[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです ตอนที่ 52 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです

Ch.52 - ค้นหาคุณค่าในตัวเอง


คนเสเพลขึ้นไป 7 เลเวล แล้วก็ได้สกิล「ใส่การ์ด」 カード装備 มา

การ์ด หมายถึงพวกไพ่น่ะเหรอ?

เป็นสกิลพิลึกอีกแล้ว นี่จะให้ชั้นไปเป็นดูเอลลิสต์เรอะ

ทำไมเมื่อวานขึ้นไป 5 เลเวล จนจัดการมิโนทอร์เสร็จก็เป็น Lv10, แต่พอวันนี้กลับบอกว่าขึ้นไป 7 น่ะเหรอ?

ก็ฝึกหนักไง, มีปัญหาอะไรป่ะ

หลังจากตื่นนอนในตอนเช้า, เราก็มาฝึกหวดดาบด้วยกัน

คงเพราะการฝึกก่อนกินข้าวเช้า, นักดาบเลยมีเลเวลสูง จนตอนนี้ แม้จะฝึก 30 นาที เลเวลก็ไม่ขึ้น

คูณ 400 เท่า ก็คือฝึก 200 ชั่วโมง, หรือก็คือฝึก 5 ชั่วโมงติดต่อกัน 40 วัน

ไม่ไหวแฮะ, สู้จริงได้ประสบการณ์ดีกว่าเยอะเลย

ปกติแล้ว, คงอยากอาบน้ำ หากออกเหงื่อ, แต่แน่นอน ว่าที่นี่ไม่มีของแบบนั้นหรอก

ทว่า, ชั้นมีอาวุธลับอยู่

「ชะล้าง (คลีน)」! 浄化 (クリーン) 

ชั้นใช้ 「คลีน」, เวทชีวิตประจำวันที่ได้มา ใส่ตัวเอง

พอทำงั้น ร่างกายก็ถูกฟองห่อหุ้ม, แล้วพริบตาต่อมา ความเหนอะหนะจากเหงื่อก็หายไปอย่างงดงาม

เมื่อคืน ค้นพบว่าการชะล้างมีผลกับร่างกายมนุษย์ด้วย

เผอิญว่าใช้「คลีน」 ทำความสะอาดผ้าปูเตียงที่เปื้อนด้วยเหตุผลบางอย่าง, จากนั้นก็คิดใช้ 「คลีน」 ล้างเหงื่อพวกเราด้วย แล้วมันก็สำเร็จด้วยดี

ให้ความรู้สึกเหมือนกับล้างร่ายกายเลย

รู้สึกดีเอามากๆ

หลังจากหมดคูลดาวน์ 30 วิ, ชั้นก็ใช้กับฮารุด้วย

แบบนี้, ทำให้ความร้อนที่ร่างเธอลดลง, เหงื่อหายไปหมด และทั้งผม ทั้งหู ทั้งหางขาวๆ ก็สะอาดเอี่ยมอย่างกับเข้าร้านเสริมสวย

ชักตกหลุมรักอีกแล้วสิ

ได้อะไรที่มันสะดวกอย่างแรงมาซะแล้ว

ตามปกติ, มันไม่ได้มีผลยอดขนาดนี้ … ดูเหมือนมันจะใช้ทำความสะอาดผ้าแห้งๆเช็ดตัวได้เท่านั้น

แต่ผลเวทในกรณีของชั้น คงมาจากเพราะเป็นอาชีพสายเวททั้งหลาย ที่เพิ่มพลังโจมตีเวทด้วย

ดูจากรายการเวท, 「คลีน」 เองก็มีระดับความชำนาญด้วย เลยกะจะใช้ทุกครั้ง, มันกิน 1 MP เองด้วยไง

ตอนเราเข้าห้องครั้งแรก, ของอย่างผ้าปูเป็นสีเหลือง แต่ตอนนี้ขาวสะอาดเลย

ขณะที่คิดว่าเจ้าของโรงแรมเองก็อาจจะขอบคุณในผลงาน และลงมากินอาหารเช้า

“กลางคืน ช่วยเบาๆหน่อยก็ดีนะ”

