NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです

Ch.25 - คืนสุดท้ายในฟออรันส์


พอตื่นขึ้นมา… ก็เห็นรูปปั้นเทพธิดาโคโชมาเล

อืม เหมือนจริงๆแฮะ

“นายท่าน, ยินดีด้วยค่ะ”

ฮารุโค้งคำนับ

“เอ๋? อะไร?”

“ก็ไอเทมไม่ออกมา, แสดงว่าได้สกิลสินะคะ?”

อ้อ, หมายความว่ายังงี้เอง

“บางครั้งบางที, ก็มีได้ฝอยขัดหม้อ 10 คนติดต่อกัน เลยน่าเป็นห่วงอยู่”

“อื้ม, ได้สกิลเข้าใจภาษาทั่วไปล่ะ, สะดวกดี ไม่ต้องให้คนอื่นมาอ่านเขียนให้แทนแล้ว”

“งั้นเหรอคะ หน้าที่ของฉันลดลงซะแล้วสิ”

ฮารุหางตกดูเสียใจ, คงรู้สึกว่าตัวเองหมดประโยชน์สินะ

ช่วงหลังนี้, ชั้นมองตรงหางแทนที่จะเป็นหน้าแล้วล่ะ

“ไม่หรอก, ก็อย่างที่บอก, ชั้นเป็นคนจากต่างโลก เลยไม่รู้อะไรเกี่ยวกับโลกนี้เลย, แล้วก็นอกจากเรื่องพลังต่อสู้แล้ว ชั้นยังต้องพึ่งพาความรู้ของฮารุอีกนะ”

“ค่ะ, จะรับใช้อย่างเต็มที่”

มั่นใจว่าใช้คำถูกแล้ว เพราะหางฮารุส่ายไปมาอย่างร่าเริง

หลังออกจากห้องบอส, ห้องบอสก็ปิดลง

“เอาล่ะ, กลับกัน …ยังไงซะ ขากลับก็คงมีมอนซักตัวสองตัวล่ะนะ”

ชั้นอยากอัพเลเวลนักสู้ จึงอยากกำจัดมอนที่เจอ

แต่ก่อนจะลืม เปลี่ยนนักล่ากลับเป็นนักดาบ, แล้วค่อยขึ้นบันได

ออกมาจากเขาวงกตก็เป็นเวลากลางคืนแล้ว, ยามเฝ้าทางวันนี้ไม่ใช่คนเมื่อวาน แล้วก็ไม่ใช่โนรุนด้วย, แต่เป็นลุงที่ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน เลยแค่พยักหน้าให้แล้วผ่านไป

สิ่งที่เราเจอในเขาวงกต เป็นแมงมุมขนาดหนู 3 ตัว, สไลม์สีแดง 1, ค้างคาวใหญ่ 3, กับก๊อบลินอีก 2 

ฮารุจัดการค้างคาวกับแมงมุมเล็ก ส่วนชั้นจัดการที่เหลือ

ผลลัพธ์, นักสู้ขึ้นเป็น Lv5 แล้วก็ได้ 【หมัดโจมตี】 拳攻撃 กับ 【เพิ่มโจมตีกาย (เล็ก)】 物攻強化(微)  มา

ไร้อาชีพขึ้นแค่ 1 เลเวล ไปเป็น Lv56, นักเวทฝึกหัดเป็น Lv14 ส่วนนักดาบก็ Lv13 แต่ไม่ได้สกิลใหม่

อัตราการเติบโตช้าลงอย่างเห็นได้ชัด, คงเพราะเป็นอาชีพขั้นสูงขึ้น, แต่ขนาดอาชีพนักเวทฝึกหัดยังขึ้นยากเลย

“มืดแล้ว, กลับที่ของมากาเร็ตซังกันเถอะ”

อาหารเย็นจะเป็นอะไรน้า, บอกว่าจะทำไว้ แต่เรากลับไปโดยไม่ซื้ออะไรจะดีเหรอ

“ราวๆทุ่มนึง, ร้านต่างๆกำลังจะปิดเลยค่ะ”

“บอกเวลาได้ด้วยเหรอ?”

“ดูจากตำแหน่งพระอาทิตย์ตอนกลางวัน กับพระจันทร์และดวงดาวตอนกลางคืนได้ค่ะ”

“ยอดเลยแฮะ”

ชั้นรู้แค่ว่ามันยังไม่ดึก เลยยังมีคนอยู่ตามถนน

เราคุยกันไประหว่างเดินกลับร้านมากาเรตซัง

“มากาเรตซัง, กลับมาแล้ว”

“อร่า, อิจิคุง, ฮารุจัง … อุฟุฟุ, ดูท่าทางจะไปได้สวยนะ”

“อื้อ, เราลงเขาวงกตมาน่ะ”

“เอ๋ … ในชุดแบบนั้นเหรอ? อิจิคุงน่ะได้อยู่ แต่ฮารุจังใส่ชุดธรรมดานี่นา?”

