[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです ตอนที่ 4 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです

Ch.4 - ถึงเมือง


เดินไปตามรอยทางสัตว์ จนถึงร่องป่าที่มีการถางทำทาง, แต่ก็ใช้เวลาไม่มาก

ดูจากตอไม้ คงมีคนตัดไม้อยู่แถวนี้

เดินไปอีกนิด, ก็เห็นสิ่งที่เหมือนกับกระท่อมเล็กๆ ท่าท่างจะใช้เป็นที่พักตัดไม้

มีไม้จำนวนมากเก็บที่โรงข้างหลัง

ไปต่อ, ก็ได้ยินเสียงฟันไม้จากในป่า

ท่าทางมีคนอยู่แถวนี้

จากที่หนังสือว่า, ชั้นสามารถพูดจารับฟังกับคนได้ตามปกติ, แล้วถ้าจำไม่ผิด กิลด์นักผจญภัยจะรับซื้อกระต่ายที่ล่ามาด้วย

ถึง item bag จะดูเป็นของมีค่าก็เถอะ, แต่มันมีพันธเวทอยู่ ทำให้ผู้แรกที่ใช้เท่านั้น ถึงจะใช้มันได้

มีแต่นักเวทซึ่งมีความสามารถยกเลิกพันธเวทเท่านั้น จึงจะทำให้คนอื่นใช้มันได้

ตอนไดจิโรวซังเตรียมของในถุงชั้นนี่, ก็ใส่ยากับเงินลง item bag แล้วจึงค่อยยกเลิกพันธกับเอาความเป็นเจ้าของออก

แล้วก็, มีอีกวิธีที่จะทำให้ความเป็นเจ้าของถูกยกเลิก นั่นก็คือเมื่อเจ้าของตาย

ดังนั้น, ถึง item bag ถูกเห็น ก็ไม่เป็นปัญหา, แต่ก็ไม่ใช่ของที่จะโชว์อวดตามสาธารณะ

ระหว่างนึกถึงเรื่องที่เขียนในหนังสือไดจิโรวซัง, ชั้นก็ไปต่อ จนมาถึงที่ราบจนได้

ที่ราบซึ่งกว้างพอจะให้รถม้าผ่าน แยกไปทางซ้ายขวา

ทางขวาเป็นเมืองหลวง, แต่ใช้เวลา 3 วัน หากเดินไป

ทางซ้าย, เห็นเมืองอยู่แต่ไกล

แล้วก็, มีทุ่งกระจายไปตามเมือง

สร้างทุ่งปลูกพืชกันแบบนี้, ไม่กลัวพืชถูกขโมยหรือมอนมากินไปรึไง?

พระอาทิตย์ก็ลงมาถึงทางตะวันตกแล้ว

ตกซะเร็วเชียว, จะล่ากระต่ายอีกหน่อยก็ได้อยู่หรอก แต่อยากรวบรวมข้อมูลต่างๆไว้ด้วย

เมืองซึ่งมีกำแพงหินสูงเป็นเมตรล้อมรอบ และมีตัวอักษรขนาดใหญ่เขียนไว้ตรงทางเข้าที่เหมือนประตู

หืมม์, แกะความไม่ออกว่าเขียนอะไร แต่ก็คงเป็นชื่อเมืองหรืออะไรทำนองนั้น

ถึงประตูจะเปิด, แต่ก็มีคุณยามสาวถือหอกอยู่

ยามสาวผิวสีแทนหน้าตาสะสวย, และมีบอลคริสตัลวางบนโต๊ะข้างๆเธอ

“ยินดีต้อนรับสู่เมืองเขาวงกต, ฟออรันส์ フロアランス ”

“เมืองเขาวงกต?”

“ใช่ มีเขาวงกตสำหรับมือใหม่ในเมือง เลยเป็นเมืองเขาวงกต, ไม่รู้เหรอ?”

ไม่รู้สิครับ

ก็มันไม่มีเขียนไว้ในหนังสือไดจิโรวซังนี่นา

“เอ่อ, เข้าเมืองได้ไหม?”

“ได้สิ ช่วยเอามือวางที่บอลคริสตัลด้วย”

“เนี่ยเหรอ?”

