[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです ตอนที่ 55 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです

Ch.55 - วิชาธุรกิจสายแคโร


แคโรซึ่งก้าวสู่ความเป็นคนเร่ขายอย่างเป็นทางการครั้งแรก ก็ไปเยือนร้านขายส่งของด้วยกันกับชั้นเลย

ส่วนฮารุนั้น, ชั้นให้ไปช่วยจัดหารถม้า โดยส่ง Rare Medal ให้ไป แล้วขอให้แลกเป็นเงินไปซื้อรถม้า

ฮารุนั้นมึนไปเลย เพราะปกติทาสจะไม่ได้รับมอบหมายให้จัดการเงินมากขนาดนั้น, แต่ชั้นขอ เพราะว่าไว้ใจฮารุได้

ด้วยเหตุผลนี้, ตอนนี้เลยอยู่กับแคโรเท่านั้น

แต่ถึงจะเป็นลูกสาวคนเร่ขาย, คู่ค้าอีกฝ่ายก็เป็นคนค้าขายที่ชำนาญการ

ดังนั้นเลยเป็นไปได้ว่าอาจจะถูกโกง หากปล่อยให้แคโรจัดการคนเดียว

“อะไรที่เอาไปขายได้แพงๆในดาคาทล่ะ?”

“นั่นสินะคะ, ปกติก็เป็นเกลือ เพราะดาคาทจะใช้เกลือเพื่อถนอมเนื้อ, เมืองมันไกลจากทะเล แล้วหินเกลือที่ขุดได้ก็ไม่พอ ดังนั้นเกลือจากทางตะวันออกของเมือง เลยนำไปขายได้ราคามาก”

ค้าขายเกลือสินะ, ได้ยินว่าการค้าแบบนี้ จะทำกันในยุคบุกเบิกสำรวจดินแดน

ถ้าเกลือเป็นสินค้ามีค่าในดินแดนห่างทะเล เราก็ควรขนเกลือไปสินะ?

ทว่า …

“แต่เราไม่ควรขนเกลือ เอาเครื่องเทศแทนดีกว่าค่ะ”

“ทำไมล่ะ?”

“ช่วงฤดูตากเนื้อของปีนี้ มาเร็วกว่าปีก่อน ทำให้คนค้าขายต่างนำเกลือขนเข้าดาคาทกันแล้ว, แต่การแยกส่วนเอาเนื้อมอนมาทาเกลือนั้น จะทำตอนเทศกาลไล่ม้า ในอีก 2 สัปดาห์หน้า, ดังนั้นสถานการณ์ที่มีเกลือล้นโกดังเก็บในดาคาทช่วง 2 สัปดาห์นี้ ถ้าขนเกลือไป ก็ได้แต่ขายถูกๆเท่านั้น, กลับกัน การที่คนค้าขายส่วนมากขนเกลือเข้าไป ทำให้การขนเครื่องเทศมีจำนวนลดลง แต่ความต้องการเครื่องเทศยังสูงเพราะต้องใช้เครื่องเทศมากในการย่างระหว่างเทศกาลไล่ม้า”

แคโรอธิบายต่อ

เป็นคำอธิบายที่ยอดเยี่ยมจริงๆ

เครื่องเทศนั้น ยิ่งสำคัญเข้าไปใหญ่ในยุคบุกเบิกสำรวจดินแดน, เหมือนกับสินค้าจากอินเดียตะวันออกน่ะ

“คุณหนูมีความรู้ดีจังนะ, ถูกต้องแล้ว ถ้าเอาเกลือไปขายตอนนี้ ก็ได้แค่ค่าเดินทาง, รับเป็นพริกไทยกับพริกแดงดีไหม?”

ป้าร้านขายที่ฟังคำอธิบายแคโรอยู่ด้วย ก็ว่ายังงั้น

“ค่ะ, แบบนี้ได้ไหมคะ ท่านอิจิโน?”