มากาเรตว่าด้วยความตกใจ

หืมม์, ซื้อเกราะให้ดีไหมหว่า? ชั้นถามฮารุ แต่เธอบอกว่าจะขยับลำบาก แบบนี้เลยเหมาะกว่า

“ยังงี้ขยับง่ายกว่าค่ะ”

“ไม่ได้นะ, เป็นเด็กผู้หญิง ต้องมีชุดเวลางาน กับชุดเวลาทั่วไปสิจ๊ะ”

… ชุดเวลาทำงานกับชุดทั่วๆไปของมากาเรตซัง มันต่างกันด้วยเหรอ? ชั้นไม่ได้ใส่ใจ เลยไม่รู้แฮะ

ตอนนี้พี่แกใส่ชุดสั้น กับกระโปรง, แต่ปกติ รู้สึกจะใส่กระโปรงลูกไม้… เอ่อ, หยุดคิดเหอะ เดี๋ยวจะอ้วก

งี้นี่เอง, ชั้นพยายามเบนตาไม่สนใจมาตลอดสินะ

“อิจิคุง, ตรงนี้ต้องโชว์ความเป็นลูกผู้ชายสิจ๊ะ?”

” … อ่า, เอ่อ, งั้นช่วยทำชุดสำหรับต่อสู้ของฮารุในงบซัก 100 เซนส์ …”

“ชุดต่อสู้จะราคามากกว่านั้นอีกหน่อยนะ”

“งั้น 1000 เซนส์ก็ได้, ฝากด้วยนะ”

“อื้อ, ต้องยังงี้สิ อิจิคุง… อุฟุฟุ, ฮารุจัง, จะเลือกชุดที่เข้ากันให้นะ”

“เอ่อ, ฉันว่าแบบนี้ก็ไม่เป็นไร … อ่า …”

ฮารุโดนมากาเรตซังลากเข้าร้านไปแล้ว

อื้ม, มากาเรตซังนี่แรงไม่หยุดฉุดไม่อยู่จริงๆ

ชั้นเข้าร้านมั่ง

ถึงจะอยากหยุดฟังเสียงในห้องเปลี่ยนชุด แต่ก็เดินต่อ

พอมาถึงที่กินข้าว ก็มีโนรุนตั้งโต๊ะอยู่

“ยินดีต้อนรับ, คุณพี่, ได้ยินว่าซื้อฮารุซังสำเร็จแล้วสินะ”

“กลับมาแล้วล่ะ โนรุนซัง, อื้อ ขอบใจนะ”

ให้ช่วยไหม? ชั้นถาม แต่โนรุนก็ส่ายหัวว่า “ฉันไม่มีอะไรทำเพราะเป็นวันหยุด ให้ฉันทำเองเถอะ”

ดังนั้น, ชั้นเลยเอาถังไปตักน้ำจากบ่อ เอากลับมาแล้วถอดเกราะ

เกราะขนาดเหมาะและเบา เลยไม่เกะกะ แต่เมื่อถอดออกมา ก็รู้สึกเหมือนมีอิสระมากขึ้นอยู่ดี

ถอดเสื้อออก, เอาผ้าชุบน้ำ แล้วเช็ดเหงื่อ

ถึงจะรู้สึกดีก็เหอะ แต่ยังไม่พอใจเท่าไหร่, อยากอาบน้ำแฮะ

อาบจากน้ำที่บ่อได้ไหม?

ไม่สิ, เวลาแบบนี้ คงหนาวแน่ๆ

กัดฟันอดทน, ใส่เสื้อใหม่ แล้วบำรุงดูแลเกราะ

ชั้นแทบจะไม่ได้รับความเสียหาย แต่เกราะก็มีรอย, คงเป็นรอยจากตอนเจ้าของคนก่อน

ชั้นขัดเกราะด้วยความรู้สึกขอบคุณคู่หูของมากาเรตซัง, แล้วก็ได้ยินเสียงโนรุนเรียกจากข้างล่าง ว่าอาหารพร้อมแล้ว

พอลงมา, มากาเรตซังกับฮารุก็นั่งแล้ว มีโนรุนวางอาหารอยู่

ถามมากาเรตซังเรื่องราคาชุด, ได้คำตอบว่า 700 เซนส์ แต่ฮารุตื๊อขอให้บอกราคาจริงๆ เลยได้คำตอบว่า 750 เซนส์, ดังนั้นชั้นเลยให้ไป 800 เซนส์, ส่วนที่เกินก็ถือเป็นค่ารบกวนไป

