[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです ตอนที่ 26 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです

Ch.26 - ไปเขาวงกตระดับกลางกันหน่อยเถอะ


รุ่งเช้ามาเยือนในพริบตา…

อะไรนะ อยากให้ย้อนไปบรรยาย 25.5!?… เอ๊ะ ก็บอกว่าเช้าแล้วไง  เช้าแล้ว

ฮารุกับชั้น เราออกเหงื่อเยอะจากเมื่อคืน เลยชำระกายเช็ดเหงื่อกันด้วยผ้า ก่อนจะลงไปห้องอาหาร

อาหารเช้าพร้อม, แล้วเรา 4 คนก็มานั่งกิน

เช้าวันนี้, เป็นขนมปังกับนม

แต่ว่า… พอนึกถึงเรื่องเมื่อวาน มันก็ชักอายแฮะ

ก็ช่วยไม่ได้, มันเป็นก้าวแรกสู่ความเป็นผู้ใหญ่ของชั้นนี่นา, คิดแล้วก็ยังเขิน

ฮารุเองก็เหมือนกัน ที่ลดสายตาลงหน่อยๆ

ส่วนโนรุน กลับกลายเป็นคนที่ดูอายที่สุดในโต๊ะ, ด้านมากาเรตซังนั้นก็กินไปยิ้มไป

“นี่, อิจิคุง, รู้ไหม กำแพงบ้านฉัน มันบางนะ”

แค่ฟังประโยคนี้จากมากาเรตซัง ก็เข้าใจหมดแล้ว

นี่ได้ยินหมดเลยสินะ …มากาเรตซัง, โนรุนก็ด้วย

อุหวา, น่าอายสุดๆ … คราวหน้า, ต้องดูสถานที่และเวลาให้ดีก่อนแล้ว

“ทำให้ผู้หญิงอายแบบนี้ได้ยังไงจ๊ะ, เดี๋ยวฉันจะช่วยสอนอิจิคุงอย่างละเอียด ก่อนจะไป…”

“เราจะไปไม่ทันเอาน่ะคร้าบบ!”

ขอร้องล่ะเห้ย, ชั้นไม่อยากขุดทองนะ

จังหวะนี้ โนรุนก็ส่งเรือช่วยชีวิตมาให้

“นั่นสิคะ มากาเรตซัง, คุณพี่มีฮารุเป็นคนรักแล้ว, ไม่ยังงั้น ฉันเองก็ …”

โนรุนอุบอิบบางอย่างเบาๆในตอนท้าย แล้วก็ดื่มนม

เป็นมื้ออาหารที่น่าอาย แต่ก็เป็นมื้อที่ดีจริงๆ

“แล้ว อิจิคุง, คิดจะทำอะไรต่อล่ะ?”

“ตอนนี้ กะจะลงเขาวงกตระดับกลางในตอนเช้า แล้วแวะกิลด์นักผจญภัยหลังเที่ยงเพื่อขายไอเทมเอาเงินค่าเงินทาง”

“กิลด์นักผจญภัยสินะ … อย่าทำอะไรฝืนตัวไปล่ะ”

” … ครับ”

มากาเรตซังว่าเอา ชั้นจึงพยักหน้ายิ้มแห้งๆ

จนถึงที่สุดแล้ว, ก็รู้สึกว่าสู้มากาเรตซังไม่ได้อยู่ดี

ต่อให้เก่งขึ้นอีกด้วยสูตรโกงโตไว, ต่อให้มีพลังมากพอจะจัดการจอมมารได้, เหนือฟ้าก็ยังมีฟ้า

เพราะการได้เจอกับผู้คนเช่นนี้, ทำให้รู้สึกได้ว่าชั้นได้เติบโตขึ้นอย่างแท้จริง

แต่ก็เสียใจที่ต้องทิ้งมิริไว้คนเดียวที่ญี่ปุ่นอ่ะนะ

“งั้นก็, จะเอาชุดที่ซักเมื่อวาน กับข้าวกล่องไปให้ตอนรถม้าพร้อมนะ”

