[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです ตอนที่ 6 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです

Ch.6 - ยืมทาส


ร้านของมาเทอัสซังอยู่ที่ถนนหลัก, เป็นตึกหินมั่นคง ใหญ่โตกว่าร้านรอบๆเยอะ

โรงแรมรึเปล่าวะเนี่ย? อ่ะ, ไม่สิ, ถ้ามีทาสมาก จะใหญ่ขนาดนี้ก็คงไม่แปลก

เนื่องจากร้านตั้งอย่างเด่นเป็นตระหง่านแบบนี้, แสดงว่าทาสคงเป็นระบบที่ยอมรับกันอย่างเป็นสาธารณะจริงๆ

“ยินดีต้อนรับ, สู่ น้ำพุหมาป่าขาว 白狼の泉”

ลูกจ้างชายจับหมวกในมือแล้วโค้งคำนับ

อายุดูราว 30 และสวมปลอกคออยู่

… งั้นรึ, นั่นคือปลอกคอทาสสินะ

อ่านเจอในหนังสือไดจิโรวซัง, ว่าพอใส่ปลอกคอแล้ว ทาสจะต้องเชื่อฟังคำสั่งเจ้านายอย่างเคร่งครัด
 
ชายที่อยู่ตรงหน้า ก็ไม่ได้ดูเจ็บป่วยขาดสารอาหารหรือมีแผลแต่อย่างใด, ดูสะอาดสะอ้านด้วยซ้ำ

อืมม์, แต่ก็ถูกจัดเป็นคนต้อนรับ คงไม่เอาคนน่าเกลียดมาหรอก

“ลูกค้าฉันเอง, งั้นก็ ท่านอิจิโนโจว เชิญทางนี้ครับ”

มาเทอัสเรียก, พาชั้นไปห้องข้างหลัง

ข้างหลังเป็นห้องกว้าง มีโต๊ะกับโซฟาจัดวางอยู่

ดูจากที่มีปากกากับหมึก, นี่คงเป็นที่เซ็นสัญญา
 
เพียงแต่, พื้นที่หน้าโต๊ะมันกว้างจังแฮะ

อ่ะ, ก็พอจะนึกภาพได้ คงเป็นที่ๆเอาทาสมาเรียงให้คนซื้อเลือกสินะ
 
“ท่านอิจิโนโจว, นี่เป็นบริการจากทางร้านครับ”

“อ่ะ … ขอบใจ”

มาเทอัสเอากาน้ำชาดูราคาแพงมาเทชาแดงใส่ถ้วยให้ชั้น

ไม่ได้ใส่น้ำตาล แต่มีมะนาวฝานบางลอยอยู่บนชา 

“งั้นก็, จะนำทาสที่มีบัตรนักผจญภัยมา โปรดรอซักครู่”

หลังจากมาเทอัสไป,

ชั้นจิบชาแดงรอ ซึ่งมันก็มีอุณหภูมิสมบูรณ์แบบเลย

ทั้งที่จ่ายแค่ 5 เซนส์เพื่อยืมทาส, บริการถึงขนาดนี้จะดีเหรอ? ไม่อยากเชื่อแฮะ

เอาเหอะ, ไม่ว่าจะเป็นโลกไหน ลูกค้าหน้าใหม่ก็เป็นโอกาสในการทำธุรกิจล่ะนะ

ถึงวันนี้จะจ่ายแค่ 5 เซนส์, แต่ถ้ายืมเดือนละ 5 ครั้ง ก็เป็น 25 เซนส์, ปีนึงก็ 300 เซนส์ หรือ 3 เหรียญเงิน, 30,000 เยนก็เป็นรายได้ที่พอดูอยู่

ถ้ายังงั้น, นี่ก็เป็นการลงทุนเบื้องต้นของมาเทอัส
 
รอซักหน่อย, มาเทอัสก็กลับมา

… เป็นครั้งแรกตั้งแต่เกิดมา, ที่ชั้นตะลึงไปกับความงามของเส้นผมคน
 
คนที่มีเส้นผมขาวสลวยสวยวาบจนถึงกับเข้าใจผิดได้ว่าเส้นผมเป็นแหล่งกำเนิดแสง

แทนที่จะเรียกว่าน่ารัก, ผู้หญิงคนนี้ออกจะสวยซะมากกว่า 

ผิวขาวเนียนเปล่งปลั่ง, ขนาดโมเดลที่ญี่ปุ่นยังทาบไม่ติดเลยทีเดียว

เข้าใจว่าไม่ใช่เผ่าเดียวกับชั้น จากการดูที่หู

เพราะมีหูหมา
 
“นี่คือฮารุวาทาท ハルワタート, เรียกว่าฮารุวาเถอะครับ, อย่างที่เห็น เป็นเผ่าหมาป่าขาว”
 