เจ้าของโรงแรมก็มาเตือนยังงี้, เล่นเอาฮารุหางหดอายเลย

ชั้นเองก็อายด้วย, รู้สึกเหมือนไฟลุกที่หน้าเลย

แต่, ก็ช่วยไม่ได้นี่นา, พอแคโรเป็นสหายร่วมเดินทางแล้ว เราก็คงไม่มีโอกาสทำกันแบบนี้อีก

ชั้นเปลี่ยนคนเสเพลออกเป็นช่างตีเหล็กฝึกหัด แล้วเราก็มุ่งหน้าสู่ร้านค้าทาสกัน

ที่ร้านค้าทาส, แทนที่จะเป็นควินส์ กลับมีแคโรกวาดพื้นอยู่

แคโรเห็นชั้น แล้วก็ก้มหัว

“สวัสดีตอนเช้าค่ะ ท่านอิจิโนโจว”

ทักทายด้วยรอยยิ้ม, ด้วยท่าทางที่ร่าเริง … เหมาะสมกับวัยเยาว์ จนนึกไม่ถึงว่าจะเป็นเด็กที่อยากตายจนถึงเมื่อวาน

… แต่, ด้วยเหตุผลบางอย่าง, ฮารุที่อยู่ข้างๆยังหน้าบึ้ง

ชั้นนึกถึงคำเมื่อวานที่เธอพูดตอนเราออกจากกิลด์

『นายท่าน … ถึงจะซื้อแคโร, ก็อย่าโยนฉันทิ้งไปนะคะ』

ไม่สมกับฮารุเลยแฮะ … แต่, นั่นอาจจะเป็นความรู้สึกในใจที่แท้จริงของฮารุ

ชั้นมองว่าฮารุเป็นคนสำคัญอย่างมาก

ถึงกับที่ว่า เลือกยากเลยระหว่างฮารุกับน้องสาวที่ญี่ปุ่น

จนขนาดที่ว่า ถ้าถูกบอกให้เลือกคนที่รอดชีวิตไปได้แค่คนเดียว, ชั้นก็จะไม่ลังเลเลย ที่จะไม่เลือก

เพราะว่าชั้นจะหาทางช่วยทุกคนให้ได้โดยที่ไม่เลือก, หรือก็คือ สำหรับชั้น ทั้งสองคนนั้น เป็นคนสำคัญที่หาอะไรมาแทนที่ไม่ได้

แต่ว่านะ, เอาจริงๆแล้ว, ชั้นก็พอเข้าใจความกังวลของฮารุอยู่

ก็ว่ากันว่า, ความรักใคร่จะกระจายออกไป ยิ่งมีจำนวนผู้รับเยอะนี่นา

แต่ในฐานะสหาย, ก็อยากให้ผูกสัมพันธ์กันไว้ ถ้ามีเพื่อนพ้องเพิ่มขึ้นมา

“สวัสดี, แคโร, ควินส์ซังอยู่ไหม?”

“ค่ะ, ท่านควินส์รออยู่ข้างใน”

“งั้นเหรอ, แคโรก็มาด้วยกันได้ไหม?”

“ค่ะ … ขอตามไปด้วย”

พอเข้าร้านค้าทาส, ควินส์ซังก็นั่งอยู่บนเก้าอี้ทำจากเปลือกไม้ และเป่าไปป์อยู่

“สวัสดี, ควิสน์ซัง”

“สวัสดี, ได้ยินจากแคโรลแล้วสินะ?”

“ยังเลย”

“งั้นเหรอ, งั้น แคโรล, พูดจากปากตัวเองเลยนะ?”

“ค่ะ”

แคโรหันหาชั้นด้วยรอยยิ้ม

“ท่านอิจิโนโจว, ก่อนอื่น, ที่ช่วยไว้ถึงสองครั้ง แล้วก็ขอให้ท่านเทพธิดาเปลี่ยนอาชีพกลับเป็นสามัญชนด้วย, ต้องขอขอบคุณอย่างที่สุดอีกครั้ง”

แคโรก้มหัวให้

แล้ว, ก็ยิ้มแล้วว่าต่อ

“แล้วก็, มีความสุขเป็นที่สุด เมื่อท่านอิจิโนโจวบอกว่าอยากจะซื้อตัวฉัน”

“งั้น …”

ก็จะมาด้วยกันสินะ?

