[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです ตอนที่ 43 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです

Ch.43 - เขาวงกตไร้มอน


ฮารุกับชั้นปีนกำแพงโดยใช้บันไดเชือกที่หย่อนลงมาจากจุดไม่ติดใย แล้วโดดกลับเข้าเมืองอีกที

จากนั้นก็วิ่งไปถึงเขาวงกต

“ฮารุ, เป็นไงมั่ง?”

“อย่างที่นายท่านคาด, กลิ่นแคโรซังไปถึงในเขาวงกต, แล้วก็ ไม่มีกลิ่นขากลับมา จึงเป็นไปได้ว่ายังอยู่ข้างใน!”

“คุ, ทำไมกัน? รู้ว่าจะเป็นแบบนี้ถ้าเข้าเขาวงกตแท้ๆ”

เธอปล่อยฟีโรโมนที่ดึงดูดมอนออกมาเวลากลางคืน หรือเมื่อก้าวไปยังสถานที่แสงส่องไม่ถึง

ภายในเขาวงกตเองก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น

แต่ว่า, เข้าไปในเขาวงกตได้ยังไงกัน?

สภาพของแคโร น่าจะเป็นที่รู้กันในเมือง, จึงไม่น่าจะมีทหารยามเฝ้าเขาวงกตปล่อยให้ผ่านไปได้

“เฮ้ … นาย, เฝ้าอยู่นี่นานแค่ไหนแล้ว?”

“แกเป็นใคร?”

“แคโรลผ่านมาทางนี้รึเปล่า?”

“เด็กนั่นไม่อยู่ในวงกต”

มันทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น

แต่การที่ได้ยินชื่อแคโรลแล้วรู้ทันทีว่าชั้นหมายถึงเด็ก (จริงๆก็อายุ 16 แล้วอ่ะนะ) นี่ล่ะที่น่าสงสัย

ยิ่งกว่านั้น, ชั้นถามว่า “ผ่านมาทางนี้รึเปล่า?”, แต่กลับตอบว่า “ไม่ได้อยู่ในเขาวงกต” ก็ยิ่งน่าเคลือบแคลง

ถ้าคิดถึงความสามารถเฉพาะของแคโร ก็ประเมินว่าไม่น่าจะเข้าเขาวงกตได้, ดังนั้นคนปกติ จึงควรเข้าใจเป็น ชั้นถามว่าเธอเดินผ่านแถวนี้ไหมต่างหาก

น่าสงสัยสุดๆ, ไอ้หมอนี่มันรู้ว่าแคโรเป็นผู้ยั่วยวน ซึ่งจะสร้างความวุ่นวายได้ แต่ก็ยังปล่อยให้ผ่านเข้าเขาวงกตไปอีก

ทำไมกัน?

“คงเพราะอยู่ด้วยกันกับท่านโอเรเกลค่ะ”

” ……. !?”

พอฮารุว่า, ยามชายก็หน้าซีดเลย, แบบนี้ชัดเจนแล้วสินะ

เป็นคนที่เข้าใจง่ายพอๆกับหางฮารุเลยแฮะ

“อื้อ, ใช่แล้ว เป็นคำสั่งจากท่านชนชั้นสูง, ไม่อยากจะนึกเลยว่าถ้าปฏิเสธแล้วจะเป็นยังไง, ท่านชนชั้นสูงบอกว่าจะลงเขาวงกตไปลึกๆ เลยไม่มีปัญหา แต่พอได้ยินว่าฝูง wool worm โจมตีทางตะวันออกก็นึกว่าแย่ซะแล้วสิ, ท่านลงเขาวงกตไปกับพ่อบ้านเซบาสตันและแคโรลเมื่อชั่วโมงก่อน”

” …งั้นเหรอ”

เป็นช่วงที่ชั้นแลกชิพเพิ่มค่าประสบการณ์อัพเลเวลสามัญชนเสร็จและกินอาหารอยู่, คงจะเตรียมการเข้าเขาวงกตกันไว้ก่อนสินะ

ถ้ายังงั้น, คงลงไปลึกน่าดู … ไม่สิ, ไปกับแคโรที่ดึงดูดมอน เลยน่าจะตามไปทันง่ายๆ

“ฮารุ, โอเรเกลอยู่ข้างใน เธออยู่นี่ดีกว่า …”

“ไม่ค่ะ, นายท่าน ไม่มีฉันจะตามกลิ่นแคโรซังไม่ได้นะ”

“ไม่ต้องตามกลิ่นก็ได้, ลงไปซัก 3 ชั้นก็คงเจอกับพวกมัน, แล้วถ้าใช้เวทสร้างลมพัดหวนที่ทางเข้าเขาวงกตตอนเอาแคโรออกมา, ฟีโรโมนคงไม่ออกมาสินะ?”

