[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです ตอนที่ 48 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです

Ch.48 - สิทธิที่จะแสวงหาความสุข


ชั้นกลับมาอยู่ข้างรูปปั้นเทพธิดาที่หลังห้องบอสแล้ว

มีความเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นกับสมาชิกซึ่งภาวนาต่อเทพ

Rare medal ปรากฏที่หน้าโจเฟรกับเอลิซ, 10 เหรียญเงินที่หน้าแคโร, แล้วก็ฝอยขัดหม้อที่หน้าโอเรเกล

ชั้นพูดขึ้น,

“ฮารุ, รู้เรื่องเวทชีวิตประจำวันรึเปล่า?”

ชั้นถาม แต่ฮารุไม่ตอบ

คนตอบ เป็นโอเรเกล

“เวทชีวิตประจำวัน เป็นเวทที่จำเป็นในการใช้ชีวิต, ถ้าจำไม่ผิด จะใช้เวท ชะล้าง (clean) 浄化 (クリーン) ได้ในตอนต้น, คงเป็นเวทใช้ทำความสะอาดรอบๆ”

” … งั้นเหรอ … ไม่ได้ช่วยให้หนีง่ายขึ้นเลย … จริงสิ, โจเฟร, ขอยืมแหวนมิตรภาพหน่อยได้ไหม? แล้วก็, อยากได้เครื่องหอมไล่มอนด้วยถ้ามี”

“อ้อ, เอาสิ เพื่อตอบแทนอาหาร”

โจเฟรเอียงลง, เอาแหวนมิตรภาพกับเครื่องหอมที่ปล่อยกลิ่นซึ่งมอนไม่ชอบ ออกมาจากถุงที่ไหล่ และส่งให้

ด้วยสิ่งนี้ …

“ฮารุ… ซักครู่ได้ไหม?”

” ……… !? อ่ะ, ค่ะ, อะไรคะ?”

ฮารุกำลังครุ่นคิดบางอย่างจนตกใจเมื่อชั้นแตะไหล่ แล้วถามว่าต้องการอะไร

“ใส่แหวนมิตรภาพนี่นะ, ชั้นกับแคโรจะออกจากห้องบอสก่อนเพื่อดึงศัตรู แล้วพอผ่านไป 5 นาที ก็นำทุกคนหนีไปชั้น 23 นะ”

“แต่, นายท่าน เป็นตัวล่อมันอันตราย ให้ฉันเป็น…”

“ไม่หรอก, มีชั้นคนเดียวที่ทำได้, ฮารุ เชื่อมั่นในตัวชั้นเถอะ, โจเฟร เอลิซ ช่วยให้เซนทอร์แบกลุงคนนั้นไปนะ, โอเรเกลเป็นชนชั้นสูง ก็คงจะให้รางวัลพวกนายด้วยถ้าคุ้มกันไปถึงข้างนอกได้”

“อ้อ, เข้าใจแล้ว, เราจะขนสินค้าไปจนถึงข้างบน!” 

“เราจะทำงานหนักแม้จะต้องล่มจม” 

โจเฟรเอ้ย สิ่งที่ขนไปไม่ใช่สินค้า แต่เป็นเซบาสตันอ่ะนะ, แล้วก็ ที่เอลิซว่า จะให้ล่มจมก็คงไม่ไหวนะเฟ้ย

“แคโร, ขี่หลังชั้น! เราจะใช้กำลังฝ่าไป!”

” …ค่ะ”

แคโรลังเลและหน้ามืดหม่น แต่ก็พยักหน้าแล้วขึ้นมาขี่หลัง, เอาแขนมาเกาะคอชั้น

เบาจริง … เหมือนมิริเลย

“เอาล่ะ, ไปกัน”

ชั้นข้ามห้องบอส และเตะประตูเปิดออกไป

ที่ซึ่ง… กลายเป็นรังมิโนทอร์

… แต่ …

“「Slash」!”

ชั้นเตะและส่ง Slash ไป

คลื่นดาบอากาศตั้งออกไป, มิโนทอร์ 2 ตัวถูกกำจัด ส่วนอีกตัวบาดเจ็บหนัก

ทางเปิดออกในเวลาเดียวกัน

อย่างที่คิด, เพราะเลเวลขึ้นไปเยอะอยู่, พลังโจมตีเลยเพิ่มอีกแล้ว

“จับให้แน่นล่ะ!”

