[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです ตอนที่ 32 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです

Ch.32 - บทนำ 2


 

 

5 วันผ่านพ้น, นับแต่พี่จากไป

ห้องในแมนชั่น ซึ่งถูกเปลี่ยนเป็นชื่อของฉัน, บัดนี้ เป็นเพียงแค่เปลือกอันว่างเปล่า

แทนที่จะดูเหมือนห้องอยู่อาศัยของสิ่งมีชีวิต, มันกลับเป็นบรรยากาศที่ทำให้น่าสงสัย ว่ามีคนอยู่จริงๆรึเปล่า

นั่นก็เพราะ ด้วยเวทสูญ, ความทรงจำที่ทำให้พ่อแม่ปักใจเชื่อและเลี้ยงเราดั่งลูกแท้ๆ ได้ถูกนำมาเก็บกักในตัวฉัน

แล้ว, เมื่อมองดูรูปถ่ายสติ๊กเกอร์ที่ติดหลังมือถือ ซึ่งถ่ายมาด้วยกันจากเกมเซ็นเตอร์...

ก็มีเพียงฉันเท่านั้นที่อยู่ในภาพ, พี่ซึ่งควรจะอยู่ข้างๆ กลับหายไป, และคำบนภาพ ซึ่งควรจะเป็น “มิริ & อิจิ” ก็กลายเป็นเพียง “มิริ”

เป็นเรื่องผิดปกติอย่างยิ่ง, ฉันจ้องดูสมบัติสำคัญ ที่ถูกทำให้แปดเปื้อน

ไม่ใช่แค่รูปถ่ายเท่านั้น, สิ่งแสดงถึงการคงอยู่ของพี่ จากที่ต่างๆ ทั้งจากรายชื่อจบการศึกษาม.ต้น, จากสมุดโทรศัพท์, จากทะเบียนบ้านก็ด้วย

หรือแม้แต่ความทรงจำของทุกๆคนนอกเหนือจากฉัน, พี่...หายไป

ฉันตัวทรุดลงกับพื้นโดยไม่มีอะไรให้พิง

โลกนี้ ทำเหมือนกับพี่, คุสึโนกิ อิจิโนสุเกะ, ไม่เคยมีตัวตนอยู่แต่แรกแล้ว

แน่นอน ว่ามีหลายๆเรื่องที่ดูขัดกัน, การทำให้คนๆนึงหายไป ทำให้โลกถูกเปลี่ยนไปด้วย

แต่ว่า ไม่มีใครรู้ตัวเลย, โลกไม่รู้ถึงความเปลี่ยนแปลงนี้

นอกจากฉันแล้ว, พี่สูญเสียทุกสิ่งอย่างไป

การที่จะทำแบบนี้ได้, การปรับเปลี่ยนโลกแบบนี้ ไม่ใช่ฝีมือมนุษย์แน่ๆ, แต่เป็นสิ่งที่เหนือจากขอบเขตของมนุษย์ขึ้นไป

( … ไอ้เทพธิดา)

ฉันจ้องเพดาน … ซึ่งไม่มีตัวผู้ร้ายอยู่

หากไม่มีเทพธิดาแล้ว พี่คงตายแน่ๆ, เรื่องนี้ก็เข้าใจอยู่หรอก

ทว่า, การมาเหยียบย่ำความทรงจำของพี่กับฉันนั้น เป็นอาชญากรรมที่ไม่อาจยกโทษให้ได้

ฉันพอจะเดาได้อยู่ ว่าพี่หายไปจากจุดไหน

5 วันก่อน, มีอุบัติเหตุบนท้องถนนเกิดขึ้น, รถบรรทุกชน แล้วม้าจำนวนมากก็หลุดออกมา

ข่าวรายงานว่า โชคดีที่นอกจากคนขับซึ่งต้องสงสัยว่าเป็นโจรขโมยม้าและได้แผลเล็กน้อยแล้ว ก็ไม่มีใครอื่นบาดเจ็บอีก

ฉันมั่นใจว่าพี่ต้องอยู่ที่นั่นแน่ๆ จึงเริ่มตรวจสอบ

เอาเงินไปยัด เพื่อขอดูภาพจากกล้องวงจรปิดที่ร้านสะดวกซื้อแถวนั้น แล้วก็เริ่มสืบหาเบาะแสจากจุดนี้

