[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです ตอนที่ 194 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです

Ch.194 - ตัวจริงของจอมมาร


"จะเอาจริงแล้วนะ" 

ชั้นเผชิญหน้ากับจอมมาร แล้วก็ยืนยันเส้นทางถอยด้วย

หรือก็คือ ดูเส้นทางหนี ไปสู่เรือโจรสลัดที่ฮารุใช้มา

เท่าที่ดูจอมมาร เหมือนจะถนัดเวทมนต์ ส่วนความไว ก็ไม่ได้มากเกินไปนัก

หรือก็คือ ถ้าชั้นเผ่นแบบเต็มที่ ก็น่าจะตามมาไม่ทัน――คิดว่านะ

ถ้าหนีไปที่เรือ รวมตัวกับมารีนะได้, เข้า My World ปุ๊บ ก็ถือว่าชั้นชนะแล้ว

นี่ล่ะ วิธีต่อสู้ไร้พ่ายสไตล์ไร้อาชีพ, หนีแบบไม่ต้องอาย

หนีได้ คือชนะ

แต่ว่า จอมมารยืนขวางทางอยู่

ก่อนอื่นต้องดึงตัวออกไปจากเส้นทางก่อน

"ถึงจาพูดว่าสู้, แต่คิดหนีสินะ"

"ความแตกทันใดซะงั้น!"

"น่าทุเรดจิงๆ!"

"อย่าว่าทุเรศสิ! ก็พลังเวทจะหมดแล้วนี่นา! นี่ ช่วยปล่อยไปไม่ได้เหรอ? ไม่ได้คิดจะขัดขืนอยู่แล้วอ่ะ"

"คามตอบคือ No"

ว่าแล้ว ไม่มีทางอื่นนอกจากต้องสู้กันจริงๆด้วย

"ถ้างั้นก็, อย่างน้อย ขอถอดเกราะออกก่อน, จะได้รู้ไง ว่าไม่ใช่โจรมีค่าหัว"

"ปติเสด!"

จอมมารไม่ยอม แล้วก็ยิงดาบความมืดมาเลย

แค่โดนเฉี่ยวไป เกราะก็โหว่ ทิ้งรอยไว้บนร่างชั้นเลย

พลังบ้าอะไรเนี่ย

กะแล้ว ต้องหนีจริงๆด้วย, เคยคิดหรอก ว่าต่อให้จอมมารก็สู้ไหว――แต่อีแบบนี้ สิ้นหวังชัดๆ

จอมมารยืดมือออกมา

แล้ว ก็มีสิ่งเหมือนรู ปรากฏออกข้างๆตัว

นั่น――เวทแบบเดียวกับ my world ของชั้นรึ?

เป็นไปไม่ได้น่า――แล้วก็มีมือใหญ่ๆ――ไม่สิ ขาหน้า โผล่ออกมาด้วย

เป็นขาหน้าที่มีขนขาวปกคลุม และมีขนาดใหญ่กว่าตัวชั้นอีก

สิ่งที่ออกมา คือหมาป่าขนาดใหญ่

แค่นี้ยังชิบหายไม่พอ มีเรียกมอนออกมาซ้ำเติมกันอีกทำไมล่ะค้าบ

ลูกสมุนจอมมารเรอะ?

ตัวใหญ่กว่าหมาป่าธรรมดาเป็นสิบเท่าเลยเปล่าเนี่ย?

และ, สิ่งที่อยู่บนหลัง

เด็กสาวที่ขี่อยู่บนหลังมอนเหมือนหมาป่า――

ชั้นสูดลมแบบไม่ตั้งใจ

ใช่แล้ว, ที่อยู่บนหลังเฟนริล คือชีนา ที่ชั้นเจอบนเกาะร้าง

แต่ว่า, ชีนาอยู่กับจอมมารฟามิริส ราริตีนี่นา

"หรือว่า แกจะเป็นจอมมาร ฟามิริส ราริตี?"

"......แล้วงาย"

ลังเลนิดนึง แต่จอมมารก็ตอบมา

"งั้น, จำฮารุวาทาท เผ่าหมาป่าขาวได้ไหม?"

"อื้ม, จำด้ายสิ"

"งั้นก็, ไม่ต้องสู้กันแล้วนะ! ฮารุวาทาทเป็นเพื่อนพ้องของชั้นเอง"

 ".......ตลกละ, เด็กนั่นเปนคนจิงจัง ไม่เปนเพื่อนพ้องโจนสลัดหรอก"

ว่างั้นแน่

ฮารุก็จริงจังจริงๆนั่นล่ะ, มาบอกว่าฮารุเป็นสมาชิกโจรสลัด ชั้นเองยังเชื่อไม่ลงเลย

แต่ว่า――การต่อสู้นี้ มันไม่มีความหมายจริงๆนะ

ชีนา3 โดดลงมาจากหมาป่าใหญ่

"ชีนา, เธอก็สู้ด้วยนะ นี่เป็นคำสั่ง"

จู่ๆ เสียงจอมมารก็เปลี่ยนไป, เป็นเสียงแบบเด็กสาวรุ่นราวประถม

คิดว่าเคยได้ยินที่ไหนมาก่อนแฮะ

"ค่ะ, แกรนด์มาสเตอร์"

"เดี๋ยวสิ, ชีนา! ชั้นไม่สู้กับเธอหรอก ช่วยกันเกลี้ยกล่อมจอมมารด้วยสิ"

"ขออภัยด้วย, มาสเตอร์อิจิโนโจว, แม้ฉันจะไม่เต็มใจ แต่ก็เป็นคำสั่งแกรนด์มาสเตอร์ค่ะ ไม่อย๊ากไม่อยากเลยนะเนี่ย"

มือแปลงเป็นดาบ แบบเดียวกับที่พิโอเนียทำแล้วด้วย

บ้าเอ้ย, ไม่มีทางอื่นนอกจากต้องสู้แล้วเหรอ?

