[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです ตอนที่ 47 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです

Ch.47 - โทเรรูรรูเล็ต


รูปปั้นสาวโลลิทวินเทลหน้าตาง่วงๆ… เป็นรูปปั้นท่านเทพธิดาโทเรรูรซึ่งเหมือนจริงอีกเช่นเคย

ไม่มีออร่าแห่งความสง่าเลยแฮะ

ระหว่างที่พยายามปลุกโจเฟรเอลิซซึ่งนอนอยู่ข้างรูปปั้น...

“นั่นคือสหายของเจ้ารึ?”

“เปล่า, แค่คนรู้จัก”

โอเรเกลถามและชั้นก็ตอบ

ไม่ใช่สหายแล้วก็ไม่ใช่เพื่อนด้วย … อยากจะพูดยังงั้น

ทั้งสองคนไม่ได้สลบ เพียงแค่นอนหลับอุตุอยู่

ชั้นตบแก้มโจเฟร

” … เห้ย, ตื่น! โจเฟร!”

” …เสียงนั่น… เด็กใหม่!? โทษทีนะ, ดูเหมือนเราจะไม่ไหวแล้วล่ะ”

โจเฟรส่งเสียงอ่อนแออย่างไม่เคยได้ยินมาก่อน… เจ้านี่ถึงกับพูดแบบนี้ออกมาเลยเหรอ

“เกิดอะไรขึ้น?”

” … ท้อง”

“ท้อง? ทำไมกัน? บาดเจ็บเหรอ?”

ดูๆแล้ว, ก็ไม่เห็นบาดแผลเลย, หรือว่ากระดูกหัก?

“หิวอ่ะ”

” … เรา, ตั้งแต่วันก่อนจากเมื่อวานที่ออกจากเมือง, ได้แต่กินเห็ดหญ้า”

… ไอ้พวกนี้ หลุดออกมาจากการ์ตูนตลกเรอะ?

ล้มลงตายเอาที่หน้ารูปปั้นเทพธิดามันไม่ขำนะเฟ้ย

เอาเหอะ, อย่างน้อยก็ไม่ได้เล่นมุกซะถึงขนาดว่ากินเห็ดพิษ

” … มีอาหารแห้งอยู่, จะกินไหม?”

ตอนที่อยู่ฟออรันส์, ชั้นซื้อมาเพื่อลองรสชาติของความเป็นนักผจญภัย แต่มันไม่อร่อยเลย

พุดตรงๆนะ, มี item bag อยู่ อาหารแห้งก็เลยไม่จำเป็น

เอาอาหารอย่างขนมปังแข็งๆกับปลาเค็ม รวมทั้งน้ำที่เก็บใน item bag ออกมา

“โอ้ว, จะดีเหรอ? เอลิซ, เธอกินก่อนเถอะ”

“จะดีจริงๆเหรอ? ไม่นะ, โจเฟร กินก่อนสิ”

“กินๆไปด้วยกันเหอะน่า” 

เป็นคู่เพี้ยนเหมือนเคย, จนอยากจะ Slash ใส่เลยฟ่ะ

“อ้อ จริงสิ, เด็กใหม่, มีให้เซนทอร์ด้วยไหม?” 

“เซนทอร์ก็หิวเหมือนกัน”

เซนทอร์? อ้อ, ลาสินะ

… เป็นลาแท้ๆ แต่ตั้งชื่อว่าเซนทอร์รึ?

เหมือนๆกับมิโนทอร์, เซนทอร์เองเป็นสิ่งมีชีวิตตัวเป็นม้า ร่างเป็นคนสินะ?

อย่างน้อยที่สุด, ก็คิดว่าไม่เหมาะกับลาอ่ะนะ

“เอาเป็นผักไปแล้วกัน …”

มองดูเซนทอร์ที่หลับอยู่โดยหันหลังให้ชั้น, ชั้นก็กะจะลุกขึ้น แต่...