มิโนทอร์มันยังลังเลที่จะโจมตี, มันรู้ว่าถ้าอัดชั้น จะกระทบไปถึงแคโรด้วย

รู้สึกไม่ดีที่ใช้แคโรเป็นโล่ แต่นี่เป็นโอกาสแล้ว

แบบนี้ ไปไหวแน่

ชั้นเตะมิโนทอร์ที่เหลือขาเดียวซึ่งไปล้มขวางทางที่บันได (ตัวที่โดนฟันไปก่อนเข้าห้องบอส), แล้วก็อัดที่คางตัวอื่น หลีกการถูกมันล้มทับ แล้วก็โยกซ้ายขวา ฝ่าขึ้นไป

มาถึงชั้น 24 ได้อย่างปลอดภัย

ทว่า, แม้แต่ตรงนี้, มิโนทอร์ก็ยังแออัดไปทั้งซ้ายขวา

ถ้าไปทางซ้าย จะถึงบันไดชั้น 23, มิโนทอร์จะน้อยลง ถ้าขึ้นชั้น 23 ไปได้ แต่ก็จะทำให้ชั้น 23 กลายเป็นจุดไม่ปลอดภัยอีก

เพราะงั้น, จึงขยับไปทางขวา

“ก้มหัวไว้!”

ชั้นตะโกนพลางใช้ที่ว่างระหว่างสองเขาของหัวมิโนทอร์เป็นที่เหยียบ โดดก้าวหน้าไป

เราผ่านเพดานไปได้อย่างพอดี, ถ้าแคโรยืดหัวขึ้นอีกนิด หรือชั้นโดดสูงอีกหน่อย แคโรก็คงไม่ปลอดภัยดีเป็นแน่แท้

หลังเตะหัวมิโนทอร์ไป 3 ตัว, ก็มาลงจุดที่ว่างๆได้

มาถึงตรงนี้แล้ว, ที่เหลือก็แค่หนีเท่านั้น

หลังจากหมุนตัวเตะปล่อย Slash ใส่ด้านหลังเพื่อสกัดพวกมันไว้, ชั้นก็วิ่งวนชั้น 24

【อิจิโนโจวเลเวลอัพ】

คงเพราะห่างออกมาจากมิโนทอร์ที่ไล่ตามมาชั่วระยะนึงแล้ว, การต่อสู้จึงจบลงและเลเวลอัพ

【ได้สกิลคนเสเพล: 「เพิ่มความคล่อง (น้อย)」 器用さUP(微)】

อวะ, ลืมเลย ยังใส่คนเสเพลอยู่

ก็ดีที่ได้สกิลดูน่าสะดวกมาหรอก, แต่แปลกใจที่ยังกำจัดมิโนทอร์ได้ในทีเดียว

ดูท่านักดาบฝึกหัดจะอัพไม่ขึ้นแล้วด้วย เลยเปลี่ยนคนเสเพลออกเป็นผู้ใช้ค้อน

“เอ่อ…”

“อะไร?”

“ทิ้งแคโรไว้แล้วหนีไปเถอะค่ะ! หนีไปคนเดียวก็ยากแล้ว ยิ่งมีแคโรเป็นภาระอีก”

“งั้นเหรอ? ก็ดูอยู่นี่? ถ้ามันดันมา, ชั้นก็ฝ่าไปได้”

“มิโนทอร์จนถึงตอนนี้ มันแค่อึ้งอยู่ แต่อีกไม่นาน มันจะมาแย่งแคโรไปด้วยความรุนแรง, ถ้าเป็นแบบนั้น คุณจะหนีจากที่นี่โดยปลอดภัยไม่ได้นะ”

“อิจิโนโจวน่ะ”

ชั้นว่า

“ชื่อชั้นคืออิจิโนโจว จำไว้ด้วยล่ะ”

” …อิจิโนโจวซัง, แคโรจะ..”

“ทำไมถึงอยากตายล่ะ? การตายมันน่ากลัวนะเออ?” 

รับประกันได้เลย ก็ชั้นเคยตายมาแล้วนี่หว่า, ไม่อยากจะตายอีกเลยฟ่ะ ถึงซักวันจะต้องตายก็เหอะ

ขณะที่เราคุยกันอยู่, มิโนทอร์ตัวนึงก็ปรากฏด้านหน้า

มันเกิดใหม่เพื่อชดเชยตัวที่ถูกจัดการไปเมื่อกี้เหรอ?

