[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです ตอนที่ 22 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです

Ch.22 - ถึงห้องบอส


“คิดมาตลอดเลยว่าเขาวงกตจะเป็นแบบ มอนออกมาทุก 3 นาที… แต่เอาเข้าจริง มอนมันบางตากว่าที่คิดแฮะ … ”

ที่เขาวงกตชั้น 9, ชั้นทักทายปาร์ตี้ 6 คน (ตัวผู้ทั้งหมด) โดยแค่พยักหน้าให้ แล้วก็เดินผ่าน

พยายามระวังตัวไว้ เผื่อจะถูกพวกนั้นโจมตีจากด้านหลัง, แต่พวกนั้นก็ไม่ได้มีความสนใจอะไรกัน แล้วเดินขึ้นบันไดไป

“เขาวงกตมือใหม่ก็แบบนี้ล่ะค่ะ, ไม่มีรังมอน แล้วคนที่เก่งหน่อย ก็ไม่ต้องสนมอนระหว่างทาง ตรงไปจัดการบอสเลยได้”

“อ้อ, เราก็เอาแบบนี้ด้วยสินะ...บอสอยู่ชั้นล่างเนี่ยเหรอ?”

“ค่ะ … ถ้านักผจญภัยที่สวนเราไปเมื่อกี้ เพิ่งจัดการบอสไป, เราก็มีเวลาว่างหน่อยจนกว่าบอสจะปรากฏตัวขึ้นใหม่ ช่วงระหว่างนั้นจะเข้าห้องบอสไม่ได้”

“มีเวลาเกิดใหม่สินะ นานแค่ไหนล่ะ?”

“รู้สึกว่าจะราว 30 นาที สำหรับเขาวงกตมือใหม่”

ตามที่ฮารุนำไป, เราเดินหน้าไปอีก 5 นาที

เราเจอบันไดลง แล้วก็ลงไป

 “จำทางได้เหรอ?” ชั้นถาม แล้วเธอก็ตอบว่าไล่ตามเอาจากกลิ่นของนักผจญภัยก่อนๆ, เออ สะดวกดีแฮะ

แล้ว, ทันทีที่ลงไป  … ก็พบประตูใหญ่ สูง 4 เมตร กว้าง 2 เมตร มีสัญลักษณ์สิงโตสลักอยู่

“ประตูจะเปิดเมื่อถึงเวลา, ถ้ามีนักผจญภัยอื่นอีก ก็ต้องรอคิว”

“บอสเป็นมอนแบบไหนเหรอ?”

“ก๊อบลินคิงค่ะ, มากับก๊อบลินอีก 5 ตัว แต่พลังมันอยู่ในระดับที่ฉันคนเดียวก็จัดการได้”

“งั้นเหรอ, แบบนี้ก็ไม่ต้องกังวลแล้ว, ได้เวลาพอดีด้วย กินกันเถอะ”

อยู่ในเขาวงกตมันกะเวลาที่แน่นอนยาก เลยกะเอาจากนาฬิกาท้อง

คิดว่าคงผ่านไป 3 ชั่วโมงแล้วนับแต่เข้าเขาวงกตมา, ตอนนี้คงราวๆ บ่าย 4

“ฮารุกินเนื้อแห้ง ขนมปัง กับน้ำได้นะ?”

“กินอาหารแบบเดียวกับนายท่านจะดีเหรอคะ?”

“ดีสิ … จริงๆแล้วด้วย item bag เราจะกินอาหารสดใหม่กว่านี้ก็ได้ แต่ชั้นก็อยากลองอาหารพวกเนื้อแห้งซักครั้งดู”

เราแบ่งเนื้อแห้งกับขนมปัง แล้วกินกัน

เนื้อแห้ง … คิดว่าจะเป็นแบบเนื้อแดดเดียว ที่ไหนได้ มันเนื้อคลุกเกลือชัดๆ, แถมยังแข็งอีกต่างหาก

เพื่อฆ่าเชื้อ มันเลยถูกแช่ในแอลกอฮอล์ดีกรีสูง แต่นั่นก็ทำให้กลิ่นแย่ ถึงขนาดว่าเอาออกจาก item bag ก็กลิ่นหึ่งเลย, กินแล้วก็ทำให้คอแห้งอีกต่างหาก