“เอ๋? คุณพี่, ไม่ได้เป็นคนทวีปนี้เหรอ? นี่คือบอลคริสตัลที่จะตรวจสอบอาชีพน่ะ”

“ก็คือ, พอวางมือบนนี้ เธอจะตรวจอาชีพชั้นได้งั้นเหรอ?”

ยังงี้ก็แย่ล่ะสิ?

ไม่ใช่แค่น่าอายถ้าถูกเจอว่ายังเป็นคนไร้อาชีพอยู่, แต่อาจถูกตั้งคำถามเอาด้วยว่าทำไมถึงยังคงไร้อาชีพด้วย

ถึงจะหลบการซักถามไปได้, แต่สภาวะไร้อาชีพก็จะถูกตรวจพบทุกครั้งที่ไปเมืองอื่นงั้นเหรอ? ยุ่งยากสุดๆ

ยิ่งกว่านั้น, ฟังจากที่เธอพูด, ทุกเมืองในทวีปนี้ ก็ใช้ระบบแบบนี้ซะด้วย, หนีไปทวีปอื่นดีกว่าไหมเนี่ย

“ไม่หรอก, เครื่องมือเวทนี่ไม่ได้ดีถึงขนาดนั้น, แค่จะเปลี่ยนเป็นสีดำเมื่อตรวจคนเป็นโจร โจรภูเขา โจรสลัด กับอาชีพที่มีความผิด, แล้วก็จะเปล่งแสงสีฟ้าถ้าตรวจเจอคนเร่ขาย ซึ่งจะลดภาษีเข้าเมืองลงครึ่งนึง"

“โอ้~ สะดวกแฮะ”

ถ้ายังงั้นก็ไม่มีปัญหา

ชั้นวางมือลงที่บอลคริสตัลอย่างโล่งใจ, แน่นอนว่าบอลคริสตัลไม่เปลี่ยนสี, ก็ชั้นมันไร้อาชีพนี่นะ

“ค่ะ, ไม่มีปัญหา ภาษีเข้าเมือง 50 เซนส์”

ต้องจ่ายภาษีสินะ, ไม่รู้ซะด้วยสิว่า 50 เซนส์คือเท่าไหร่

แต่ว่า, ถ้าเป็นหน่วยที่ต่ำสุดของเงิน น่าจะเป็นเหรียญทองแดง…

“เอ, 50 เหรียญทองแดงก็ได้เหมือนกัน"

“ครับ”

ดูเหมือนจะถูกนะ, ชั้นแบ่งเหรียญทองแดงที่ได้จากไดจิโรวซังมาครึ่งนึง ส่งให้คุณยามสาวเฝ้าประตู

【อิจิโนโจวเลเวลอัพ】

【เปิดอาชีพ: นักดาบฝึกหัด】 見習い剣士

【เปิดอาชีพ: นักเวทฝึกหัด】見習い魔術師

【เปิดอาชีพ: คนเร่ขาย】 行商人

เอ๋? อ่ะ, จริงสินะ, สามัญชนได้ค่าประสบการณ์จากการจ่ายภาษีนี่นา

เลเวลอัพไปเท่าไหร่นะ ไว้เช็คทีหลังแล้วกัน

ยังไงก็ตาม, เนื่องจากสามัญชนเลเวลอัพโดยการจ่ายภาษี, จึงเป็นระบบที่คนรวยเลเวลอัพได้ง่ายสุดสินะ

“งั้นก็, จะทำใบอนุญาตให้นะ, ตอนออกจากเมืองก็โชว์ด้วยล่ะ แล้วถ้ากลับเข้าเมืองภายในครึ่งเดือน ก็ไม่ต้องเสียภาษี”

ถ้าเป็นไปได้ก็อยากจะจ่ายอีกอ่ะนะ, แต่พูดแบบนี้คงถูกหาว่าบ้า

เอาเหอะ, มีโอกาสจ่ายภาษีอีกเยอะแยะ

“ขอบคุณมาก แล้วทราบไหมว่ากิลด์นักผจญภัยอยู่ไหน?”

