NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです

Ch.64 - จันทร์ไร้กระต่าย


กลางคืน, แคโรกับชั้นผลัดกันเฝ้า

เนื่องจากฮารุมีงานต้องเป็นคนขับพรุ่งนี้ด้วย, ชั้นเลยให้เธอนอนก่อน

แน่นอน, ไม่ลืม 「คลีน」 แทนการอาบน้ำด้วย

เนื่องจากแคโรเป็นเวรเฝ้าก่อน, ชั้นกับฮารุเลยนอนที่หลังรถม้าและห่มผ้าห่ม

และแน่นอน, ว่าไม่ได้ทำเรื่องอย่างว่า

ก็นอกจากไม่อยากให้ฮารุเหนื่อยแล้ว, ตรงนี้ยังเป็นจุดที่มองเห็นจากข้างนอกด้วยนี่หว่า

รถม้ามีที่เหลือเฟือ, จึงนอนห่างจากฮารุได้ ไม่ต้องรู้สึกโด่ไม่รู้ล้มทั้งคืนแบบคืนก่อนโน้น

บอกให้แคโรปลุกชั้นเมื่อพระจันทร์ผ่านเหนือต้นไม้ไปทางใต้แล้ว

แคโรคงคิดจะอยู่เวรนานว่าเพราะเป็นทาส แต่ชั้นก็ไม่อยากให้เด็กสาวตัวนิดเป็นยามเฝ้าคนเดียว

ในที่สุดก็เลยตกลงเวรกันได้แบบนี้

ซึ่งก็บอกไปด้วยว่า ถ้าเธอฝ่าฝืน ต่อไปชั้นจะเป็นยามเฝ้าคนเดียวเลย

“ท่านอิจิโน, ได้เวลาเปลี่ยนแล้วค่ะ”

ชั้นถูกแคโรปลุก

ดูเหมือนจะได้เวลาเปลี่ยนเวรแล้ว

พระจันทร์ก็อยู่เหนือต้นไม้พอดี

ขยี้ตาง่วงๆ, ชั้นนั่งลงที่หินใกล้แคมป์ไฟ

พอหาวใหญ่ๆ แคโรก็มานั่งด้านตรงกันข้าม

“ท่านอิจิโน, เราคุยกันได้ไหมคะ?”

“ก็ได้หรอก แต่พรุ่งนี้เธอจะเหนื่อยนะ?”

“ไม่หรอกค่ะ แคโรเป็นลูกสาวคนเร่ขายเชียวนะ? ชินกับเรื่องแบบนี้แล้วค่ะ”

ถึงจะเป็นลูกสาวคนเร่ขาย, พ่อแม่ก็อยากให้ลูกนอนตอนกลางคืนอยู่ดีล่ะ

แต่เอาเถอะ, แคโรนอนในรถม้าได้ทุกเมื่อ ดังนั้นเลยไม่เป็นไร

“ท่านอิจิโน, ดาวสวยนะคะ”

“อื้อ, สวย”

จะมีที่ไหนในญี่ปุ่นที่มองเห็นท้องฟ้าเปี่ยมประกายดาวแบบนี้ไหมนะ?

หากเป็นเกาะร้างแดนใต้ล่ะก็ไม่แน่

“แคโรคิดว่าจะไม่มีโอกาสได้เห็นท้องฟ้าประกายดาวแบบนี้อีกแล้ว”

” … งั้นเหรอ, นั่นสิ”

หลังจากแคโรกลายเป็นผู้ยั่วยวน, ก็ออกมาเวลากลางคืนอีกไม่ได้

สกิลเฉพาะจะปล่อยฟีโรโมนดึงดูดมอนนี่นะ

“ถึงท่าน เกลส グレース จะทำบ่อย, แต่ปกติ จะไม่มีการจัดห้องส่วนตัวให้ทาสค่ะ, ถึงงั้นก็เถอะ การอยู่คนเดียวยามค่ำคืนมันเหงาจริงๆค่ะ, เพราะงั้น ที่แคโรได้นอนเตียงเดียวกับนายท่านเมื่อวันก่อน เลยมีความสุขมาก” 

“งั้นเหรอ”

“เมื่อวานก็ด้วย, ถึงจะมีเรื่องแบบนั้น แคโรก็ยังมีความสุขค่ะ”

“อืม, ลืมเรื่องนั้นไปเถอะ”

ชั้นเองก็อยากลืมๆไปเหมือนกัน

และไม่อยากผิดพลาดซ้ำอีกด้วย

แล้ว,

“วันนี้ก็ด้วย, ได้คุยกับท่านอิจิโนแบบนี้ แคโรมีความสุขเป็นที่สุดค่ะ”

” …  งั้นเหรอ?”

“ค่ะ”

“เหรอ — หืม”

ชั้นลูบหัวแคโร

สางไปตามผมม่วงๆของเธอ

ให้ตายสิ, เป็นเด็กที่น่ารักจริงๆ

พอลูบหัวไล้ผมไป, เธอก็มาพิงที่ไหล่ชั้น

ผมสีม่วงส่องสว่างขึ้นจากแสงแคมป์ไฟ

“แคโร, ยังไม่อยากนอนเหรอ?”

“อีกซักนิด — ขออยู่อย่างงี้อีกซักนิดได้ไหมคะ?”

