[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです ตอนที่ 51 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです

Ch.51 - ควันขึ้นสู่เพดาน


ควันที่พ่นออกมาเป็นวง ลอยหายไปดั่งถูกเพดานดูดขึ้น

ควินส์ยังคงจ้องชั้น

เคาะเอาผงเถ้าที่ไปป์ออก ใส่หม้อที่เหมือนกับถาดใส่ขี้เถ้า, เธอยังถือไปป์ที่มีรอยลิปสติคสีม่วงติดอยู่บนเหล็ก และถอนหายใจ

หลังจากที่ชั้นอธิบาย, ควินส์ก็สูบไปป์เหมือนจะครุ่นคิดอะไร แต่ดูเหมือนจะคิดเสร็จแล้ว

“ความเมตตาจากเทพธิดาสินะ… ท่านโทเรรูรที่ลือกันว่าขี้เกียจ, ถึงอาจจะเป็นเรื่องลือจากพวกมโนไปเองก็เหอะ, แต่ก็นึกภาพไม่ออกเลยว่ามาเมตตาช่วยเหลือเปลี่ยนอาชีพคนด้วย”

ควินส์ว่างั้น พลางมองชั้นกับฮารุ

ชั้นคิดว่าเรื่องตอแหลแถสดเทพธิดาเมตตา จะใช้หลอกทุกคนได้ซะอีก, แต่คิดๆดู คนที่หลอกได้ นอกจากแคโร ก็มีแค่เจ้าบ้า 3 คนเองนี่นา

คิดๆดูตามปกติ, คนทั่วไปคงเห็นว่าแปลกสินะ

ดูเหมือนแคโรจะกลับห้องตัวเองแล้ว, เธอส่ง 10 เหรียญเงินหรือก็คือ 1000 เซนส์ที่ได้มาจากจุดลึกสุดเขาวงกตให้ควินส์ด้วย

“เอาเถอะ, เด็กนั่นก็ไม่ได้เป็นผู้ยั่วยวนแล้วจริงๆ … ลำบากใจเลยแฮะ ก็เป็นตัวทำเงินที่ดีที่สุดนี่นา”

“พูดงี้ แต่ดูท่าทางดีใจออกนะ”

“ถ้ามองออกแบบนี้, แสดงว่าฉันเองก็ยังอีกไกลนะ”

ควินส์ยิ้มน้อยๆขณะเล่นกับซองเหล็ก … แล้วค่อยๆเอามือออก

“แล้ว, จะเอาไงล่ะ? อยากจะซื้อเด็กนั่นเหรอ?”

“ก็ขึ้นกับเจ้าตัวด้วย”

“เงินล่ะ?”

“ตราบเท่าที่อยู่ในงบ 100,000 เซนส์”

” … อย่าแสดงไพ่ในมือง่ายๆสิ … จำนวนขนาดนั้น มักได้มาจากการโกงบ่อนพนันเท่านั้นเลยด้วย”

ควินส์ว่าเหมือนให้คำแนะนำ

ปกติแล้ว ถ้าคนค้าขายเผยจำนวนเงินในมือให้อีกฝ่ายรู้… ยิ่งถ้าเป็นงบที่มากกว่าราคาตลาดด้วยแล้ว, ชั้นเองก็รู้หรอก ว่ามีโอกาสจะโดนขูดรีด

“ไม่ได้โกงในบ่อนหรอกนะ, ได้ยินจากโกลซาซังรึยัง?”

“ไม่คิดว่าจะพูดถึงว่ารู้จักโกลซา … เอาเถอะ, ก็ได้ยินมาแล้ว, เป็นครั้งแรกที่เขาคิดว่าสนุกเวลาแข่งกับคนอื่น”

ควินส์หันหาฮารุ

“เธอคือฮารุวาทาทสินะ? ได้ยินมาว่าถ้าเจ้าของตาย บ่อนก็พร้อมจ้างงานเสมอนะ”

“นายท่านไม่ตายก่อนฉันหรอกค่ะ, เพราะชีวิตฉันคือโล่ปกป้องนายท่าน”

“ฮะฮะฮะ, น่าชมเชยจริง, นี่ทำไง ทาสถึงได้มีความรู้สึกยึดติดเจ้าของแบบนี้นะ”

ควินส์หัวเราะแล้วถามพลางเอาหน้าใกล้เข้ามา

“ช่วยบอกซักนิดเพื่อไว้อ้างอิง แล้วก็เพื่อคนที่จะมาซื้อทาสกับเราในอนาคตด้วยได้ไหม?”