เห็นม้ามีการเคลื่อนไหวอย่างผิดปกติ เหมือนกับเหยียบบางอย่างที่มองไม่เห็น

พี่ต้องอยู่ที่นั่นแน่ๆ

แต่ว่า ไม่หลงเหลือร่องรอยของเวทในที่นั้นแล้ว

เส้นทางสู่ต่างโลก “Otherworld” ไม่อาจเปิดจากจุดนั้นได้อีกแล้ว

ฉันกำปากกา แล้วเริ่มเขียนสูตรลงบนพื้น

มันมีกฎเกณฑ์เกี่ยวกับเวลาและสถานที่อยู่ ในการที่จะเปิดประตูสู่ต่างโลก 

ช่วง 5 วันนี้, ฉันอุทิศตัวไปกับการตรวจสอบทุกสถานที่ซึ่งประตูสู่ต่างโลกได้ถูกเปิดออกในอดีต

เพราะว่าถ้ามีข้อมูลมาเทียบกันมากขึ้น ก็จะทำให้แกะสูตรออกง่ายขึ้น

แล้ว, ก็พบว่า ในช่วงเวลา 20 ปีก่อนที่พี่จะถูกส่งไป, มีการเคลื่อนย้ายทั้งสิ้น 5 ครั้ง

หลังจากแกะสูตรแห่งการเคลื่อนย้ายได้, ที่เหลือ ก็แค่ไปรอในสถานที่ๆประตูจะเปิดครั้งต่อไป

นี่มันก็แค่การวิเคราะห์ข้อมูล, เป็นเรื่องง่ายมาก เมื่อเทียบกับการอ่านความเคลื่อนไหวตลาดหุ้น ซึ่งเป็นเรื่องการอ่านอารมณ์ฝูงชน

แล้ว, ก็เขียนสูตรลงบนพื้นต่อไป

ภายในห้องซึ่งปราศจากม่าน เตียง หรือโต๊ะ

เพื่อที่จะได้พบกับพี่อีกครั้ง

พี่คงจะทุกข์ทรมาน ไม่รู้ซ้ายขวาอยู่ใน otherworld แน่ๆ

ในโลกล้าหลังซึ่งไม่มีแก๊สหรือไฟฟ้าใช้

เพราะงั้น ถึงต้องรีบไปช่วยแล้ว

 

 


※※※

 

 

……………………………………………………

อาชีพ: คนเสเพล 【สามัญชน Lv30】

เกิดขึ้นเมื่อไม่หางานทำ เอาแต่อยู่เป็นสามัญชน, อาชีพซึ่งเรียนรู้สกิลแบบพิกลหน่อยๆ  

เงื่อนไขได้ค่าประสบการณ์พิเศษ : ประสานร่างกับเพศตรงกันข้าม

……………………………………………………

 

… อาชีพอะไรวะเนี่ย

เพราะประเมินอาชีพขึ้นเป็น 「ประเมินอาชีพ II」, ตอนนี้เลยดูคำอธิบายอาชีพ รวมถึงเงื่อนไขการได้ค่าประสบการณ์ได้แล้ว

ชั้นพบว่าชาวนา ต้องเก็บเกี่ยวพืช, คนเร่ขายต้องขายสินค้า ฯลฯ

แต่ว่า, สินค้าที่ขาย จะซื้อได้จากการเข้ากิลด์พ่อค้าเท่านั้น, ก็เลยตัดสายนั้นทิ้งไป

ขณะที่รถม้าส่าย, ชั้นก็ดูอาชีพกับสกิลต่างๆที่มี แล้วก็ไปหยุดตรงอาชีพคนเสเพลที่พึ่งได้มา

ประสานร่างกับเพศตรงข้าม, หมายถึงทำยังงั้นสินะ

ชั้นยื่นมือขวาไปหาฮารุ

” … ฮารุ, จับมือหน่อย”

“ค่ะ, นายท่าน”

