[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです ตอนที่ 66 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです

Ch.66 - เมืองบนสะพาน


“ขอโทษที่อุบเงียบไว้นะคะ”

แคโรว่างั้น แต่ก็ไม่ได้สำนึกเสียใจ, กลับยิ้มร่าเริงเหมือนเด็กที่แกล้งคนสำเร็จ

“ไม่เป็นไรหรอก, เพราะปิดเงียบไว้ ถึงตกใจเลย … แล้ว, ทำไมมีเมืองอยู่นี่ล่ะ?”

เมือง … ใช่แล้ว, เป็นเมืองเลย

แต่ถึงจะเรียกว่าเมือง, แต่ก็ไม่ได้เป็นตึกรามบ้านช่อง เพียงแต่มีร้านต่างๆตั้งมากมายรายเรียง, แล้วก็มีจุดที่เหมือนกับให้หยุดพักด้วย

“ท่านอิจิโน, นี่ไม่ใช่เมืองหรอกค่ะ ไม่ถูกยอมรับว่าเป็นเมือง เพราะว่าที่นี่ ไม่ได้ขึ้นกับทั้งดาคาทหรืออลันเดล”

ก็จริง, ตอนนี้, ออกจากอลันเดลแล้ว และยังไม่เข้าดาคาท

ที่นี่ ไม่ได้สังกัดประเทศไหนสินะ

“การก่อสร้างตั้งรกรากที่สะพานนี้ ไม่ถูกยอมรับ แต่การค้าขายสามารถทำได้, เดิมทีแล้ว ที่นี่เป็นที่ใช้ซื้อขายแลกเปลี่ยนกันระหว่างพ่อค้าจากอลันเดลกับดาคาท, โดยใช้ระบบนี้ ก็มีเด็กๆที่มาขายปลาซึ่งจับจากแม่น้ำ แล้วก็มากขึ้นเป็นร้านขายอาหารกล่อง ขายของฝาก ขายของต่างๆ จนเปิดกันเป็นแบบทุกวันนี้, เพราะไม่ต้องจ่ายภาษีเมื่อทำธุรกรรมที่นี่ ก็เลยเป็นสวรรค์ของคนค้าขาย”

“โว้ว … แต่, เมื่อกี้บอกว่าตั้งรกรากไม่ได้นี่, งั้นเจ้าของร้านต่างๆจะอยู่ที่ไหนล่ะ? ถ้าต้องข้ามแดนกลับบ้านเสียภาษีทุกวัน ถึงจะธุรกิจดีแค่ไหน ก็คงลำบากรึเปล่า?”

“มองไปใต้สะพาน ท่านอิจิโนก็จะเข้าใจค่ะ”

ฟังแคโรว่าแล้วก็ดูใต้สะพาน

ตีนสะพาน มีสิ่งที่เหมือนกับกระท่อมบนแพเยอะแยะเลย

 มีบันไดเชือกพาดจากสะพานลงสู่แพพวกนั้น

สาวผิวน้ำตาลใส่ T-shirt คนนึง โผล่ออกจากบ้าน, จับบันไดเชือกแล้วก็ปีนขึ้นไป

นี่อาศัยอยู่และทำธุรกิจกันที่สะพานเลยเหรอ?

เป็นคนค้าขายที่ทรหดกันจริงๆ

ชั้นดูแล้วก็กลับรถม้า

“เป็นเมืองที่น่าสนใจนะ, อยากจะดูซักหน่อย”

“งั้นก็, หยุดจอดรถม้า แล้วเดินดูกันค่ะ”

“มีคอกม้าด้วยเหรอ!?”

“ค่ะ, ถึงจะแพงหน่อยก็เถอะ”

ไม่ว่าจะคิดยังไง, ปกติหญ้ามันก็ไม่ขึ้นแถวนี้อยู่แล้ว แบบนี้ก็เปลืองที่เลยสิ?

ที่ๆแคโรพาเราไป ไม่ไกลจากสะพานนัก

ที่นั่น, เราฝากฟุยุนกับรถม้าไว้

ถ้าจ่ายค่าบริการเพิ่ม, จะเอารถม้าไปส่งคอกที่ตรงฟากดาคาทด้วย เลยจ่ายไป

เจ้าของคอกม้ายิ้มแห้งๆ เมื่อฮารุกำกับฟุยุน: “เชื่อฟังผู้ชายคนนี้หน่อยนะ, แต่ถ้าพาไปในที่แปลกๆ ก็อาละวาดได้เลยล่ะ”

แล้วก็, เพื่อป้องกันอาชญากรรม ชั้นเก็บสินค้าเข้า item bag ไป

“จริงสิ, จะส่งนี่ให้ทั้งสองคนแล้วกัน”

ชั้นเอาถุงผูกเชือกส่งให้ทั้งสองคน

“นายท่าน, เงินนี่คือ?”

