[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです ตอนที่ 68 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです

Ch.68 - เป้าหมายเมืองเฟรุด, สัมภาระใหม่คือนักแสดงข้างถนน


“เอ … เอ่อ, คุณก็ด้วย … แบบว่า … เอ่อ”

มารีนะมองชั้นเรื่อยๆจากด้านหลังเงาเจ้าของร้าน คานอน

… ดูมีลักษณะนิสัยต่างจากตอนแรกเลยแฮะ

“ชั้นก็คนหลงน่ะ”

“ยังงี้เอง… เอ … ค่ะ, เอ”

คุยกันไม่ไปไหนเลยแฮะ

ขณะที่ชั้นคิดงั้น, คานอนก็ถอนหายใจ แล้วคืนหน้ากากดำให้มารีนะ

ผลลัพธ์, ทำให้ท่าทางเธอเปลี่ยนไป,

“อืม, นึกไม่ถึงว่าจะเจอคนประเทศเดียวกันในที่แบบนี้ จะอภัยให้ที่เรียกเราว่า ‘แก’ ซักครั้งแล้วกัน, มาดื่มด่ำกันให้เมาเพื่อฉลองที่ได้พบเจอกันเถิด” 

” … คานอน … ขอถามอย่างสิ, มารีนะนี่ …”

“อื้อ, กลัวคนแปลกหน้าสุดๆ แล้วพอใส่หน้ากากที่มีเวทแก้ความอาย ลักษณะนิสัยก็จะเปลี่ยนไป, ชื่อจริงคือมารินะ แต่พออยู่ในนิสัยนี้ จะเรียกตัวเองว่ามารีนะ”

หน้ากากใส่พลังเวทเหรอ?

… ดูยังไงก็แค่หน้ากากธรรมดานะ … หรือว่าโดนหลอกเข้า?

จะยังไงก็ตาม, ก็ดีที่แก้อาการกลัวคนแปลกหน้าไปได้ ถึงจะเป็นการหลอก ก็เงียบๆไว้เหอะ

“มารีนะ, เป็นทาสเหรอ? ถ้าเป็นคนญี่ปุ่น ก็น่าจะได้พรพิเศษมา จึงไม่น่าจะอยู่อย่างลำบากนี่นา?”

“อื้อ ก็ไม่ลำบากหรอก, ของเราเป็นพรที่ปลดปล่อยอาชีพพิเศษ, หรือก็คือ ทำให้ความสามารถจอมเวทเบ่งบาน — อ่ะ … คานอน, ได้โปรด … คืน … หน้ากาก”

คานอนแย่งหน้ากากไป แล้วมารีนะ … ไม่สิ, มารินะก็ทรุดลงอ่อนแรง

“อาจจะรู้แล้ว แต่อาชีพเธอคือนักแสดงข้างถนน หรือก็คือคนแสดงตามถนน, เป็นครั้งแรกเหมือนกันที่ฉันได้ยินอาชีพแบบนี้, แต่ มีบุคลิคแบบนี้ … ไม่มีทางจะแสดงโชว์ตามถนนไหวหรอก ก็เลยใช้เงินหมดจนกลายเป็นทาส”

” … แล้วทำไมถึงเป็นนักแสดงข้างถนนล่ะ?”

“ท่าน … ท่านโทเรเรูร … พอบอกท่านว่าอยากได้พรที่ทำให้เข้ากับคนต่างๆได้ดี… ท่านก็เลือกอาชีพนี้มาให้ จะได้เข้ากับผู้คนอื่นๆได้เยอะ”

เพราะงี้ เลยกลายเป็นนักแสดงข้างถนน

ท่านโทเรรูรครับ, นี่ทำงานแบบส่งไปไก่เขี่ยงั้นสิ

ไม่คิดถึงผลที่ตามมาเลยเหรอคร้าบ

“เพราะงั้น ฉันก็เลยซื้อมา, ให้หน้ากากที่จะขจัดความกลัวไป แล้วเราสองคนก็เดินทางทั่วโลกกัน แต่ …”

” … ได้โปรด, คานอน, อย่าทิ้งกันนะ”

“ก็บอกแล้วไง ว่ามีสัญญากับคนรู้จักว่าจะทำงานอย่างนึง เลยตัดสินใจจะขายเธอที่นี่, แล้วก็ บอกว่าจะให้อิสรภาพมารินะ ถ้าหาเงินได้มากกว่า 10000 เซนส์จากการแสดง, ตอนนี้เก็บได้เท่าไหร่แล้วล่ะ?”

