[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです ตอนที่ 37 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです

Ch.37 - แขกหายากที่ร้านอาวุธ


“แหม, คุณท่านครับ, ถ้าแข็งแกร่งขนาดนี้ แค่บอกมาตรงๆ เราก็ไม่คิดจะหือแล้วอ่ะ” 

เอิ่ม, ถึงจะไม่ได้พูดเตือนออกไป, แต่เห็นแบบนี้ ก็น่าจะคิดกันได้นี่หว่า ว่าชั้นเป็นคนล่าหมีพวกนี้มา

หรือคิดว่าชั้นเป็นคนเร่ขายที่ซื้อหนังหมีมาจากเมืองอื่นเพราะรู้ว่าราคาขายที่เมืองนี้สูงเหรอ?

“ไม่ฟ่ะ, ก็เหมือนพวกแกที่มาข่มขู่คนอื่นแล้วไม่เป็นโจร, ชั้นก็ขอใช้สิทธิลงโทษคนโดยที่ไม่สร้างปัญหาตามมาเหมือนกัน” 

เนื่องจากฮารุบอกว่าถ้าป้องกันตัวเอง จะไม่กลายเป็นโจร, เพราะงั้นเลยใช้สิทธิเต็มที่ อัดนักผจญภัยซึ่งมาหาเรื่องโจมตีเราตรงหลังลานว่างที่ใช้แยกส่วนหมีซะเลย

สิ่งที่ชั้นทำ อาจจะเรียกว่าทรมานคน, แต่ก็ต้องทำใจให้ทนเข้าไว้ เพื่อเอาชีวิตรอดในต่างโลก

มีบางคนที่อยากจะหนี, แต่แน่นอนว่าชั้นไม่ปล่อยไป

“เอาล่ะ, แบกของไปที่กิลด์ แล้วไปสารภาพความจริงทุกอย่างซะ”

“””””ครับ คุณท่าน!”””””

ทั้ง 5 หน่อต่างตะเบ๊ะให้โดยที่ยืนไม่ตรง เพราะร่างเต็มไปด้วยรอยแผล รอยถลอก กระดูกหัก แถมยังหัวล้านถูกถอนผมเป็นจุดๆอีกต่างหาก

แต่ก็ไม่ใช่อาการบาดเจ็บที่หนักหนาอะไร เลยขอความร่วมมือให้มาช่วยชั้นแบกหมีที่แยกส่วนแล้วซะ

แต่ละคนต่างขนเนื้อหมี หนัง เครื่องใน แล้วก็เนื้อหมาป่ากัน

สำหรับถุงน้ำดีหมีนั้น เป็นวัตถุดิบราคาแพง จึงดูเหมือนจะขายได้ราคา, ถึงกับที่ว่า มีนักล่ามืออาชีพที่ตัดแต่ดีหมีออกมาขาย เมื่อล่าหมีได้มากเกินไปเลยล่ะ

อีกอย่างนะ, ชั้นนึกว่าอุ้งตีนหมีจะเป็นไอเทมอาหารราคาแพง, แต่ที่โลกนี้ แทนที่จะเป็นอาหารหรู กลับเป็นเนื้อราคาต่ำซะงั้น เลยผิดหวังนิดหน่อย

ทางเข้ากิลด์นักผจญภัยไม่กว้างพอจะให้รถขนของเข้า

เราเลยต้องแบกเข้าไป

ชั้นให้นักผจญภัยที่มาซ่าหาเรื่องเรา แบกพวกเครื่องในเข้าไป ส่วนชั้นกับฮารุก็แบกหนังหมี

ห้องรับซื้อวัตถุดิบจากมอน เป็นห้องแยกต่างหาก เลยให้พวกมันเอาของไปวางตรงนั้น

” …น่าตกใจจัง, เป็นหนังที่ดีมาก… ทำการแยกส่วนออกมาได้โดยสมบูรณ์แบบ, แล้วนี่ล่า forest wolve フォレストウルフ มาด้วยสินะ”

พนักงานกิลด์ว่าหลังจากประเมินดูไอเทม, แต่ก่อนหน้านั้น มาเคลียร์เรื่องสำคัญก่อน

“อ้อ, ช่วยรับฟังสิ่งที่เจ้า 5 คนนี้พูดก่อนเถอะ”

ทั้ง 5 คนที่ถือวัตถุดิบอยู่ก็สะดุ้ง

แล้วทั้ง 5 คนก็เริ่มสารภาพอย่างเต็มใจ

ด้วยความสั่นกลัว

“ตอนนี้อ้างว่าไม่ได้ทำความผิดอะไรอื่นอีก, แต่กิลด์ก็ช่วยตรวจสอบหน่อยดีไหม?”