ชั้นตั้งอาชีพเป็นคนเสเพล แล้วจับมือเธอ

แน่นอน, ว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

อย่างที่คิด, หมายถึงไอ้นั่นจริงๆด้วยสิ

อืมม์, ช่างเป็นอาชีพที่แหล่ม… เอ่อ หมายถึงไม่ส่งเสริมศีลธรรมอันดีจริงๆ

เรานั่งรถม้ามา 12 ชั่วโมง, พระอาทิตย์ตก แล้วก็ขึ้นใหม่แล้ว

เป็นช่วงเช้า, รถม้าที่สะเทือนไปมา ทำให้ปวดก้น แล้วก็รู้สึกเหมือนไม่ได้นอนเลย

“อีกซัก 1 ชั่วโมงก็จะถึงเมืองแล้ว”

รู้สึกว่าครึ่งชั่วโมงก่อน ก็พูดแบบนี้นะ, แต่เอาเหอะ ตอนนี้เห็นถนนมันดูเจริญขึ้นแล้ว, เส้นทางขุรขระตามภูเขา มันทำให้ชั้นตื่นขึ้นนับครั้งไม่ถ้วนเลย

แต่ว่า, สำหรับผู้โดยสารอื่น (รวมทั้งฮารุ) กลับไม่ได้เดือดร้อนอะไร, ไม่มีสัญญาณว่าตื่นขึ้นจากการสั่นสะเทือนของรถม้าด้วย

ชั้นมีโอกาสยืนขึ้นเฉพาะตอนที่พักเข้าห้องน้ำ แล้วก็ตอนที่ต้องเปลี่ยนม้ากับคนขับระหว่างเดินทาง

แน่นอน ถึงจะบอกว่าพักเข้าห้องน้ำ, แต่ห้องน้ำที่ว่า ก็คือพุ่มไม้ข้างทาง

ผ่านมา 5 ชั่วโมงแล้ว นับแต่พักเข้าห้องน้ำ, คิดว่าอยากจะได้เวลาพักเข้าห้องน้ำอีกแล้วสิ

“เอ่อ, นายท่าน, จะจับมือกันอีกนานแค่ไหนคะ?”

โอะ, อาา, ชั้นคิดว่าจับมือต่อไปก็คงจะดีเพราะดูจากหางฮารุที่ส่ายไปมา แต่สายตาจากรอบข้าง มันทำให้เจ็บปวดหากจะจับมือกันต่อไป

ชั้นรีบปล่อยมือ … แล้วตอนนี้เอง

สายตาฮารุเพ่งขึ้น

“นายท่าน, ได้กลิ่นเลือดจากหลายคน, คิดว่าคงถูกมอนโจมตี จากกลิ่นเลือด ท่าทางจะอันตรายอยู่”

ฮารุบอก

” … ใกล้ไหม?”

“ราว 5 นาที ถ้าเราวิ่ง”

“คุณคนชับ ดูเหมือนจะมีคนถูกมอนโจมตี! ช่วยหยุดรถด้วย!”

พอเรียกคนขับซึ่งดูอายุ 50, คนขับก็มองมา

“มันเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว ไม่หยุดรถหรอกนะ! ถ้าไปถึงไม่ทันเวลา จะโดนตัดเงิน ไม่พอหากิน”

เป็นคำตอบที่ได้รับ, คุณค่าของชีวิตคน ต่างกับที่ญี่ปุ่นเลยแฮะ

ผู้โดยสารอื่นก็เช่นกัน, ดูเหมือนจะไม่อยากไปยุ่งเกี่ยวด้วย

“งั้นชั้นลงตรงนี้ล่ะ!!”

“ไม่หยุดจอดหรอกนะ”

“จะยังไงก็ช่าง, ฮารุ ไปกัน”

“ค่ะ, นายท่าน”

เราว่าแล้วโดดลงจากรถม้า

ถึงจะดูเหมือนไปยุ่งย่ามเรื่องของคนอื่นก็เหอะ, แต่ก็เป็นชีวิตที่สองแล้วนี่นะ

จะใช้ชีวิตอย่างที่ใจต้องการ!

หลังจากลงพื้น ก็ออกจากถนน เข้าสู่ป่า




NEKOPOST.NET