[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです ตอนที่ 67 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです

Ch.67 - เวทอัญเชิญของจอมเวท


เอกซ์คาอิเซอร์?

ชื่อแบบดาบในตำนานที่ดูออกจะต้มตุ๋น 

“ยินดีต้อนรับ, คุณลูกค้า, อยากจะลองไหม? ค่าท้าทาย แค่ 1 เซนส์เองนะ?”

เจ้าของร้านเป็นสาวผิวขาวที่ดูเหมือนอายุ 20 นิดๆ, ถึงจะเป็นสาวคนเดียวกับที่ปีนบันไดเชือกขึ้นสะพานมา แต่ไม่ได้ใส่ T-shirt กางเกงขาสั้นแล้ว, ตอนนี้ เธอใส่ชุดสวย ที่ไม่เห็นถึงวี่แววแห่งความยากจน

“ท้าทาย … ?”

“ไม่รู้เหรอ? นี่คือดาบในตำนานที่มีแต่ผู้กล้าถึงจะดึงออก, ถ้าดึงออก พลังแห่งผู้กล้าจะตื่นขึ้น และร่างกายจะเปี่ยมไปด้วยสุดยอดแห่งพลัง, มีไอ้บ้าที่ไหนไม่รู้ดึงไม่ออก เลยพังหินแล้วเอามาทั้งยังงี้แน่, แน่นอน ดาบปักหินแบบนี้ไม่มีใครใช้ได้ เลยโอนถ่ายเป็นทอดๆมาจนถึงที่นี่, ถ้าอยากจะลองท้าทาย ก็ทำหลังจากดูป้ายข้างหน้าแล้วนะ”

อ้อ อีเวนต์แบบนี้หรอกเรอะ

เรา 3 คนดูดาบกับป้าย แล้วก็พูดถึงความเห็น

“ดาบนี่, จากการประเมินโลหะ, วัสดุเป็นเหล็ก แต่เปล่งสีเงิน คงทาสีมั้งคะ?”

“นายท่าน, บรรทัดใต้สุดที่ป้าย มีเขียนตัวกระจิ๊ดว่า: 【ถ้าดึงดาบออก ต้องซื้อไป ราคา 1000 เซนส์】 ค่ะ”

“ดาบเหล็กสินะ ราคาปกติราวๆ 500 เซนส์, แบบนี้ก็ฟันกำไร 500 เซนส์เลยสิ”

หลังจากฟังเราว่า, พี่สาวก็ปั้นยิ้มออกมาแล้วว่า,

“อ่ะ, โทษทีๆ, เอกซ์คาอิเซอร์นี่เป็นแค่ดาบฝึก, แต่ของจริงอยู่ทางนี้!”

หมดคิวเอกซ์คาอีเซ่อ, คราวนี้, เธอเอาไม้เท้าไม้ซึ่งปักอยู่ในหินออกมา

ปลายไม้เท้ามีอัญมณีส่องสีแดง ดูจะเป็นของแพง

“นี่คือไม้เท้าแห่ง แอคคลีปิอุส アクラピオス, เป็นไม้เท้าที่เพิ่มพลังเวทให้ผู้ถือ”  

… ไม้เท้าที่เพิ่มพลังเวทงั้นเหรอ…

ไม่ได้ทำจากโลหะ เลยบอกไม่ได้, แต่คงจะเป็นไม้ล้างป่าช้าลวงโลกอีกล่ะ

คงจะมีเงื่อนไขแบบ ‘ถ้าดึงออก ต้องซื้อไปในราคา 1000 เซนส์’ หรืออะไรทำนองนี้อีกล่ะสิ

“นี่มัน! ไม้เท้าแห่งแอคคลีปิอุสนี่นา!”

จู่ๆ, ก็มีบุคคลที่สาม พูดขึ้นจากข้างหลัง

เป็นผู้หญิงสีดำ, หมวกสามเหลี่ยมสีดำ กับผ้าคลุมสีดำ, ชุดดำ แล้วก็ผ้าพันคอดำอีก, ยิ่งกว่านั้น ยังมีหน้ากากดำคลุมบริเวณตา

เป็นคุณพี่สาวที่อายุพอๆกับเจ้าของร้าน

คุณพี่สาวพูดด้วยเสียงดัง

“ชื่อของเราคือ มารีนะ マリーナ, สุดยอดจอมเวทของโลก, เจ้าของร้าน ขายไม้เท้านี่เถอะ! หากต้องการเงิน จะจ่ายให้เท่าที่ต้องการเลย!”

“ขอโทษด้วย คุณลูกค้า, มันเป็นกฎว่าเฉพาะคนที่ดึงไม้เท้านี่ออก ถึงจะรับไปได้”

“ถ้ายังงั้น, ก็ขอท้าทายดึงกันหน่อย”

พี่สาวที่เรียกตัวเองว่ามารีนะ ส่ง 1 เหรียญทองแดงให้เจ้าของร้านสาว แล้วก็ออกแรง

ทว่า, ดึงไม้เท้าไม่ออก

มือของมารีนะสั่นกึกๆ จึงเป็นการใช้แรงดึงอยู่

ผ่านไป 3 นาที, มารีนะก็หัวห้อยเหมือนจะยอมแพ้

“อา … ท่าทางจะเป็นไปไม่ได้สำหรับเราจริงๆ, ทั้งที่เราพร้อมจะจ่าย 50000 เซนส์เพื่อซื้อเลย, นี่จะมีใครช่วยดึงไม้เท้าแทนไหมนะ?”