” … เขาวงกตนี่มีหลายบันไดนำลงไปชั้นล่าง อาจจะสวนกันได้นะ”

ทหารยามเฝ้าเขาวงกตบอก

เพราะเขาวงกตมือใหม่ในฟออรันส์เป็นแบบมีบันไดเดียว ชั้นเลยเข้าใจว่าที่นี่ก็เป็นแบบนั้น

“นายท่าน, ฉันไม่เป็นไรหรอกค่ะ รีบไปกัน”

” … ก็ได้, ไปด้วยกันจนถึงใกล้แคโร แล้วที่เหลือชั้นก็พอดูตำแหน่งแคโรจากการเคลื่อนไหวของมอนได้ … เอาแบบนี้นะ”

“ค่ะ, นายท่าน”

แล้ว, เราก็เข้าเขาวงกต

ภายในเขาวงกต, กำแพงเป็นสีดิน และเพดานก็ออกแสงจางๆ … เขาวงกตในฟออรันส์เองก็คล้ายกัน แต่ที่นี่จำนวนทางแยกเยอะกว่าเขาวงกตมือใหม่ เลยดูท่าจะหลงได้ง่ายหากไม่มีฮารุอยู่

แต่ว่า, ฮารุเดินหน้าโดยไม่ลังเลเลย … ไม่ใช่เส้นทางที่สั้นสุดหรอก แต่เป็นเส้นทางที่แคโรเลือกเดิน

โดยที่ยังไม่ถึงห้านาที, เราก็เจอบันไดลงชั้นสองแล้ว

เป็นเขาวงกต 25 ชั้น, ดังนั้น ถ้าแบบนี้, อย่างมากอีก 2 ชั่วโมงก็ตามทัน

มีอีกเหตุผลที่ทำให้ไปได้ไวขนาดนี้

“ไม่มีมอนเลยเนอะ”

” … คงเป็นสกิลแคโรซัง ดึงมอนรอบๆ แล้วเซบาสตันซังก็จัดการหมด”

“โอเรเกลมีเป้าหมายอัพเลเวลเหรอ… อาชีพชนชั้นสูงเนี่ย เป็นแบบไหนกันนะ”

“ได้ยินว่าเป็นอาชีพซึ่งเปลี่ยนเป็นอาชีพคุณภาพสูงอย่างอัศวินศักดิ์สิทธิ์ 聖騎士 กับ จอมคาถา 聖魔導士 ได้ล่ะค่ะ, แต่เงื่อนไขคือต้องเป็นชนชั้นสูง และเป็นอัศวิน 騎士 Lv50 ด้วยถึงจะเป็นอัศวินศักดิ์สิทธิ์ได้ ส่วนจอมคาถา ก็ต้องผู้ใช้คาถา 魔導士 Lv50 ถึงจะเป็นได้”

เป็นเงื่อนไขที่โหดจริง, ยิ่งกว่านั้น ดูท่าชนชั้นสูงจะสามารถเปลี่ยนเป็นนักดาบฝึกหัดหรือนักเวทฝึกหัดได้ทันทีเมื่อเกิดมาอีกต่างหาก

เป็นอภิสิทธิ์ที่เปลี่ยนอาชีพได้โดยไม่ต้องอัพเลเวลความเป็นสามัญชน

แต่ว่า, ในใจชั้น, อาชีพที่สูงขึ้นไปของชนชั้นสูงนั้น...

“แล้วเปลี่ยนต่อไปเป็นเชื้อพระวงศ์ได้ไหม?”

ก็คิดไป, ชนชั้นสูงน่าจะเขยิบเชื้อสายเข้าใกล้ความเป็นเชื้อพระวงศ์ได้นี่นะ

อารมณ์แบบว่า, ชนชั้นสูงก็มีลำดับศักดิ์ ตั้งแต่บารอน, ไวเคานต์, เอิร์ล, มาร์ควิส และ ดยุค ** ซึ่งไต่บรรดาศักดิ์ขึ้นไป ก็เป็นเชื้อพระวงศ์ จนเป็นราชา

