[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです ตอนที่ 38 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです

Ch.38 - ปันความลับปรับทุกข์


ไม่มีโรงแรมใกล้กิลด์นักผจญภัย เราเลยกลับไปที่แถวๆร้านค้าทาส

ระหว่างนี้ ฮารุก็ระวังตัวมากจนจมูกตั้ง เพื่อให้มั่นใจว่าชนชั้นสูงโอเรเกลไม่ได้อยู่แถวนี้

มีโอกาสสูง ที่ชนชั้นสูงนั่นจะอยู่ในโรงแรมหรูหรา เพราะงั้นเราเลยมองหาโรงแรมธรรมดาพัก

เป็นโรงแรมที่เหมือนจะปรับปรุงจากบ้านพักไม้ แต่ราคาก็ถูก, แค่ 50 เซนส์สำหรับสองคน รวมข้าวเย็นข้าวเช้าแล้วด้วย

ชั้นจ่ายค่าห้องอีก 10 เซนส์ ซึ่งส่วนนี้จะคืนเมื่อเราคืนกุญแจ, ระบบเหมือนกับล็อกเกอร์หยอดเหรียญในโรงอาบน้ำสาธารณเลย แต่ดูเหมือนจะมีเป็นการทั่วไปในโลกนี้นะ

น้ำร้อนถังแรกรวมในค่าห้องแล้ว, แต่ถังสองไปต้องจ่ายเงินเพิ่ม ถังละ 1 เซนส์

สำหรับแสง, มีเทียนให้ฟรีอันนึง เพราะงั้นก็ใช้เทียนไป

ชั้นบอกให้เอามาส่งทีหลัง, จ่ายเงินล่วงหน้าไปก่อน, และเป็นร้านมีป้ายไม่ต้องทิป เพราะงั้นเลยไม่มีค่าใช้จ่ายอื่น

ถ้าเทน้ำใส่ถังแล้วร่าย「ไฟนิด」 ก็ทำน้ำร้อนเองได้รึเปล่า? ก็คิดอยู่หรอก แต่ถ้าไฟไหม้ขึ้นมาล่ะจะชิบหาย

ไว้ทดลองทีหลัง, ถ้าเล็งถัง 100 ที แม่น 100 เป๊ะ และใช้ถังแบบไหนก็ทำน้ำร้อนด้วยวิธีนี้ได้, เราคงไม่ต้องรอน้ำร้อนบริการอีกต่อไป

ห้องที่เตรียมไว้ให้เรา อยู่ชั้นสอง ดังนั้นฮารุกับชั้นเลยขึ้นไป, ดีที่ขอห้องเตียงคู่นะ เลยเป็นห้องมีสองเตียง

แต่เตียงมันแคบ, แถมยังชิดกันจนไม่ต่างจากเตียงเดี่ยวเลย

เอาเหอะ, แบบนี้ สำหรับชั้น ก็จะสะดวกกว่า

แต่ว่า, ฮารุยังหน้าซีด

คงยังคิดกังวลเรื่องชนชั้นสูงสินะ

แบบนี้, หลังจากที่ยั้งใจไม่ถามมานาน ก็อยากถามแล้วสิว่าทำไมฮารุถึงกลายเป็นทาส รวมถึงสถานการณ์ที่ทำให้ชนชั้นสูงมาสนใจในตัวเธอ

เพราะงั้น…

“ฮารุ, ชั้นจะพูด ช่วยฟังหน่อยนะ!”

ชั้นว่า

แล้วก็นั่งที่ขอบเตียง, มันเป็นเตียงแข็งๆ ไม่มีขอบนุ่มๆ

ฮารุอยากจะฟังระหว่างยืน แต่ชั้นให้นั่ง แล้วเราก็นั่งข้างกัน

“ฮารุ, ชั้นเคยบอกแล้วสินะว่าเป็นคนจากต่างโลก, คนญี่ปุ่น, ญี่ปุ่นเป็นประเทศในโลกซึ่งไม่มีใครใช้เวทมนต์ได้, ที่ญี่ปุ่นนั้น ไม่มีมอนที่โจมตีผู้คนด้วย, ถึงจะมีสัตว์ที่เหมือน brown bear อยู่ก็เหอะ, แต่แทนที่เวทมนต์ เรามีเทคโนโลยีจากวิทยาศาสตร์ และมีสิ่งที่เคลื่อนไหวได้โดยใช้แรงจากกระบวนการเผาไหม้, เรามีเรือเหล็กบินบนท้องฟ้า, อยู่ในบ้านก็สามารถเข้าถึงข้อมูลทั่วโลกได้ทันทีด้วย, … ”