ได้แน่นอนสิ … ถึงชั้นเองจะไม่รู้ว่าเป็นตัวเลือกที่ถูกต้องรึเปล่าก็เหอะ

“จะซื้อซักเท่าไหร่คะ?”

ชั้นบอกแคโร ถึงวงเงินที่มี

ราว 70000 เซนส์

ดังนั้น, เลยบอกว่าจะใช้ซัก 60000 เซนส์เพื่อการค้าขาย

ดูจากสถานการณ์, เหมือนว่าจะทุ่มทุนทั้งหมดไปลงที่เครื่องเทศนะ

ก็คิดงั้นหรอก แต่...

“จำนวนมากที่สุดที่แนะนำสำหรับคนทั่วไปล่ะคะ?”

“5 ถังดันนี, 25800 เซนส์”

“ขอรับเท่านั้นล่ะค่ะ, แล้ว อยากซื้อเหล็กด้วยเงินที่เหลือ 34200 เซนส์ด้วย”

“เอาเป็นก้อนโลหะ? หรือแร่ล่ะ?”

“แร่ค่ะ, แต่อยากเห็นสินค้าก่อนนะ”

“คงมีรถม้าดีๆสินะ, จะไปเอามาให้”

ป้าสั่งให้ลูกน้องเอากล่องใส่แร่เหล็กมา

ระหว่างที่เราดูแร่เหล็ก, ป้าก็เสนอราคา

“28700 เซนส์ สำหรับ 7 กล่องเอคูล เป็นไง? มีสินค้าสต๊อกอยู่ไม่มากซะด้วย”

“ได้ยินว่ามีการค้นพบสายแร่แหล่งใหม่ในเหมืองเหล็กทางตะวันตกนี่คะ, ตอนนี้อาจมีสต๊อกไม่มาก แต่เดี๋ยวของก็จะป้อนเข้าจากเหมืองนั่นรึเปล่า?”

“โดนจับได้ซะแล้ว, นี่หาข้อมูลมาถึงขนาดนี้เชียว, งั้น 28000 เซนส์ สำหรับ 7 กล่องเป็นไง?”

“รวมที่ 45000 เซนส์ค่ะ”

“45000 เซนส์ … จะพูดยังไง ราคาก็ต่ำเกินไปนา”

“ได้ยินว่าแร่เหล็กจากสายแร่ใหม่ มีความบริสุทธิ์สูงกว่าแร่เหล็กที่สต๊อกอยู่ด้วย, ถ้ายังงั้น ของพวกนี้ก็จะค้างสต๊อกรึเปล่าคะ? ขายออกตอนนี้จะได้เปรียบกว่านะ”

” … ยอมแพ้แล้ว, แต่ลดได้ถึงแค่ 50000 เซนส์, จบนะ”

ป้าว่างั้นเหมือนจะยอมลูกอีช่างต่อแล้ว

54500 เซนส์ ลดเหลือ 50000 เซนส์

4500 เซนส์… นี่ประหยัดไป 450000 เยน ด้วยเวลาสั้นๆ

แคโรถามว่ายังงี้ดีไหม? ซึ่งชั้นก็พยักหน้าเงียบๆ

ส่ง 5 เหรียญทองให้แคโร

ชั้นคิดว่าการซื้อขายจบลงแล้ว แต่มันยังไม่จบ

เราต้องยืนยันคุณภาพของเครื่องเทศ กับความจุของถัง แล้วก็ดูว่ามีหินปะปนอยู่ในก้อนแร่เหล็กด้วยรึเปล่า

ในโอกาสนี้, ชั้นก็ถามเรื่องต่างๆที่ยังไม่รู้

ดูเหมือนว่า แคโรจะได้ยินข้อมูลเรื่องแร่เหล็กมาเมื่ออาทิตย์ก่อนตอนซื้อของ, เธอบอกว่ามินิฮิวม์เป็นเผ่าที่ถนัดการรวบรวมข้อมูล เนื่องจากมีหูดี และเธอเอง ก็มีหูดีสืบทอดมาตามสายเลือด 

