[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです ตอนที่ 60 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです

Ch.60 - ไม่ได้ติดเซนเซอร์


ใช้เวทได้แค่ทีละอย่าง?

แต่ชั้นได้พร้อมกันได้ตามปกตินี่นา? แต่เวทอย่างเดียวกัน มันใช้ติดต่อกันไม่ได้เพราะคูลดาวน์อยู่แล้ว

นี่เป็นครั้งที่ 3 ที่เข้าห้องรูปปั้นเทพธิดา และก็เป็นครั้งที่ 3 ที่ได้เห็นรูปปั้นท่านโคโชมาเล ซึ่งรวมจากตอนในโบสถ์ด้วย

เป็นรูปปั้นที่เหมือนจริงเช่นเคย — เนื่องจากได้ฟังว่าท่านเทพธิดาทำขึ้นเอง, เลยไม่น่าสงสัยที่ทำออกมาซะดิบดี

แต่ว่า, ทำยังไงกัน?

ดูตัวเองจากกระจกเหรอ — แต่แบบนั้นก็กลับข้างสิ, หรือว่าให้เทพธิดาอื่นทำให้?

หรือว่า … จะกดตัวเองลงทำเบ้าหล่อ แล้วเทปูนปลาสเตอร์ลงไป?

ถ้าต้องผลิตจำนวนเยอะๆ แบบนั้นก็มีประสิทธิภาพสุดนะ

เอาน่า, เปลี่ยนอาชีพเป็นคนเสเพลกับนักล่าก่อน

เท่านี้ ค่าโชคก็จะเพิ่มอย่างมาก

ถ้าจะให้เปรียบเทียบค่าโชคในตอนนี้, ก็ประมาณว่าในรถไฟอัดปลากระป๋อง คนรอบๆกลับลงสถานีต่อไปกันหมดเลย, หรือก็คือตอนนี้ เชื่อว่าโชคดีจนได้รางวัลสแตมป์ฟรีได้จากโปสการ์ดปีใหม่นั่นล่ะ

ซักวันนึง, อยากจะมีค่าโชคมากจนได้รางวัลบัตรกำนัลเมื่อซื้อของที่ห้างจัง

คิดว่าเป็นไปไม่ได้เหรอ, ก็ไม่เชิงนะ เพราะมิริเคยได้รางวัลครั้งนึงด้วย

ถ้าจำไม่ผิด, ตอนนั้น แลกเป็นทสึคุดานิ 

ตั้งแต่นั้นมา, ก็เห็นชัดเลยว่ามิริมีค่านิยมที่ต่างกับเด็กอื่นๆ

ถ้าชั้นได้มีโอกาสแลกของล่ะ, จะแลกเป็นอะไร?

“ข้าวสินะ”

“ข้าว?”

“เปล่า, ไม่มีอะไร”

ชั้นเผลอส่งเสียงจากใจออกมา, เนื่องจากช่วงนี้ไม่ได้กินข้าวเลย จึงคิดถึงข้าวอร่อยๆ

เมื่อไม่มีข้าว, ก็ไม่มีซูชิหรือข้าวแกงกะหรี่ด้วย

แต่ถึงจะมีข้าว, ก็น่าสงสัยว่าโลกนี้จะมีประเพณีการกินปลาดิบไหม แถมการหาเครื่องเทศทำแกงกะหรี่ ก็คงยุ่งยากอีก

… กลายเป็นคิดถึงความต้องการต่อหน้ารูปปั้นเทพธิดาซะแล้วสิ

“งั้นก็, ภาวนาต่อเทพธิดากันไหม? จะว่าไป, ฮารุอยากได้โบนัสแบบไหนล่ะ?”

เมื่อถามฮารุ, แคโรที่อยู่ข้างๆก็พูดออกมา

“ได้ยินว่าถ้าคิดเรื่องสิ่งที่ต้องการต่อหน้ารูปปั้นเทพธิดา, จะได้มายากนะคะ”

ที่ Otherworld ก็มีระบบเซนเซอร์วัดความโลภสินะ

แต่, มันก็เหมือนๆกับกฎของเมอร์ฟี ที่ประมาณว่า “อัตราส่วนที่ขนมปังปิ้งด้านทาเนย จะตกลงพื้น ขึ้นกับราคาของพรมรอง" 

“แต่คงเป็นเรื่องปรำปราน่ะ, ท่านเทพธิดาคงไม่ใจร้ายขนาดนั้นหรอก”