ถ้าแค่ตัวเดียว, ก็จัดการโดย Slash จากขาได้ แล้วมิโนทอร์ก็ลงไปจมดิน

【อิจิโนโจวเลเวลอัพ】

【ได้สกิลผู้ใช้ค้อน: 「ใส่ค้อน」 槌装備】

【เปิดอาชีพ: ช่างตีเหล็กฝึกหัด】

【ได้สกิลผู้ใช้ค้อน: 「ทุบกบาล」脳天打】

โอ้, มีสิ่งน่าสนใจเยอะเลย แต่แน่นอน ว่าเอาไว้ทีหลัง

ชั้นวิ่งต่อไปโดยรอคำตอบจากแคโร

“พ่อแม่แคโรถูกมอนฆ่าค่ะ”

” … งั้นเหรอ, แต่สำหรับโลกนี้ คงไม่แปลก … หรือว่า”

“ค่ะ, เป็นคืนที่ความสามารถของแคโรแสดงออกมา”

พ่อแม่ตายเพราะสกิลของตัวเองงั้นสิ

มันช่าง… เจ็บปวด

“พ่อแม่แคโรเป็นคนเร่ขาย, ยืมเงินมาจากกิลด์พ่อค้าเพื่อทำธุรกิจ, เมื่อถูกฆ่าและสินค้าเสียหาย แคโรจึงต้องเป็นทาสเพราะชดใช้เงินกู้ไม่ไหว, ถึงจะเป็นบทลงโทษที่สาสมแล้ว, แต่ ทนไม่ไหวแล้วค่ะ ที่ทำให้คนอื่นต้องบาดเจ็บจากพลังของแคโร”

” … เออ, แคโร, ชั้นยังไม่ได้บอกฮารุ แต่พ่อแม่ชั้นก็ตายแล้วเหมือนกันน่ะ จากอุบัติเหตุ, ตอนที่อยู่ม.ปลาย  … อ่า, ไม่สิ, หมายถึงตอนที่ยังไปโรงเรียน แล้วชั้นก็เป็นสาเหตุด้วย”

วันนั้น, วันที่พ่อแม่ตาย เป็นวันเกิดน้องสาวชั้น

พ่อ แม่ และชั้น ตัดสินใจจะเซอร์ไพรส์มิริ

ตอนที่ชั้นพามิริออกไปเล่น, พ่อแม่ชั้นก็ขับรถไปเมืองข้างๆเพื่อซื้อเค้กร้านที่เธอเคยบอกว่าอยากกิน

เมื่อแม่ไปรับเค้ก, พ่อก็จะไปร้านหนังสือข้างๆ เพื่อซื้อหนังสือระบบกลจักรไอน้ำ ที่มิริอยากได้

นี่เป็นแผนที่ชั้นคิดขึ้น

แต่ระหว่างทาง, พ่อแม่ก็ประสบอุบัติเหตุจนเสียชีวิต

วันนั้น, ซึ่งควรจะเป็นวันที่ดีที่สุดของมิริ กลับกลายเป็นวันที่แย่ที่สุด

หลังจากนั้น, ชั้นก็ลาออกจากโรงเรียนม.ปลาย

ชั้นเชื่อว่าตัวเอง ไม่สมควรจะได้รับความสุข, ถ้าหากไม่คิดแผนเซอร์ไพรส์ปาร์ตี้ขึ้นมา พ่อแม่ก็คงไม่ตาย, ชั้นคิดแบบนั้น

แต่, มิริโกรธเมื่อพบว่าชั้นออกจากโรงเรียน, แน่นอน ว่าตัวชั้นไม่ได้เสียดายหรอก แต่มิรินั้นโกรธสุดๆ และว่าเอา

“น้องสาวชั้น สอนว่า ในประเทศของชั้น, กฎหมายที่มีลำดับศักดิ์สูงสุดในบรรดากฎหมายทั้งหลาย คือรัฐธรรมนูญ, และตราบเท่าที่วิธีการไม่ขัดต่อกฎหมาย ทุกคนก็ย่อมมีสิทธิแสวงหาความสุขได้, นี่เป็นคำจากน้องสาวที่ยังเด็กเท่านี้เองนะ?”