เล่นเอาชั้นอึ้งไปเลย, อันนี้ไม่ได้อึ้งเพราะผวนคำนะ แต่อึ้งเพราะว่าเรื่องความบริสุทธิ์แร่สายใหม่ เป็นเรื่องที่เธอบลัฟมั่วขึ้นมาต่างหาก

ถังดันนี กับกล่องเอคูล เป็นชื่อของถังกับกล่อง, เป็นขนาดความจุมาตรฐานแบบนึง

จำนวนมากที่สุดที่แนะนำสำหรับคนทั่วไป คือน้ำหนักที่คนเร่ขายทั่วไปจะขนเข้าไป, จะกักตุนขนของเข้าไปมากกว่านั้นมันก็ได้อยู่ แต่จะโดนคนเร่ขายอื่นเพ่งเล็งเอา ดังนั้นเลยแนะนำจำนวนที่พอเหมาะสมควร

เหตุผลที่ซื้อเหล็ก เพราะว่าเหล็กเป็นที่ต้องการไปใช้ผลิตอาวุธชุดเกราะ เนื่องจากดาคาทมีการรบปะทะประปรายอยู่

การเอาแร่เหล็กเข้าไป แทนที่จะเป็นก้อนโลหะ เนื่องจากดาคาทมีเทคโนโลยีในการทำเหล็กเป็นก้อนโลหะที่ดีกว่า ดังนั้นขายเป็นแร่ จะได้กำไรมากกว่า

ทว่า, ราคาที่ได้ มันถูกเมื่อเทียบกับน้ำหนักซึ่งต้องแบก เนื่องจากมีสิ่งไม่บริสุทธิ์เจือปนในแร่เหล็กด้วย ดังนั้น แร่เหล็กเลยไม่ค่อยถูกขนเข้าไป เว้นแต่จะมีกองคาราวานขนาดใหญ่ผ่าน

เพราะชั้นมี item bag การขนแร่เหล็กเลยเป็นตัวเลือกของเธอขึ้นมา

ที่ว่า “จบนะ” ของป้าขายของ คือบอกว่าจะไม่ลดอีกแล้ว ไม่ว่าจะพูดยังไง, ซึ่งก็คือปิดดีล จะซื้อหรือไม่ซื้อก็ราคาเท่านั้นล่ะ

จะว่าไป, ดูเหมือนจะมีช่องให้ต่อได้อีกหน่อยสำหรับราคาเครื่องเทศ แต่แคโรเน้นที่แร่เหล็กและไม่กดราคาเครื่องเทศ เนื่องจากพ่อแม่สอนว่าคนเร่ขายที่เก่ง สามารถต่อได้ทุกอย่างก็จริงอยู่ แต่จะเป็นคนเร่ขายที่ถูกเกลียดชังเอา

ช่างเป็นเด็กที่น่าสะพรึงกลัวจริงๆ

ชั้นกะจะมาช่วยสนับสนุนแคโร แต่ดูท่าจะไม่มีความจำเป็นเลย, เป็นได้แค่ยามยืนไล่หมีเท่านั้น

หรือว่าตามฮารุไปจะดีกว่าหว่า

หลังจากถังกับกล่องถูกเอาไปหลังร้านแล้ว, ชั้นก็เก็บเข้า item bag เมื่อเช็คดูว่าไม่มีใครเห็น

ใช้เวลานานกว่าที่คิด ดังนั้นฮารุก็น่าจะซื้อรถม้าเสร็จแล้วล่ะ

แบบนี้, ให้แคโรไปซื้อรถม้าด้วยดีกว่าไหม, ถ้าเป็นเธอ อาจจะซื้อรถม้าได้ถูกๆก็ได้

ระหว่างที่คิดงั้น, เราก็ไปยังคอกม้าทางตะวันตกของเมือง

แล้ว… ที่เราเห็น ก็คือรถม้าอย่างดี

ฮารุกำลังแปรงขนม้าซึ่งดึงรถม้าอยู่

จากที่แคโรว่า, 1 Rare Medal คือ 30000 เซนส์

ถ้าใช้ 30000 เซนส์เพื่อซื้อรถม้า, เธอบอกว่าจะได้รถม้าที่นั่งได้ 3 คนอย่างเฉียดฉิว