เป็นชั้น ถึงพูดงี้ได้, ก็มันตัดสินด้วยรูเล็ตนี่นา

แต่อย่างเช่นรถไฟปลากระป๋องเมื่อกี้, อารมณ์ก็ประมาณ “เฉพาะตอนที่เหนื่อยล้าสุดๆจนอยากให้คนรอบๆเขยิบที่ให้ ก็จะแน่นขนัดเต็มขบวนจนยืนไม่ไหวเลย” สินะ

“นั่นสินะคะ อยากจะได้สกิลเพื่อต่อสู้ อย่างพวกตรวจจับ หรือดาบ”

“แล้วแคโรล่ะ … อ่ะ, ถ้าไม่อยากพูด ไม่ต้องก็ได้นะ”

ระบบแบบเซนเซอร์วัดความโลภนี้, ถึงคนจะเข้าใจว่าเป็นความเชื่อที่ไม่มีเหตุผลมารองรับ แต่ก็ละทิ้งไม่ลง

แต่, ดูท่าชั้นจะห่วงมากไปเอง

“นั่นสินะคะ เวทสูญก็คงดี ถ้าพูดถึงความสะดวก, แต่มันเป็นสกิลแรร์ โอกาสได้มาเลยแทบจะเป็นศูนย์”

“เอ๋, อะไรล่ะนั่น?”

นักดาบเวทก็เท่อยู่หรอก แต่ชื่อเมื่อกี้ ฟังโคตรเท่เลยแฮะ

“เวทสูญ 空間魔法 เป็นเวทที่ใช้ควบคุมช่องว่างเวลา, หนีจากเขาวงกตทันที หรือเก็บไอเทมในช่องกาลเวลาน่ะค่ะ”

“อุหวาา, โกงจริงแฮะ”

เอาสิ, ชั้นเล็งเวทสูญด้วยดีกว่า

เนื่องจากเราตัดสินใจได้แล้วว่าจะเล็งอะไร, เลยเรียงหน้า ภาวนาต่อรูปปั้นเทพธิดา

แล้ว, ชั้นก็มาอยู่ในพื้นที่ว่างสีขาว

มาเป็นครั้งที่ 4 ก็ชินแล้วล่ะ

“ไม่ได้เจอกันนานครับ ท่านโคโชมาเล”

มองดูท่านเทพธิดาที่อยู่ต่อหน้า, นี่ไม่ได้คิดว่าเป็นเทพออร์คแล้วนะเออ

“เสียงจากใจจริงหลุดออกมาอีกแล้วนะ”

ท่านโคโชมาเลลูบคางสอง... ไม่สิ คางสามชั้น และพูดอย่างยอมแพ้

ขอโทษคร้าบ, ก็จิตใจมันควบคุมกันไม่ได้นี่นา

“เอ่อ, มีเรื่องอยากจะถามท่านโคโชมาเล”

“อ้อ, เรื่องน้องสาวเหรอ?”

“นั่นก็แน่นอนครับ, แต่ว่า ที่ชั้นใช้เวทหลายชนิดได้ นี่เพราะว่าไร้อาชีพด้วยเหรอ?”

“ก็คงยังงั้นล่ะ, คนติดตามฮารุวาทาทกับแคโร ก็คงใช้ได้สองอย่าง ถ้าจะลองทำ”

ท่านโคโชมาเลพูดเหมือนรู้แต่ต้นแล้ว

” … หรือว่า, จำนวนเวทที่ใช้พร้อมกันได้ จะขึ้นอยู่กับจำนวนอาชีพที่ตั้งอยู่?”

“น่าจะเป็นยังงั้น แต่มันเป็นข้อยกเว้นก็เลยไม่รู้แน่ชัด, มีปล่อย「Slash」โดยใช้ขาด้วยสินะ? อันนั้นปกติก็ไม่น่าจะเป็นไปได้เหมือนกัน”

ได้ยินแบบนี้, ก็ชัดขึ้นมาเลย, ไร้อาชีพ มีผลมากจริงๆ

“ถ้าคนอื่นเห็นเข้า, ก็บอกไปว่าเป็นสกิลที่ได้จากเทพธิดา จะได้ไม่มีใครถามหยุมหยิมอีก, เพราะมันมีสกิลเยอะแยะ ที่ได้มาจากเขาวงกต”

“เข้าใจแล้วครับ แล้วก็ — ”

ชั้นถามเรื่องที่กังวลมากที่สุด, มิริ

สบายดีอยู่รึเปล่า?

“สืบมาแล้ว, น้องสาวเธอ ตอนนี้กำลังไปภูเขาฟูจิ”

“ภูเขาฟูจิ?”

