[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです ตอนที่ 188 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです

Ch.188 - ชุมนุมโชคชะตา


"ฮารุวาทาทเอ๋ย, คิดจะไปที่ไหนกันเล่า?"

มารีนะที่เหนื่อยล้าขาเมื่อย ทักฮารุวาทาทซึ่งดุ่มตรงออกจากท่าอิซากะ ดิ่งไปทางตะวันออก

พูดถึงตอนพักที่หมู่บ้าน ฮารุวาทาทก็ใช้เวลาหมดไปกับการรวบรวมข้อมูลที่ร้านอาหาร จนมีเวลาพักแค่ชั่วโมงเดียว

ปกติแล้ว วันนี้น่าจะได้นอนพักบนเตียงนุ่มๆอุ่นๆ, ท่ามกลางกลื่นคลื่นทะเล, มีให้อาบน้ำรึเปล่าก็ไม่รู้หรอก แต่อย่างน้อยก็มีน้ำอุ่นให้เช็ดร่างกาย

ความเหนื่อยล้าสะสมจากการไม่ได้พัก ทำให้ขามารีนะหมดสภาพ แต่ก็ยังไม่บ่น

ในเมื่อรู้ดี ว่าระหว่างที่ตนเองพัก ฮารุวาทาทก็ยังออกรวบรวมข้อมูล และแม้แต่เวลาเดิน ก็ยังแบกสัมภาระส่วนของทั้งสองคนเพื่อช่วยมารีนะที่แรงน้อยอีกต่างหาก

มารีนะเป็นกังวล

ว่าความร้อนรนใจของฮารุวาทาท จะนำมาซึ่งสิ่งไม่ดี

และสังหรณ์ก็ถูกเผง

"จะไปหาโจรสลัดค่ะ"

"อาวล่ะ, พ่อแม่พี่น้อง กลับบ้านกันเถิด"

ฮารุวาทาทดึงผ้าคลุมมารีนะซึ่งพยายามจะพลิกตัวกลับ

"รอก่อน, โจรสลัดเมืองนี้ ไม่ค่อยจู่โจมผู้คนหรอก ไม่ได้ก่ออาชญากรรมด้วย, ก็แค่รับเงินเพื่อเป็นค่าคุ้มครองค่ะ"

"อ้อเหรอ ...…แต่ .…..หน้ากากเรามีพลังในการมองข้ามไปอนาคตได้, ไปต่อมันอันตราย"

"ถ้ามองอนาคตข้ามไปแล้ว ก็แปลว่าไปได้อย่างไม่เป็นไรสินะ"

"ผิดไปแล้ว, หมายถึง มองเห็นอนาคตได้ ว่ามี――" -

มารีนะบอกอย่างจริงจัง แต่

"ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ, เราแค่ส่งเงินสินบนให้โจรสลัด พาไปงานที่จะคุยกับโจรสลัดโคเบ, แล้วก็ต่อเรือโจรสลัดโคเบไปสู่เมืองท่าโคเบ"

"อันตรายสองเท่าเลยนี่หว่า!"

"ไม่เป็นไรค่ะ, ถ้าคุยกันไม่รู้เรื่อง ก็ใช้กำลังบังคับเลย"

"ยกกำลังสองเข้าไปอีก!"

"ไม่เป็นไรค่ะ, ก็ฉันมีจอมเวทมารีนะผู้ยิ่งใหญ่ คอยสนับสนุนนี่นา"

พอฮารุวาทาทว่างั้น มารีนะที่ซีดจนถึงเมื่อกี้ ก็หัวเราะนิดหน่อย

"หะหะฮะฮะ, น่านสินะ ฮารุวาทาทเอ๋ย, ด้วยสุดยอดเวทของเรา จะโจรสลัดสิบยี่สิบก็หาได้กลัวไม่...ต้องขึ้นเรือ ไปได้สวยแน่"

ฮารุวาทาท ที่อยู่กับมารีนะมาเยอะ เหมือนจะชินกับการปฏิบัติต่อมารีนะแล้ว

"แต่ว่าแย่จังนะคะ ไม่ค่อยชินกับลมทะเลเลย"

ฮารุวาทาทกดจมูกว่า

เพราะกลิ่นทะเล ทำให้ดมอะไรไม่ค่อยได้

แล้วตอนนั้นเอง

"นั่นมัน?"

ลูกบอลไฟใหญ่ บินขึ้นสู่ฟ้าทางตะวันตก

เมื่อนึกว่าจะหายไป กลับเกิดระเบิดใหญ่

"... อะไรน่ะ? ดอกไม้ไฟต่างโลกแบบใหม่รึ?"