“ก็ไม่ได้ทำอะไรเป็นพิเศษหรอก”

ใช่แล้ว, ไม่ได้ทำอะไรเป็นพิเศษเลย

แค่ฮารุสาบานว่าจะภักดีต่อชั้น, แล้ว ชั้นก็ตอบสนองต่อความความภักดีของเธอ, ก็เท่านั้น ไม่ได้มีอะไรเป็นพิเศษเลย

ควินส์ขำอีก และสนุกขึ้น

“ไม่ทำอะไรเป็นพิเศษ, นี่คือคำตอบเหรอ"

เธอเอามือที่ดึงออก ไปเปิดซองเหล็ก ดึงไปป์ออกมาอีก

จุดไฟปลายบุหรี่ตัด ควันขึ้นสู่เพดาน

ควินส์สูดควันจากไปป์ลึกๆ แล้วพ่นสู่เพดาน

“10,000 เซนส์ก็พอแล้ว, คงหาเหตุผลตั้งราคามากกว่านี้ไม่ได้แล้วสำหรับเด็กสาวที่เป็นสามัญชน, ถ้าคิดว่าเด็กนั่นมีคุณค่าถึง 10,000 เซนส์ ก็ช่วยซื้อเถอะ”

ควินส์มองควันที่ลอยแล้วถอนหายใจ

หน้าตาบ่งบอกทั้งความดีใจและความเหงา

“ควินส์ซัง, บางทีอาจจะไม่เหมาะกับการเป็นคนค้าทาสนะ?”

“ถึงไม่บอกก็รู้ตัวน่า”

“เหอะ” เธอหัวเราะแล้วทำเป็นหน้าแข็ง แล้วมองเพดานอีก

จริงๆแล้ว, ควินส์ที่ทำเป็นมองเพดานอยู่เรื่อยๆนั้น คงจะคิดถึงแคโรที่อยู่ชั้น 2 ต่างหาก

เพราะ「รับรู้ตัวตน」 ทำให้ชั้นรู้ว่าห้องแคโร อยู่ข้างบนตรงเหนือห้องนี้ไปพอดี

“ก็พูดหลายทีแล้ว แต่จะซื้อหรือไม่ ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจจากตัวแคโรเองน่ะ”

“ไม่เป็นไรหรอก, เด็กนั่น มีสายตามองผู้ชายดีๆออก”

ควินส์มองชั้นแล้วว่าอย่างมั่นใจ

“ก็เป็นเด็กที่ชั้นเลี้ยงนี่นะ? หรืออยากจะพนันกันหน่อยไหม?”

“ควินส์ซัง, ไม่ใช่ว่าเกลียดการพนันเหรอ?”

“เกลียดแค่การพนันที่จะแพ้เท่านั้นล่ะ”

ชั้นเองก็เกลียดที่จะแพ้ เพราะงั้นขอปฏิเสธนะ

แต่ไหนแต่ไร, ก็ไม่มั่นใจด้วยว่าคราวนี้จะชนะ

 

 

※※※

 

 

พระอาทิตย์ตกลงแล้ว และดวงดาวก็สุกสกาวบนท้องฟ้าทางตะวันตก 

เรามาถึงกิลด์นักผจญภัย

พอเข้ากิลด์, ก็เต็มไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์

รู้เลยว่าพวกนักผจญภัยที่ทำเงินได้ง่ายๆจากการกำจัด wool worm กำลังเฮฉลองกัน

ชั้นเองไม่ได้เกลียดบรรยากาศเฮฮาหรอก แต่ไม่ชอบกลิ่นเลย

ฮารุเองก็คงอ่อนไหวต่อกลิ่นด้วย ดังนั้นเลยรีบอยากทำธุระให้เสร็จแล้วกลับบ้าน

ตรงข้ามกับกิลด์ที่เบียดเสียด, ชั้นเจอหน้าคนต้อนรับที่ดูเบื่อๆ แล้วก็ทักทาย

เป็นคนเดียวกับที่ช่วยอำนวยความสะดวกชั้นเมื่อวาน

ทันทีที่เห็นชั้น, เขาก็ยิ้มขึ้นแล้วว่า

“โย่~ เจ้ากิไรด์ ギライド มันพูดใหญ่เลย วีรกรรมที่นายทำไว้แน่” 

“กิไรด์?”

