[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです ตอนที่ 190 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです

Ch.190 - มองถึงอนาคต


แน่นอนว่าเรือใหญ่ยักษ์ที่พิโอเนียทำ ใช้กับน้ำตื้นๆไม่ได้ ชั้นเลยไปสู่เกาะระหว่างเมืองอิซากะกับโคเบ ด้วยเรือเดียวกับเมื่อวาน

การคุมเรือทั้งหมด ให้ฮาร็อคจัดการ, ชั้นสนุกกับการชมวิวข้างนอกกับแคโร บนดาดฟ้า 

แต่กลิ่นคลื่นมันแรงกว่าเมื่อวาน ชั้นถึงยิ้มขมๆแบบคาดไม่ถึง

"มีอะไรเหรอคะ, ท่านอิจิโน?"

ชั้นยิ้มออกมา แคโรเลยสงสัย ถามขึ้น

แล้วตอบแบบว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร

"ถ้าคนที่ดมกลิ่นได้ดี เจอกลิ่นคลื่นแบบนี้จะเป็นไงนะ"

"คิดถึงฮารุซังเหรอคะ?"

"ก็นะ"

รู้สึกว่าออกจะหยาบคาย หากคิดถึงผู้หญิงคนอื่นเวลาที่อยู่กับสาว จึงตอบแบบคลุมๆ, แต่ก็คงเข้าใจอยู่สินะ

แบบนี้จะรู้สึกไม่ดีกันรึเปล่า? แต่แคโรก็ตอบกลับมาโดยไม่สนเรื่องนั้น

"นั่นสินะคะ, ได้ยินจากมนุษย์สัตว์หรอก ว่าถ้าอยู่ใกล้หาดหลายๆปี ก็ดมแยกกลิ่นได้แม้ว่ากลิ่นคลื่นจะมากแค่ไหน, แต่ว่า มนุษย์สัตว์ที่เพิ่งมาทะเล ใช้เวลาหลายวันหลายสัปดาห์กว่าจะชิน, ฮารุซังที่อยู่ติดบกมาตลอด คงไม่สะดวกในหลายๆจุด"

"งั้นรึ, แบบนั้น ข้ามไปทวีปทางใต้ก็ลำบากแย่เลยสิ"

คราวนี้ ชั้นกับแคโรก็หัวเราะกันปกติ แทนที่จะยิ้มขม

"อาจารย์, จะได้เวลาเตรียมลงเกราะแล้ว"

"Ok, เข้าใจแล้ว"

ไม่เป็นไรหรอก, ห้องน้ำก็เข้าบนเรือมาแล้ว, กลิ่นคลื่นถึงจะเข้มข้น แต่อุณหภูมิกับความชื้นต่ำกว่าเมื่อวาน

นอกจากนั้น เริ่มชินกับการใส่เกราะและขยับแล้วด้วย

ใส่เกราะ ตรวจดูดาบเหล็กกล้า ใส่เข้าฝัก พร้อมสรรพ

"อาจารย์, มีอะไรเหรอครับ?"

ฮาร็อคที่คุมเรือ ดูชั้นแล้วถามแปลกๆ

"เปล่า, ก็แค่ ไม่ได้ใช้ดาบสู้อย่างจริงจังมานานเลย"

"อะฮะฮะ, แปลว่าที่สู้กับเราก่อนหน้านี้ ไม่ได้เอาจริงเลย, อ่ะ อาจารย์ถนัดเวทกว่าด้วยนี่... แล้วทำไมวันนี้จะใช้ดาบล่ะครับ?"

"ถ้าสู้แบบที่อีกฝ่ายถนัดแล้วชนะได้ อีกฝ่ายก็คงเต็มใจยอมรับใช่ม้า?"

"ยังงี้นี่เอง, สมกับเป็นอาจารย์"

……ก็ว่าไปนั่น, ฮาร็อคดันคล้อยตามซะอีกแน่

เอาจริงๆแล้ว เพราะ MP  ชั้นไม่พอ จึงต้องสู้ด้วยดาบ, แค่ชักดาบออกมาว่างั้น ฮาร็อคก็เชื่อซะแล้ว

ตอนเห็นชั้นยิงเวทครั้งแรก ทำเอาช็อคสลบไปเลย, แต่สำหรับฝีมือดาบนั้น ขึ้นกับประสบการณ์ด้วย เลยไม่คิดว่าชั้นจะใช้ดาบล่ะสิ

"จะว่าไป, อาจารย์จะไปรวมตัวกับพวกพ้องที่ไหนเหรอ?"