“เข้าใจล่ะ, สำหรับตอนนี้, พวกแกเอาเนื้อหมีไปไว้โกดังอาหาร ให้เค้าชั่งน้ำหนักก่อน, แล้วก็, พอมองกะน้ำหนักออกนะ เพราะงั้นอย่าได้คิดหลอกกัน”

ดูเหมือนพนักงานกิลด์คนนี้จะเป็นที่รู้จักดี, ทั้ง 5 เลยตะเบ๊ะเคารพแล้วไป

“หนังหมีอันละ 360 เซนส์, เรารับซื้อที่ราคาสูงขึ้น 20% จากราคาเดิมเพราะเป็นไอเทมที่มีคำขอ, ต่อไป ดีหมีสภาพไม่เสียหาย รวมกันราคาได้ 4000, หนังหมาป่าอันละ 50 เซนส์ ส่วนเขี้ยวทั้งหมดขายรวมกันได้ 40 เซนส์, โทษทีนะ แต่เราไม่รับเนื้อหมาป่าที่นี่ แต่จะเขียนจดหมายแนะนำให้ จะได้เอาไปขายที่ร้านชำแหละเนื้อตรงถนนตะวันตก, จำนวนขนาดนี้ คงคุ้มค่าชำแหละอยู่ ต่อไป…”

พนักงานไล่ราคาไปตามรายการ

ไม่รู้ว่าราคาสูงรึเปล่าหรอก, แต่ดูจากหางฮารุ ท่าทางราคาจะโอเคอยู่

“รวมทั้งหมด ก็ 9800 เซนส์, โทษที แต่จะบวกให้ยังไง ก็ปัดเป็น 10000 เซนส์ไม่ไหว”

” … ฮารุ, คิดว่าไง?”

“คิดว่าพอแล้วค่ะ, อย่างน้อยที่สุด ก็ไม่คิดว่าเป็นจำนวนที่แย่”

ก็คงงั้นล่ะนะ … แหม 9800 เซนส์, หรือก็คือ 980000 เยน?

ถ้าส่งเหรียญเงินไปอีก 2 เหรียญ จะได้รับเหรียญทองมาเลยเชียวนะ

เพราะแบบนี้เอง เจ้าพวกนั้นเลยพยายามจะขโมย

ขนาดพวกที่ถูกหมีฆ่า ก็ยังยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อล่าหมีเลย

ใช้บัตรนักผจญภัยของฮารุ, ชั้นได้รับเงินมา, กองเหรียญเงิน 10 เหรียญจำนวน 9 กอง กับเศษอีก 8 เหรียญเงิน

ได้เงินมาเยอะอย่างคาดไม่ถึง

“จริงสิ, มีดตัดหมีนี่ ใช้ง่ายมากเลย ขอบใจจริงๆ”

ชั้นดูแลรักษาสภาพมีดตัดหมีด้วยวิธีที่มากาเรตซังสอน แล้วก็คืนไป

เขาเอามีดเก็บกระเป๋าเสื้อโดยที่ไม่ชักออกมาดู

“อื้ม, หาเงินได้เยอะเลย ก็ไปซื้อมีดที่ลุงร้านข้างๆได้นะ”

ว่างั้นแน่ะ

… ก็พูดถูก

แม้แต่ระหว่างสู้กับหมี, ชั้นชักดาบเหล็กออกมาไม่ได้หลังจากแทงหมี เพราะงั้น เลยอยากได้ดาบคมๆ

แล้วก็กะจะซื้อดาบให้ฮารุอยู่แล้วด้วย

“งั้นจะไปดูนะ, ขอบใจ”

ชั้นก้มหัวให้พนักงานต้อนรับ และไปตามคำแนะนำ

คิดว่าถ้าพนักงานต้อนรับเป็นสาวสวย มันก็จะดีหรอก, แต่อย่าเรื่องมากเลย แค่พนักงานเค้าบริการให้ ก็โอเคแล้วล่ะ

เอาเงินจำนวนมากใส่ item bag แล้วออกจากกิลด์นักผจญภัย

… แล้วก็, ชักหิวด้วย

อีกไม่นานก็จะมืดแล้วด้วย เราควรจะรีบหาโรงแรมดีกว่า

” … กลางคืน … เหรอ …”

ชั้นมองตะวันที่กำลังตก แล้วถอนหายใจ

“คิดถึงเรื่องแคโรเหรอคะ?”