“1820 เซนส์ …”

“ก็แปลว่า, เธอจะถูกเอาไปขายเมืองชายแดนฟากดาคาท, ลูกชายหัวหน้าด่านนั่น มีชื่อเสียงด้านบ้าผู้หญิงด้วยสิ”

“ไม่ … ไม่เอา … ไม่นะ … ฉัน, ทำอะไรไม่ได้เลย”

“ไม่ต้องทำอะไรก็ได้ รอถูกส่งตัวไปก็พอ”

” … ไม่นะ”

มารินะน้ำตาไหลแล้ว

“เห้อ … เอ้า, เข้าใจแล้ว จะคิดดูอีกที ถ้าทำงานให้สำเร็จแล้วกัน”

“งาน?”

“ใช่, ได้รับคำขอให้ส่งมีดทำครัวนี่ให้เจ้าของโรงแรมฝั่งเมืองหลวงดาคาท, ถ้ากลับมาทันก่อนฉันเก็บของเสร็จ จะพาไปด้วยในการเดินทางก็ได้”

” … ไม่นะ… คนเดียวไม่ไหวหรอก”

คานอนโปะหน้ามารินะด้วยหน้ากาก

พอทำงั้น, มารินะที่ล้มลงทั้งน้่ำตา ก็ยืนขึ้น แล้วชี้มา

“เพื่อนร่วมชนชาติเอ๋ย, ผู้สืบสายเลือดผู้กล้าแห่งแดนอาทิตย์อุทัย”

“ไม่อ่ะ, บรรพบุรุษชั้นเป็นปุถุชนคนสามัญ ไม่ใช่ผู้กล้าหรือนักรบอะไร”

“เรื่องเล็กน้อยไม่สำคัญ, ว่าไงล่ะ? ต้องการจอมเวทเป็นคนคุ้มกันไหม? ถ้าจะไปดาคาท, ตอนนี้เราบริการคุ้มกันฟรีนะ”

ชั้นคิดนิดนึงแล้วตัดสินใจไม่สน

“โทษที, เราไปกันเองได้”

ว่างี้ เพราะดูท่าอีกฝ่ายจะเป็นตัวปัญหา

“อะไรนะ? นี่ไม่เชื่อในความสามารถของเรารึ? ถ้าเช่นนั้น, จะโชว์ให้ดูทริคสุดยอด”

ว่าแล้ว มารีนะก็เอาบอล 7 ลูกออกจากกระเป๋าเสื้อ

นี่หลุดปากออกมาว่าเป็น ‘ทริค’ เองเลยเรอะ!

“ด้วยเวทมนต์ลอยของ, จะควบคุมบอลทั้ง 7 ได้อย่างอิสระ!”

ว่างั้น, ก็โยนบอล 7 ลูกขึ้น

ขึ้นขึ้นลงลง, ซ้ายขวาซ้ายขวา, ไม่มี b a แต่โยนไปข้างหลังด้วย

บอลไปเด้งกำแพงกับสิ่งของ และบางทีก็กระทบกัน แต่สุดท้ายก็กลับมาลงที่มือ

เป็นการเคลื่อนไหวบอลที่แปลกดี, คนมุงก็กลับมาดูกันอีกแล้ว

“เป็นไงล่ะ, บอลขยับยังกับมีชีวิตเลยล่ะสิ!? นี่ล่ะ คือเวทต้องห้าม ด้วยการใส่วิญญาณชั่วคราวลงในบอล, เป็นวิชาลับควบคุมบอลให้เหมือนกระต่ายโดดไปกลับมาได้”

เอิ่ม, นี่แก, เมื่อกี้ยังบอกเป็นเวทลอยของอยู่เลย, แล้วก็ ท่าทางจะเป็นแค่เทคนิคการโยนบอลชั้นสูงนะ

ยังไงก็ตาม, จุดที่ยอด ตือบอลมันทำจากไม้, ถึงจะดูเป็นวัสดุไม้ชนิดที่นุ่มหน่อยๆ แต่มันก็ไม่เด้งเท่าบอลยาง

แต่ถึงยังงั้น, กลับเด้งบอลได้อย่างยอดเยี่ยม

นี่คือคุณค่าที่แท้จริงของนักแสดงข้างถนนสินะ

5 นาทีต่อมา, มารีนะที่ยิ้มแย้มเก็บทิปเหรียญทองแดงเป็นกองเสร็จก็

“ไงล่ะ, สุดยอดเวทของเรา?”

