอ?


ก็ต้องใช่สิ, ก็ชั้นตอบหลังจากได้คิดแล้วนี่นา
 
เป็นคำตอบที่ถูกต้องแล้ว


คิดอย่างมีเหตุผล มันผิดอะไรล่ะ?


『พี่, ทำตัวไร้เหตุผลไปแล้ว, ลาออกจากโรงเรียนทำไมล่ะ? มีเงินประกันชีวิตพ่อ, ก็เรียนต่อจนจบม.ปลายได้อยู่แล้ว』


… ทำไมนึกถึงคำพูดของน้องสาวขึ้นมาเอาตอนนี้นะ?


ก็จริงที่ว่าสามารถใช้เงินประกันชีวิตเป็นทุนจนเรียนจบได้, แต่ชั้นอยากจะเก็บเงินที่พ่อแม่ทิ้งไว้ เป็นค่าเล่าเรียนของมิริจนจบมหาวิทยาลัย


การทำงานเลี้ยงครอบครัวหลังเรียนจบม.ปลาย จะมีเหตุผลกว่า แต่ชั้นอยากจะทำสิ่งที่ได้ทำลงไปนี่นา
 
『… พี่, ไม่เสียใจเหรอ?』


มิริมองชั้นเหมือนจะร้องไห้เมื่อถาม, ตอนนั้นชั้นตอบว่ายังไงนะ?
 
ไม่เสียใจเลย


ถึงจะดูเป็นตัวเลือกโง่ๆ, แต่ก็จะพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าเป็นทางเลือกที่ถูกแล้ว
 
ใช่แล้ว, นั่นล่ะ สิ่งที่ชั้นต้องการจริงๆ


ถ้าเป็นแบบนั้น, แล้วตอนนี้ ชั้นต้องการอะไร?


เลิกคิดโดยเอาเหตุผลมาอ้าง, ชั้นอยากจะทำอะไรกันแน่?
 
“อยากจะซื้อฮารุ”


คนอื่นอาจจะคิดว่าชั้นเอาแต่ใจ, เธออาจจะมีความสุขกว่าก็ได้ ถ้าไปอยู่กับขุนนาง


แต่ตราบเท่าที่ชั้นไม่เสียใจกับตัวเลือกที่ทำลงไป, มันก็โอเคแล้ว
 
ตัดสินใจได้แล้ว


เส้นตายคืออีก 10 วัน … ไม่สิ, อีก 9 วัน, ชั้นจะสู้กับฮารุ แล้วจะต้องชนะ


จนกว่าจะถึงตอนนั้น, ต้องแข็งแกร่งขึ้น
 
เพียงแต่, ยังมีข้อมูลไม่พอ


ชั้นเอง ก็รู้จักคนในเมืองแค่ 5 คนด้วย


พึ่งพากิลด์นักผจญภัยไม่ได้, ไม่รู้ว่าขุนนางจะมีสายตาสอดส่องไปถึงไหน


อธิบายให้มาเทอัสฟังมันก็ได้อยู่, แต่ไม่อยากให้ฮารุคาดหวังมากเกินไป


มันยังไม่แน่นอนว่าชั้นจะเก่งขึ้นได้ถึงขนาดนั้น


คนที่ดูพึ่งพาได้มากสุด คงเป็นคุณพี่สาวยามเฝ้าทางเข้าเมือง, แต่ตอนนี้ก็ทำงานอยู่ จึงไม่ควรจะไปรบกวน
 
มีเพียงคนเดียวที่พึ่งพาได้, เป็นอดีตนักผจญภัย จึงน่าจะสอนอะไรชั้นหลายๆอย่างได้
 
ดังนั้น, จึงเตรียมใจแล้วเปิดประตูร้านเข้าไป
 
“เจ้าของร้าน, ทำให้ชั้นเป็นลูกผู้ชายเต็มตัวที!”


“ยินดีเป็นอย่างยิ่ง!”


เจ้าของร้านเสื้อเพศหญิง(!?) พ่นลมพร้อมจัดหนัก

 




NEKOPOST.NET