ขนมปังก็ด้วย, แข็งกว่าขนมปังฝรั่งเศส แล้วรสชาติก็อ่อนอีก, เหมาะกับการฝึกฟันกรามเลย, แน่นอนว่าต้องดื่มน้ำมากเข้าไปอีก

อย่างที่คิด, คราวหน้าเอาอาหารธรรมดามาดีกว่า

“เนื้อแห้งอร่อยเหมือนเคยนะคะ”

ฮารุเคี้ยวเนื้อแห้ง หางส่ายไปมา

หน้าตาก็ยังดูเหมือนเคย แต่ดูท่าทางเนื้อแห้งจะถูกปากมาก

“ฮารุชอบเนื้อแห้งเหรอ?”

“ค่ะ, จานเนื้อเมื่อวานของท่านมากาเรตก็อร่อยหรอก แต่ฉันชอบเนื้อที่แข็งๆกว่านั้น”

“งั้นเหรอ … กลับกันเลย ชั้นไม่ชอบแฮะ, … ฮารุ อยากกินส่วนของชั้นด้วยไหม?”

“ไม่ค่ะ, จะรับส่วนของนายท่านได้อย่างไรกัน”

ปากก็อดทนอยู่ แต่หางส่ายดิกๆแล้ว, ดูท่าจะดีใจมาก

เห็นดีใจแบบนี้ ก็ขอแกล้งเล่นซักนิด

“งั้นเหรอ … งั้นชั้นกินไปนะ …”

พอว่าและทำท่าจะกินลงไป, ฮารุก็หางตก

นี่ไม่รู้เหรอว่าหางมันแสดงออกมาหมดแล้วน่ะ?

“อืมม์, แต่มันก็แข็งด้วยสิ, ฮารุ ถือว่าทำเพื่อชั้น รับไปกินเถอะนะ”

“ขอรับไว้ล่ะนะคะ”

ฮารุรับเนื้อแห้งไปอย่างเคร่งขรึม แต่หางขยับอย่างไม่เกรงใจแล้ว

” … ฮารุน่ารักเนอะ”

“ขอบคุณค่ะ”

เห็นฮารุเอียงอายแก้มแดง … หัวใจผู้ชายของชั้นก็เบ่งบาน

“เอ … เอ่อ, ฮารุ ขอถามหน่อย, เผ่าหมาป่าขาวเนี่ย รังเกียจการถูกจับหูจับหางไหมนะ?”

“สำหรับเผ่าหมาป่าขาว, ไม่ชอบถูกคนที่ไม่ยอมรับมาจับหาง หู กับท้อง… เป็นสิทธิพิเศษที่ทำได้เฉพาะนายท่านเท่านั้นค่ะ”

แปลว่านอกจากหูกับหาง, ที่ท้องก็ไม่ได้สินะ

แต่เธอบอกว่าอนุญาตให้ชั้นจับได้นี่นา

ถ้ายังงั้น, ก็ค่อยๆเขยิบเข้าไปใกล้ทางซ้าย

แล้วด้วยมือขวา, ก็สอดมือไปใต้กระโปรงเธอ…

“อ่ะ …”

“เอ๋?”

“เปล่าค่ะ, เอ่อ, เป็นครั้งแรกที่ถูกคนอื่นนอกจากพ่อแม่มาแตะ”

“อ่า … ขอบคุณ”

ชั้นจับแค่หาง ก็รู้สึกสำนึกเหมือนทำอะไรผิดไปซะแล้วสิ

แต่ว่านะ … รู้สึกดีจัง เป็นสัมผัสแบบที่ขนหรือหนังแกะเทียบไม่ติดเลย

ชั้นใช้หางเธอเหมือนเป็นหมอน แล้วนอนพิงลงไป

จากนั้น มือก็ขยับไปหาหูฮารุ

อบอุ่น … นุ่มด้วย, รู้สึกได้ถึงชีพจรเลย, รับรู้ถึงความอบอุ่นร่างกายเธอส่งมา

” … ขอบคุณที่เลี้ยง”

” … เอ่อ, อ่า, นายท่าน, ถ้าเป็นไปได้, ที่ท้อง … ลูบด้วย … ก็จะดีใจมากเลยค่ะ”

“ท้อง?”