“อื้ม …… ”

ท้องฟ้าเปล่งประกายสวยงาม

ยิ่งกว่านั้น จันทร์เต็มดวงยังส่องสว่าง

ไม่ว่าจะดูหลุมพระจันทร์ยังไง, ก็ไม่เห็นกระต่ายแฮะ

 

 

※※※

 

 

 

วันต่อมา

เราสองคนหลับนอนได้เสียกันแล้ว  — คิดว่ายังงี้สินะ ไอ้พวกหมี

จริงๆ ไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอก, 20 นาทีหลังจากนั้น แคโรก็ไปนอนแล้ว

ส่วนใครที่แช่งให้ลืมเก็บหญ้ามานาที่ตากไว้ ก็เสียใจด้วย เพราะชั้นไม่ลืม เก็บมาแล้วฟ่ะ

ที่น่าเสียดาย, คือผลที่เจอเมื่อวาน ให้แคโรดูแล้ว ปรากฏว่ามันกินไม่ได้, ดังนั้น อาหารเช้าเลยกินจากของใน item bag กัน

เนื่องจากข้ามภูเขามาแล้ว, เลยไม่มีความลำบากขึ้นเขาลงห้วยอีก

ยังไงก็ตาม, ใช้ MP ที่ฟื้นมาครึ่งนึง ไปกับแปรธาตุ

ดังนั้น, งานที่เหลือของวันนี้ จึงมีแค่คิดชื่อม้า ซึ่งค้างคาไว้นานแล้ว

อืม, ม้าขาว, เนื่องจากชั้นไม่รู้จักม้าแข่งมากนัก รู้แค่โอกุริคัพ แต่นั่นมันสำหรับม้าพ่อพันธ์ุ

คงต้องคิดชื่อเฉพาะสินะ

ขาว — หิมะ … ตุ๊กตาหิมะ

ยูกิโนบุดีไหม

ไม่สิ, เป็นชื่อที่ไม่สมกับโลกแฟนตาซีเลย

“หิมะ… ม้า … ม้าหิมะ, เดี๋ยวสิ, ไม่ต้องม้าก็ได้นี่”

ถ้างั้น, ลองคิดจากฮารุแล้วกัน

ยังไงซะ ก็เป็นม้าที่ฮารุฝึกอยู่แล้ว

สีตัวก็ขาวทั้งคู่ เลยเป็นสีที่เกี่ยวกับฤดูหนาว

“เอาวะ, ฟุยุน フユン แล้วกัน จำง่ายด้วย” 

ชั้นแอบมองไปที่ม้า เพื่อดูสภาพของม้า

ม้าขาวมันจ้องมาแล้วพ่นลม — รู้สึกแบบนี้เลย

เห้ย, นี่ไม่ได้คิดไปเองแหงๆ มันดูถูกตูอยู่นี่หว่า

… ไอ้เชี่ยนี่, จับทำซาซิมิม้าดีไหมเนี่ย?

“คิดว่าเป็นชื่อดีนะคะ ว่าไง? ฟุยุน”

พอฮารุถามม้า, มันก็ฮี้คึกๆ

อื้ม, หน้าหม้อแบบนี้ ซักวันตูจะจับเอ็งลงหม้อ

 

 

※※※

 

 

หลังจากตั้งชื่อม้าแล้ว, เราก็ไปต่อทางใต้

ช่วงเย็นๆ, เราก็เห็นเมือง

เห็นแม่น้ำเลยเมืองไปด้วย เป็นแม่น้ำใหญ่

“เป็นเมืองท่าชายแดนค่ะ, จะเข้าดาคาทวันนี้ไหมคะ? หรือจะพรุ่งนี้เช้า? ขั้นตอนข้ามเขตแดน กินเวลาราว 30 นาที”

“ถ้าวันนี้เข้าได้ ก็เข้าเถอะ, อยากจะได้ข้อมูลดาคาท รีบๆข้ามไปเลยจะสะดวกกว่า”

“มองการณ์ไกลสมกับเป็นนายท่าน”

ฮารุชมชั้น แต่อันนี้ใครๆก็คิดได้ป่ะ?

“ท่านอิจิโน, เอาสินค้าออกจาก items bag ด้วยค่ะ”

“อ่ะ, นั่นสินะ”

คราวนี้, เราจะเข้าเมืองในฐานะคนเร่ขาย

ภาษีเข้าเมือง จะลดลงด้วย

ถึงจ่ายเยอะๆชั้นก็ไม่เดือดร้อน, แต่เดี๋ยวต้องจ่ายภาษีเข้าประเทศอีก เพราะงั้นประหยัดหน่อยก็ไม่เสียหาย

“จะว่าไป, ถ้าเปลี่ยนอาชีพฮารุกับแคโรเป็นสามัญชน, ค่าประสบการณ์ครึ่งนึงจะมาหาชั้น กับที่เหลือแบ่งระหว่างเรา 3 คนเมื่อจ่ายภาษีรึเปล่านะ? แบบตอนกำจัดมอนน่ะ ก็เราเป็นปาร์ตี้นี่นา”

“ไม่ค่ะ, เฉพาะคนที่จ่ายภาษี ถึงจะได้ค่าประสบการณ์”

งั้นเหรอ, น่าเสียดาย

เอาน่า, เข้าดาคาทกัน

ชั้นเอากล่องไม้ใส่แร่ซึ่งมากกว่าครึ่งได้เปลี่ยนเป็นเหล็กบริสุทธิ์แล้ว กับพริกไทยออกจาก item bag แล้วเราก็เข้าเขตเมือง เพื่อจะไปประเทศที่ยังไม่เคยเห็นมาก่อน




NEKOPOST.NET