NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです

Ch.50 - ความคิดในหัวเล็กๆ


พอมาถึงนอกเขาวงกต, เราก็รีบไปร้านสมุนไพรกันเลย

ได้ยินระหว่างทาง ว่าการถ่ายเลือด ทำได้เฉพาะในเมืองหลวงของประเทศเท่านั้น

ซึ่งจะมีทาสเตรียมไว้ เป็นตัวถูกสูบเลือดมาถ่ายให้โดยตรง … บางครั้ง ถึงขั้นดึงเลือดทาสออกมาจนตายก็มี

เป็นเรื่องน่าเศร้า, แต่ท่าทางจะมีการเลือกเฉพาะแต่ทาสอาชญากรซึ่งก่ออาชญากรรมหนักหน่วง

ก็โลกนี้ไม่มีถุงเลือดนี่นะ

เพราะงั้น, ถ้าจะเพิ่มเลือดในตัว วิธีการที่ดีที่สุด คือดื่มยาสร้างเลือดที่ทำโดยนักสมุนไพร

แล้วก็ มันเป็นยาที่เน่าเสียง่าย นักผจญภัยส่วนมากเลยไม่พกไว้

เราพาเซบาสตันไปถึงสถานที่กิลด์นักสมุนไพร

ดูอาการ … กับชุดของโอเรเกล, ก็มีพวกตำแหน่งสูงๆมาเลย, มารีบจ่ายสมุนไพรเริ่มรักษา

ขณะที่เราเห็นเซบาสตันถูกนำตัวไปหลังห้อง

“เป็นหนี้บุณคุณจริงๆ นี่เป็นของจากผม”

ว่างั้น แล้วก็ได้รับถุงใส่เหรียญเต็มเลยมา

” … ขอรับไว้ล่ะนะ”

เนื่องจากครึ่งนึง เป็นของโจเฟรเอลิซด้วย

“อื้อ, ถ้าไม่รับไว้ ผมสิจะแย่, ฮารุวาทาท ขอให้อยู่ดีแล้วกัน … แล้วก็, ซักวันผมจะแข็งแกร่งขึ้น เมื่อถึงตอนนั้น อยากจะสู้กันอีกที”

“เก่งขึ้นก็ดีหรอก แต่อย่าทำให้คนรอบข้างลำบากล่ะ”

“อื้อ, ผมจะจำไว้”

ก็ไม่รู้ว่าเข้าใจดีแล้วไหม แต่จริงๆก็ไม่ใช่คนเลวร้ายอะไรล่ะนะ

แล้ว, ชั้นก็ถูกขอให้นำแคโรไปส่งที่ร้านค้าทาส

พอออกจากกิลด์นักสมุนไพร, ฮารุ, แคโร,โจเฟร แล้วก็เอลิซ รออยู่

“เซบาสตันคงไม่เป็นไร, เราจะไปที่ร้านค้าทาส แล้วทั้ง 2 คนจะเอาไงล่ะ?”

“เราอยากจะเดินดู … ที่สำคัญคือ, กิน, อยากจะกินอาหารอร่อยๆ” 

“อาหารแห้งมันไม่อร่อยเลยเน้อ” 

ทั้งที่ตอนมีกินยังปิติซะขนาดนั้น, ทีเงี้ยล่ะเลือกมากเชียวนะ

"ยิ่งกว่านั้น, ถ้าเอานี่ขึ้นเงินได้, คงจะอยู่สบายไปอีกซักพักใหญ่ๆ”

“เราจะได้อยู่สบายแล้วเน้อ”

ทั้งสองคนมีเหรียญอยู่ในมือ

Rare Medal เป็นไอเทมเหรียญซึ่งใช้เสริมพลังมอนได้, ซึ่งปกติแล้ว จะไม่ได้มา นอกจากจะจัดการมอนหายาก

ยิ่งกว่านั้น, เหรียญนึงยังขายได้ถึง 30000 เซนส์, มีสองเหรียญ เป็น 60000 เซนส์แบบนี้ จึงเป็นของแพงเลย

อันละ 3 เหรียญทองแบบนี้, ชั้นที่มี 4 เหรียญ ก็เอาออกขายเปลี่ยนเป็นเงินดีกว่าไหมนะ

ขณะที่คิดงั้น

“”อ่ะ””

เซนทอร์ก็งับมือโจเฟรกับเอลิซ

ทั้งสองดึงมือถอยตามสัญชาติญาณ, แล้ว Rare Medal ที่เปรอะน้ำลายก็ …

… เอื้อก

ไหลเข้าสู่ท้องเซนทอร์

“คายออกมา, คายออกม๊า เซนทอร์! นั่นค่าอาหารเราน้า!”

