[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです ตอนที่ 39 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです

Ch.39 - ค่ำคืนแห่งการประสานร่าง


หลังจากกินข้าวเย็นกันเสร็จ, ก็รู้ว่าเทียนมันไหม้เร็วกว่าที่คิดเยอะ เลยซื้อเทียนอีกอัน

แล้วก็กลับห้องไปบำรุงรักษาอุปกรณ์สวมใส่

ชั้นบำรุงดูแลดาบเหล็กกล้า แต่ก็บำรุงดาบเหล็ก ดาบก๊อบลิน และมีดสั้นที่ใช้แยกส่วนไปด้วย, มันไม่ขึ้นสนิทหรอกเนื่องจากใส่ไว้ใน item bag แต่จะทิ้งคาไว้ก็ไม่สบายใจ

ฮารุเองก็ด้วย เริ่มบำรุงดูแลดาบสั้นของเธอ

” … มาคิดๆดู, ถึงดาบเหล็กกับมีดนี่จะเคยเป็นของโจร แต่เราแย่งเอามาใช้แบบนี้ มันจะดีเหรอ? ยังงี้ก็นับเป็นโจรรึเปล่า?”

“คนที่พิชิตโจร สามารถเอาของๆโจรมาได้, แต่ว่า, คิดว่าไม่ได้จำกัดเฉพาะโจรที่อยู่ในอาชีพโจรนะคะ”

“งี้นี่เอง … แต่, ทั้งกลุ่มโจร มีคนอาชีพโจรคนเดียวเอง ดูท่าการเป็นโจรจะยากกว่าที่คิดนะ, กลุ่มคนที่มาข่มขู่เราวันก่อน ก็ไม่มีใครเป็นโจรด้วย” 

“ค่ะ, มันมีเส้นแบ่งแยกบางๆ ที่สวรรค์จะไม่ลงโทษ, อย่าง ถ้าฆ่าคนอื่น ก็จะกลายเป็นโจร แต่ถ้ามีเหตุผลโดยชอบ ก็จะไม่กลายเป็นโจร, อย่างที่นายท่านไม่กลายเป็นโจรหลังจากฆ่าโจร 2 คนไป, อาชญากรรมจะถูกเทพธิดาแห่งกฎ ท่านไลบรา ライブラ ตัดสิน, ท่านไลบราเห็นทุกอย่างค่ะ”

ตัดสินความผิดบาปของทุกคนในโลกสินะ, ช่างเป็นเทพธิดาที่ขยันนัก ผิดกับเทพธิดาโทเรรูรเลยแฮะ

แต่ว่านะ, ดีที่แย่งของมาจากโจรไม่ใช่อาชญากรรม

… อ่ะ, พึ่งนึกขึ้นได้, นอกจากดาบกับมีดสั้น, ชั้นจิ๊กเอากล่องไม้มาจากรังโจรด้วยนี่หว่า

ลืมไปเลยแฮะ, เพราะระหว่างเก็บไอเทม ยังตื่นเต้นอยู่

ยิ่งกว่านั้น ยังเป็นกล่องสกปรกๆ เลยไม่ได้คาดหวังอะไรมาก

“นายท่าน, กล่องไม้นี่ คือกล่องที่วางในห้องซึ่งท่านโนรุนถูกขังสินะคะ?”

“ใช่, หยิบคว้าติดมือเอาไว้ก่อน ลืมเช็คข้างในไปเลย”

ชั้นว่าแล้วพยายามเปิดฝากล่อง

” … ท่าทางจะไม่ใช่ mimic นะ”

ถ้าเป็นมอน mimic (เลียนตัวเป็นกล่องสมบัติ) ก็คงยัดเข้า item bag ไม่ได้หรอก

อย่างแย่ที่สุด คงเป็นกล่องใส่ชุดชั้นในสกปรกๆของโจร, แต่มันเป็นกล่องไม้ปิดอย่างดี เลยไม่น่าจะใช่

ถ้าเป็นกล่องกับดัก คงไม่ทำให้เปิดยากหรอก

ชั้นเอามีดเสียบเข้าช่องว่างใต้ฝา แล้วงัดขึ้น

ข้างใน… เป็น,

“หิน?”