“ถึงจะถามยังงี้ก็เหอะ …”

“ฉันก็ขอร้องด้วย, เด็กคนนี้ ถึงตอนใส่หน้ากากจะเป็นแบบนี้ แต่เดิมที เป็นสาวฮิคิโคโมริกลัวคนแปลกหน้า เลยน่ากังวลว่าจะไปเองไหวไหม, ถ้าตกลงตอนนี้ จะยกไม้เท้าแอคคลีปิอุสให้ด้วยเลย”   

เป็นแอสคลีปิอุส アスクレビオス เวอร์ชั่นจีนแดงสินะ, เห่ยฟ่ะ 

ไม่เชื่อลองกูเกิ้ลว่า แอคคลีปิอุส ดูสิ,

【กำลังแสดงผลการค้นหาสำหรับ แอสคลีปิอุส, ค้นหาคำเหล่านี้แทน แอคคลีปิอุส?】

อารมณ์แบบมั่นหมายใจว่าไม่ผิดกฎหมายลิขสิทธิ์ก็เลยก๊อปกันหน้าด้านๆ

ไอ้ที่เพิ่มพลังเวท 1% เนี่ยก็น่าเคลือบแคลง

เอาจริงๆนะ, 1% มันเป็นอัตราที่อยู่ในขอบข่ายขึ้นลงได้ ตามสภาพความพร้อมร่างกายของคนในวันนั้น

“เห้อ~ … เอาเหอะ, มีหลายเรื่องอยากถามด้วย งั้นก็ช่วยไม่ได้, แต่ต้องจ่ายภาษีผ่านเขตแดนกับเข้าเมืองส่วนของตัวเองไปนะ  แล้วก็ พยายามกลับจากดาคาทมาที่นี่เองด้วยล่ะ”

“เจรจาสำเร็จแล้วนะ, งั้นนี่ เป็นเอกสารแสดงว่าเป็นเจ้านายเด็กคนนี้, มีดทำครัว, แล้วก็จดหมายถึงเจ้าของโรงแรม เอาไปส่งให้ดีนา”

“จำเป็นต้องเป็นเจ้านายมารีนะด้วยเหรอ?”

“ถ้าไม่อยู่กับเจ้านาย ก็ข้ามเขตแดนไม่ได้ เพราะจะถูกสงสัยว่าเป็นทาสหลบหนี ใช่มั้ยล่ะ?”

ถ้าใช้เหตุผลนี้, ขากลับจะทำไงล่ะ?

ถ้าไม่มีเจ้านายประกบตัวด้วย จะข้ามกลับมาได้เหรอ?

หรือคิดว่าพวกเราต้องคอยดูแลขากลับด้วย?

ไม่อยากเลยแฮะ

“ฮารุ, แคโร, คนๆนี้จะมาร่วมกับเราชั่วคราวนะ, แต่เอาเหอะ ก็ดูไม่ได้เป็นคนชั่วร้ายอะไรด้วย”

ถ้าแค่พาไปด้วย คงไม่มีปัญหาอะไร

ทั้งสองสาวเองก็ตกลง

“จะว่าไป, ทิ้งพิราบไว้จะดีเหรอ?”

“เอ๋? อ๋าาา! กลับมาก่อน! ทาโร่! ฮานาโกะ! อิจิโร!”