“เราหมดตัวแล้ว ได้โปรดเถอะ”

ทั้งสองคนเขย่าเซนทอร์ แต่มันไม่สนใจและกินแครอทที่ชั้นเตรียมไว้เป็นเหยื่อล่อต่อ

คงโกรธกันสินะ.... 

“เอาเหอะ, คิดๆไป แต่ไหนแต่ไร ก็ต้องขอบคุณเซนทอร์ที่ทำให้ได้ Rare Medal มานี่นะ”

“นั่นสิ ไม่มีเซนทอร์ เราคงมาไม่ถึงเมืองนี้ด้วย”

ทั้งสองคนเหมือนจะยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้นได้, คนบ้าก็คือคนบ้าอ่ะนะ แต่ในเวลาแบบนี้ ก็ต้องขอชม

เอาเถอะ, มันเป็นเหรียญสำหรับเสริมพลังมอนด้วย นี่เลยเป็นวิธีใช้งานที่ถูกต้องแล้ว

“ทั้ง 2 คน, ชั้นได้เงินนี่มาจากโอเรเกล, ครึ่งนึงเป็นส่วนของทั้งคู่นะ”

ชั้นว่า แล้วดูสิ่งที่อยู่ภายในถุงหนัง

เป็นเหรียญทองกับเงินปนกัน โดยไม่มีเหรียญทองแดงเลย

จำนวนพอใช้ได้ … ไม่สิ, ช่วงนี้สำนึกเรื่องค่าเงินของชั้น ชักจะปั่นป่วนแล้วแฮะ

ถ้าเป็นที่ญี่ปุ่น, ขนาดนี้ นับว่ามากเลย

รวมทั้งสิ้น 86000 เซนส์, เลยแบ่งออก 43000 เซนส์

แล้วก็, ไม่รู้ทำไม โจเฟรเอลิซถึงมี item bag แล้ว, เห็นบอกว่าเก็บได้ ซึ่งก็คงงั้นจริงๆล่ะมั้ง

“โอ้ว, เท่านี้ก็กินอาหารอร่อยๆได้แล้ว”

“แล้วก็, เราซื้ออานม้าใส่ให้เซนทอร์ได้แล้ว, จากนั้น ก็ต้องซื้อเกราะให้โจเฟรด้วยเนอะ” 

“นั่นสินะ, ขี่มันตรงๆก็เมื่อยด้วย, ไว้ทีหลัง จะซื้อแส้ให้เอลิซด้วยนะ” 

“ไม่สิ, ถ้าจะซื้อแส้ น่าจะซื้อดาบโจเฟรก่อน, ก็โจเฟรเป็นอัศวินของฉันนี่นา" 

“ไม่หรอก, ถ้าจะซื้อดาบ ต้องซื้อโล่ให้เอลิซก่อน, อัศวินต้องคิดถึงความปลอดภัยของเจ้าหญิงก่อนนี่นะ, ใช่มั้ยจ๊ะ?” 

” … โจเฟร” 

” … เอลิซ” 

“「Slash」!”

「Slash」ชั้นไปจมขวางระหว่างทั้งคู่, พลังเพิ่มขึ้นมาอีกแล้วสิ

เอาเหอะ, ทั้งคู่ชินแล้ว เลยไม่ได้ช็อคไปกับ「Slash」 ของชั้น

“ทั้ง 3 คนจะร่วมด้วยไหม? ฉลองชัยชนะกันเถอะ!”

“ชัยชนะของเรา! เนอะ, โจเฟร, แต่เราชนะใครอ่ะ?”