“ดูท่าจะเป็นแร่บางอย่างนะคะ”

หินจำนวนมาก, ต่างกับหินธรรมดา, ส่วนนึงเปล่งแสงสีเงินเหมือนแร่บางอย่าง

นั่นสิ, งั้นใช้「ประเมินแร่」

ผลลัพธ์, ได้คำตอบว่า

【แร่มิธริล: แร่ซึ่งมีโลหะมิธริล, ต้องใช้ความสามารถนักแปรธาตุระดับสูงในการหลอม】

อย่างที่คิด, โลกนี้มีมิธริลด้วย, เนื่องจากเป็นโลกแบบเกม

อีหรอบนี้ มีโอริฮารูกอนด้วยแหงๆ

แต่ว่า, ไม่มีอาวุธมิธริลขายในร้านอาวุธเลยแฮะ, รึว่ามันจะเป็นแรร์ไอเทม?

ชั้นปรึกษากับฮารุดู แต่ได้คำตอบที่คาดไม่ถึง

มิธริลนั้นเป็นแร่ที่ใช้ทำเครื่องสวมใส่มีค่า

แต่ว่า, ต้องมีนักแปรธาตุระดับสูงหลอมแร่มิธริล

ยิ่งกว่านั้น, เปลี่ยนมิธริลเป็นอาวุธชุดเกราะ ก็ต้องอาศัยฝีมือช่างตีเหล็กระดับสูงอีก

เพราะงั้น, ประเทศต่างๆเลยถือครองวิธีการทำ และกั๊กเหมืองเอาไว้ผลิตมิธริลเสียเอง

ราคาขายแร่เลยพุ่งกระฉูด, ซึ่งก็ไม่รู้หรอกนะว่าโจรมันขโมยมาจากไหน แต่คงจะตัดสินใจลำบากว่าจะเอาไง เพราะจะทิ้งไปก็เสียดาย แต่เส้นทางการเปลี่ยนเป็นเงินก็ถูกจำกัด …

ถ้าเป็นแบบนี้, ทางเดียวของชั้น ก็คือเป็นนักแปรธาตุ แล้วก็เป็นช่างตีเหล็กซะเอง เพื่อผลิตอาวุธชุดเกราะ

ดังนั้นตอนนี้เลยตั้งผู้ใช้ค้อน กับนักแปรธาตุฝึกหัดไว้เป็นอาชีพเสริม

นักแปรธาตุฝึกหัดนั้น, ตอนนี้ทำไอเทมได้แค่ไม่กี่อย่าง

สามารถสกัดดีบุก ทองแดง เหล็ก ตะกั่ว แล้วก็สังกะสี จากแร่ และทำเป็นก้อนโลหะได้

เครื่องสวมใส่มิธริลอาจจะไม่ค่อยปรากฏที่โลกแห่งนี้ แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีเสียเลย, ดังนั้น ถ้าชั้นมี ก็ไม่ได้ดูเป็นพิรุธแต่อย่างใด

ชั้นเปลี่ยนเอาอาชีพอีกอย่างเข้ามาด้วย

มาเสเพลกันเถอะ

……………………………………………………

อาชีพ: คนเสเพล 【สามัญชน Lv30】

เกิดขึ้นเมื่อไม่หางานทำ เอาแต่อยู่เป็นสามัญชน, อาชีพซึ่งเรียนรู้สกิลแบบพิกลหน่อยๆ  

เงื่อนไขได้ค่าประสบการณ์พิเศษ : ประสานร่างกับเพศตรงกันข้าม

……………………………………………………

หรือก็คือ, ชั้นก็จะทำเรื่องน่าอิจฉาไงล่ะ 

พอบำรุงดูแลอาวุธเสร็จแล้ว, ชั้นก็กอดฮารุ

 

 

 

 

 

~อีกด้าน~

 