"ไม่, ไม่ทราบค่ะ ..... แต่ว่า ..... บางที――"

ฮารุวาทาทคาดเดา

แล้วฮารุวาทาทกับมารีนะ ที่มาถึงรังโจรสลัดก็――

 

 

※※※ ※※※

 

 

ช่วงนี้เอง, มีแต่ความเงียบ ในเรือโจรสลัดอิซากะ

โดยเฉพาะหัวหน้าโจรสลัด ที่เหมือนกับเจอนรกมา

จุดจับปลาครึ่งนึง――ฟังผิวเผิน เหมือนปกติไม่มีปัญหา

แต่ว่า ผู้คนเมืองอิซากะ ต่างรู้กันดี ว่าโจรสลัดโคเบ หายไปกันหมดแล้ว

"จะเอาพื้นที่จับปลามาให้ได้ซัก 90% เลย! ให้พวกโคเบมันจับกุ้งอยู่นอกๆจุดจับโน่น ดังนั้น ต้องจ่ายมาให้มากกว่าปีที่แล้วอีก 50%"

ว่าออกไปงั้น แล้วก็ดันได้เงินมาจริงๆซะด้วย

ถ้าคืนเงินได้ ก็อาจจะจบ, แต่เงินที่เอามานั้น กลายเป็นเหล้าไปหมดแล้วไง

อีแบบนี้ หากได้ที่จับปลามาแค่ครึ่งนึง ก็แย่สิ

ทว่า, ความกลัวโจรสลัดโคเบนั้น มีมากล้นนัก, ถึงหัวหน้าเองจะสลบไปจนไม่ได้เห็นตอนปิดท้าย แต่มันก็เหลือจะกล่าวแล้ว

หากผิดพลาดอะไรไป คราวนี้ก็มีความเป็นไปได้ว่าจะโดนแย่งพื้นที่จับปลาไปทั้งหมดเลย

ทำไงดี

หัวหน้าสรุปออกมาแบบโยนปัญหา ว่ากลับรังก่อนค่อยคิดต่อ....

แผนการดีๆคงออกมา หากได้กินเหล้ายาปลาปิ้งดีๆ――หนีความจริงด้วยเหล้า

รังโจรสลัด เป็นที่เหมือนกับขุดเป็นถ้ำ

แต่ว่า มีน้ำคุณภาพไหลดีผ่าน แล้วทะเลก็อยู่ตรงหน้า

ทำเลสรวงสวรรค์ของโจรสลัดเลย

พอเรือมาถึง คนในรังก็วิ่งออกมาต้อนรับหัวหน้า

คือ คนพวกนี้ยังไม่รู้ผลของการเจรจาในวันนี้ไง

แล้วก็ไม่มีใครอยากจะพูดถึงผลด้วย

"ไว้ว่าทีหลัง, เอาเหล้ามาก่อน!"

"หัวหน้า! คือว่า มีแขกมาขอพบหัวหน้า"

"ไม่ใช่เวลาโว้ย! ให้กลับบ้านไป!"

"ถึงจะว่างั้นก็เหอะ, มันเป็นผู้หญิงแข็งแกร่งมาก จัดการคนติดอายุ 20 คนด้วยมือเปล่านะครับ"

"อะไรนะ……?"

ตอนนี้เอง มีเสียงกระซิบปีศาจร้ายที่ข้างหูของหัวหน้าโจร

ก็มโนไปนั่น อันที่จริง ใครๆก็คิดแผนนี้ได้

"รีบนำทางเลย"

"ทราบ!"

แล้วหัวหน้าก็ถูกพาไปยังห้องอาหารปกติ

ที่รออยู่ เป็นสาวหมาป่าขาว กับแม่มดนักเวทใส่หน้ากากแปลกๆ, ทั้งคู่ เป็นทาส

"เห้ย, คนไหนที่แข็งแกร่งกว่า?"

หัวหน้าถามลูกน้องด้วยเสียงเบาไม่ให้เล็ดลอดออกไป

"หมาป่าขาวครับ"

"งั้นรึ"

แล้วโจรหัวหน้า ก็มายืนรับด้วยรอยยิ้ม ต่อสองสาวที่รออยู่ 

"ขอโทษที่ให้รอ, ข้าผู้นี้ คือหัวหน้าโจรสลัด, เรียกพี่ใหญ่หรือบอสใหญ่ก็ได้นะ, ไม่ชอบถูกเรียกชื่อ เลยไม่บอกชื่อนะ"

"เข้าใจแล้ว, คุณหัวหน้า ฉันฮารุวาทาท เป็นนักดาบเดินทางค่ะ"

"เราคือจอมเวทมารีนะ จำไว้เสียล่ะ"

"งั้นเหรอ, แล้ว มาหาข้าผู้นี้ มีกิจธุระใดล่ะ?"

"พวกเรา จะไปเมืองท่าโคเบตามคำสั่งของนายท่าน, ขอขึ้นเรือด้วยจะได้ไหม?"