“กิลด์นักผจญภัยหลังคาฟ้า ตรงไปตามถนนนี้เลย, มีป้ายดาบกับโล่บอก คงไม่หลงหรอกเนอะ”

ช่างเป็นคุณพี่สาวที่เป็นมิตรจริงๆ, ถึงคิดว่าเธอจะอายุน้อยกว่าชั้นก็เหอะ ดูแล้วประเมินว่าน่าจะซัก 17 ปี

ดูท่าจะตอบให้ทุกคำถาม, ถ้างั้น ขอถามอะไรแปลกๆหน่อยเหอะ

“เอ่อ, ขอถามอะไรแปลกๆหน่อยนะ แต่ตามปฏิทิน Otherworld นี่ปีที่เท่าไหร่แล้ว?”

“ปี 391 ของปฏิทิน Otherworld”

“อ่ะ, งั้นเหรอ? ขอบคุณมาก”

เธอตอบด้วยรอยยิ้ม, โดยที่ไม่แสดงท่าทีลำบากใจ, ชั้นก็ยิ้มแล้วขอบคุณพี่สาวยามก่อนเข้าเมือง

ปี 391 แล้ว, งั้นหนังสือไดจิโรวก็เขียนเมื่อ 12 ปีก่อน, นับว่ายังไม่นาน และมีโอกาสสูงที่ไดจิโรวซังจะยังมีชีวิตอยู่

เมืองค่อนข้างมีชีวิตชีวาเลย

ผู้คนมากมายเดินไปมา

มีผักวางขายตามที่เปิด, กลิ่นเนื้อย่างก็โชยตามแผงลอย… ทำให้ท้องชั้นร้องประสานเสียงอย่างดัง

คิดๆไปแล้ว, ก็ยังไม่ได้กินอะไรแต่เช้า จึงรู้สึกหิว

เอาล่ะ, อาหารก่อน … ไม่สิ, ชุดต้องมาก่อน

อาจเป็นเพราะชุดสูทหางานมันดูพิกล, เลยโดนจ้องแปลกๆมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว

แล้วก็, กินในชุดสูทมันลำบากด้วย

เมื่อเจอกับร้านเสื้อผ้าใกล้ๆ, ก็เข้าไปเลย

“ยินดีต้อนรับ~! อ่ะ, เด็กหน้าตาดีเชียว, แบบที่ฉันชอบเลย”

คนผมบลอนด์ยาวเสียงแหบเข้ม เป็นเจ้าของร้านสาว … ก็แย่แล้ว, ผู้ชายนี่หว่า

คางหนา, กล้ามเป็นมัดๆ, แต่ดันใส่กระโปรงแดง

แต่ชั้นเลือกร้านผิดสินะ, แต่เข้ามาแล้วมันก็ไม่มีทางเลือก

“เอ, เอ่อ, อยากจะซื้อชุดแบบพื้นๆซะหน่อย….. แต่, อ่ะ จะรับซื้อชุดของชั้นซักเท่าไหร่นะ? ถ้าที่นี่รับซื้ออ่ะนะ”

ชั้นถอดชุดสูทหางาน แล้วส่งให้เจ้าของร้าน ผู้หญิง(?) 

จะเรียกว่าผู้หญิง(?) ….. ก็ไม่ไหว เอาเป็นว่าเรียกเจ้าของร้านแล้วกัน .… 

เจ้าของร้านมีท่าทีลำบากใจเมื่อเห็นชั้นเอาเสื้อออกมา 

“หืมม์, ถ้าเป็นเนคไท กางเกง กับเสื้อ, จะให้ 3หมื่นเซนส์ หรือ 3 เหรียญทอง”

“ฟัง … ดู… แพงแฮะ”

3 ล้านเยน, ทั้งที่ชั้นซื้อสูทมาในราคา 1 หมื่นเยนเองแท้ๆ

“นั่นคือเงินเก็บ 1 ปีของฉันเลย เงินทั้งหมดของร้านนะ, ตอนที่ฉันยังเป็นนักผจญภัย ต่อให้ทั้งปี จะหาเงินขนาดนั้นยังไม่ได้เลย”

เจ้าของร้านเป็นอดีตนักผจญภัยสินะ, เห็นกล้ามเนื้อแล้วก็มั่นใจเลย

ถึงงั้นก็เหอะ, แม้นักผจญภัยจะมีภาพลักษณ์ต้องเสี่ยงชีวิต แต่ก็ดูจะเป็นอาชีพทำเงินไม่ได้มากนัก

“นี่เป็นของขุดค้น 発掘品 (Oopart) สินะ”

Oopart?