หมาป่าขาว … อ่ะ, หมาป่าขาวแบบชื่อร้านนี้สินะ?

ดูท่าจะเป็นหูหมาป่า ไม่ใช่หูหมา, ดีนะที่ไม่แพล่มออกไปก่อน ไม่งั้นคงหน้าแหกเลย
 
“สำหรับเธอคนนี้, อย่างที่บอก ค่าเช่าชั่วโมงละ 5 เซนส์, แต่เนื่องจากเป็นครั้งแรกที่ท่านอิจิโนโจวใช้บริการเรา, 5 เซนส์สำหรับ 10 ชั่วโมงเป็นบริการพิเศษจากเราครับ”

” … 10 ชั่วโมง… แต่ชั้นแค่อยากให้เธอไปขายกระต่ายที่กิลด์นักผจญภัยเองนะ”

“หากท่านไม่ต้องการแล้ว, ก็สามารถนำมาคืนได้ทันที ภายในกำหนดเวลาเช่นกัน”
 
งั้นเหรอ, ก็แบบเดียวกับเช่า DVD มาดูอ่ะนะ, จะเช่าไป 3 วัน 2 คืน หรือจะ 1 สัปดาห์ ก็คิดราคาเท่ากัน, คนก็เลยเลือก 1 สัปดาห์โดยอัตโนมัติ หากไม่ใช้แล้วค่อยเอามาคืนก็ยังได้

ชั้นจ่าย 5 เซนส์ไป
 
“จะทำสัญญาให้ 10 ชั่วโมงนะครับ”

หลังจากว่างั้น, มาเทอัสก็เอานิ้วแตะปลอกคอฮารุวาทาท แล้วร่ายคำบางอย่าง

จากนั้น, ก็บอกให้ชั้นแตะปลอกคอเธอ

พอทำยังงั้น, บอลแสง 10 ลูกก็เปล่งสว่างขึ้นที่ปลอกคอ

“เท่านี้ก็เสร็จสัญญา, แสงจะหายไปทุกชั่วโมง, พอ 10 ชั่วโมงผ่านไปและแสงหายหมด สัญญาของท่านอิจิโนโจวก็จะสิ้นสุดแล้วฉันจะกลับมาเป็นเจ้าของทาส, ยิ่งกว่านั่น นี่เป็นแค่การเช่า จึงขออย่าทำอะไรรุนแรง, ถ้าหากบาดเจ็บ ท่านต้องรับผิดชอบค่ารักษาด้วยนะครับ”

“เข้าใจล่ะ”

ก็บอกหลายครั้งแล้ว แต่ชั้นแค่จะไปกิลด์นักผจญภัย เธอคงจะไม่ประสบอันตรายอะไรหรอก

“ฝากเนื้อฝากตัวด้วยค่ะ นายท่าน”

ช่างเป็นเสียงที่สวยอะไรเยี่ยงนี้, ฮารุวาทาทก้มให้

นายท่าน … คำนี้ทำเอาเขินเลยแฮะ, ยังกะเข้าเมดคาเฟ่เลย

ถึงชั้นจะเคยเข้าเมดคาเฟ่แค่ทีเดียวก็เหอะ, เพราะมิริโกรธจัดหลังจากเจอใบเสร็จอ่ะนะ ตั้งแต่นั้นมาก็ไม่ได้ไปอีกเลย

ถูกยั่วยวนให้ซื้อทาสสาวสวยขนาดนี้, แต่ชั้นยังทำใจลำบากที่จะซื้อผู้หญิงด้วยเงินตรา