มากาเรตบอกว่ามากเกิน ชั้นเลยต้องยัดเยียด 8 เหรียญเงินให้ไป

จากนั้นก็นั่งลง, อาหารวันนี้เป็นปลาย่างกับมันฝรั่งผัด

มีมีดส้อมวางพร้อม และมีไหใส่เนยวางไว้ด้วย

“เอาล่ะ, กินกันเถอะ”

เราเริ่มกินอาหาร

ดูเหมือนเนยจะมีไว้ทามันฝรั่ง ชั้นเลยเลียนแบบโนรุนกับมากาเรตซัง เอามีดทาเนยลงมันฝรั่งก่อนกิน

เนยนั้น เป็นวัตถุดิบอาหารที่หรูในระดับนึง, ฮารุเลยเกรงใจ จนมากาเรตซังแนะนำให้ เธอเลยเอาเศษเสี้ยวเนยเล็กๆมาทามันฝรั่งก่อนกิน

“จะว่าไป, คุณพี่ จะอยู่ในเมืองอีกนานแค่ไหนคะ?”

"อืมม์, ก็คิดว่าจะได้เวลาไปเมืองเบราสราทางใต้แล้วนะ”

ชั้นสนใจเมืองนั้นอยู่ เพราะได้รับคำแนะนำให้ไปพบกับโทเรรูร

“ถ้าเป็นเบราสรา, พรุ่งนี้เย็นมีรถม้าออกไปล่ะ, ไม่งั้นเที่ยวต่อไปก็ต้องรอสัปดาห์หน้า, จะเดินไปก็ได้อยู่ แต่ต้องใช้เวลาราว 3 วัน”

” … เอ๋, งั้นเหรอ งั้นเราก็ไปรอบพรุ่งนี้เถอะ … ฮารุ, ไม่มีปัญหาอะไรนะ?”

“ค่ะ, เส้นทางที่นายท่านเลือกคือเส้นทางของฉัน”

อุ, พูดได้เท่จริงๆแฮะ

“งั้นเหรอ… เหงาแย่เลย, จะกลับมาเมื่อไหร่ก็ได้นะ แล้วก็จะทำข้าวกล่องไปส่งให้ที่รถ”

“ขอบคุณ”

แล้ว, คืนสุดท้ายในฟออรันส์ของชั้นก็ดำเนินต่อไป, ไม่สิ นี่ไม่ใช่ครั้งสุดท้าย จะต้องได้กลับมาเยี่ยมเยียนที่นี่อีกแน่ๆ

สาบานได้เลย

ก่อนหน้านั้น ยังมีสิ่งที่ต้องทำในเมืองนี้อยู่

กลับมาที่ห้อง, ชั้นนอนแผ่กับเตียง มองเพดาน

เพราะตะเกียงดับแล้ว, จึงมีแต่แสงจันทร์จากหน้าต่างเท่านั้น แต่ก็ยังสว่างพอดู

หลังจากแผ่ตัวซักครู่, ก็มีเสียงเคาะประตู

” … นายท่าน, หลับรึยังคะ?”

เสียงฮารุล่ะ, ชั้นบอกว่ายังตื่นอยู่ เธอเลยเปิดประตูเข้ามา

เส้นผมสีขาวสะท้อนแสงจันทร์ ช่างสวยงามอัศจรรย์เป็นยิ่งนัก

” … เอ่อ, นายท่าน … เรื่องที่เกิดหน้าห้องบอส”

“อ่ะ … อา”

“ฉันหลับไปหลังถูกจับที่ท้อง… ต่อจากนั้น … อยากให้มีต่อจากนั้นค่ะ”

“ต, ต่อจากนั้น?”

ฮารุว่าด้วยเสียงสุดจะยั่วยวน

“พิธีแสดงความจงรักภักดี … เอ่อ … ช่วยลูบ … ที่ท้อง, แต่ถ้านายท่านต้องการ จะต่อจากนั้นไปอีกก็ได้…”

“ต่อไป … อีก?”

“สายสัมพันธ์ผู้ชายกับผู้หญิง… เผ่าหมาป่าขาวจะตั้งท้องได้แต่คืนพระจันทร์เต็มดวง วันนี้เลยไม่มีปัญหา”

…ได้เหรอ?

เอ๋?

ชั้นจะหลุดพ้นจากความเป็นไอ้หนุ่มซิงแล้วสินะ?




NEKOPOST.NET