ชั้นเอาสมาร์ทโฟนที่คงจะไม่ทำงานแล้วออกมาจาก item bag

“อันนี้คือสิ่งที่ใช้คุยกับใครก็ได้ทั่วโลก”

ชั้นเอามือถือออกมาอวด

ใน item bag เวลาจะถูกหยุดไว้ เพราะงั้นนาฬิกาเลยยังโชว์เวลาตอนที่มาโลกนี้ และแน่นอนว่าแบตก็ยังไม่ลดลงไปเลย

เปิดแอปกล้อง แล้วถ่ายภาพฮารุ

ดูเหมือนโลกนี้จะมีเครื่องมือเวทที่ใช้เก็บภาพเช่นกัน แต่ฮารุก็ดูจะช็อคเว่อร์ไปกับสมาร์ทโฟนที่สามารถเก็บภาพได้โดยไม่ต้องมีเวทมนต์

พอใช้เสร็จ ก็เก็บกลับเข้า item bag, ในอนาคตอาจจำเป็นต้องใช้ทำอย่างอื่นนี่นะ

“เป็นโลกที่ผู้คนบินบนฟ้าหรือไปสู่ดวงจันทร์ได้ล่ะ”

“ไปดวงจันทร์เหรอคะ!? นายท่านด้วย!?”

ฮารุตกใจที่เราสามารถไปถึงดวงจันทร์ได้

“ไม่หรอก, ผู้ถูกเลือกเท่านั้นที่ไปดวงจันทร์ได้, เป็นความฝันสำหรับคนธรรมดาแบบชั้นเลย, ใช่แล้ว ชั้นเป็นแค่คนธรรมดา พ่อแม่เสียไปตั้งแต่ยังเด็ก แล้วก็อยู่กับน้องสาวแค่สองคน แต่ชั้นก็หางานประจำทำไม่ได้, แล้วก็ตายจากอุบัติเหตุ จนพบกับเทพธิดา, ชั้นบอกฮารุเรื่องพรไปแล้ว… แต่, ช่วยดูที่อาชีพที”

อยากจะให้ฮารุเห็นสถานะของชั้น

“ดูได้ไหม?”

“จะลองค่ะ, Status open ‧ อิจิโนโจว, ค่ะ เห็นแล้ว … เอ๋?”

ฮารุเห็นอาชีพชั้นแล้วก็ทึ่งไป

“ฮารุ, เห็นช่องอาชีพไหม?”

” … ไม่ค่ะ, ไม่มีอะไรเลย ช่องอาชีพว่างเปล่า, ยิ่งกว่านั้น สเตตัสยังสูงมาก, มีฉายา「คลั่งสกิล」 เลยเข้าใจว่าจัดสกิลไว้ แต่มันซ่อนอาชีพได้ด้วยเหรอคะ?”

งั้นเหรอ … ฮารุเห็นเป็นแบบนั้นสินะ

ไร้อาชีพ … ก็คือไม่มีอาชีพ

หรือก็คือ, อาชีพที่คนอื่นไม่มีทางเห็น

“ชั้นไร้อาชีพน่ะ, ไร้อาชีพ Lv62”

“ไร้อาชีพ … สภาพของคนพึ่งเกิดใหม่ ที่ไม่มีอาชีพอะไรน่ะเหรอคะ? ถ้าจำไม่ผิด ไร้อาชีพจะไม่เพิ่มค่าสเตตัส แล้วก็ไม่ได้สกิลอะไรด้วย”

“นั่นมันจนถึง Lv19 น่ะ, พอ Lv20 ขึ้นไปก็จะเรียนรู้สกิล, ยิ่งกว่านั้น ยังเป็นสกิลที่ยอดมากด้วย นี่ล่ะคือความลับของความแข็งแกร่งชั้น, จากที่ท่านเทพธิดาว่า ปกติดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้ เลยอยากให้เก็บเงียบจากคนอื่นนอกจากคนสำคัญไว้”