“ค่ะ, สำหรับเผ่าหมาป่าขาว, ให้ลูบท้องเป็นสัญลักษณ์แห่งความภักดี”

ฮารุว่าแล้วเอนลงเปิดเสื้อขึ้นนิดหน่อย

เห็นสะดือล่ะ

“ตรวจจากกลิ่นได้ ไม่มีคนมาหรอกค่ะ”

“นั่นสินะ, ชั้นก็ใช้รับรู้ตัวตนรู้ได้ แต่ จะดีแล้วเหรอ?”

“ค่ะ … เดิมทีจะให้ทำหลังจากกลับห้อง … แต่นายท่านจับหางแล้ว …”

… เอาสิครับ, กล้าขอก็กล้าจัดให้, ถึงจะเป็นแค่เวอร์ชั่นเด็กดี ลูบท้องเองก็เหอะ

ชั้นยืดแขนไปแตะท้องของฮารุ

นุ่มจัง … มีความเต่งตึงแต่ก็นุ่มจนเหมือนกับจะยั่วยวนกันเลย, อยากจะจับอีก อยากจะจับอย่างบริสุทธิ์ใจจริงๆนะ

” … นายท่าน, ช่วยแตะสูงขึ้นไปอีกหน่อย”

“ขึ้นอีกหน่อย?”

“ค่ะ, ขึ้นอีกหน่อย”

“อีกหน่อย … จริงนะ?”

ขึ้นไปอีกหน่อย, อีกหน่อย?

เนินเขาสองลูก, ซึ่งไม่นับเป็นท้องแล้ว … สินะ?

“ฮารุ?”

” ……… ”

” นี่ … ฮารุ?”

” ……….ฟี้”

หลับไปแล้ว … เอ๋? ในเวลาแบบเนี้ยอ่ะนะ?

ทำไมกัน?

คิดๆดูแล้ว, มองที่หน้าแดงๆของฮารุ, ก็นึกถึงความเป็นไปได้อย่างนึง

เมาแล้วไง! เพราะแอลกอฮอล์ที่ใช้ฆ่าเชื้อเนื้อแห้ง!

มิน่า ถึงใจกล้าเป็นพิเศษ

เพราะเมาได้ที่สินะ, ตั้งแต่ตอนขอให้จับหาง? หรือตั้งแต่ตอนนอนเอนตัวลงไป?

ฮารุคงอายแน่ถ้าชั้นถามเซ้าซี้ ดังนั้นเรื่องวันนี้ก็อย่าไปซักไซ้ไต่ถามฮารุเลย, แต่ชั้นก็จะไม่ลืมเรื่องฟินๆในวันนี้เช่นกัน

จัดเสื้อผ้าฮารุให้ดี แล้วลูบหัวเธอ

เจอจุดอ่อนของฮารุอย่างคาดไม่ถึง แต่ก็เอาเถอะ

ชั้นยืดแขนขวาที่หมดแรงกระตุ้นแล้วขึ้นเพดาน, ก็แหม จะให้จับหน้าอกสาวที่หลับอยู่มันก็ไม่ไหว

แล้วตอนนี้เอง, ประตูก็เปิดออก, ก๊อบลินคิงกับลูกน้อง 5 ก๊อบลินก็จ้องมา

ยิ้มมาเลวทรามได้ที่เชียวนะ, จะเยาะเย้ยกันรึไงฟะ

ชั้นน่ะ สุภาพบุรุษนะเฟ้ย สุภาพจนถึงขนาดไม่คว้าหมับทั้งที่โอกาสอยู่ตรงหน้ายังงี้เลยนะ

ทั้งที่รู้ดีเลยว่าคิดไปเอง ว่าเค้ามีใจให้กันด้วยแท้ๆ, เห้อ, ชั้นชักดาบขึ้น




NEKOPOST.NET