จริงสิ, เปิดประตู my world เรียกฮารุมา――เค้าคงยอมเสียเวลารอถอดเกราะหรอก

"เดี๋ยว!"

ใครมันจะไปมัวรอกั――น?

ที่หยุดชีนา ไม่ใช่ชั้น แต่เป็นจอมมาร

แล้วจอมมารจะกุมหัวทำไมหว่า

"ชีนา, เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะ?"

"ไม่อย๊ากไม่อยากเลยนะเนี่ย"

"ก่อนหน้านั้นสิ"

"เป็นคำสั่งแกรนด์มาสเตอร์ค่ะ"

"ก่อนอีก"

"ขออภัยด้วย"

"หลังจากนั้นเซ่!"

"มาสเตอร์อิจิโนโจว"

"นั่นล่ะ!"

จอมมารว่า

"อิจิโนโจว?"

ถามใส่ชั้น

"ใช่คับ"

"คุสึโนกิ อิจิโนโจว?"

"อ่า, ที่โลกนี้ เรียกแค่ชื่ออิจิโนโจว……เอ่อ?"

ทำไมจอมมารรู้จักนามสกุลชั้นได้ล่ะเนี่ย?

ได้ยินจากชีนาเหรอ? เอ๋? แต่ไหนแต่ไร ชั้นบอกนามสกุลกับชีนาด้วยเหรอ?

"...... ถอดเกราะออกซิ"

"... อ่า, เข้าใจแล้ว"

ถ้าคุยกันรู้เรื่องได้ ก็รอดตัวไปที, แต่นี่ วางแผนอะไรอยู่รึไงกัน

พอชั้นถอดเกราะ เอาหมวกออก

จอมมารก็ไม่อยู่ตรงหน้าแล้ว

ไม่สิ จอมมารเข้าประชิดตัวมาอย่างไว

――แย่แล้ว!

ถูกเข้าระยะจู่โจมซะแล้ว

ขณะที่คิดงั้น, ร่างจอมมารก็เกิดระเบิดขึ้นด้วยความมืด จนเกราะทองแดงโบยบิน

ระเบิดตัวเองเรอะ!? 

ไม่สิ, พลังมันน้อยไป, หรือว่าจะทำเพื่อพรางสายตา

"พี่!

สิ่งที่ออกมาจากความมืด――

"พี่ล่ะ, พี่ตัวจริงล่ะ! พี่พี่พี่, รีบม่องเท่งไปทำไมกัน บ้าจัง!, เป็นห่วงห่วงห่วงห่วงห่วงจริงๆนะเนี่ย!

""มิริ! มิรินี่หว่า!"

"เออสิ, พี่ลืมหน้าตาน้องสาวไปแล้วรึไงกัน! ทั้งที่ฉันไม่เคยลืมพี่แม้แต่นิดเดียวเลยแท้ๆ! ทำไมอ่ะ? บ้าเหรอ? จะตายอีกเหรอ?"

――อ่า, ที่ออกมาจากความมืด เป็นมิริตัวจริง

ตอนชั้นกลับจากทริปทัศนศึกษาช่วงมัธยมมาถึงบ้าน ก็มีปฏิกิริยาแบบนี้เช่นกัน ถึงจะไม่มากเท่านี้ก็เถอะ

ก็อันนั้นแค่ไปสามวันสองคืนเองนี่นะ

"อะ, เห้ยยยยยยยยยยย! ทำไมมาอยู่นี่ได้ล่ะ! หรือว่าเธอก็ตายแล้วด้วย?"

"ไม่ได้ตาย! ก็แค่โยนตัวเองลงปล่องภูเขาไฟฟูจิ"

 "แบบนั้นก็ตายสิ! ทำบ้าอะไรลงไปเนี่ย"

"อ้อ――พี่ไม่รู้สินะ พี่ยังไม่ตายหรอก, ที่สำคัญ พี่ ไม่ได้บาดเจ็บที่ไหนนะ! อ่ะ ตรงนี้มีแผลนี่นา เกิดอะไรขึ้นเนี่ย"

"ก็โดนเธอจัดใส่เมื่อกี้ไง"

"งั้นก็ช่วยไม่ได้อ่ะนะ"

"ขอโทษกันหน่อยเด่ะ"

"ช่วยไม่ได้นี่นา! ได้ยินว่าจะมาจากเกาะทางใต้สู่เมืองท่าโคเบ, ถ้าเจอโจรสลัดจะเป็นอันตราย เลยมาทำลายโจรสลัดให้หมดแท้ๆ! ทำเพื่อพี่ ไม่เป็นความผิดซะหน่อย"

"ผิดเซ่! อะ ทำไมกัน จนถึงเมื่อกี้ จะตายอยู่แล้วแท้ๆ แต่ตอนนี้ กลับมีความสุขขึ้นมา――"

"ฉันด้วยล่ะ, พี่――คิดถึงจริงๆนะ"

มองดูมิริที่ปิดตากอดอยู่อกชั้น ก็ยิ้มออก

คิดหวังให้เธออยู่ญี่ปุ่นได้อย่างมีความสุข, แต่เมื่อมาเจอกันในที่นี้ ชั้นเองก็ดีใจจริงๆ

แน่นอน มีเรื่องที่ต้องถามอยู่อีกมาก

"แกรนด์มาสเตอร์, จะให้รออีกนานแค่ไหนคะ?"

ชีนา กับหมาป่าใหญ่ จ้องจี่มองเราอย่างขัดๆ




NEKOPOST.NET