” … ถูกห้ามออกไปไหนเวลากลางคืน, คิดว่าตรงกันข้ามกับแวมไพร์เลย … ก็เท่านั้นล่ะ”

ว่าแล้วก็เข้าร้านอาวุธที่อยู่ข้างกิลด์นักผจญภัย

ดาบ, มีด, หอก, เกราะ, ของชนิดต่างๆ วางโชว์ในร้านอาวุธ

ชั้นลองดูดาบตั้งโชว์ที่ดูปล่อยบรรยากาศแบบดาบชื่อดังออกมา

200000 เซนส์ … ดาบ 1 เล่ม ราคา 20 ล้านเยนเหรอ

เป็นช่างตีเหล็ก คงทำเงินได้งามสินะ

หลังจากปั๊มไร้อาชีพถึงจุดสูงสุดและได้สกิลทั้งหมด, ลองเป็นช่างตีเหล็ก ทำงานอดิเรกตีดาบ อาจจะเข้าทีก็ได้

พ้นสภาพจากการว่างงานไร้อาชีพ ก็จะได้มีชื่อเสียงขจรขจายในฐานะยอดช่างตีเหล็ก 

แต่ว่า, จะเป็นช่างตีเหล็ก ต้องเลเวลอัพผู้ใช้ค้อน เพื่อให้ได้ช่างตีเหล็กฝึกหัดก่อน แล้วค่อยอัพขึ้นเป็นช่างตีเหล็ก

“ยินดีต้อนรับ หาอะไรอยู่ล่ะ?”

คนหนุ่มออกมาจากเคาน์เตอร์

หมอนี่คือช่างตีเหล็กเหรอ? ถึงพนักงานที่กิลด์จะเรียกว่า  ‘ลุง’, แต่ดูยังไงๆ ก็หนุ่มเกินกว่าจะเป็นลุงนะ

ชั้นลองดูอาชีพ แล้ว 【ช่างตีเหล็กฝึกหัด Lv4】 ก็ขึ้นมา, ท่าทางจะเป็นลูกศิษย์ของเจ้าของร้านรึเปล่า

“อื้อ, ยืมมีดตัดหมีจากกิลด์นักผจญภัยมาใช้ ชอบใจในความคม เลยอยากจะซื้อไว้ซักอัน”

“อ้อ, มีดตัดหมีสินะ เชิญทางนี้เลย”

“200 เซนส์เหรอ … ซื้อไว้อันนึงแล้วกัน, แล้วก็ อยากได้ดาบคมๆด้วย ขนาดประมาณนี้”

ชั้นเอาดาบเหล็กออกให้ดู

ดาบใหญ่มันเท่ก็จริง แต่อยากเน้นการใช้งานมากกว่า

“ถ้างั้น, ดาบเหล็กกล้านี่เป็นไง?”

ดาบเหล็กกล้าเหรอ, ก็จริงที่มันใช้ง่ายกว่าดาบเหล็ก

ราคา 1000 เซนส์? ไม่รู้ว่าถูกหรือแพง แต่ก็ซื้อเหอะ

“ฮารุ, มีอะไรอยากได้รึเปล่า?”