สำหรับโอเรเกลที่เป็นลูกบารอนนั้น, ก็เป็น 【ชนชั้นสูง】, ดังนั้นความต่างระหว่างยศศักดิ์ชั้นบารอนกับไวเคานต์ อาจจะไม่เกี่ยวกับระบบอาชีพรึเปล่าหว่า, ชั้นพึมพำ แล้วฮารุก็หน้าบึ้ง

“นายท่านคะ, นอกจากผู้ที่เทพธิดาเลือกแล้ว, เชื้อพระวงศ์จะเกิดในราชวงศ์เท่านั้น แล้วชนชั้นสูงก็เปลี่ยนเป็นเชื้อพระวงศ์ไม่ได้ด้วย, ถ้าคนอื่นข้างนอกได้ยินแบบนี้ จะโดนจับลงโทษฐานหมิ่นเบื้องสูงนะคะ”

” … งั้นเหรอ”

น่ากลัวแฮะ… แค่คุยเรื่องนี้ ก็จะโดนเหมาว่าหมิ่นเจ้าแล้ว

เป็นสังคมที่ชนชั้นสูงเกิดจากอำมาตย์ทั้งหลาย และช่องว่างของสถานะทางสังคมกับความรวยจน ก็ไม่อาจก้าวข้ามไปได้

ยิ่งกว่านั้น, อาชีพเกี่ยวกับกฎหมายและการปกครอง อย่าง ผู้พิพากษาศาลสูง 上級裁判官 หรือ นักการเมืองสภาสูง 上級政務官 ก็เข้าถึงได้จากทางชนชั้นสูงเท่านั้น

เห็นได้เลยว่าเป็นโลกที่ชนชั้นสูงเหนือกว่า

… แต่, มันแปลกๆแฮะ

ถ้าสิ่งที่ตั้งระบบแบบนี้ขึ้นมาเป็นพวกชนชั้นสูง ก็คงไม่แปลกที่จะเอื้อประโยชน์พวกตัวเอง, แต่สิ่งที่สร้างระบบอาชีพขึ้น ไม่ใช่มนุษย์ แต่เป็นสิ่งสูงกว่านั้น … คงจะเป็นเทพธิดาล่ะมั้ง?

แล้วทำไมผู้สร้างถึงหนุนหลังชนชั้นสูงขนาดนี้ล่ะ

พูดตามตรงนะ, ลองดูแบบโอเรเกลสิ, ทำเป็นอวดเบ่งใหญ่โต แต่ดูไม่เห็นจะมีอะไรพิเศษอะไรเลย

ไม่รู้สึกว่ามีคุณลักษณะเด่นหรือความแข็งแกร่งแต่อย่างใด

ก็ถ้ามีพลัง, ก็คงจะท้าสู้ฮารุและชนะจนซื้อตัวไปแล้ว

… เอ๋?

เกิดคำถามตามมาขึ้นในใจชั้น

“คิดๆดู, โอเรเกลอยากซื้อฮารุใช่ไหม?”

” … ค่ะ, ใช่แล้ว”

“งั้น, ทำไมโอเรเกลไม่ตั้งตัวแทนล่ะ? หาตัวแทนมาสู้กับฮารุ แล้วพอชนะ ก็ให้ตัวแทนโอนสิทธิความเป็นเจ้าของมา จนได้เป็นเจ้านายฮารุก็ได้นี่นา? เป็นชนชั้นสูงน่าจะทำแบบนั้นได้นะ”

ฮารุเองนั้นเก่ง แต่ก็ใช่ว่าจะมีพลังเหนือมนุษย์

ชนชั้นสูงที่มีอำนาจมาก ก็น่าจะทำได้อยู่

เอาเหอะ, อาจเป็นว่าบารอนมีอำนาจน้อยกว่าที่ชั้นคิด, ยศบารอนมันเป็นยศศักดิ์ขั้นต่ำสุดนี่นะ

” … นั่นก็… ขออภัยด้วย, ไม่เคยคิดถึงเลยค่ะ”

“งั้นเหรอ … บางที … โอเรเกลเองก็นึกไม่ถึงสินะ”

แต่, แม้โอเรเกลจะนึกไม่ถึง, ชั้นรู้สึกว่าเซบาสตันที่เป็นคนติดตาม ก็น่าจะนึกเรื่องนี้ได้

หรือว่าจริงๆแล้ว ไม่ได้สนใจฮารุมากถึงขนาดนั้นกัน

ถ้าเป็นแบบนั้น, ป่านนี้อาจจะลืมหน้าตาฮารุไปแล้วรึเปล่า? อาจจะแค่อยากได้ฮารุแบบชั่ววูบ และตอนนี้ก็ลืมๆไปหมดแล้ว แต่คนรอบข้างยังเลียซะมั่วซั่วหวังจะเอาใจ?