"คิดว่าจะไปทวีปทางใต้, มีคนที่อยากเจออยู่"

"อย่าบอกนะว่าคนรัก, มีสาวฮาล์ฟมินิฮิวม์สุดน่ารักยังงี้อยู่แล้วแท้ๆ อาจารย์นี่เป็นที่นิยมจัง"

"ไม่ใช่, เป็นผู้ชายน่ะ, เป็นผู้มีพระคุณของชั้น แล้วเพื่อนชั้นอีกคนก็อยากเจอด้วย"

"ยังงี้นี่เอง, งั้นวางใจเรา ให้ช่วยจัดหาเส้นทางสู่ทวีปทางใต้ได้เลย, ต้องใช้เวลาหลายอาทิตย์ ถ้าจะไปโบสถ์ ขอใบอนุญาตเดินเรือสู่ท่าเรือทวีปทางใต้, ดังนั้นถ้ารีบ จะขอให้กัปตันเรือสินค้าเตรียมห้อง VIP ไว้ให้"

"ใช่ๆ, เรารบกวนอาจารย์ไว้มากด้วย――ทีนี้ถ้าไปกับเรือการค้า, จะทำเช่นไรกับเรือนี้ดีหนอ"

อ้อ……เล็งไว้แบบนี้หรอกเรอะ

"เข้าใจแล้วน่า――นั่นสินะ ถ้าจัดหาเรือให้โดยสาร กับทำตามคำขอหลายๆอย่างได้ จะลองขอเรื่องเรือลำนี้กับคนที่สร้างให้"

"โอ้, อาจารย์ ช่างใจกว้างเป็นยิ่งนัก, ว่าแต่ จะขออะไรรึครับ?"

"อยากได้ไข่ปลาแบบคราวก่อน, แล้วก็ผักผลไม้หลายๆอย่างเท่าที่จะทำได้ กับไข่ผสมพันธุ์แล้วของพวกปศุสัตว์อย่างไก่, กับหนังสือน่าสนใจมากเท่าที่จะหาได้"

แบบนี้ พิโอเนียคงยอมล่ะน่า

มีของทำกิน กับของผลิตขึ้นเป็นงานอดิเรก, เลยคิดว่าจะเพิ่มความหลากหลายให้

"โปรดวางใจได้เลยครับ ... จะไปรวมรวมมาให้...... แต่ถ้าหามา แล้วไม่ได้เรือตอบแทน มันจะ ..."

"ถ้าขอไม่ได้จริงๆ ก็ไม่ต้องห่วงไป, จะจ่ายเป็นเงินตามมูลค่าของให้――"

"งั้นก็จัดหามาได้อย่างวางใจครับ"

ก็ว่ากันไป, เรื่องของอนาคตจากนี้ไปสินะ……

จะไปหาไดริโรวซัง ก็มีเรื่องต้องคิดจริงๆนั่นล่ะ

ฮารุนั้น แน่นอนว่าอยากผจญภัยไปกับชั้น, รายนั้น ชอบต่อสู้ แล้วก็ชอบกินเนื้อแห้งด้วย

แคโรเอง ก็เป็นคนเร่ขาย, แต่เก็บสะสมเงินได้เยอะแล้ว เปิดร้านเป็นของตัวเองก็ได้

มารีนะ ดูท่าอยากกลับญี่ปุ่น จึงต้องการความช่วยเหลือจากไดจิโรว

ส่วนชั้นเอง――นั่นสินะ, ถึงจะมีระบบไร้อาชีพอยู่ แต่ก็อยากมีงานการเป็นตำแหน่งฉายาอย่างมีกิจลักษณะบ้าง

ประมาณว่านักแปรธาตุเดินทางเร่ร่อนรึเปล่า? ไม่สิ อารมณ์ประมาณช่างตีดาบ ออกเดินทางแสวงหาวิชาตีเหล็กขั้นเทพ มันก็เท่อยู่

ถ้าแคโรตั้งร้าน ก็ทำงานอยู่แถวเมืองได้, มีร้านแคโรในเมืองมาเลคลุลีเป็นจุดรวมพล, จากนี้ไป ก็ยังทำเรื่องเฮฮาบ้าบอกันสี่คนได้เช่นเดิม

มาเลคลุลีนั้น ถ้านั่งรถม้าจากเมืองท่าของประเทศทวาโอบาลในทวีปตะวันตก ใช้เวลาอาทิตย์นึงก็ถึง

รู้สึกเหมือนเป็นการเดินทางอันยาวนาน แต่ก็ใกล้จะถึงแล้ว

"อาจารย์, จะหยุดเรือแล้ว เตรียมพร้อมด้วย"

แล้วเรือก็มาหยุดห่างจากปลาย 6 เมตร

ชั้นยืนยันว่าเรือจอดแล้ว ก็โดดลงสู่ผืนดินอย่างเข้ม

เห็นชั้นเครื่องร้อนพร้อมลุยยังงี้ ลูกเรือก็เชียร์กันกราว

อาวล่ะ รีบๆคุยธุระให้มันจบเถอะ




NEKOPOST.NET