ชั้นทำมือความสูงมิริในตอนนั้น, ราวๆเอวชั้น

ยังจำคำที่มิริพูดในตอนนั้นได้เลย

คือมาตรา 13 แห่งรัฐธรรมนูญญี่ปุ่น แบบเป๊ะๆ

'ประชาชนทุกคนย่อมได้รับการเคารพในฐานะปัจเจกบุคคล ซึ่งสิทธิในชีวิต การมีเสรีภาพ และการแสวงหาความสุข ภายในขอบเขตที่ไม่ขัดต่อประโยชน์แห่งสาธารณะ จะได้รับการคำนึงถึงอย่างสูงสุดในการออกกฎหมายและการบริหารกิจการบ้านเมือง' **

ชั้นเริ่มอธิบายแบบนี้

นั่นก็คือ, ตราบเท่าที่ไม่ทำให้คนอื่นเดือดร้อน.... แต่ถ้าพูดถึงความสามารถของแคโรที่จะสร้างวุ่นวายให้คนรอบๆแล้ว ก็ขอปรับโทนลง, เป็นตราบเท่าที่ไม่ใช้ไปกับเรื่องชั่วร้ายแล้วกัน

จนถึงบัดนี้, มาตราในรัฐธรรมนูญที่จำได้ ก็มีแค่มาตรา 13 กับมาตรา 27 วรรคแรกเท่านั้นเอง, ชั้นประทับถึงขนาดนั้นเลยล่ะ

ก็แหม น้องสาวชั้นซึ่งยังเด็กประถมอยู่ ท่องมาตราในรัฐธรรมนูญได้อย่างแม่นยำนะ, ทำเอาหลังจากนั้น ชั้นต้องไปอ่านมาตรานั้นซ้ำๆหลายทีเลย

แล้วก็, สำหรับมาตรา 27 วรรคแรกนั้น ก็ง่ายๆ

ประชาชนทุกคนมีสิทธิและหน้าที่ประกอบอาชีพการงาน

เป็นหน้าที่ซึ่งชั้นไม่สามารถทำให้สำเร็จได้, ชั้นแค่เอาแต่อ้างถึงสิทธิ โดยไม่ได้ปฏิบัติตามหน้าที่, แต่เรื่องนั้น ตอนนี้ไม่สำคัญหรอก

“เพราะงั้น, พี่จึงสามารถมีความสุขได้ ก็ไม่ได้ถูกห้ามแสวงหาความสุขนี่นา, อันนี้ คือสิ่งที่น้องสาวชั้นบอก, พ่อแม่ของแคโรเอง ก็ต้องอยากพูดยังงี้เช่นกัน …  แล้วถ้ายังคิดว่าไม่ได้รับอนุญาตให้มีความสุขล่ะก็...”

ชั้นยิ้มยิงฟันแล้วว่าต่อ

“ชั้นจะบังคับให้เธอมีความสุขเอง, แคโร สวมแหวนนี่ที่นิ้วไหนก็ได้ซะ”

ชั้นส่งแหวนมิตรภาพให้แคโรที่อยู่บนหลัง แล้วให้เธอใส่

“Status open, แคโรล” 

ชั้นยืนยันสเตตัสของแคโร

……………………………………………………

ชื่อ:    แคโรล

เผ่า:    ฮาล์ฟมินิฮิวม์

อาชีพ: ผู้ยั่วยวน   Lv1

HP:    15    

MP:    20

Phy Atk:    4    

Phy Def:    8

Mag Atk:    6    

Mag Def:    5

Speed:    9    

Luck:    10

【เรื่องสวมใส่】
ปลอกคอทาส   ชุดป่าน    รองเท้าหนัง    

【สกิล】
ไม่มี

【สกิลเฉพาะ】
「กลิ่นจันทร์ยั่วยวน」   月の魅惑香

【ฉายา】
「ผู้พิชิตเขาวงกต」

【อาชีพที่เปลี่ยนได้】
สามัญชน Lv3    ผู้ยั่วยวน Lv1        
……………………………………………………

เอาล่ะ, ตั้งปาร์ตี้แล้ว

ทีนี้, ก็ขอให้แคโร..

“แคโร, ดูสเตตัสตัวเองสิ! นี่คือก้าวแรกแห่งความสุขของแคโร!”​

 

 

 

 

** すべて国民は、個人として尊重される。生命、自由及び幸福追求に対する国民の権利については、公共の福祉に反しない限り、立法その他の国政の上で、最大の尊重を必要とする。




NEKOPOST.NET