ภูเขาฟูจิ เป็นที่ที่น้องสาวจ๋าไม่อยากไปเป็นที่สุดนี่นา?

ในเวลาแบบนี้ เพื่ออะไร?

“ทำไมกัน?”

“สำหรับตอนนี้, ก็ยังอยู่ดีนะ ไม่ต้องห่วง”

เอาน่ะ, คงไม่ใช่ว่า “เป็นหวัดแล้วจะไปภูเขาฟูจิทำไม!” หรอก

คงกะจะไปโปรยขี้เถ้าสั่งลาที่ยอดเขาฟูจิรึเปล่า?

ก็ที่อีกฟาก ชั้นตายไปแล้วนี่

หวังว่าจะไม่กลายเป็นปัญหานะ

แต่ถึงงั้นก็เหอะ, ขี้เถ้าสู่เขาฟูจิเหรอ

ชั้นหัวเราะอย่างช่วยไม่ได้

“ขอโทษครับ, นึกถึงตำนานในอดีตขึ้นมาน่ะ”

ท่านโคโชมาเลอยู่ตรงหน้า ชั้นเลยแก้ตัว

แต่ในใจก็คงถูกอ่านออกหมดล่ะ

“อ่ะ, ถึงจะบอกว่าในอดีต, ก็ไม่ใช่ช่วงยังเด็กหรอก เป็นตำนานเก่าแก่ครับ, แน่นอนว่าเริ่มด้วย'นานมาแล้ว'”

【นานมาแล้ว, มีคนแก่เก็บต้นไผ่, เข้าไปในป่า และเก็บไผ่มาใช้ทำอะไรหลายๆอย่าง】

ตำนานญี่ปุ่น ก็เริ่มแบบนี้ล่ะ

ตำนานคนตัดไผ่

รู้จักกันมากกว่า จากหนังสือภาพเจ้าหญิงคางุยะรึเปล่านะ?

เรื่องราวจบลงที่ยาอายุวัฒนะถูกเผาที่ยอดเขา เพราะงั้น ภูเขาอมตะ (ฟุชิ) เลยเป็นภูเขาฟูจิ  

ประมาณเนี้ย

การนำเถ้าคนตายไปโปรยในสถานที่ซึ่งยาอายุวัฒนะถูกเผาตามตำนาน มันก็ไม่ขำนะเนี่ย

หนังสือภาพคนตัดไผ่ — ทำให้หัวเราะเมื่อนึกถึงเรื่องเจ้าหญิงคางุยะ

เท่าที่จำได้, มิริเอาอ่านแต่หนังสือเกี่ยวกับเจ้าหญิงคางุยะ, ยิ่งกว่านั้น เป็นหนังสือเกี่ยวกับเจ้าหญิงคางุยะ ในรูปแบบต่างๆด้วย

ชั้นเลยถาม

ชอบเจ้าหญิงคางุยะเหรอ?

พอถามงั้น, มิริก็ตอบเสมอว่า

“เกลียด”

แต่ถึงจะบอกว่าเกลียด, เธอก็ยังอ่านต่อไป

ที่ว่าเกลียดนี่คงโกหก แต่จริงๆก็ชอบอยู่สินะ

ซึนเดเระตั้งแต่ประถม, อนาคตไกลแน่น้องจ๋า

“เรื่องสมัยยังเด็กสินะ, เอ้า แล้วจะยังไง? เอารางวัลเคลียร์เขาวงกตไหม?”

“ต้องการ! ขอเถอะครับ!”

พอว่างั้น, ก็มีรูเล็ต กล่องลอตเตอร์รี่ และเป้าปาออกมา

ครั้งก่อน, เลือกรูเล็ตไป

“จะเอารูเล็ตเหรอ?”

“ไม่มีช่องเวทสูญเหรอครับ?”

“ไม่มี, ถ้าเวทสูญได้มาด้วยความน่าจะเป็น 1/34, โลกก็มีผู้ใช้เวทสูญเต็มไปหมดสิ”

ในช่องปาเป้า ก็ไม่มีเวทสูญเช่นกัน

” … งั้นกล่องลอตเตอร์รี่, ใส่มือลงไปได้เลยเหรอครับ?”

“อื้อ จะใช้กล่องลอตเตอร์รี่เหรอ?”