“ก็แหงล่ะ, ชนะตัวเองไง! ทุกๆวัน, เราเอาชนะตัวเองในวันวาน เพื่อมีชีวิตในวันนี้”

“อย่างงี้ก็ต้องฉลองชัยชนะทุกวันเลยสิน้า”

เออ, แทนที่จะฉลองชัยทุกวัน, พวกแกนี่คงต้องฉลองที่มีความสุขหรรษาบันเทิงได้ทุกวันมากกว่า

ไม่พูดถึงค่าโชค, แต่ค่าความสุขของทั้งคู่ คงเต็มเปี่ยมทะลักหลอดแหงๆ

“ขอปฏิเสธล่ะ, อย่างที่บอก เราจะไปร้านค้าทาสกัน เพราะงั้นก็แยกจากพวกนายตรงนี้นะ”

“งั้นเหรอ! ขอให้มีความสุขนะ! โจว~! ฮารุ! แคโร!”

“มีความสุขน้า! โจว~! ฮารุ! แคโร!”

พวกชีวิตเปี่ยมสุขทั้งสอง อวยพรเราแล้วก็ขี่เซนทอร์ไป

ถึงจะเป็นคำอวยพรที่ถ้อยคำเหมาะสมน้อยกว่าเป็นร้อยเท่า เมื่อเทียบกับเมลล์ตอบกลับไม่จ้างงานซึ่งกองกันเป็นภูเขาอยู่ที่ญี่ปุ่น, แต่ก็สร้างความอุ่นใจให้มากกว่า, คงจะใช้ชีวิตกันแบบนี้ต่อไปแน่ๆ

คนที่มีความสุข ก็จะนำพาความสุขมาแบ่งปันคนรอบข้างด้วย

แต่ว่า, แบบนี้บางทีก็สร้างความน่าโมโหอยู่ แล้วก็ร่าเร่งกันซะจนคนอื่นตามไม่ทัน

มีความสุข … สินะ

“คนเราควรจะอยู่อย่างมีความสุขสินะ”

ชั้นมองแคโร… แล้วก็รู้สึกว่าชั้นต้องทำให้เธอมีความสุข

เพราะงั้น, เลยปัดการตัดสินใจที่จะแยกจากแคโรที่เมืองนี้ออกไปซะ

กำแพงใจที่เปราะบางถูกพังลง และก็ตัดสินใจอย่างแน่วแน่ครั้งใหม่ขึ้นมาได้

ซื้อแคโรเถอะ

แล้ว, ชั้นก็นึกขึ้นมาได้เมื่อเห็นที่นิ้วเธอ

“ลืมคืนแหวนมิตรภาพไปเลย”

” … เราไล่ตามไปไหมคะ?”

ด้วยจมูกฮารุ, ก็สามารถตามไปได้

แต่ชั้นส่ายหัว

“คงได้เจอกันอีกแน่, ไว้คืนตอนนั้นแล้วกัน”

ก็แค่ลางสังหรณ์, แต่ว่า อีกไม่นาน ก็ได้รู้ว่าลางสังหรณ์นั้นไม่ผิดไปเลย

แล้ว, ชั้นก็ถามแคโร

“แคโร, อยากจะเดินทางไปด้วยกันไหม?”

“เอ๋?”

“เราเดินทางแบบสบายๆกันอยู่ ไม่ได้มีเหตุผลอะไรเป็นพิเศษ, ชั้นมี item bag แล้วเธอก็เก็บเลเวลคนเร่ขายได้ด้วย, เพราะงั้น อยากเดินทางไปด้วยกันไหม?”

“แต่, แตโรเป็นทาสนะคะ”

“ถ้าห่วงเรื่องเงินซื้อตัว ชั้นจะทำอะไรซักอย่างเอง, ได้เงินมาจากโอเรเกล แล้วก็มีไอเทมที่ขายได้ด้วย, ยิ่งกว่านั้น มี item bag ก็เลยทำเงินได้มากกว่าเมื่อเทียบกับคนเร่ขายอื่น เลยหาเงินมาได้ง่ายๆ”

” … แต่”

“ไม่ได้เร่งรัดเอาคำตอบในทันทีหรอก, เรายังอยู่ในเมืองนี้ไปอีกหน่อยเพื่อจัดเครื่องสวมใส่ กะจะออกพรุ่งนี้ … แต่ ชั้นตัดสินใจเองแบบนี้ จะดีเหรอ, ฮารุ? มีที่ไหนอยากไปรึเปล่า?”