 

ชายหญิงอีกคู่ ก็กำลังกอดกัน ไหล่ชนไหล่

คือโจเฟรกับเอลิซ ซึ่งยังหลงป่าอยู่

” … หิวแล้วอ่า, โจเฟร”

“น่านสิ, เราไม่ได้กินอะไรมาตั้งแต่เมื่อคืนวานแล้วเนอะ เอลิซ"

บนภูเขา, กลางวันจะอุ่น แต่กลางคืนมันหนาว

เนื่องจากทั้งสองไม่ได้เตรียมการสำหรับออกเดินทางไกลมาเลย, แน่นอน เมื่อกินเสบียงหมด และไม่มีเครื่องมือจุดไฟ จึงได้แต่กอดกันสร้างความอบอุ่น

ดูเซนทอร์ที่กินหญ้า … ลาซึ่งดูจะสบายๆ … โจเฟรก็มีไอเดียออกมา

“ถ้าเซนทอร์กินหญ้าได้, เราก็กินได้ด้วยรึเปล่า?”

“นั่นสินะ, โจเฟร! เราต้องกินได้แน่ๆ!”

แน่นอน, ด้วยความแตกต่างของระบบร่างกาย นี่จึงไม่ใช่ความคิดที่ดี, แต่โดยที่ทั้งสองคนไม่รู้ จึงก้าวไปจะกินหญ้า

แล้วเอลิซก็ดันไปเหยียบหางเซนทอร์เข้า

ความเจ็บปวดนี้ ทำให้เซนทอร์วิ่งพรวดออกไปอย่างเต็มที่

“รอเดี๋ยว, เซนทอร์! ถ้าแกไม่อยู่ เราก็ไม่รู้ว่าหญ้าอันไหนกินได้นะ!”

“รอก่อน! เซนทอร์!”

แต่ว่า, ความเร็วของเซนทอร์ไม่ลดลงเลย

เพิ่มความเร็วขึ้นในพริบตา, แล้วก็เจอกับกำแพงหินอยู่ตรงหน้า

จะชนแล้ว!

ทั้งสองคนคิดยังงั้น, แต่ว่า...

ร่างของเซนทอร์กลับทะลุผ่านกำแพงหินไป

ทั้งสองคนมองกัน ก่อนที่จะเข้าหากำแพง

แล้วพอลองแตะกำแพง, ทั้งสองคนก็รู้ว่านี่ไม่ใช่แค่กำแพง

อย่างน้อยๆ ทั้งสองคนก็เคยเป็นสมุนในรังโจรอยู่วันนึง

กำแพงซึ่งเหมือนกับกำแพงรังโจร, กำแพงลวงตา

ทั้งสองพยักหน้ากัน แล้วก้าวเข้ากำแพงไป

เพดานส่องแสงจางๆ

“โจเฟร, นี่มัน …”

“อื้อ, เขาวงกตล่ะ! แถมยังเป็นเขาวงกตที่ไม่เคยมีใครค้นพบมาก่อน! ยอดเลย, เป็นการค้นพบครั้งใหญ่!”

“ยอดจัง, โจเฟร! เราตั้งชื่อว่าอะไรดีล่ะ?”

“เขาวงกตเอลิซโจเฟร! ก็เราเจอเขาวงกตนี้เพราะเอลิซนี่นา”

“เข้าท่านะ, เขาวงกตเอลิซโจเฟร! ไม่สิ, เราเจอเขาวงกตเพราะมีโจเฟรอยู่น้า”

ทั้งสองคนกอดกันอีก, แต่คราวนี้ไม่มีอิจิโนโจวมาหยุด

แล้ว ทั้งสองคนก็รู้ตัวในไม่ช้า

ว่าไอ้เขาวงกตใหม่ที่ว่า มันมีเพียงห้องเดียว

และมีดาบปักอยู่กลางห้อง

ส่วนเซนทอร์, ก็เคี้ยวกินหญ้าที่โตในเขาวงกตอยู่




NEKOPOST.NET