“แบบนี้ก็คงไม่ต้องเป็นห่วงมาก … แต่ ฮารุ, กลิ่นยังไปต่อเหรอ?”

เราลงชั้น 10 ไปถึงชั้น 11 แล้ว

แต่ยังไม่เจอมอนซักตัว

“ค่ะ, ยังไปอีก … ถ้าไม่ไปถึงชั้น 24 ก็ไม่เป็นไรกันหรอก”

“ชั้น 24 มีอะไรเหรอ?”

“จากที่ได้ยินมา, ชั้น 24 เป็นมิโนทอร์ค่ะ, พื้นที่มันกว้างขึ้น แต่ช่วงระยะห่างเวลาที่มอนโผล่มาจะสั้น แล้วมันยังมี HP มาก จึงใช้เวลาสู้เยอะ ถึงจะเป็นคนที่สามารถจัดการได้ก็ตาม”

“งี้นี่เอง, ถ้าโผล่มา 1 หรือ 2 ตัวก็ยังดี แต่มากันทั้งชั้นคงลำบากน่าดู”

“ค่ะ, รีบไปกันเถอะ!”

… สำหรับชั้น, โอเรเกลจะอยู่หรือตายก็ไม่สำคัญ

แต่ว่า, การให้แคโรต้องเสียใจจากความตายของคนอื่นนั้น เป็นสิ่งที่ไม่ถูกต้อง

นึกถึงสายตาที่อยากตายของเธอ, จึงรีบก้าวเข้า

 

 

**  ลำดับศักดิ์ขุนนาง จากต่ำไปสูง

บารอน (男爵 - Baron)

ไวเคานต์ (子爵 - Viscount) 

เอิร์ล (伯爵 - Earl) 

มาร์ควิส (侯爵 - Marquis) 

ดยุค (公爵 - Duke) - ในยศระดับนี้ มักจะตั้งเชื้อพระวงศ์ใกล้ชิดกินตำแหน่งแล้ว 

 

 

 

~อีกฟาก~

 

 

” … หวัดดีเอลิซ เป็นเช้าที่ดีเนอะ”

” … หวัดดีโจเฟร เป็นเช้าที่ดีนะ”

ตอนนี้เป็นเวลากลางวัน, จะเรียกว่าเช้าก็ไม่ถูกนักหรอก แต่เอาเป็นว่าทั้งสองคนตื่นแล้ว

“นอนได้ดีเลยนะ”

“ได้พักผ่อนดีเลย… พอกินเห็ดนั่นเข้าไป ก็ง่วงทันทีล่ะ”

ทั้ง 2 คน, ภายในเขาวงกต(?)ที่ยังไม่ถูกสำรวจ, เจอกับเห็ด 2 ต้นที่งอกอยู่ เลยกินซะ ควบคู่ไปกับการกินหญ้าด้วยกันกะเซนทอร์ 

ทั้ง 2 ไม่รู้หรอกว่าเห็ดนั่นคือเห็ดพิษร้ายแรง แต่ทั้ง 2 เองก็ไม่รู้อีกเช่นกันว่าหญ้าที่กิน เป็นหญ้าแก้พิษ

ด้วยเหตุนี้, จึงรอดมาได้อย่างปาฏิหารย์ และอิ่มท้องไปกับสารอาหารที่ได้รับ

อย่างไรก็ตาม, การแก้พิษไม่อาจสกัดกั้นผลในส่วนที่ทำให้หลับของเห็ดพิษร้ายได้, ทำให้ทั้งสองคนหลับไป

และตอนนี้, ก็ไม่เหลือหญ้าแก้พิษแล้ว, เซนทอร์กินไปหมดแล้ว

“นี่ เอลิซ, สงสัยมาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว, … มีอะไรเขียนอยู่ด้านหลังดาบด้วยล่ะ”

“อ่ะ, จริงด้วย เป็นตัวอักษรสีขาว”

【ดาบนี้สำหรับผนึกสิ่งชั่วร้าย, ห้ามจับต้อง และจงอย่าดึงออกเป็นอันขาด】

เขียนว่างั้นแน่

โลกนี้ อัตราการอ่านเขียนได้ก็ไม่สูงนักหรอก, แต่ทั้งสองคนเหมือนจะอ่านได้ แล้วก็กำลังคิดอยู่

“ ‘สิ่งชั่วร้าย’ หมายความว่าไงอ่า?”