ชั้นไม่สบายใจขึ้นมาแล้วถามฮารุ แต่เธอส่ายหัวและยิ้ม บอก “ทุกอย่างเป็นไปตามที่นายท่านปรารถนาค่ะ”

งั้น, เราก็จะออกเดินทางวันพรุ่งนี้

“แคโร, ระหว่างนี้, ก็ค่อยๆคิดไปนะ”

“ค่ะ … ขอบคุณมาก”

คงมีความคิดหลายอย่างอยู่ในหัวเล็กๆของแคโร

ชั้นหวังว่าคำตอบที่เธอเลือก จะเป็นไปเพื่อความสุขของตัวเองนะ

ชั้นคิด แล้วเรา 3 คนก็ไปร้านค้าทาส

 

 

 

~Side Story~

 

 

 

ดินแดนซึ่ง 6 เสาหลักเทพธิดาสามารถลงมาได้ … ว่ากันว่ามันเป็นเนินเขาเช่นนั้น

เนินเขาคิวปิรัส キュピラス

มีมหาวิหารศักดิ์สิทธิ์คิวปิรัสตั้งอยู่ ตั้งแต่ 1200 ปี ก่อน

ที่นี่, ผู้กล้า อเลชโอ มัคนัล アレッシオ・マグナール กำลังถูกกักตัวอยู่

กักตัว, เป็นคำที่มักใช้กับคนซึ่งถูกจับกุมตัวไว้เนื่องจากมีพฤติการณ์กบฏต่อโบสถ์…

อาจจะนำไปสู่การประหารเลยก็ได้ หากว่ามีการลงโทษที่รุนแรง

แต่, สำหรับผู้กล้าอเลชโอนั้น เมื่อคำนึงถึงฐานะแล้ว เลยถูกกักตัวไว้

ผลงานกำจัดจอมมาร, กลายเป็นผู้กล้าของแท้เลย

ผู้กล้าซึ่งถูกโบสถ์เลี้ยงดูมาตั้งแต่เกิด, ออกเดินทางเมื่อเติบโตถึงอายุ 14

ออกเดินทางกำจัดจอมมาร, ฟังดูอาจจะใหญ่โต แต่เด็กอายุ 14 ผู้นี้ ก็ได้รับการสนับสนุนเพียงแค่ดาบเงินและ 3000 เซนส์จากโบสถ์

“มีผู้กล้าอื่นด้วย เธอไม่ใช่แค่ผู้กล้าคนเดียว”

บอกว่างั้นแน่, ซึ่งในความเป็นจริง เพื่อนๆ หรือคนอื่นที่ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน ล้วนเป็นผู้กล้าด้วยทั้งสิ้น

ผู้ที่จะเป็นผู้กล้า ก็คือผู้ที่มีชะตาเช่นว่ามาตั้งแต่เกิดแล้ว

เพราะงั้น, จึงไม่มีใครตั้งคำถามถึงสถานการณ์ของตนเอง

เขาเริ่มคิด, ไม่สิ, เริ่มรู้ว่ามันแปลกๆ ก็เมื่อได้พบกับสหาย

นักเวท แฮก ハッグ, วิศวกรเวทไดจิโรว

หากไม่ได้พบกับทั้งสอง, ผู้กล้าอเลชโอเอง ก็คงเป็นแค่  ‘ตัวหมากผู้กล้า’ ตัวนึง

หากไม่สามารถเดินทางได้อย่างอิสระ, ก็คงยังเป็นตัวหมากผู้กล้า ซึ่งไม่อาจออกจากกระดานหมากได้อยู่

ทว่า, เมื่อได้ร่วมเดินทางกับสหาย, ก็ค้นพบความหมายที่แท้จริงของการเป็นผู้กล้า, นี่คือสิ่งที่เขาได้เห็น