“ไม่, ไม่หรอกค่ะ …”

“งั้นเหรอ, เออนี่ ฮารุ, ช่วยเดินไปทางนั้นช้าๆนะ”

ชั้นสั่งให้ฮารุเดินไปโซนดาบสั้นอย่างช้าๆ

เมื่อฮารุเดิน ก็เห็นว่าหางเธอไปส่ายตรงหน้าดาบอันนึง

” …เขี้ยวมังกรไฟ ?” ファイヤードラゴンの牙

ราคา 3000 เซนส์สินะ

“เป็นดาบสั้นทำจากเขี้ยวของมังกรไฟ”

คนขายชายเอาดาบสั้นขึ้น แล้วใส่พลัง

พอทำแบบนั้น  … ดาบก็ติดไฟ

“สามารถเปลี่ยนพลังโจมตีเป็นพลังเวทแล้วปล่อยไฟได้, มีประโยชน์สำหรับนักดาบที่พลังโจมตีเวทต่ำ เพราะใช้โจมตีระยะไกลได้”

ชั้นรับดาบมา แล้วก็ลองทำดู, แน่นอนว่าออมมือไว้

โอ้, ดาบมันติดไฟจริงด้วย

“งั้น, เอาอันนึง, ฮารุ ใช้สิ”

“เอ๋ … ฉันมีดาบสั้นแล้วนะคะ”

“เก็บไว้เผื่ออันนึง, ระหว่างการต่อสู้จะเกิดอะไรขึ้นก็ไม่รู้นี่นะ”

” … ขอบพระคุณมากค…! เจ้าของร้าน, ขอโทษนะ ขอซ่อนหน่อย!”

ฮารุว่างั้น แล้วก็มุดซ่อนหลังเคาน์เตอร์

“เอ๋? ฮารุ? ทำไมเหรอ?”

“ขอโทษค่ะ นายท่าน, ช่วยทำเหมือนฉันไม่อยู่ที”

หา?

ระหว่างที่กำลังคิดสงสัย

“อืม, เนี่ยรึ ร้านอาวุธของสามัญชน … ช่างสกปรกเสียจริง, เซบาสตัน セバスタン, นี่มันร้านช่างตีเหล็กที่ดีที่สุดของเบราสราแน่รึ?”

“ครับ, ท่านโอเรเกล, ได้ยินมาว่ายังงั้น แต่ก็เป็นข้อมูลจากร้านข้อมูลหยุมหยิมล่ะครับ” 

คนที่เข้ามา เป็นชายในชุดดูร่ำรวย กับพ่อบ้านอายุราว 50

ดูอาชีพหน่อยซิ, เข้าใจเลยว่าทำไมฮารุถึงดูแปลกไป

【ชนชั้นสูง Lv14】 貴族

【พ่อบ้านนักรบ Lv49】 執事戦士

… ฮารุ, เแบบนี้เองสินะ?

แต่ว่า, เจ้านี่ …

“เซบาสตัน, ดูแล้ว ไม่มีดาบที่สง่าๆเหมาะแก่ผมเลยนะ”

“ครับ, ก็อย่างที่คิด เราหาดาบที่สูงส่งเหมาะกับท่านโอเรเกลไม่ได้เลย, คงต้องจ้างช่างตีเหล็กส่วนตัวทำขึ้นซะแล้ว”

… ว่าแล้วก็ชักดาบออกมาเทียบ, ดาบซึ่งเล็กยิ่งกว่าดาบสั้น

ดาบซึ่งเปล่งประกายสีทอง แต่ใบดาบกลมมนเชียว, ขนาดตัดกระดาษยังตัดไม่ได้เลยมั้ง

… ขาสั้น...ตัวก็สั้น...แถมยังอ้วน… เสียงยังไม่แตกพานอีกต่างหาก

ไอ้นี่มันเด็กเปรตธรรมดาๆนี่หว่า

“เอาเหอะ, ร้านจืดจางแบบนี้ คงจะดังขึ้นเพราะผมมาเยือน, ถือว่าโชคดีแล้วนะ เจ้าของร้าน! จะรับอันนี้ไปเป็นค่าโฆษณา …”

โอเรเกลพยายามยกดาบที่ตั้งโชว์อันนึงขึ้น … แต่ยกไม่ไหวเลยยอมแพ้,

“ช่างเหอะ, เราไปบ่อนพนันกัน เซบาสตัน”

“ครับ, ท่านโอเรเกล”

ทั้งสองคนออกจากร้าน ขณะที่ชั้นกับลูกศิษย์ช่างตีเหล็กต่างยืนเงียบ

แล้ว, หัวฮารุก็โผล่ขึ้นมา

“ฮารุ, คนนี้สินะ?”

“ค่ะ, คือคนที่อยากซื้อตัวฉันไป, ท่านโอเรเกล”

คนแบบนั้นเรอะ...

… เอาจริงดิ?




NEKOPOST.NET