[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです ตอนที่ 5 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです

Ch.5 - ลงทะเบียนกิลด์นักผจญภัยกัน


ถึงจะเข้าใจโลกนี้ในระดับหนึ่งจากหนังสือไดจิโรว, แต่การเข้าใจด้วยตัวเองนั้นจะดีกว่า

ไม่ใช่ว่าไม่เชื่อหนังสือหรอก, เพียงแต่หนังสือไม่ได้กล่าวถึงเรื่องภาษีขาเข้าเมือง หรือคริสตัลบอลตรวจอาชีพ แล้วก็ไม่มีเรื่องสกิลของไร้อาชีพ

ไม่ใช่ครั้งแรกนะ ที่ชั้นอยากดูสถานการณ์ด้วยตัวเอง แต่มันก็เหมือนกับการหางานนั่นล่ะ, ไม่ใช่แค่อ่านประวัติภาพรวมของบริษัทเท่านั้น แต่ชั้นยังขอเดินดูโรงงานหรือสถานที่ทำงานในเวลาส่วนตัวก่อนเข้ารับการสัมภาษณ์ด้วย

ถึงจะสอบข้อเขียนตกก่อนจะมีโอกาสสอบสัมภาษณ์กับบริษัทผลิตรถนั่นก็เหอะ
 
ที่รวบรวมข้อมูลข่าวสารซึ่งนึกขึ้นได้ก่อนเลย คือร้านเหล้า … แต่ชั้นคอไม่ค่อยแข็งด้วยสิ

ถึงแม้จะอายุ 20 ซึ่งดื่มเหล้าได้อย่างถูกกฎหมายแล้ว แต่เด็กสมัยนี้ หลีกห่างจากเหล้า ดังนั้นจึงไม่ได้หมายความว่าพออายุ 20 จะ = นักดื่ม โดยทันที

คงไม่เข้ากับบรรยากาศแบบร้านเหล้า, ดังนั้น เพื่อรวบรวมข้อมูล เลยเอาที่กิลด์นักผจญภัยจะดีสุด
 
ดังนั้น, ไปกิลด์นักผจญภัยเลย

หลังคาสีฟ้า, ป้ายดาบกับโล่, เห็นจุดหมายในทันที

เป็นบังกะโลไม้  ประตูเปิดแง้มอยู่ และมีผู้ชายถึกล่ำเยอะแยะ, ไม่สิ มีคุณพี่สาวอยู่ด้วย

… กังวลจังแฮะ

ก็แบบว่า… 9 ใน 10 เลย ตามสไตล์นิยายสายหลัก จะต้องเกิดปัญหาขึ้นที่กิลด์นักผจญภัยแหงๆ

แต่ … มีคนเยอะนี่ คงไม่มีปัญหาหรอกน่า … อื้มๆ

ไม่ใช่ว่าจะถูกหาเรื่องกันแต่หัววันนี่นา
 
จะปอดแหกไปไหนล่ะ, แค่นี้มันจิ๊บๆ เมื่อเทียบกับเปิดประตูตอนสัมภาษณ์งานนะ

ชั้นยิ้มแบบทำธุรกิจ แล้วเข้ากิลด์นักผจญภัย

“รบกวนด้วยครับ!”

ทักทายอย่างสุภาพและเสียงดังมั่นใจ

แล้วก็สำนึกผิดในทันที 

… เชี่ยเอ้ย! ดันโผล่นิสัยตอนเข้าสัมภาษณ์ออกมาซะอีก
 
ทุกคนหันมาสนใจโดยพร้อมเพรียง, นักผจญภัยส่วนใหญ่หมดความสนใจในไม่ช้า แต่บางคนก็ยังจ้องเขม็งอยู่

แต่ดูท่าจะไม่มีปัญหาเกิดขึ้น เลยโล่งใจขึ้นมาหน่อย

เดินตรงไป, สู่โต๊ะที่ว่าง แล้วทักทาย 

“สวัสดีครับ คุสึโน ..… ไม่สิ, อิจิโนโจวครับ”

จะแนะนำตัวเองเป็นคุสึโนกิ อิจิโนสุเกะ, แต่นี่คือต่างโลก, เมื่อชื่อในสถานะเป็นอิจิโนโจว ก็เอาชื่อตามนั้นล่ะ
 
“ยินดีต้อนรับสู่กิลด์นักผจญภัย มีอะไรให้ช่วยคะ?” 

สาวผมสีเกาลัด มีดวงตาสีอำพัน ทักทาย

แล้วหูเธอ ก็ไม่ได้อยู่ข้างหัว แต่งอกขึ้นจากหัว…
 
… หูจิ้งจอกมาล่ะเหวย!
 
น่าปิติเป็นยิ่งนัก, เอ่อ ก็ไม่ใช่ว่าเป็นพวกคลั่งไคล้หูสัตว์หรอก, เพียงแต่, เออ, ผู้ชายก็ชอบแบบนี้กันทั้งนั้นป่าววะ

แอบส่องจากเคาน์เตอร์, เห็นหางด้วยล่ะ จับใจเลยจริงๆ
 
แต่ถ้าไม่ว่าธุระซักที จะเป็นที่สงสัยเอา, หมดเวลาอาหารตา ได้เวลาเข้าโหมดสัมภาษณ์งาน

“ล่ากระต่ายมาได้ 3 ตัว, ได้ยินว่าขายได้ที่นี่ใช่ไหมครับ?”