“นอกจากคนสำคัญ …”

“ใช่, ชั้นนับฮารุเป็นคนสำคัญของชั้น เพราะงั้นเลยจะบอกแค่ฮารุ, ถ้าแบกความกังวลไว้คนเดียว ก็จะลำบากใจทั้งสองฝ่ายใช่ม้า?  แน่นอน ชั้นเชื่อว่าบางอย่างเก็บไว้เป็นความลับจะดีกว่า, เพราะงั้นนี่ไม่ได้หมายความว่าเราจะต้องเปิดเผยต่อกันทุกอย่าง”

ขณะที่พูด, ก็มีเสียงเคาะประตู

ดูเหมือนพนักงานโรงแรมจะเอาน้ำร้อนมาส่ง

ชั้นเปิดประตูแล้วรับน้ำร้อนสองถังมา

ข้างนอกมืดแล้ว เลยจุดเทียนในตะเกียงด้วย

“ฮารุ, ช่วยเช็ดหลังให้หน่อยได้ไหม?”

“ค่ะ, นายท่าน”

ชั้นถอดเสื้อออก ท่อนบนเปลือยกาย

แล้วก็ส่งผ้าเช็ดตัวที่ซื้อจากร้านมากาเรตซังให้ฮารุ, นั่งลงกับพื้น หันหลังให้

ได้ยินเสียงเธอจุ่มผ้าลงน้ำร้อน แล้วบิดก่อนจะมาเช็ดหลัง

ฮารุเช็ดหลังให้เงียบๆซักพัก จนเริ่มพูดออกมา

“นายท่าน … ที่โลกนี้, ครั้งนึง, ผู้กล้าต่อสู้กับจอมมาร, ไม่สิ, ฮิวม์ต่อสู้กับปีศาจ”

“อือ … จอมมารฟามิเรียสินะ?”

“จอมมาร ฟามิริส ‧ ราริตี ค่ะ”

เออๆ, ชื่อนั้นล่ะ

ลืมไปเลยแฮะ

“เผ่าหมาป่าขาวภาคภูมิใจที่เชื่อฟังผู้แข็งแกร่ง, ในอดีต ระหว่างสงคราม, เผ่าหมาป่าขาวแตกเป็นสองฝ่าย, ฝ่ายนึง รู้สึกว่าแทนที่จะรับใช้ปีศาจ ขอติดตามผู้กล้าซึ่งโผล่ขึ้นเมื่อ 13 ปีก่อนดีกว่า และได้ต่อสู้กับปีศาจ, ส่วนอีกฝ่าย … บูชาพลังของจอมมาร และรับใช้จอมมาร”

แล้ว, ฮารุก็จุ่มผ้าอีกที, บิด แล้วพูด

“พ่อฉัน เป็นฝ่ายหลัง”

ก็แปลว่า … จะว่าไป, ฮารุบอกว่าพ่อแม่ทำงานรับใช้ในวังด้วยนี่

หรือก็คือ ปราสาทจอมมารสินะ?

” … บาปจากการเป็นผู้รับใช้ท่านจอมมารฟามิริส, ทำให้พ่อถูกประหาร, แล้วเมื่อ 1 ปีก่อน, หลังจากการพิพากษาคดี แม่ถูกก็ตัดสินจำคุกตลอดชีพ, ส่วนฉันถูกเปลี่ยนเป็นทาสค่ะ”

“งั้นเหรอ …”

“ได้ยินว่าท่านมาเทอัสซื้อตัวมาเพราะความปราณีจากผู้กล้า... ถ้าถูกขายไปเป็นทาสที่ประเทศอื่น จะถูกปฏิบัติด้วยแบบแย่ๆ … แล้ว, 2 เดือนหลังจากตกเป็นทาส ก็ได้เจอกับท่านโอเรเกล”

โอเรเกลเป็นลูกคนโตของตระกูลบารอนในประเทศนี้, อยู่ระหว่างออกเดินทางเพื่อพิชิตดันเจี้ยนมือใหม่ เพื่อฝึกฝนและเพิ่มพลัง