เพราะงั้น เขาจึงไม่อาจยอมรับ ‘บทบาท’ ผู้กล้า ที่โบสถ์ปลูกฝังลงมาได้

ไม่ใช่แค่ปลูกฝังการฝึกฝน, แต่ถึงกับไม่อนุญาตให้ออกไปไหนเอง หรือไม่อนุญาตให้ดื่มเหล้าเอลที่อยากลองซักครั้งเมื่อโตเป็นผู้ใหญ่เลยด้วย

จึงคิดจะหนี

แล้ววันนึง, ก็มาถึงจุดเปลี่ยน เมื่อนักเวทแฮกมาเยี่ยม

แม้จะผ่านไปราวสิบปี, หน้าตาก็ไม่ได้เปลี่ยนไปมากนัก

ทว่า, ผมยาวๆที่ภาคภูมิใจของนักเวท กลับร่วงหมด จนหัวล้านแล้ว

จะหัวเราะมันก็ไม่ดี แต่สายตาก็มองไปที่หัวอย่างช่วยไม่ได้

“หยุดมองหัวคนอื่นได้แล้ว อเลโอ アレオ, ที่มาวันนี้ เพราะมีเรื่องอยากบอกแก”

แฮกถอนหายใจที่ถูกมอง แล้วก็บอกอเลชโอ

” … ผนึกจอมมารถูกปลดออกแล้ว, ที่อาณาจักรอลันเดล”

” …… !?”

เข้าใจความหมายแล้ว อเลชโอก็ตกใจ

อีกหลายๆปี, รอไปอีกแค่ซักหน่อย แล้วทุกอย่างก็จะจบลงด้วยดีแท้ๆ, แต่ความเป็นจริงคือ ผนึกกลับถูกปลดออกแล้ว

“ฝีมือเผ่าปีศาจเหรอ?”

“ไม่หรอก, มันไม่ไกลจากถนนหนทางมากนัก… ก็เป็นไปได้ว่าจะมีคนค้นพบเขาวงกตลับโดยบังเอิญ แล้วก็บังเอิญเปิดประตูลับกับเอาลูกแก้วปีศาจไป” 

“เป็นความบังเอิญหลายชั้นจังนะ”

ถึงงั้นก็เหอะ, กับดักที่วางอยู่นั่น เป็นแบบง่ายๆแต่น่าจะได้ผล

ยิ่งกว่านั้น, เขายังบอกแฮกว่ามันสร้างขึ้นโดยเป็นประตูที่จะไม่เปิดไปอีกปีนึง หากว่าผู้รุกรานทำผิดพลาดแม้เพียงนิดเดียว, ดังนั้น ถ้าติดกับดัก อย่างน้อยก็น่าจะมีเวลาตอบสนองเตรียมการรับมือกับเรื่องนี้เป็นปีแท้ๆ

“ถึงงั้นก็เหอะ, ผนึกปีศาจเหรอ, ยุ่งยากจริงแฮะ”

” … ดูท่าทางพอใจออกนะ”

แฮกไม่พลาดการสังเกตเห็นถึงแก้มที่ขยับขึ้นของอเลชโอ

” … พูดถึงผู้กล้า ก็ต้องนึกถึงการกำจัดจอมมารนี่นะ, นี่บอกไดจิโรวรึยัง?”

“ยังเลย, ก็ มาเลคลุลีมันไกลนี่นะ…, มันอยู่ทางตรงข้ามกับอลันเดลด้วย, ถ้างั้น เราน่าจะออกไปดูสถานการณ์โดยตรงเลย”

“นั่นสินะ… เอาสิ, ผมจะบอกท่านสันตะปาปา(อาจารย์)นะ 教皇様 (せんせい)… เราจะได้ออกเดินทางกันเลย”

อเลชโอว่างั้น แล้วก็ละทิ้งงานจิปาถะทั้งหมดที่ได้รับมอบหมายให้ทำอยู่ และออกจากที่

แล้ว, อเลชโอ มัคนัล … อายุ 28 ปี, ก็เริ่มการเดินทางครั้งที่สอง




NEKOPOST.NET