“งั้นก็, ช่วยแสดงบัตรนักผจญภัยด้วยค่ะ”

” … บัตรนักผจญภัย?”

“ค่ะ, คนที่เปลี่ยนอาชีพเป็นสายต่อสู้ที่โบสถ์ จะได้รับใบแสดงฐานะว่าเป็นนักผจญภัย, ต้องขออภัยด้วย แต่จะไม่มีการรับซื้อจากผู้ไม่ใช่นักผจญภัย”

… โกหกน่า, แบบนี้ชั้นก็ซื้อขายไอเทมจากกิลด์นักผจญภัยไม่ได้เลย ตราบเท่าที่ยังไร้อาชีพเหรอ? 

“สำหรับอาชีพสายต่อสู้, พอสามัญชนเลเวลถึง 5, จะมีอาชีพนักล่าให้เปลี่ยน ซึ่งเป็นอาชีพแรกสุดที่เข้าข่าย, เป็นอาชีพที่ผู้ใหญ่ซึ่งจ่ายภาษีอย่างเพียงพอทุกคนมีอยู่”

” … เอ่อ, มีวิธีอื่นให้เป็นนักผจญภัยนอกจากเปลี่ยนอาชีพไหมครับ?”

“ไม่มีค่ะ”

“แต่อยากจะใช้สิ่งอำนวยความสะดวกจากกิลด์โดยยังคงอยู่ในอาชีพตอนนี้”

“ขอโทษด้วย, กฎต้องเป็นกฎ”
 
… ว, วิกฤตแล้วไง

ไม่สิ, เป็นโอกาสดีแล้วต่างหาก, ชั้นกะจะเปลี่ยนอาชีพหลังจากอัพเลเวลไร้อาชีพไปถึงระดับนึงแล้วด้วย

คิดๆดูแล้ว, นี่อาจจะเป็นสัญญาณบ่งบอกจากเทพ ว่าถึงเวลาก้าวออกไปข้างหน้า หาอาชีพทำในต่างโลกได้แล้ว ก็เป็นได้
 
“สวัสดี คัตยูซ่าซัง カチューシャ”
 
ขณะที่กำลังคิด, ผู้ชายข้างหลัง ก็ทักทายกับคุณพนักงานสาว

เป็นตาลุงผมยาวดูคึก, อายุราว 45

“สวัสดี มาเทอัสซัง マティアス, เอ่อ ถ้าเป็นไปได้ ช่วยอย่าทำธุรกิจในกิลด์เถอะ”

“เข้าใจแล้ว, อิจิโนโจวซังสินะ?”

รู้ชื่อชั้นได้ยังไงกัน? ไม่สิ, อ่ะ, ก็เสียงชั้นดังซะจนคนรอบๆได้ยินนี่นา

“ได้ยินที่สนทนาแล้ว อยากจะลงทะเบียนกิลด์นักผจญภัยแต่ไม่อยากเปลี่ยนจากอาชีพตอนนี้สินะ, ถ้ายังงั้น ก็มีข้อเสนอดีๆล่ะ”

” … หืออ?”

วิธีดีๆเหรอ? หรือจะมาหลอกต้มกัน?

“เอ่อ มาเทอัสซัง, อย่างที่บอก ช่วยอย่าทำธุรกิจในกิลด์…”

“โทษทีนะ คัตยูซ่าซัง, มาๆ มาทางนี้ จะอธิบายรายละเอียด, ไม่ต้องห่วงไป ฉันเป็นเพื่อนกับคัตยูซ่าซัง สนิทกันด้วย ไม่ใช่คนน่าสงสัยหรอก”
 
เอิ่ม, จังหวะแบบนี้ น่าสงสัยสุดๆ

ยิ่งคนที่บอกว่าตัวเองไม่น่าสงสัยเนี่ย, ต้องสงสัยให้หนัก

แต่ว่า, นี่อาจจะเป็นโชคชะตาด้วยรึเปล่า? แบบเดียวกับที่ชะตาของชั้น ถูกกำหนดให้ยังคงตกงานไร้อาชีพ?
 
หลังออกจากกิลด์, มาเทอัสก็เริ่มอธิบายระหว่างที่เราเดินกัน
 
“ไม่ใช่แค่กิลด์นักผจญภัย, ขนาดกิลด์นักแปรธาตุ, กิลด์ช่างตีเหล็ก, กิลด์ชาวประมง, หรือกิลด์อื่นๆที่มี จะต้องมีอาชีพเฉพาะขึ้นกับกิลด์ด้วย, แต่ยังมีวิธีนึงที่จะใช้ประโยชน์จากกิลด์ได้โดยไม่ต้องเปลี่ยนอาชีพ”

มาเทอัสชูนิ้วขึ้นนิ้วนึง แล้วว่า
 
“ก็คือมีตัวแทน, อย่างเช่น ถ้าอิจิโนโจวซังอยากขายกระต่าย, ก็ขอให้คนที่เป็นนักผจญภัยขายให้แทน”

ก็จริงแฮะ

“ไม่ผิดกฎเหรอ?”