“ขอบคุณที่ช่วยดูแลกันมาจนถึงที่สุด”

“ไม่เป็นไรหรอก, ฉันเองก็ช่วยได้แค่นี้”

มากาเรตซังขยิบตาให้ บอกว่าต้องไปเตรียมตัวแล้ว

ดูเหมือนวันนี้ร้านจะปิดชั่วคราวนะ

ส่วนเรา ก็ทำความสะอาดโต๊ะ แล้วจะไปที่เขาวงกตระดับกลางกัน

ฮารุเองก็เปลี่ยนเป็นชุดต่อสู้ในห้องของตัวเองด้วย

5 นาทีต่อมา, ฮารุเข้ามาห้องชั้นหลังจากเปลี่ยนชุดเสร็จ

“เป็นไงมั่งคะ?”

ได้ยินเธอถาม, ชั้นมองดูชุดฮารุ

ไม่รู้ว่าทำไมชุดต่อสู้ถึงเป็นกระโปรง แต่มันก็สั้นกว่ากระโปรงปกติซึ่งจะอยู่ในระดับเข่า, กลับกัน ถุงเท้าจะยาวขึ้น

ดูเหมือนจะทำโดยใช้วัสดุพิเศษ ซึ่งทนทานความเสียหายได้

“เข้ากันดีมากเลยล่ะ”

“ขอบคุณค่ะ”

“แต่ว่า, ถ้ามันสั้นขนาดนี้ … เอ่อ, จะโดนเห็นกางเกงในรึเปล่านะ”

“ใส่บลูมเมอร์อยู่ข้างใต้ ไม่เป็นไรหรอกค่ะ”

ฮารุว่าแล้วก็ถลกกระโปรงขึ้น

อุโหวว, เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นของจริงสดๆ … แต่, ที่โลกนี้มีบลูมเมอร์ด้วยเหรอ?

ชั้นถาม แต่ดูเหมือนว่าเป็นเพราะคนจากต่างโลกทำออกมาด้วยความสนใจ เลยแพร่กระจายทั่วไปตามร้านเสื้อผ้าปัจจุบันแล้ว

คนญี่ปุ่นนี่ทำตามใจตัวเองต้องการจริงๆแฮะ

แต่ว่านะ, ได้เห็นบลูมเมอร์เมื่อยกกระโปรงขึ้น มันก็ทำให้จิตใจกระชุ่มกระชวย อารมณ์ประมาณนักเทนนิสนุ่งสั้นน่ะ

” … ขอบคุณที่เลี้ยง”

” … อ่ะขอบคุณค่ะ”

ทั้งชั้นและฮารุต่างขอบคุณกัน, เรานี่เข้ากันได้ดีนะเนี่ย

แล้ว, เราก็ไปที่เขาวงกตระดับกลางในเมืองฟออรันส์

“คนแน่นอย่างคาดไม่ถึงแฮะ”

มีต่อคิวกันยังกับรอเข้าสวนสนุก, จุดที่ต่างกับสวนสนุกคือแขกซึ่งมาใช้บริการไม่ใช่เด็กๆ แต่เป็นชายถึก

การต่อคิวรอมันช่างยุ่งยากจริง…

“นั่นสินะคะ, นักผจญภัยที่มีประสบการณ์มากกว่า 3 ปี จะเข้าเขาวงกตระดับกลางได้, แต่ยังไงซะนักผจญภัยที่ไปถึงห้องบอสได้ก็มีไม่ถึง 10% อยู่ดี, ยังไงก็ตาม เขาวงกตมันลึก แต่ก็มีจุดเคลื่อนย้ายระหว่างทาง ตราบเท่าที่ไม่ถูกเล็งเป้า ก็จะไม่มีปัญหาเรื่องมอน, สำหรับตัวฉันเอง เคยลงเขาวงกตระดับกลางไปถึงชั้น 22 จึงสามารถใช้จุดเคลื่อนย้ายไปชั้น 5, 10, 15 และ 20 ได้”