“ฉันถูกเช่าตัวไปเป็นคนนำทางเขาวงกตมือใหม่, เพราะบังเอิญว่าเคยลงเขาวงกตมือใหม่กับนักผจญภัยอื่นมาก่อน”

ฮารุว่าไม่มีอะไรสำคัญเกิดขึ้นหลังจากนั้น

ก็คุ้มกันไปตามเคย, ฮารุกับเซบาสตันกรุยทางเขาวงกตมือใหม่ แล้วก็ไปอธิษฐานต่อรูปปั้นเทพธิดา

อ้อ, สิ่งที่โอเรเกลได้ ไม่ใช่สกิล แต่เป็นฝอยขัดหม้อล่ะ

สมกับเป็นท่านโคโชมาเล, ทำได้ดีมากครับ

“ท่านโอเรเกลแค่ประกาศว่าจะซื้อตัวฉัน, ฉันปฏิเสธ แต่ท่านบอกว่าจะกลับมาใหม่ 10 เดือนให้หลัง เมื่อฉันหมดสิทธิในการเลือก, ตั้งแต่นั้นมา นักผจญภัยก็รู้ว่าท่านโอเรเกลอยากได้ตัวฉัน จนไม่มีใครอยากจะเช่าตัวฉันไปอีก คงกลัวว่าจะเกิดเรื่อง เพราะพ่อของท่านโอเรเกลกับท่านโอเรเกลเอง ให้การสนับสนุนกิลด์นักผจญภัยอยู่มาก”

” … งี้นี่เอง, ฟังดูลำบากมากนะ”

“เอ่อ, นายท่านคิดยังไงกับฉันคะ?”

“หมายความว่าไงเหรอ?”

“ฉันรับใช้ท่านจอมมาร, ถึงจะเป็นเรื่องเมื่อสมัยเด็ก แต่ก็ยังรับใช้อย่างเต็มหัวใจ, พุดตามตรงแล้ว แม้จะเป็นรองจากนายท่าน แต่ก็ยังนับถือจอมมารมาจนบัดนี้  … นายท่านอยากจะให้คนแบบฉันปรนนิบัติรับใช้ท่านจริงๆเหรอคะ?”

… นี่คือสิ่งที่ฮารุกังวลอยู่สินะ

“หืมม์, ไอ้ชั้นก็ไม่เคยประสบความเดือดร้อนอะไรจากจอมมารซะด้วยสิ… ดังนั้น จะอวยจอมมารยังไงก็ไม่สำคัญอะนะ? กลับกันซะอีก, ถ้าติฉินนินทาผู้มีบุญคุณเพียงเพราะว่าเป็นผู้ที่ถูกสังคมรังเกียจสิ ถึงจะแย่”

มือที่เช็ดหลังหยุดลง … และได้ยินเสียงสูดจมูก

” … ฮารุ?”

” … ไม่, ไม่มีอะไรค่ะ… แค่, รู้สึกยินดี ที่ได้รับใช้นายท่าน"

หลังชั้นคันขึ้นจากความรู้สึกของฮารุที่ถูกส่งผ่านแผ่นหลัง

เพราะงั้น, เมื่อถูกฮารุลูบหลัง เลยรู้สึกดี

แล้ว, ไม่ใช่แค่หลัง, แต่ฮารุยังเช็ดอก, หน้าท้อง, แล้วก็รักแร้ให้ด้วย

ฮารุที่ตาแดงซึม แต่ยิ้มอย่างมีเสน่ห์บนใบหน้า

แล้ว…

“ต่อไป, ให้ชั้นถูหลังฮารุไหม?”

“เอ๋? เอ่อ, ฉันทำเองได้…”

“ไม่ได้เหรอ?”

“ถ้านายท่านไม่รังเกียจ…”

ฮารุหันหลังให้ชั้น, ถอดชุดส่วนบน แล้วช้อนผมขึ้น

เป็นผิวที่ขาวสวยสุดๆ ส่องสว่างไปกับแสงเทียน

จังหวะนี้ ก็ขอบันเทิงไปกับการเช็ดหลังนะครับ

จะยอมให้เช็ดข้างหน้าด้วยไหมน้า, อุหุหุ ไว้ติดตามตอนต่อไป




NEKOPOST.NET