“น่าเสียดายนะ, จนถึงบัดนี้ ยังไม่มีใครดึงไม้เท้าออกมาสำเร็จเลย, ว่าไงล่ะ พวกพี่ชาย? เมื่อกี้พลาดไปหน่อยที่วางดาบฝึก งั้นจะบริการพิเศษ ให้ลองดึงฟรีครั้งนึงแล้วกัน”

“งั้นรึ, เธอก็จะท้าทายด้วยสินะ? ถ้าดึงไม้เท้านี่ออกมาได้, 50000 เซนส์, ไม่สิ จะซื้อต่อในราคา 100000 เซนส์เลย! แน่นอน, จะเตรียมหนังสือสัญญาด้วย”

งี้นี่เอง

ถ้าคิดตามปกติ, หากดึงไม้เท้าออก, จ่าย 1000 เซนส์ แล้วขายต่อพี่สาวได้ 50000 เซนส์ มันก็ดี

ถ้าดึงไม่ออก ก็ไม่เสียอะไรอยู่แล้ว

“นายท่าน, ให้ฉันลองดึงไหมคะ?”

“เดี๋ยวก่อน, ฮารุ รอก่อน”

ชั้นก้าวไปก้าวนึง หามารีนะ,

“พี่สาว, เป็นนักเวทแน่เหรอ?”

“แน่นอน, ถ้าต้องการ เราจะแสดงสุดยอดเวท — เวทสูญ กับเวทอัญเชิญ ให้ดูไหมล่ะ?”

“”เวทอัญเชิญ!?”” 召喚魔法

ฮารุกับแคโรตกใจ

ดูเหมือนว่า, เวทอัญเชิญ จะเป็นสกิลอาชีพเฉพาะ ซึ่งในโลกนี้มีแค่ไม่กี่คนที่ใช้ได้

ยิ่งกว่านั้น, เวทสูญเหรอ, ชั้นเองก็อยากเคลื่อนย้ายพริบตา กับเก็บไอเทมไว้ต่างมิติเหมือนกันแฮะ

“ถึงจะไม่ขอ ก็จะแสดงให้ดู! เพราะคนมามุงอยากดูกันเยอะแล้วล่ะนะ”

เมื่อคุณพี่สาวยกมือแล้วหมุน, หมวกแบบหมวกไหมก็โผล่มาจากไหนไม่รู้

“”ยอดเลย! นั่นคือเวทอัญเชิญเหรอ!?””

“ไม่หรอก, ไม่, นี่แค่ … โทษที, นี่ยังเป็นแค่ฉากเปิดตัว! จากนี้ไป, ทุกคนจะได้เห็นสุดยอดเวทมนต์แห่งศตวรรษ! ดูให้ดี, ในหมวกไหมนี่ ไม่มีสิ่งใดเลย!”

พี่สาวว่างั้น แล้วก็เอาผ้าคลุมหมวกไหม

แล้วก็ร่ายบางอย่างเหมือนคำร่าย

【ณ ที่แห่งนี้ ตามห้วงเวลาแห่งสัญญา, จงออกมา, ราชันย์แห่งนภา, ถึงเวลาเผยกายแล้ว! Summon Bird!】

ทันทีที่ร่ายเสร็จ, ก็เอาผ้าออก — มีพิราบ 3 ตัวที่บินออกมาจากหมวกซึ่งควรจะไม่มีอะไรเลย

” … โกหกน่า!? พิราบออกมาทั้งที่ไม่มีอะไรเลย! เวทอัญเชิญจริงๆล่ะ!”

“ไม่น่าเชื่อ, ปาฏิหารย์! ปาฏิหารย์ชัดๆ! ปกติแล้ว, เวทอัญเชิญ เรียกได้แค่ทีละตัว แต่นี่เรียกนกหลายตัวได้พร้อมกัน”

“อัจฉริยะ, นักเวทยอดอัจฉริยะ!”

คนดูตบมือชมใหญ่ ให้พี่สาวที่เปิดหมวกเก็บทิปจากการโชว์

“สุดยอดเลยนะคะ, นายท่าน, นึกไม่ถึงว่าจะได้เห็นเวทอัญเชิญกับตา”

“แคโรก็ด้วย, แคโรเคยคิดว่าร่วมมือต้มตุ๋นกับเจ้าของร้าน แต่แบบนี้ท่าจะเป็นจอมเวทของแท้นะคะ”

… เอ๋?

นี่ทุกคนคิดแบบนี้จริงเหรอ?

นี่ … ดูยังไงๆ, ก็แค่ทริค ‘มือไว’ ไม่ใช่เหรอ?