เราวางแผนให้ฮารุกับชั้นผลัดกันเป็นคนขับ และไม่มีความจำเป็นต้องขนสินค้าอะไร เลยถือว่าสเปคจัดซื้อผ่าน สามารถใช้งานได้อยู่

แต่ว่านะ, รถม้าที่อยู่ตรงหน้า มันใหญ่พอจะจุได้ 10 คนเลย แถมม้าก็เป็นม้าอย่างดี

หรือก็คือ, ชัดเลยว่าไม่ใช่รถม้าของเรา

“นายท่าน, ขอบคุณที่รอค่ะ”

“ฮารุ, ซื้อรถม้าแล้วเหรอ”

“ค่ะ อันนี้”

อ้าว, อันนี้เหรอ

เอ๋?

“โอ้, นายคือเจ้านายฮารุวาทาทสินะ?”

คนที่มาคุยกับชั้น เป็นชาย 【ผู้ใช้มอน Lv8】 魔物使い 

งี้นี่เอง, ม้าก็ออกจะเป็นมอนด้วย ถือว่าเป็นอาชีพที่เหมาะกับเจ้าของฟาร์มม้า

“อ่า, เอ รถม้านี่…”

“โทษทีนะ ม้าขาวนี่มันพยศสุดๆ จนไม่เคยติดใคร นึกว่าจะต้องเชือดทิ้งซะแล้ว, แต่พอฮารุวาทาทซังมา, ม้าขาวนี่มันก็ก้มหัวเชื่องทันใด เล่นเอาอึ้งไปเลย”

” … งั้นเหรอ”

“ยิ่งกว่านั้น, ฮารุวาทาทยังไม่ใช่ผู้ใช้มอนอีก, หรือก็คือ ม้าขาวนี่ยอมรับฮารุวาทาทซังเป็นเจ้านายโดยสัญชาตญาณ, คิดว่านี่เป็นโชคชะตา ก็เลยมอบม้านี่ให้ฮารุวาทาทซัง”

” … งั้นเหรอ”

ตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว ตอบออกแต่คำว่า “งั้นเหรอ” แฮะ

“ได้ยินว่ามองหารถม้าอยู่ ก็เลยให้คนรู้จักเตรียมรถให้เหมาะกับม้านี่เอาไว้ด้วย"

เพราะว่างบที่มี ไม่ต้องนำมาซื้อม้าแล้ว เลยจัดหาตัวรถแบบดีๆได้, ยิ่งกว่านั้น เป็นการขอจากร้านที่รู้จักกัน เส้นสายเลยช่วยเป็นส่วนลดเข้าไปอีก

ระหว่างแปรงขนม้า, ฮารุก็ถาม “นายท่าน, ตั้งชื่อม้ายังไงดีคะ?”

ชั้นเศร้าเลยแฮะ

สหายเราจะเมพไปแล้ว, จนชั้นไม่มีบทบาทออกโรงเลย

ยิ่งกว่านั้น … ไม่อยากจะคุมม้าขนาดใหญ่แบบนี้เลย, ชั้นเคยโดยม้าเตะตายนะเออ

แต่ … เห็นฮารุส่ายหายขณะแปรงขนม้า, ก็คงไม่มีทางเลือกนอกจากซื้อล่ะ

แล้วสเตตัสชั้นในตอนนี้ ถึงโดนม้าเตะก็คงไม่ตายหรอก

” … เอ่อ, ไว้ค่อยๆคิดชื่อแล้วกัน, ทำดีมาก, ฮารุ”

ชั้นชมฮารุด้วยรอยยิ้มลำบากใจ




NEKOPOST.NET