ยิ่งกว่านั้น, ชั้นยังเป็นคนตกงานไร้อาชีพอีก

ไม่ต้องพูดถึงทาส, ขนาดครอบครัวตัวเองยังเลี้ยงไม่ไหวเลย

คิดแล้วก็ต้องพับเก็บเรื่องทาสไปจนกว่าจะมีรายได้อย่างมั่นคง

“จะว่าไป, ฮารุวาทาทซัง, อาชีพอะไรเหรอ? ถึงจะรู้ว่าเป็นนักผจญภัยก็เหอะ”

“เป็นนักดาบค่ะ, แล้วก็เรียกฮารุวา, หรือฮารุก็ได้”

“ขอโทษที, งั้นเรียกว่าฮารุซังแล้วกัน, นักดาบเนี่ย คือเปลี่ยนมาจากนักดาบฝึกหัดเหรอ?”

“ฮารุก็ได้ค่ะ, ใช่แล้ว พอนักดาบฝึกหัดถึง Lv20, จะเปลี่ยนอาชีพเป็นนักดาบได้, แต่สกิลเสริมทักษะดาบที่ได้ตอนนักดาบฝึกหัด Lv25 จะมีประโยชน์ หลายๆคนเลยเปลี่ยนอาชีพเอาหลังจากนั้น”

“นักดาบเหรอ เป็นอาชีพที่น่ายกย่องจังนะ”

พูดถึงต่างโลก มันก็ต้องดาบกับเวทมนต์อ่ะนะ

ชั้นเองก็เปลี่ยนอาชีพที่สองเป็นนักดาบฝึกหัดดีไหมหว่า

สามัญชนน่ะ ไว้เปลี่ยนกลับตอนจะต้องจ่ายภาษีก็ได้

อ่ะ, แต่ไปเริ่มใหม่เป็น Lv1 สเตตัสก็ลดสินะ?

ไว้ทดสอบทีหลังดีกว่า

“ถ้ายังงั้น, นายท่านก็เป็นนักดาบด้วยดีไหมคะ? โชคดีที่ในเมืองเขาวงกตนี่ ถ้าหากหมกตัวอยู่ในเขาวงกตซัก 3 ปี ก็เป็นนักดาบได้แล้ว”

“กินเวลาถึง 3 ปีสินะ …”

สำหรับชั้นก็ 3 วัน?

“โทษทีนะ, ด้วยเหตุผลบางอย่าง เลยเปลี่ยนอาชีพตอนนี้ไม้ได้, แต่ก็อยากจะไปเขาวงกตจัง”

“ถ้ายังงั้น, ก็ใช้ฉันได้เลยค่ะ คุ้นเคยกับเขาวงกตอยู่แล้ว”

ฮารุจ้องมา … หางสั่นดุ๊กๆด้วย

อุหวา, ออร่าอยากไปเขาวงกตมันเปล่งออกมาเลย

ถึงจะทำเป็นหน้าตาเคร่ง, แต่ดูอารมณ์จากหางก็รู้แล้ว, ยังงี้สินะ ที่เรียกว่าแก๊ปโมเอะ?

มีคำใบ้ถึงขนาดนี้ ก็อยากจะพาไปเขาวงกตหรอก, แต่ …

“โทษที, มาเทอัสซังบอกว่าอย่าให้เธอบาดเจ็บน่ะ”

“งั้นเหรอคะ … นั่นสินะ, ต้องขอโทษด้วยที่ขอในสิ่งที่เป็นไปไม่ได้”

หูกับหางตกเลย

ชั้นโดนความสำนึกผิดฉับพลันโจมตีเข้าเต็มๆ

แต่, มันก็ช่วยไม่ได้นี่นา

แล้ว เมื่อมาถึงกิลด์นักผจญภัย, ชั้นก็ส่งกระต่าย 3 ตัวให้ที่ทางเข้า

“กระต่ายขาว 2 กระต่ายดำ 1 นะคะ, แล้วจะรีบกลับมา”

“ชั้นไม่ไปด้วยจะดีเหรอ?”