” … ครับ”

ลอตเตอร์รี่

เป็นกล่องไม้ มีความกว้างยาวสูง ราว 30 เซน, รูเปิดตรงกลาง ถูกปิดด้วยความมืดอย่างไม่เป็นธรรมชาติ เพื่อไม่ให้เห็นข้างใน

ไม่รู้หรอกว่าความน่าจะเป็นที่จะได้เวทสูญมีเท่าใด

เป็นดั่งตู้หมุนไข่ซึ่งไม่บอกรางวัลที่เป็นไปได้เลย

“งั้น, เล่นไปตามลำดับโดยเริ่มจากแคโรลนะ”

“เอ๋? ให้จับในส่วนของทั้งสามคน จะดีเหรอครับ?”

“ไม่เป็นไร ที่เพิ่มค่าโชค ก็เพื่อสิ่งนี้นี่นา?”

ก็น่าขอบคุณอยู่ แต่แบบนี้ก็ทำให้ความรับผิดชอบหนักหนาขึ้น

เนื่องจากคราวก่อน แคโรลได้เป็น 1000 เซนส์

“เอาล่ะ, จับล่ะนะ”

ชั้นใส่มือเข้ากล่อง

เป็นกล่องเล็ก มือเลยน่าจะถึงก้นในทันที, ทว่า —

ลึกแฮะ!

นี่ชั้นใส่มือลงไปถึงไหล่แล้วนะ

แบบนี้เหรอ คือเวทสูญ?

รู้สึกเหมือน — บอลเล็กๆขยับไปตามกล่อง

ชั้นดึงออกมาลูกนึง

—「แกะความ」? 解読

คือสิ่งที่เขียนอยู่บนบอล

เป็นบอลดำมีคำสีขาว

คงจะเป็นสกิล

“เป็นสกิลที่แกะความภาษาโบราณได้”

” … ดูจะไม่เวิร์คอีกแล้ว …. โทษทีนะ, แคโร”

“เป็นสกิลที่พวกนักวิชาการอยากได้มากนะ”

ท่านโคโชมาเลปลอบใจ แต่เราไม่ใช่นักวิชาการนี่นา …

ต่อไปก็ส่วนของฮารุ

ชั้นเอามือใส่กล่อง

อืม~, ขอแค่เป็นสกิลสายต่อสู้, ก็หรูแล้วล่ะ

โชคเอ๋ย, จงคำราม!

ดึงบอลออกมา

แล้ว, ก็ได้บอลแดง

” … ธนูลม” 風の弓

“โอ้, ชนะรางวัลนะ, ธนูลมเป็นธนูที่ไม่ต้องใช้ลูกธนู เมื่อดึงสายธนู จะปล่อยลูกธนูลมได้”

ธนูเวทสินะ, ไม่ต้องสงสัยเลยว่าของแรร์ แต่ไม่ใช่สกิลหรือดาบแฮะ

นี่ค่าโชคทำงานอยู่ป่าวเนี่ย?

“บอกไว้นะ, ธนูลมเป็นของแรร์ที่ขายได้ 8 เหรียญทองเลย”

มีค่ามากกว่า Rare Medal อีก

ชนะรางวัลชัดๆ

เอาน่า

สุดท้ายตาชั้น

เอามือลงกล่อง

คราวนี้ — ขอเวทสูญเถอะ! ถ้าไม่ไหวจริงๆ, อย่างน้อยก็ขอดาบที่ส่งต่อให้ฮารุได้!

ชั้นตั้งสมาธิใส่ปลายนิ้ว

เห็นแล้ว! เห็นฉากจบแล้ว!

บอลที่กระจายตัวกันอยู่เหมือนดาวเปล่งประกายบนฟ้า

ในบรรดาบอลเหล่านั้น, มีบอลเปล่งแสง — จึงจั่วเทพดึงออกมา

【เวทชีวิตประจำวัน】

………เอ๋?

【ฉายา: 「ผู้พิชิตเขาวงกต II」อัพเป็น「ผู้พิชิตเขาวงกต III」】

【รางวัลสกิล: 「เวทชีวิตประจำวัน」 อัพเป็น「เวทชีวิตประจำวัน II」】

ชั้นเอียงหัวไปกับความคาดไม่ถึง โดยท่านโคโชมาเลก็ว่า

“โชคดีนะเนี่ย เวทชีวิตประจำวัน ได้มาจากรางวัลเท่านั้น เลยมีคนไม่มากที่เรียนรู้ไปถึงระดับ II”

“เอ่อ, ท่านเทพธิดา, ขอถามอย่างเดียว”

ชั้นจะถามท่านโคโลมาเล แต่ท่านอ่านใจออกและตอบกลับก่อนเลย

ไม่มีเซนเซอร์วัดความโลภหรอก




NEKOPOST.NET