“เอ๋? ใส่ทั้งที่ไม่รู้เหรอ? Oopart เป็นไอเทมที่ปรากฏเมื่อมีการอัญเชิญต่างโลก, ถึงของต่างโลกจะมีมูลค่ามาก แต่ว่าส่วนมากก็ไม่มีประโยชน์, บางครั้งบางที ไอเทมพวกนั้นก็ทำขึ้นด้วยสิ่งที่ไม่รู้จัก, อย่างเส้นใยที่ใช้ทำชุดนี่ ฉันเองเปิดร้านเสื้อผ้ามานานแล้ว แต่ยังไม่เคยเห็นวัสดุแบบนี้มาก่อนเลย, มีโอกาสสูงที่นักวิจัยแถวนี้จะซื้อไป ฉันเลยให้ราคาสูงน่ะ”

เจ้าของร้านมองมาแบบกระสัน ทำเอาชั้นก็หนาวถึงสันหลัง, แต่คำอธิบายก็ฟังขึ้นนะ

“เอ, มีสิ่งมีชีวิตที่ถูกอัญเชิญมาจากต่างโลกบ้างรึเปล่า?”

“ไม่นะ, ถึงจะเคยได้ยินว่ามีร่างที่ตายแล้วก็เหอะ”

งั้นเหรอ … ดูท่าการเอาวิธีอัญเชิญของโลกนี้ส่งกลับสู่ญี่ปุ่นจะเป็นเรื่องยากแฮะ

ถ้าชั้นกลับเลยได้ จะเอาเรื่องไปบอกมิริ แล้วรีบเผ่นกลับมาตอนมิริโมโหด่าเอาว่า "นี่พี่ช้ำใจหางานไม่ได้จนเมายาแล้วเหรอ?" 

“งั้นเหรอ … งั้นขายชุดนี้ กับขอซื้อชุด 5 ชุดด้วย”

“มีผ้าป่าน, ฝ้าย, ไหม, อยากได้ชุดแบบไหนล่ะ? ชุดบนล่าง ถ้าผ้าป่าน ก็ 20 เซนส์, ฝ้ายจะ 60 เซนส์ ส่วนไหม 200 เซนส์”

“อ่า … ฝ้ายครับ”

ถึงจะราคา 3 เท่าของป่าน, แต่ก็แค่ 60 เหรียญทองแดง งั้นเป็นฝ้ายจะดีกว่า

1 เซนส์ของโลกนี้ ก็คือ 100 เยน, ไม่มีหน่วยเงินที่เล็กกว่านี้แล้วเหรอ?, แต่ถ้ามีเล็กกว่านี้ ค่าผลิตเหรียญเล็กๆมันก็ไม่คุ้ม แล้วอาจมีคนหาประโยชน์ เอาเหรียญเล็กๆมาหลอมกลับเป็นแร่ด้วย

เข้าไปในห้องเปลี่ยนชุด, ใส่ชุดฝ้ายสีเขียวจาง กับผูกสายคาดเอว

เอาล่ะ! ทีนี้ก็ดูเหมือนคนโลกนี้แล้ว ไม่ว่าจะมองจากมุมไหน, ก็อยากได้เกราะด้วยหรอก แต่ดูท่าจะไม่ได้ขายในร้านนี้

ก็นั่นสินะ

 


 

“ขอบคุณ เหมาะเลย”

“ดีที่ชอบ, แต่ว่าฉันคงเตรียมเงินไม่ได้ทันที ขอจ่ายก่อน 5000 เซนส์วันนี้ แล้วที่เหลือ 24700 เซนส์พรุ่งนี้ได้ไหม?”