“มีประตูวาร์ปด้วยสินะ”

ยังกะประตูวาร์ปส่งไปต่างท้องที่ได้ในทันทีเลยแฮะ

สมกับเป็นต่างโลก

ถ้าเป็นยังงั้น คนที่ยืนต่อแถวอยู่ ก็รอคิวใช้จุดเคลื่อนย้ายงั้นสิ

ดูท่าจะใช้เวลาราว 1 ชั่วโมง กว่าจะเข้าเขาวงกตได้

ขณะที่คิดอยู่…

“เห้ยยย, เด็กใหม่! ทางนี้! ทางนี้!”

“ไปด้วยกันเถอะ!”

ได้ยินเสียงมาจากข้างหน้า

… โจเฟรกับเอลิซ, เจ้าสองคนนี้ ถูกปล่อยออกมาแล้วสินะ

“เรารับข้อเสนอเค้าดีไหม?”

ดูเหมอืนจะเป็นเรื่องปกติที่คนเป็นปาร์ตี้จะมาลงเขาวงกต

ยิ่งกว่านั้น จุดเคลื่อนย้ายก็ส่งคนคราวละ 6 คนไปจุดเดียวกันได้ด้วย

“ดีกว่ายืนต่อคิวปลายแถวนะ”

ชั้นไปหาทั้งสองคน

“งั้น, ก็รบกวนด้วยนะ”

“อย่าคิดมากน่า, เวลาลำบาก เราก็ต้องช่วยเหลือกัน, เวลาแก้มซ้ายถูกตี ก็ต้องต่อยกลับที่แก้มซ้าย”

โจเฟรว่าพลางยิ้ม

” … ไม่อ่ะ, ไม่เคยได้ยินแบบนี้เลยนะ … เป็นสำนวนรึไงกัน?”

“ฉันเองก็ไม่เคยได้ยินค่ะ”

อืม, กะแล้ว, ไอ้เจ้าบ้านี่ ต้นประโยคกับท้ายประโยค มันมีความหมายต่างกันนะเฟ้ย

“เพื่อนร่วมทางที่ดี ต้องร่วมไปถึงนรกสินะ, เนอะ โจเฟร?”

ไม่เอาเว้ย, ชั้นไม่อยากตายตกตามกันไปกับพวกแกนะ

นี่กะจะไปทัวร์นรกกันแล้วเรอะ? ถ้างั้นก็ไปกันเองเหอะ

“นี่พวกแกไม่ได้เกลียดชั้นเหรอ? ชั้นจัดการบอสของพวกแกไปนะ”

“หืมม์? อ้อ, ไม่เป็นไรหรอก! เราเป็นเพื่อนกันนะ! ยิ่งกว่านั้น, นายก็แข็งแกร่งด้วย”

“ใช่แล้ว, ถ้าเราใส่ใจกับเรื่องแบบนี้ก็จะแพ้! ต้องเข้ากับฝ่ายที่แข็งแกร่ง!”

… เจ้า 2 คนนี้, ถึงจะบ้าๆ, แต่ก็เป็นพวกรู้จักเกาะขบวนตามผู้แข็งแกร่งแฮะ

เอาเหอะ, ยังไงซะก็เป็นพวกที่โกหกไม่เป็นนี่นะ, แถมจะต่อคิวรอมันก็น่ารำคาญ เลยไปกัน 4 คนเนี่ยล่ะ

“แล้ว, จะไปชั้นไหนล่ะ? ชั้นต้องกลับหลังเที่ยงนะ”

“อ้อ, ถ้างั้นก็สบายเลย เพราะเราแค่จะไปชั้น 95 แล้วลุยไปถึงห้องบอสชั้น100”

…… หาา?




NEKOPOST.NET