“โทษทีนะฮารุ เอานี่ให้เซนทอร์หน่อย”

ชั้นว่าแล้วส่งแครอทจาก item bag ให้

ฮารุดูไม่ได้รังเกียจอะไร เอาแครอทไปที่หน้าเซนทอร์

แล้วเซนทอร์ก็หันแต่หัวหาแครอทโดยที่ไม่ยืนขึ้น และงับแครอท

ตอนที่นั่งรถม้า, ชั้นก็ทำเป็นอดทนอยู่ แต่ถึงอีกฝ่ายจะเป็นลา ก็ยังน่ากลัวอยู่ดีแฮะ

ก็ชั้นเคยถูกม้าฆ่านี่หว่า, เลยไม่อยากจะเข้าใกล้มอนที่เป็นพวกม้านัก

แต่ถึงจะถูกม้าเตะ ชั้นในตอนนี้ก็คงไม่ตายหรอก

แต่, ก็ช่วยได้เลย, ถ้าหากเซนทอร์แบกเซบาสตันไปได้ เราก็ไม่ต้องลดกำลังต่อสู้

อย่างไรก็ตาม, เราได้สัมภาระมาอีก 2 (โจเฟร เอลิซ)

ระหว่างที่ดูฮารุป้อนแครอทอันที่ 3 ให้เซนทอร์, โอเรเกลก็เรียกชั้นจากข้างๆ

“เจ้า, มีชื่อเสียงเรียงนามว่าอันใด”

“อิจิโนโจว”

ชั้นตอบไป, ในใจก็คิดอยู่ว่าควรใช้คำสุภาพกับมันไหม

“งั้นรึ … เป็นเจ้าของฮารุวาทาทสินะ?”

… รู้ตัวจริงๆด้วยแฮะ

“ถ้าเป็นงั้น จะทำไมล่ะ?”

จะฆ่าเหรอ? หรือทำให้ชั้นใช้ชีวิตในฐานะนักผจญภัยอีกไม่ได้?

ทำได้ก็ลองดูเด้, ชั้นคิด แต่...

“แค่คิดว่าเจ้าสมควรเป็นเจ้าของตัวเธอแล้วล่ะ”

โอเรเกลว่าแล้วมองดูฮารุ

” … ไม่ใช่ว่าอยากซื้อตัวฮารุเหรอ?”

“ได้ยินจากเธอสินะ, ใช่แล้ว ตอนที่ผมได้ใจเกินไปในเขาวงกตฟออรันส์ จนเกือบถูกก๊อบลินฆ่า, ฮารุวาทาทก็ช่วยเอาไว้

ดูเหมือนจะเป็นรักแรกพบ, ความงามสง่าของเธอตอนที่เข้าไปช่วย คงทำให้ดูเหมือนอัศวินในฝันของโอเรเกล

โอเรเกลคิดว่าปล่อยเธอเป็นทาสไว้ก็น่าเสียดาย เลยจะไถ่ตัวมาให้รับใช้เป็นอัศวินของตัวเอง

แต่ หลังจากได้ยินเงื่อนไขไถ่ตัวฮารุ ก็ต้องถอย

“ผมพยายามฝึกวิชาดาบและเพิ่มเลเวลเพื่อที่วันนึงจะแข็งแกร่งกว่าฮารุวาทาท จนซื้อตัวเธอออกมาได้… ทว่า, ในที่สุด ก็ไม่เป็นผล… ที่แย่กว่านั้น ได้ยินข่าวลือเรื่องแคโรล จึงมาที่เขาวงกตนี้เพื่อฝึกฝน แต่ว่า ก็ถูกฮารุวาทาทช่วยเอาไว้อีกแล้ว, ผมโจมตีคิงมิโนทอร์เพื่อแสดงให้ฮารุวาทาทเห็นว่าตัวเองแข็งแกร่งขึ้นแล้ว … แต่ท้ายที่สุด ก็เป็นยังงี้”

มาดูดเลเวลโดยพึ่งแคโรกับเซบาสตัน … ก็จริงหรอก, เซบาสตันขึ้นไป 2 เลเวล ส่วนโอเรเกลก็ขึ้นไป 1, แต่มุทะลุกันจริงนะ