ก็แหม, อาชีพก็ไม่ใช่นักเวทด้วย

【นักแสดงข้างถนน Lv29】 大道芸人

ยิ่งกว่านั้น, การแสดงเวทสูญเก๊ๆ, ทำให้เสียงเชียร์ดัง เหรียญทิปเข้ามาเต็มๆ

อื้ม, เป็นฝีมือที่ยอด, แต่ก็ยังเป็นมือไวอยู่ดี

ก็เหมือนกับทริคซ่อนการ์ดนั่นล่ะ

พิราบบินวนบนฟ้า

ฟ้าสีคราม

ชั้นรอซักหน่อย จนคนดูแยกย้าย

ที่เหลือ มีเรา 3 คน, มารีนะที่ดีใจจากการได้เหรียญเป็นกระบุง กับพี่สาวเจ้าของร้าน

“ไงล่ะ? สุดยอดเวทมนต์เราเป็นไงมั่ง?”

“ก็แค่มือไวไม่ใช่เหรอ?”

ชั้นว่ามารีนะที่อวดภูมิใจ

มารีนะหน้าแข็งขึ้นมา

“นายท่าน, มือไวคืออะไรคะ?”

ฮารุถาม

“แทนที่จะเป็นเวท, เรียกว่าเป็นวิชาที่พึ่งความคล่องแคล่วจนเหมือนกับว่าเกิดเหตุเหนือธรรมชาติขึ้น, อย่างเมื่อกี้ ซ่อนพิราบไว้ในแขน ก็จะทำให้พิราบโผล่ออกจากหมวกได้ทันทีที่ดึงผ้าออก”

“แต่, พิราบ 3 ตัวในเวลาเดียวกันเลยนะคะ?”

“ถ้าพับปีกแล้วสอดลงไป, พิราบจะเล็กกว่าปกติลงไปเยอะเลย เพราะพิราบเป็นสิ่งมีชีวิตที่ร่างกายส่วนมากเป็นขนปีก, ถ้าลองดูในแขนเสื้อ คงเจอเศษขนอยู่ล่ะ”

ทันทีที่ชั้นแฉยังงั้น, มารีนะก็ตัวเด้งซ่อนแขนเสื้อทันที, ซึ่งตอนนั้น ผ้าพันคอสีดำก็ขยับ … และมองเห็นปลอกคอทาส

” … งี้นี่เอง, มีสัญญาทาส, ถ้าเจ้านายอ้างว่าทาสทำไปเองโดยไม่ได้รับอนุญาต ก็รอดตัวไปได้ เป็นกลโกงยังงี้เอง”

“เอ๋, มีแบบนี้ด้วยเหรอคะ?”

พอพูดถึงขนาดนี้, พี่สาวเจ้าของร้านก็ยกสองมือ

“ยอมแล้ว, พวกฉันแพ้, แหม เก่งนี่ พี่ชาย, ใครๆก็พอมองดาบแรกออก แต่นึกไม่ถึงว่าจะมีคนมองการแสดงฉากสองออกด้วย, อะฮะฮะ, ทั้งที่วันก่อน มีคู่บ้าซื้อไปทุกอย่างเลย ตั้งแต่ดาบเอกซ์คาลิเปอร์กับชุดเกราะ แล้วก็แส้เหล็กที่จะปลุกพลังจ้าวแห่งมอนกับผ้าคลุมที่แค่ทาสีเงินอีก, วันนี้โชคไม่ดีเลยแฮะ” 

” … พูดยังกะเป็นสุจริตชนเชียวนะ”

“ก็นะ ไม่ได้โกหกอะไรเลยนี่นา, แม้แต่ไม้เท้านี่ ก็เพิ่มพลังเวทจริงๆ ถึงจะแค่ 1% ก็เหอะ”

พี่สาวว่างั้น, ดึงไม้เท้าออกจากหิน แล้วแตะไหล่ตัวเองพลางพูด

“คนที่บอกว่าอยากซื้อไม้เท้า คือมารีนะตรงนี้นี่, ไม่เกี่ยวกับฉันนะ”

“โหดร้ายที่สุด … ไหนบอกว่าเป็นเพื่อนกันไง”

“เงียบไปเลย, ยัยตัวกลัวคนแปลกหน้า”

พี่สาวดึงหน้ากากมารีนะออกมา

ทำให้เผยดวงตาแบบคนญี่ปุ่น (มองโกลอยด์) ออกมา จนเธอหน้าแดงรีบซ่อนดวงตา

“ฮาอูว … ขอร้อง, คืนมาเถอะ, คืนหน้ากากมา, คานอน” カノン

“ถ้าอยากได้คืน เอาเหรียญทิปที่ได้มาครึ่งนึงสิ, มารินะ マリナ นี่คิดว่าใครกันที่เลี้ยงดูคนหลงอย่างเธอกันห๊ะ?”

ทั้งสองคนเข้ากันได้ดีจริง แย่งหน้ากากกันอยู่

เอ๋?

“เดี๋ยวนะ, เอ, จะมารีนะหรือมารินะก็ไม่รู้ล่ะ, แต่ หรือว่าแก … ” 

ชั้นว่าอย่างอึ้งๆ

“คนญี่ปุ่น?”




NEKOPOST.NET