“นักผจญภัยที่นายจับได้เมื่อวานน่ะ, ตอนนี้ เรายังไม่เจอว่ามีความผิดอะไรติดตัว เลยให้ไปเฝ้ายามนอกเมืองเป็นการลงโทษ แล้วฝูง wool worm ก็เข้าโจมตีพอดี”

อ้อ, มิน่าถึงไปอยู่ในที่แบบนั้น

“ก็ไม่ใช่วีรกรรมอะไรใหญ่โตหรอก, จะว่าไป หาสาเหตุที่ wool worm มาบุกเมืองพบรึเปล่า?”

“ไม่อ่ะ, ยังเลย, แต่ว่านี่เป็นช่วงฤดูขยายพันธ์ุของ wool worm ด้วย เลยลือกันว่านั่นเป็นสาเหตุ”

ค่อยยังชั่ว, ดีที่ไม่รู้ว่าแคโรลเป็นตัวต้นเหตุ

โล่งอกไปที

“อยากจะรับรางวัลในส่วนของชั้นกับฮารุ, ดูจากสภาพในกิลด์ คงเบิกจ่ายกันแล้วล่ะสิ?”

“อื้อ, แต่ละคนได้ราว 200 เซนส์, ส่วนคนที่ไปสู้แนวหน้า จะได้เยอะขึ้นอีก เพราะงั้นทั้งคู่เลยได้ 700 เซนส์, แล้วก็ ในจำนวนนั้น มี 100 เซนส์มาจากกิไรด์”

“จากกิไรด์?”

“เป็นการขอบคุณที่ช่วยชีวิต”

“เป็นชีวิตที่มูลค่าถูกจริงแฮะ”

“อย่าพูดงั้นน่า, เขาก็เป็นนักผจญภัยใหม่เหมือนกัน, เสียไป 100 เซนส์นี่ถือว่าเยอะนะ, นี่เป็นการสำนึกบุญคุณในแบบของเขาล่ะ”

พนักงานต้อนรับว่างั้นแน่

“เอาเถอะ, เพราะหาเงินได้น้อย ก็เลยจับกลุ่มกับคนอื่นเพื่อดักปล้นมอนซึ่งคนอื่นแยกส่วน แต่ก็ได้บทเรียนครั้งใหญ่ไปแล้ว”

“เป็นยังงั้นก็ดี”

ชั้นรับ 7 เหรียญเงินมา

เรื่องหินเวทกับวัตถุดิบจากมิโนทอร์ที่จัดการไปนั้น ก็มีเก็บมาอยู่นิดหน่อย แต่ส่วนมากถูกทิ้งเอาไว้

ไว้ขายคราวหน้าก็ได้ล่ะน่า

เอาล่ะ, งั้นก็ออกไปซื้อของกัน, ขณะที่คิดยังงี้และกลับตัว

จู่ๆจากข้างหลัง… ฮารุก็เข้ากอด

เนินเขาสองลูกปะทะกับแผ่นหลัง ทำให้กล้ามเนื้อหลังเกร็งขึ้นมา

“ฮ, ฮารุ?”

“นายท่าน … ถึงจะซื้อแคโร, ก็อย่าโยนฉันทิ้งไปนะคะ”

“ไม่มีทางทิ้งเธอไปหรอกน่า…”

“ไม่สบายใจเลยค่ะ, นายท่านแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ จนรู้สึกว่าอาจจะไม่ต้องการฉันอีกแล้ว”

“ไม่ใช่แบบนั้นซักหน่อย, แม้แต่คราวนี้เอง ที่ช่วยแคโรมาได้ ก็เพราะฮารุ  … อ่ะ …”

พอหันกลับมา, ก็เห็นฮารุที่ตาหมุนหลับลงด้วยหน้าแดงๆ

… เมากลิ่นแอลกอฮอล์ในกิลด์สินะ

นี่จะคออ่อนเกินไปไหม

แบบนี้คงไปซื้อของต่อไม่ได้, อีกไม่นาน ร้านก็จะปิดแล้วด้วย

ไม่มีทางเลือกนอกจากเลื่อนกำหนดการซื้อของเป็นวันพรุ่งนี้

“ช่วยไม่ได้น้า”

ชั้นแบกฮารุขึ้นหลัง แล้วพากลับโรงแรม

แน่นอน ว่าไม่ลืมเปลี่ยนอาชีพเป็นคนเสเพลด้วย




NEKOPOST.NET