แล้วก็ … เจ้าชนชั้นสูงนี่มันสร้างเรื่องวุ่นวายจริงๆ

“ให้ตายสิ, ดึงมอนมาสู่เมือง แล้วทำให้แคโรกับเซบาสตันต้องเจอกับอันตรายอีก, นี่คิดอะไรอยู่กัน? ยิ่งกว่านั้น, ยังกดดันทางกิลด์นักผจญภัย จนไม่มีใครซื้อฮารุได้ แบบนี้มันมากไปรึเปล่า”

“กดดันกิลด์นักผจญภัย? ผมไม่เคยทำเรื่องแบบ … อ้อ, ยังงี้เอง”

โอเรเกลปฏิเสธ แต่ดูเหมือนจะเข้าใจขึ้นมาได้เอง

“ยังไงก็ตาม, ผมไม่ได้กดดันกิลด์นักผจญภัย แล้วก็ไม่ได้ขัดขวางที่ฮารุวาทาทจะรับใช้นายด้วย, ถึงจะรู้สึกเจ็บใจก็เหอะ”

อ้อ, สรุปคือเจ้าอ้วนนี่ ไม่ได้ชั่วร้าย แต่เป็นพวกเซ่อ

จำนวนคนบ้าที่ต้องคุ้มกันกลับไป เพิ่มขึ้นเป็น 3

“จะว่าไป, โจเฟร เอลิซ, อยากถามทั้งสองคน ว่ามาถึงนี่ได้ยังไง?”

“อ้อ, เราพยายามจะช่วยปีศาจ แล้วพื้นก็เอียงเปิดออก”

“เราไหลลงมาตลอดทางจนปวดก้นเลยล่ะ”

“แล้ว, พอเราตื่นขึ้น ก็รู้ตัวว่าหล่นลงมาถึงนี่ แถมประตูก็เปิดจากด้านในไม่ออก เลยนอนอยู่นี่เพราะลำบากอยู่เลยล่ะ”

“ที่ๆเราตกลงมาก็ปิดจนกลับไปไม่ได้”

งงเว้ย, งงตั้งกะช่วงที่พยายามจะช่วยปีศาจแล้วว่ะ

ยังไงก็ตาม, คือตกลงมาถึงนี่สินะ

ใช้ทางนั้นกลับไม่ได้แล้ว …

เอาเหอะ, ก็ไม่ใช่ว่าคาดหวังอะไรมากหรอก, แค่ใช้ทางออกอื่นไม่ได้แล้วก็เท่านั้น

“สำหรับตอนนี้, เราภาวนากับรูปปั้นเทพธิดาโทเรรูรก่อนหนีออกไปเถอะ, ทั้งสองคนเรียบร้อยแล้วสินะ?”

“เอ๋? เห?”

“ก็บอกว่า, ภาวนากับรูปปั้นเทพธิดาที่จุดลึกสุดของเขาวงกตแล้วสินะ?”

โจเฟรกับเอลิซมือหยุดไปครู่นึง

“เอ๋? นี่คือจุดลึกสุดของเขาวงกตเหรอ!?”

“จุดลึกสุดของเขาวงกตใหม่ถูกค้นพบแล้ว?”

“ใช่ที่ไหนเล่า นี่เขาวงกตเมืองเบราสรานะ” 

พอได้ยินยังงี้ ก็สิ้นหวังกันขึ้นมา, เอลิซอุบว่า “โกหกกันสิน้าา”

นี่เข้าใจผิดไปได้ไงกัน ว่าเป็นเขาวงกตที่ยังไม่ถูกค้นพบน่ะ?

ยังไงก็ตาม, ชั้นใจเย็นลง แล้วหันไปภาวนาต่อรูปปั้นเทพธิดา

ทันใดนั้น, ก็เหมือนกับตอนท่านโคโชมาเล คือ สติชั้นเลือนลางลง…

 

 

พอรู้ตัวอีกที, ก็เป็นพื้นที่เปิดสีขาว

แล้วก็, โทเรรูรไม่อยู่

“เฮ้, ท่านโทเรรูร! นอนอยู่เหรอ? ออกมาเหอะคร้าบบบบ!”

ชั้นเรียก

แล้วรูเล็ต 6 อันก็โผล่ขึ้นมา

มีเขียนชื่อไว้ที่กลางรูเล็ตแต่ละอันด้วย

อิจิโนโจว, ฮารุวาทาท, โจเฟร, เอลิซ, โอเรเกล, แล้วก็แคโรล

กับ, มีกระดานแผ่นนึงอยู่

【ยุ่งอยู่ ทำไปแทนเลยนะ】

… เห้ยยย!