"อือ, ปีศาจรึเปล่า?”

“ปีศาจที่ถูกผนึกเหรอ … ผนึกคือกักขังไว้สินะ?”

“มีปีศาจในดาบเหรอ?”

“ดูท่าจะคับแคบเนอะ, เมื่อก่อน ผมเคยโดนกักตัวไว้ในห้องเก็บของ ไม่อยากจะโดนแบบนั้นอีกแล้วล่ะ”

“น่าสงสารปีศาจจังเลยเนอะ”

… ทั้งสองคนพยักหน้ากัน

ความคิดที่อยู่ในใจ, คือช่วยเหลือปีศาจที่น่าสงสารออกมา

“งั้นก็, ผมจะดึงนะ …”

“ระวังล่ะ โจเฟร”

“ไว้ใจได้เลย! ถึงปีศาจออกมา ผมก็ทักทายเป็น!”

“อ่ะ, กระโปรงเปื้อนหน่อยๆล่ะ นี่คงไม่ทำให้ปีศาจไม่พอใจสินะ?”

“อย่าห่วงเลย, เอลิซสวยอยู่แล้ว ไม่ว่าจะใส่อะไร”

“โจเฟรก็หล่อไม่ว่าจะใส่อะไรเหมือนกัน”

ทั้ง 2 จู๋จี๋กันเช่นเคย แต่ก็จะช่วยปีศาจน่าสงสารที่อยู่ตรงหน้า

ฝุ่นเกาะดาบ แต่โจเฟรก็จับและพยายามดึงขึ้น

แต่, ฝุ่นกระจายทันทีที่จับ ทำให้จมูกระคายเคือง

“ฮ … ฮ … ฮัดชิ้ว!”

ในเวลาเดียวกับที่จาม, ดาบก็ถูกกดดันใส่ทางแท่น

แล้วก็เกิดเรื่อง

กำแพงที่มีตัวอักษรได้แตกออก และปรากฏห้องเล็กๆที่ด้านหลัง

“อะไรน่ะ?”

โจเฟรปล่อยดาบและไปทางที่กำแพงเปิดออก, เห็นของ 2 อย่างวางอยู่

อันนึงคือ item bag

“โจเฟร, item bag ล่ะ”

“จริงดิ! เป็นของยอดแรร์เลยนี่! ยิ่งกว่านั้น, ยังไม่เคยมีใครใช้อีก, ดูสิ, เอาลูกปัดเข้าไปได้ด้วย”

“เอ๋? ไอเทมของฉันเอาเข้าไม่ได้อ่ะ”

โจเฟรดีใจยิ่งนัก เมื่อลูกแก้วที่วางอยู่ข้างๆ item bag สามารถเอาเข้าถุงไปได้, ส่วนเอลิซดูผิดหวังที่แส้ของเธอถูก item bag ปฏิเสธไม่ให้ใส่ลงไป

ทั้งสองไม่ได้มีความคิดแม้แต่เศษเสี้ยวเลยว่า item bag ที่ยังไม่มีใครใช้งาน สามารถเอาไปขายได้ราคาสูง

“เอลิซ, มันไม่สำคัญหรอก ของๆผมก็คือของๆเธอ, เราใช้ด้วยกันก็ได้”

“นั่นสินะ โจเฟร จริงด้วย”

แล้ว, ทั้งสองคนก็ “ช่างเรื่องนั้นก่อน” และหันมาสนใจดาบ

ต้องช่วยเหลือปีศาจที่น่าสงสาร

คิดแบบนี้, โจเฟรจึงจับดาบอีกครั้ง

“อาวล่ะน้า, เอลิซ!”

“อื้อ, โจเฟร!”

พอโจเฟรดึงดาบออก … พื้นก็หายไป

“”เอ๋?””

ในพริบตาต่อมา, โจเฟร, เอลิซ แล้วก็เซนทอร์, 2 คนกับอีกหนึ่งลา ก็ตกลงสู่เหวลึก

โจเฟรเลือกตัวเลือกที่ถูก แต่เป็นการตัดสินใจที่ผิด

10 วินาทีต่อมา, ก็เหลือแต่แท่นฐานและดาบ อยู่ในเขาวงกต

ทว่า, บทบาทของเขาวงกตนี้ได้จบลงแล้ว, ผนึกที่กักความชั่วร้ายไว้ ได้ถูกแก้ออก




NEKOPOST.NET