“ถึงกิลด์จะรับเรื่องแบบนี้ได้, แต่การตั้งคนอื่นที่อยู่นอกปาร์ตี้ มันก็ถูกมองว่าไม่ค่อยดี, นี่อาจกระทบต่ออนาคตของนายท่านในกิลด์นักผจญภัยได้, อย่างเช่น ต่อให้ไม่ได้เป็นนักผจญภัย ก็มีเรื่องการส่งคำขอไปที่กิลด์ซึ่งใครก็ทำได้”

ก็จริง

คัตยูช่าซังก็บอกมาเทอัสด้วยว่าไม่อยากให้ทำธุรกิจในกิลด์

แต่ก็นะ, มีสาวใส่ปลอกคอทาสมาขายกระต่ายที่ชั้นอยากขาย, 9 ใน 10 ก็โยงเรื่องมาได้แหล่ะว่าเป็นตัวแทนของชั้น, แต่ความเป็นไปได้ 10% – 20% ว่าไม่เกี่ยวกับชั้นเนี่ยล่ะ ที่ทำให้กิลด์ไม่อาจยืนยันได้ชัด

เมื่อเป็นแบบนี้, ก็ฝากไว้กับฮารุดีกว่า

“ไม่ได้รีบมาก ช่วยพยายามขายให้ได้ราคาหน่อยนะ”

“รับทราบ”

ฮาคุโค้งคำนับแล้วก็เข้ากิลด์ไปกับศพกระต่าย 3 ตัว

จะได้มาซักเท่าไหร่กันนะ

… เอ?

จะว่าไป, ใช้เวลานานจังแฮะ

คนมันแน่นกิลด์สินะ?

เอาน่า, รออีกซักหน่อย
 
ช้าแฮะ,...นี่จะชั่วโมงนึงแล้วนะ 

… อย่าบอกนะว่า, เชิดไปกับกระต่ายชั้นแล้วน่ะ?

ไม่สิ ไม่, หนังสือไดจิโรวซังเขียนว่าทาสที่ใส่ปลอกคอ ต้องเชื่อฟังเจ้าของนี่นา

อ่ะ, แต่ว่าคนที่ทำสัญญาบนปลอกคอทาสคือมาเทอัส, เป็นไปได้ว่าร่วมมือกันรึเปล่า?

ถ้าแบบนั้นก็เป็นไปได้

ไม่ ไม่ ไม่, ฮารุไม่โกหกหรอกน่า …

“ขอบคุณที่รอค่ะ นายท่าน”

“ฮา, ฮารุ?”

“ค่ะ”

“อ่า, เอ, ใช้เวลานานจังเนอะ”

“ค่ะ นายท่านบอกว่าไม่รีบ ให้ขายราคาสูงๆ, ก็เลยไปยืมที่จากกิลด์ และแยกส่วนกระต่ายก่อน จึงทำราคาได้มากขึ้นอีก”

” … อะ, เพราะงั้นถึงได้นานสินะ?”

“นี่คือจำนวนทั้งหมดที่ได้ค่ะ”

เธอส่ง 1 เหรียญเงินมาให้, 100 เซนส์ล่ะ

เอ๋? ราคาตลาดของกระต่ายมันตัวละ 10 เซนส์นี่, ราคาขึ้นขนาดนี้เลยเหรอ?

“ขายกระต่ายดำได้ในราคา 3 เท่าของกระต่ายทั่วไปค่ะ”

” … ถึงงั้นก็เหอะ, 3 เท่าเหรอ … แยกส่วนนี่ยอดจังเลยน้า, เอ่อ ฮารุ”

“ค่ะ, มีอะไรเหรอ นายท่าน?”

“ขอโทษด้วย!”

ชั้นก้มหัวขอโทษที่สงสัยฮารุ

ฮารุยังรักษาท่าทางสงบไว้ แต่หางแกว่งไปมาตกใจหมดแล้ว

หลังจากขอโทษ, เราก็กลับไปที่ร้านของมาเทอัส

 

 


 


บางส่วนจากผู้เขียน

 

นางเอกคนที่ 6 โผล่มาแล้ว, ฮารุ นั่นเอง
 
คนแรกน่ะเหรอ แน่นอนว่ามิริ - น้องสาวยันเดเระ 

รายที่สองคือเทพธิดาออร์ค (!) ซึ่งควบคุมระบบได้ตามใจ

ที่สาม (?) เทพธิดาโลลิ ที่อายุเยอะกว่าตัวเอก

ที่สี่ คือ คุณพี่สาวยามเฝ้าทางเข้าเมือง 

คนที่ห้าเหรอ, ก็เจ้าของร้านเสื้อผ้าไง !?




NEKOPOST.NET