มารีนะโบกมือใหญ่ไปที่ท้องฟ้า

หลังจากนั้น, ก็ใช้เวลาราว 10 นาที กว่าพิราบจะกลับมา

แล้วเรา, โดยที่มีนักแสดงข้างถนนเพิ่มขึ้นมา ก็นั่งรถม้าไปสู่ดาคาท

 

 

 

~Side Story  ตัวจริงของคานอน~

 

 

พอรถม้าพวกอิจิโนโจวจากไป, คานอนก็เก็บของ แล้วปีนบันไดเชือกลงจากสะพาน

แล้วก็, ทิ้งหินที่ใช้ตั้งดาบกับไม้เท้าลงใต้แม่น้ำ

เพราะคิดว่าหิน เดิมทีก็เก็บมาจากตรงนี้ เลยไม่ใช่การกระทำที่ใครจะว่าเอาได้

แล้ว เมื่อจะเข้ากระท่อมเล็กบนแพ, คานอนก็รู้สึกถึงตัวตนที่อยู่ข้างใน

“บอกให้รอจนถึงพรุ่งนี้ไม่ใช่เหรอ”

ด้วยความโกรธ, คานอนว่าผู้ชายที่อยู่อีกฟากของประตู

แล้ว, ประตูก็เปิดออก

ข้างในเป็นผู้ชายผมแดง พันร่างด้วยผ้าคลุมดำ

เนื่องจากเกลียดแสงแดดอย่างที่สุด, ผิวจึงขาวถึงขนาดซีดเผือด

ไม่ว่าจะถูกมองตลกจากการมีผมสีแดงดั่งพระอาทิตย์แค่ไหน, แต่เจ้าตัวเอง ก็ชอบสีผมแบบนี้

ด้วยเหตุนี้, จึงไม่ได้ตัดผมมาหลายร้อยปี, ทำให้ผมยาวไปถึงกลางหลัง และต้องผูกไว้โดยใช้ด้ายหนวดมังกร

“ไม่ได้เจอกันนาน, แม่ทัพที่สามแห่งกองทัพปีศาจ, แวมไพร์เอิร์ล, วาร์ฟ” ヴァルフ

“ไม่ได้เจอกันนาน, เลียนตัวเป็นมนุษย์เก่งแล้วนะ, ปีศาจ คานอน”

พอว่างั้น, พลังชั่วร้ายของวาร์ฟก็มากขึ้น, ทำให้สองเขาคานอนที่ซ่อนอยู่ ปรากฏออก

“ผนึกจอมมารมุมนึงถูกปลดออกแล้ว, บอกแล้วนะว่าไม่มีเวลา ถ้าเสร็จธุระ ก็รีบๆเริ่มงานได้แล้ว มีคำสั่งจากท่านจอมพลให้ไปสืบข่าวอาณาจักรอลันเดล, แกเริ่มทำงานเลย”

“แล้วเอิร์ลจะทำอะไรล่ะ?”

“อันตัวข้าผู้นี้ มีธุระต้องจัดการในดาคาท, แม้แต่ตอนนี้ ก็มีตัวหมากทำงานให้อยู่” 

“ตัวหมากใหม่ … ใช้มนุษย์เป็นของเล่นอีกแล้วเหรอ? เป็นงานอดิเรกน่าชังเสียจริง”

“แกก็เหมือนกันมิใช่รึ? มารินะสินะ? มีพรสวรรค์น่าสนใจ ตัวข้าผู้นี้ก็อยากได้ตัวหมากแบบนั้นเช่นกัน”

พอวาร์ฟว่างั้น, พลังชั่วร้ายของคานอนก็กระเพื่อม

ดวงตาวาร์ฟซึ่งเคยเป็นสีดำ บัดนี้แดงก่ำเป็นเลือด

“ถ้ายุ่งกับมารินะ จะจบไม่สวยแน่”

“ดูท่าจะชอบใจมนุษย์นั่นไม่เบานะ, เอาเถอะ ถึงจะเป็นอาชีพแปลกๆ แต่ก็ไม่เหมาะกับการต่อสู้ จะปล่อยไว้ก็ได้, อย่าลืมซะล่ะ  คานอน, การคืนชีพของท่านจอมมารใกล้เข้ามาแล้ว”

วาร์ฟว่าปิดท้ายแล้วก็หายไปกับควันสีดำ

แล้ว, คานอนที่อยู่คนเดียว ก็พ่นลมว่า

“ไม่ต้องบอกก็รู้น่า”




NEKOPOST.NET