“ไม่เลย, เป็นสิ่งที่กิลด์ยอมรับ, แน่นอน ว่าต้องมีค่าคนกลาง”

“ขึ้นกับค่าคนกลางสินะ, แสดงว่ามาเทอัสจะเป็นคนกลางขายไอเทมให้แทนชั้นเหรอ?”

“ไม่ไม่, ฉันไม่ใช่นักผจญภัยหรอก แต่เป็นคนค้าทาส”
 
ค้าทาส?

คนค้าทาส … ก็คือ, ขายทาสสินะ?
 
อุหวา, จริงดิ? ค้ามนุษย์?

ก็รู้ว่ามีระบบทาสจากหนังสือไดจิโรวซังหรอก, แต่นึกว่าเกิดในที่รกร้างห่างไกลความเจริญซะอีก
 
“อ่ะ, ถึงจะบอกว่าเป็นทาส แต่ประเทศนี้ ทาสก็ไม่ได้ถูกปฏิบัติอย่างแย่นักนะ, เจ้านายต้องหาเสื้อผ้า อาหาร ที่อยู่ให้ทาส แล้วถ้าปฏิบัติต่อทาสแย่มากๆ ประเทศจะลงโทษเจ้าของด้วย”
 
มาเทอัสอธิบายหลังจากเห็นชั้นทำหน้าเบี้ยว

อืมม, แต่ว่านะ

มีทาสเนี่ย ทำให้ภาพลักษณ์ดูแย่แฮะ
 
“องค์กรฉันไม่ใช่แค่ขาย แต่ยังมีบริการให้เช่าด้วย, สำหรับค่าเช่า ก็ขึ้นกับทาส แต่โดยหลัก 1 ชั่วโมงคิด 5 เซนส์, เนื้อกระต่าย 1 ตัว จะขายได้ 10 เซนส์, ปกติ นักผจญภัยจะคิดค่าคนกลาง 30%, ดังนั้นถ้าขายกระต่าย 3 ตัว, 30% ของ 30 เซนส์ ซึ่งก็คือ 9 เซนส์ จะเป็นส่วนของนักผจญภัย ที่เหลือ 21 เซนส์ก็เป็นของท่านอิจิโนโจว, แต่ถ้าเลือกเช่าทาส จะได้เต็ม 30 เซนส์ ถึงจ่ายค่าเช่า 5 เซนส์แล้ว ก็ยังเหลือตั้ง 25 เซนส์, แล้วก็บอกไว้ก่อน พฤติกรรมรุนแรงหรือทางเพศต่อทาสเช่าจะถูกห้ามนะครับ”
 
อ้อ, ถ้าแบบนี้ ก็ไม่แย่อย่างที่คิด

พูดง่ายๆ คือจ้างมาช่วยงานชั่วคราวเท่านั้นเอง
 
“ราคาขายนี่เท่าไหร่เหรอ?”

“ก็ขึ้นกับทาสด้วย, แต่ปกติเผ่าฮิวม์จะราคาประมาณ 10000 ถึง 30000 เซนส์”
 
1 ถึง 3 เหรียญทอง … ประมาณ 1 ถึง 3 ล้านเยนสินะ

ถึงราคาจะไม่ถูก, แต่เป็นมูลค่าของมนุษย์ จะเรียกว่าแพงก็ไม่เชิง
 
“แน่นอน, สำหรับทาสที่มีสกิลพิเศษ ก็อีกราคา, ทาสที่แพงสุดในร้านฉันตอนนี้ เป็นเอลฟ์กึ่งดวาฟเพศหญิง ที่เป็นช่างตีดาบเวท, ราคา 10 ล้านเซนส์, ค่าเช่าก็ชั่วโมงละ 500 เซนส์”

ค่าแรงรายชั่วโมงคือ 5 หมื่นเยน ส่วนค่าตัว 1 พันล้านสินะ

ช่างตีดาบเวทคงเป็นอาชีพขั้นสูงของช่างตีเหล็ก, ซึ่งมีความสามารถในการทำอาวุธ, แล้วก็ทำดาบเวทได้
 
“ยิ่งกว่านั้น, ผู้ครอบครองทาส ก็มีหน้าที่ต้องจ่ายภาษีรายหัว คือ 1000 เซนส์ทุกปี"
 
ปีละ 1 แสนเยนเหรอ … หืมม์, ถ้าโลกนี้ 12 เดือนเป็น 1 ปี, หาเงินได้เดือนละ 1 หมื่นเยน ก็ผ่านแล้วสินะ

แต่ว่าจ่ายครั้งละ 5 เซนส์ จะดีกว่านะ, ไม่ใช่ว่าชั้นต้องใช้กิลด์นักผจญภัยทุกวันด้วยนี่นา
 
ยิ่งกว่านั้น, ยังไม่มีเงินมากพอจะเลี้ยงดูทาสด้วยสิ




NEKOPOST.NET