ก็จริงนะ, คงไม่เก็บเงินเยอะแยะไว้ในร้านค้าหรอก ไม่ใช่ร้านรับจำนำด้วยสิ

หลังจากตกลงตามนั้น, เจ้าของร้านก็เขียนหนังสือรับสภาพหนี้และประทับลายนิ้วมือก่อนส่งให้

ชั้นอ่านไม่ออกเลย, แต่ก็คงประมาณนี้ล่ะนะ

หลังออกจากร้าน, ก็สังเกตว่ารองเท้าหนังมันเด่นขึ้นมา จึงกลับเข้าร้านไปซื้อรองเท้าทำจากผืนหนังสัตว์ด้วย

หืมม์, เนื่องจากอาชีพสามัญชนไม่ได้เลเวลอัพจากการซื้อของ, แสดงว่าไม่มีเก็บภาษีมูลค่าเพิ่ม 消費税 (VAT) ในเมืองนี้สินะ

หรือบางที, อาจจะมี แต่การจ่ายภาษีทางอ้อมอาจไม่ได้รับค่าประสบการณ์ก็เป็นได้?

อ้อ, รองเท้าหนังนั้น ทำจากหนังวัว เลยขายไม่ได้ราคามาก จึงเก็บลงถุงไอเทมไป

ระหว่างที่คิด, ก็ status open มาตรวจดู


……………………………………………………
ชื่อ:    อิจิโนโจว
เผ่า:    ฮิวม์
อาชีพ:    ไร้อาชีพ Lv27
             สามัญชน Lv15 (7↑)    
HP:    39/39 (10+29) (9↑)    
MP:    30/30 (8+22) (9↑)
Phy Atk:    36 (9+27) (9↑)    
Phy Def:    28 (7+21) (5↑)
Mag Atk:    12 (4+8) (2↑)    
Mag Def:    11 (3+8) (2↑)
Speed:       24 (4+20) (8↑)    
Luck:          20 (10+10)


【เครื่องสวมใส่】
ชุดฝ้าย      รองเท้าหนังสัตว์        

【สกิล】
「เปลี่ยนอาชีพ」 「ตั้งอาชีพที่ 2」「ขว้างหิน」

【ฉายา】
ไม่มี    

【อาชีพที่เปลี่ยนได้】
สามัญชน Lv15    ชาวนา Lv1    นักล่า Lv1    คนตัดไม้ Lv1
นักดาบฝึกหัด Lv1    นักเวทฝึกหัด Lv1    คนเร่ขาย Lv1    

【พร】
ได้ประสบการณ์ 20 เท่า 
ใช้ประสบการณ์ 1/20
……………………………………………………


ระดับนี้สินะ, ภาษี 50 เซนส์ X ประสบการณ์ 400 เท่า ก็เหมือนจ่ายไป = 20000 เซนส์ … 

ภาษี 2 เหรียญทอง ทำให้ได้ประสบการณ์เพิ่มเลเวลซะรวดเดียว

ก็สมแล้วล่ะ มันพอๆกับรายได้ 8 เดือนของร้านเสื้อผ้าเลยนะ

ยังไงก็ตาม, ไม่คิดเลยว่าสูทจะขายได้แพงแบบนี้, แบบนี้ลองไปเช็คราคากระต่ายที่กิลด์นักผจญภัยด้วยดีกว่า

แล้วยิ่งกว่านั้น, เงินที่ไดจิโรวซังให้มา มันเยอะสุดๆเลยนี่หว่า, ให้ตั้ง 2 เหรียญทองเนี่ย จะดีเหรอ?

ตอนนี้ชั้นมีตั้ง 5 เหรียญทอง โดยที่ยังไม่ได้ทำงานอะไรเลยนะ

5 ล้านเยนนะเห้ย

… ทำให้รู้สึกเหมือนเป็นคนบ้าเลยที่ดันอยากจะทำงาน

“เอ้ย ไม่ดีแล้ว จะกลายเป็นคนไร้อาชีพฝังลึกถึงจิตใจไม่ได้! ไม่งั้นจะกลายเป็นราชาเตะฝุ่นเอา”

ชั้นโวยวาย ทำให้คนรอบข้างมองอย่างสงสาร

สำนึกแล้วครับ 

เป็นเพราะกระทบอารมณ์ง่าย เลยหางานไม่ได้มาจนถึงบัดนี้รึเปล่านะ?

ตอนนี้, ไปกิลด์นักผจญภัยขายกระต่ายเถอะ




NEKOPOST.NET