ชั้นกำลังจะถามต่อ …

“ขอโทษด้วยค่ะ”

แคโรส่ายหัว

“มีความสุขอย่างมากจริงๆ แต่ ฉันติดตามท่านอิจิโนโจวไม่ได้”

” … งั้นเหรอ”

“ค่ะ ขออภัยด้วย”

แคโรลดหัวลงอีก

ถ้าแคโรตัดสินใจได้แบบนี้, ชั้นก็จะเคารพการตัดสินใจ

ขณะที่คิดยังงั้น

“แคโรซัง, นี่เพื่อนายท่านเหรอคะ?”

ข้างๆชั้น, ฮารุถามด้วยหน้าจริงจัง

เพื่อชั้นเหรอ?

“แคโรซัง, คิดว่ายังงั้นสินะ? ว่าเสียความสามารถผู้ยั่วยวนไปแล้ว, ก็ไม่มีประโยชน์ที่แค่สามัญชนธรรมดาจะติดตามนายท่าน”

“ก็…”

“ฉันเองก็เคยคิดเหมือนกันค่ะ, ว่าตัวเองจะมีประโยชน์อะไร ในเมื่อนายท่านแข็งแกร่งจนไม่ต้องได้รับการคุ้มครองจากฉัน”

แล้ว ฮารุก็ว่าต่อ,

“แต่, ฉันว่า ถ้าหากไม่มีคุณค่า, ก็ต้องขยันฝึกตนจนมีคุณค่าขึ้นมา, การจะหนีโดยคิดว่าตัวเองเป็นแค่ทาสซึ่งทำประโยชน์ให้นายท่านไม่ได้นั้น เป็นเรื่องง่าย, แต่มันเป็นการทำลายคุณค่าของตัวเองค่ะ”

“คุณค่าของตัวเอง …”

“ควินส์ซังเคยพูดไว้ต่อนายท่าน, อยากจะให้ซื้อแคโรซัง ถ้าหากเห็นว่ามีคุณค่า, แต่ว่า แคโรซังกลับไม่เห็นถึงคุณค่าในตัวของตัวเอง, แคโรซังทำประโยชน์อะไรให้นายท่านไม่ได้เลยจริงเหรอ?”

“สิ่งที่ทำได้ ……”

แคโรเอ่ยนิดๆแล้วชะงัก,

“จนถึงบัดนี้, เรียนรู้เกี่ยวกับหลายๆเมือง!”

เธอพูดออกมา

“ผลิตภัณฑ์พิเศษของแต่ละที่, สถานการณ์ของแต่ละที่, สิ่งที่อร่อย, สิ่งที่ต้องห้าม, มีผู้คนเผ่าไหนบ้าง, อะไรที่ขายได้ราคาดี, ผู้คนประกอบอาชีพอะไรกัน, เพื่อที่วันนึง เมื่อเป็นคนเร่ข่ายได้, ทุกคืน, จะเรียนอยู่คนเดียวในห้อง!”

“นั่นยอดเลยนะ … เป็นสิ่งที่ชั้นไม่รู้แน่ๆ, ชั้นกะจะออกเดินทางดูโลก, ตอนนี้ ก็เล็งไปที่มาเลคลุลีอยู่, แต่เอาจริงๆแล้ว ก็ไม่รู้ว่าจะไปยังไง ไม่ได้ซื้อแผนที่ด้วยสิ”

อันนี้ไม่ได้ชื่นชมเกินเลยหรอก, คือมาเลคลุลีอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ เลยกะจะลงใต้ไปเรื่อยๆ, แต่จะไปยังไงนั้นไม่รู้เลย

“ถ้ายังงั้น, ฉันนำทางได้ค่ะ! ท่านอิจิโนโจว, แคโร… ช่วยซื้อตัวแคโรด้วย!”

“แน่นอน”

เมื่อได้รับคำตอบชั้น, ควินส์ก็ยืนอย่างเงียบๆ และเริ่มเตรียมเอกสารสำหรับการซื้อขาย




NEKOPOST.NET