“เงินเที่ยวเล่นที่นี่, คนละ 1000 เซนส์”

“มากไปแล้วล่ะค่ะ”

อื้ม, 10 เหรียญเงิน, คิดเป็นเงินเยนญี่ปุ่น ก็คนละ 100000 เยน

คงไม่มีใครพกเงินแสนเยนเดินเล่นตามเทศกาลหรอกเนอะ

รู้สึกยังกะเป็นคนรวยเดินเที่ยวเลย

“น่า, เพราะแคโร เราเลยประหยัดไปตั้ง 4500 เซนส์ เพราะงั้นใช้ๆไปตามสบายเถอะ, ถ้าใช้ไม่หมด เก็บออมไว้ก็ได้, แล้วก็ แคโรต้องอยู่ด้วยกันกับชั้นไม่ก็ฮารุนะ”

“ท่านอิจิโน, แคโรไม่ใช่เด็กแล้วนะคะ, ถึงจะเห็นแบบนี้ แคโรก็จะอายุ 17 แล้วนะคะ”

แคโรงอน

ชั้นทำกับเธอแบบเป็นเด็กจริงๆ

ระหว่างที่คิดว่าทำเรื่องไม่ดีลงไป,

“นายท่านแค่ห่วงแคโรน่ะค่ะ”

ฮารุอธิบาย

อื้ม, ช่วยได้ดีมาก

“นายท่านไม่ห่วงฉัน เพราะว่ามีพลังแบบครึ่งๆกลางๆ เลยน่าอิจฉาแคโรจังค่ะ”

ฮารุว่าตามมาอย่างหดหู่หน่อยๆ

เห้ย, แบบนี้ก็แย่สิ?

เวลาอยู่กับสองสาว, เป็นรูทที่ต้องปฏิบัติกับทั้งคู่อย่างเท่าเทียมเป๊ะๆเหรอ?

…แล้วตัวเอกในเกมหรืออนิเม ที่เดินทางไปกับ 5 หรือ 6 สาว จะลำบากกว่านี้อีกกี่เท่าฟะเนี่ย?

“อ่ะ … เอ, เป็นเมืองแรกที่เรามาพร้อมกันด้วยนี่นะ, งั้นไปเดินดูด้วยกันไหม? ชั้นคนเดียวก็เหงาล่ะ”

“”ค่า ♪””

ดังนั้น, เลยเดินไปด้วยกัน

มีแผงลอยร้านอาหารเยอะเลย, ยังกับเทศกาลงานวัด

เรา 3 คนซื้อแซนวิชซึ่งดูเหมือนแฮมเบอร์เกอร์ใส่เนื้อย่างกับผักกาด ราคาอันละ 4 เซนส์ กับน้ำขวด, แล้วก็เดินกินไปดูเมืองกัน

มีร้านเครื่องประดับกับหุ่นจากไม้ แล้วสองสาวก็คุยกันอยู่

ก็สมกับเป็นสาวๆ ที่จะคุยกัน, แต่ว่า...

“เข็มกลัดนี่แค่ 3 เซนส์!? ทำจากเปลือกหอย แต่ฝีมือประณีต, ถ้าซื้อตุนไปขาย … ขายในเมืองนั้นได้แน่ๆค่ะ”

“หุ่นไม้นี้ — เหมือนหุ่นไม้ที่ปราสาทเลย เคยอยากจะได้ไว้เป็นคู่ซ้อมดาบตอนโต, เจ้าของร้าน มีหุ่นใหญ่กว่านี้ ขนาดซักเท่านี้ไหมคะ?”

“เอ่อ, ขอเข็มกลัดมาทั้งหมดเลยค่ะ, ค่ะ เอาทั้งหมด, แล้วก็ ถ้ามีใบรับรองว่าซื้อจากเมืองนี้ ก็ช่วยขายมาด้วย, ค่ะ ข้อมูลผู้จัดส่งเป็นข้อมูลที่คนค้าขายอื่นอยากได้สุด”

“นี่ใหญ่สุดแล้วสินะ… อือ ‒ , น่าเสียดาย ‒ , อือ ไม่มีทางอื่นนอกจากต้องหาท่อนไม้มาทำเองแล้วสิ งั้นซื้อตัวนี้ไว้เป็นแบบแล้วกัน,  ขอโทษค่ะ หุ่นไม้นี่ … เอ๋? ปิรุจัง? ชื่อน่ารักงี้เชียว? ตั้งชื่อแล้วคงจะฟันลำบาก, แต่เอาเถอะ ถือเป็นการฝึกฝน ขอตัวนึงค่ะ”

… เอ๋?

มันต่างจากบทสนทนาสาวๆที่ช้อปปิ้งตามปกติรึเปล่าหว่า?

สาวๆเค้าซื้อของกันแบบนี้เหรอ?

ดูฮารุที่ถือหุ่นไม้ขนาด 1 เมตร กับแคโรซึ่งท่าทางพอใจกับการถือห่อเข็มกลัดเปลือกหอย, ชั้นเลยเกิดแต่เครื่องหมายคำถามขึ้นเต็มหัว

เมื่อไปถึงกลางสะพาน, การแสดงข้างถนน  กับการออกงานร้านต่างๆก็มากขึ้น

มีเก้าอี้หินเรียงอยู่ เราเลยนั่งดูการแสดงข้างถนน

การแสดงแบบวิลเลียม เทล ที่คนจะใช้ธนูยิงแอปเปิ้ลบนหัวอีกคน ก็ดูยอดเยี่ยม

แต่ว่า, คนที่ยิงธนูเป็น 【นักธนู: Lv23】, ดังนั้น คงมีสกิลช่วยล่ะ

แล้ว, โชว์ก็จบด้วยการขายแอปเปิ้ลของร้าน, ราคา 20 เซนส์ต่อ 10 ลูก

แคโรบอกว่าราคาแพงหน่อย แต่ที่แพงขึ้น เพราะมีการห่อ

ในบรรดาร้านต่างๆ, ก็มีร้านที่ลูกค้าน้อยเหมือนกัน

” … นี่คือ … ”

ชั้นมองไปยังของสิ่งนึง ที่วางอยู่ร้านนั้น

ดาบเงินที่ปักอยู่ในหิน

มีป้ายวางอยู่ข้างหน้า, เป็นคำอธิบายของดาบ

【ดาบในตำนานที่มีแต่ผู้กล้าถึงจะดึงออก — เอกซ์คาอิเซอร์】 エクスカイサー




NEKOPOST.NET