จะขี้เกียจไปไหนว้า ยัยเทพธิดานี่

อยากจะถามเรื่องมิริด้วย… แต่ คงต้องไปถามเมื่อเจอท่านโคโชมาเลงั้นสิ

แต่ว่า, เป็นความรับผิดชอบอันใหญ่หลวงเลยนะ ที่จะให้หมุนรูเล็ต

งั้นเริ่มจากโอเรเกลก่อนละกัน, รายนี้ จะออกผลยังไงก็ไม่สำคัญไง

ชั้นหยิบบอลแล้วโยนลงรูเล็ต

มันหมุน หมุน … แล้วตก … ลงช่องเขียว …ฝอยขัดหม้อจ้า

… โทษทีเน้อ, โอเรเกล

อ่ะ, จริงสิ, ต้องเพิ่มค่าโชคด้วย

ชั้นเปลี่ยนนักดาบฝึกหัดไปเป็นคนเสเพล และลองอีกครั้ง

ต่อไป โจเฟรกับเอลิซ

หลักฐานแสดงถึงความสัมพันธ์อันดีมีอยู่ที่นี่เช่นกัน, รูเล็ตของทั้งสอง วางแนบชิดติดกันเลย

ชั้นโยนบอลใส่สองอันพร้อมกัน

มันหมุน หมุน, ไปลงที่ช่องแดง … ยิ่งกว่านั้น, ยังเป็นช่องที่ตัวอักษรเปล่งแสง

【Rare Medal】

อ้อ, rare medal, ที่ชั้นเองก็มีอยู่ 4 อัน

ไม่ใช่สกิล แต่ก็อาจเรียกว่าถูกหวยได้

ต่อไป แคโร

บอลของเธอเอง ก็ไปตกที่ช่องแดง, ได้ 【1000 เซนส์】

แสนเยนสินะ … คิดๆตามปกติ ก็นับว่าถูกรางวัลเช่นกัน

แต่ว่า, การที่ไม่ตกช่องดำ 4 ครั้งติดกัน, นี่โชคชั้นแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ?

ต่อไป, ฮารุ … แต่ก่อนหน้านั้น โยนของชั้นก่อนดีกว่า

ชั้นใส่แรงแล้วโยนบอลลงรูเล็ต, พลางคิดว่าถ้าเป็นมือโปร คงล็อคให้ไปตกช่องที่ต้องการได้

ภาวนาเมื่อโยนบอล …

แล้วมันก็ไปตกช่องดำอย่างสวยงาม

ดีมาก, ชนะในรอบที่ 5!

ชื่อสกิลคือ … เอ๋?

【ฉายา: 「ผู้พิชิตเขาวงกต」อัพเป็น「ผู้พิชิตเขาวงกต II」】

【ได้รางวัลสกิล: เวทชีวิตประจำวัน】 生活魔法

จากข้อความระบบ, บอลมันไปตกที่ช่องเวทชีวิตประจำวัน

ฟังดูไม่ค่อยจะมีประโยชน์เลยแฮะ, ไม่สิ เรียกว่าชีวิตประจำวัน ก็คงเป็นเวทที่มีประโยชน์ในเรื่องพื้นๆ แต่คงใช้ช่วยหนีจากที่นี่ไม่ได้

สุดท้าย, ก็โยนบอลของฮารุ

บอลฮารุเองก็ไปตกที่ช่องดำ

จับเคล็ดการโยนได้ซักที, น่าเสียดายที่เป็นลูกสุดท้ายแล้ว

ขณะที่จะเข้าไปใกล้ๆรูเล็ตเพื่อดูช่องสกิล, สติก็เลือนลางอีกครั้ง

ดูท่าจะหมดเวลาแล้ว … สงสัยหรอกว่าสกิลฮารุคืออะไร, ถ้ามันมีประโยชน์ช่วยให้หนีออกจากที่นี่ได้ก็คงดี

คิดยังงี้ แล้วสติก็วูบไปในความมืด




NEKOPOST.NET