ได้ยินแบบนี้ ก็เป็นไปตามที่หัวหน้าคาด

พวกที่มาในช่วงเวลานี้ ส่วนมากก็เป็นพวกจะใช้เรือโจรสลัดขนส่ง―― ซึ่งตามปกติ ก็รับแหล่ะ เพราะว่าได้เงิน

"โทษทีนะ, ไม่ได้หรอก ปีนี้ โจรสลัดโคเบมันมีคนยุ่งยากอยู่, ปกติแล้ว ต้องแบ่งพื้นที่ให้ทางนี้ 80% ส่วนอีกฟากได้ 20% ไม่งั้น การจัดสรรกุ้งชิจิมอนสำหรับบริโภคภายในประเทศให้ตลาด อาจล้มเหลวก็เป็นได้, พวกมันช่างชั่วร้ายจริงๆ คิดแต่เรื่องส่งออกขายต่างประเทศเพื่อทำเงิน, ถึงพรุ่งนี้ต้องไปเจรจากันอีก แต่ท่าทางจะออกมาไม่ดี ยังไงซะก็ไปต่อฟากนั้นไม่ได้ พวกเธอกลับบ้านไปดีกว่า"

"เรื่องนั้น โปรดช่วยหน่อยเถอะ―― ที่เหลือ ทางนี้จะทำอะไรซักอย่างกับโจรสลัดโคเบเอง, เรื่องเงิน เราก็จะจ่ายให้"

".....ก็มีทางเดียวล่ะ, ถ้าพูดคุุยกันไม่รู้เรื่อง ต้องสู้กัน, จะเป็นกลุ่มโจรปะทะกลุ่มโจร ไม่ก็หัวหน้าสู้กับหัวหน้า, ถ้าแพ้ก็จบกัน จึงเป็นดาบสองคมสำหรับโจรสลัดอยู่, แน่นอนมีการตั้งเงื่อนไขก่อนสู้ได้"

หัวหน้าโจรหัวเราะว่าต่อ

"เธอน่ะ จะมาเป็นหัวหน้าชั่วคราวไหมล่ะ? แน่นอนว่ามันเสี่ยง แต่ฝีมือแบบเธอ คงไม่แพ้แน่ และถึงจะแพ้ ก็ไม่มีใครต่อว่า, ถ้าชนะ ก็แค่บอกว่าเอาเรือศัตรูมา, ศัตรูมันมั่นใจในพลังอยู่แล้ว ต้องตอบรับแน่"

"...... เรื่องนี้, พูดจริงเหรอ?"

"แน่นอน"

ฮารุวาทาทคิดนิดหน่อย ส่งสายตากับมารีนะ แล้วก็พยักหน้า

"เข้าใจแล้ว, ให้ฉันสู้ตัวต่อตัวเองค่ะ"

"โอ้, งั้นรึ, แบบนี้ก็น่ายินดี! พวกแก เอาเหล้าออกมาฉลองซิ!"

"ฉันขอปฏิเสธเหล้าค่ะ แต่อยากได้เวลานอนพัก"

"งั้นรึ, เข้าใจแล้ว พวกเธอใช้ที่พักเราได้เลย, เห้ย ใครก็ได้! นำทางอาจารย์ไปพักทีซิ!"

ด้วยเหตุนี้ ฮารุวาทาทเอง ก็เข้าสู่การพบพานวันพรุ่งนี้ด้วย

 

 

※※※ ※※※

 

 

ช่วงเดียวกัน

"ลูกพี่โจเฟร งานอะไรเหรอครับ?"

กลุ่มฟุริโอ อยู่บนรถที่เซนทอร์ลาก

เป็นวิธีเดินทางของกลุ่มห้าคน ซึ่งหารถลากได้จากหมู่บ้าน cait sith

ห้าคนก็หนักสามร้อยกิโล, แต่ด้วยพลังเซนทอร์ ก็เปรียบดั่งรถว่างๆ

"ลูกเรือล่ะ, ลูกเรือ! ได้ขึ้นเรือ! พวกชั้นจะไปทวีปทางใต้กัน, ขึ้นเรือของคนรู้จัก ที่เมืองท่าอิซากะ"

"แต่ช่วงนี้ตกกุ้งชิจิมอน ห้ามออกเรือโดยสารนี่นา"

สุจจิโนนั้น มาด้วยเพราะขนทองจะขายได้ราคาดีกว่าที่เมืองชายแดน

สัญชาตญาณเขาเอง ก็บอกว่าถ้าไปกับพวกโจเฟร จะทำเงินได้ด้วย, แต่สัญชาตญาณนี้จะถูกหรือผิด ก็มิอาจรู้ได้

"ไม่เป็นไรหรอก, มีเรือที่ออกได้แม้จะเป็นช่วงนี้"

สิ่งที่โจเฟรเอาออกมา คือแหวนมิตรภาพ แบบเดียวกับที่ใช้ทำปาร์ตี้กับอิจิโนโจว

"แหวนติดต่อ แบบเดียวกับยันต์มิลกี้เหรอครับ?"

ของบางอย่าง เช่นยันต์ที่ทำจากสกิลผู้รายงานเวท ซึ่งเป็นอาชีพมิลกี้ จะสามารถใช้ติดต่อระยะไกลได้

ถึงกรณีของยันต์ จะเป็นของใช้แล้วทิ้งก็เถอะ

"ก็คล้ายกันนะ, แต่เหมือนว่าห่างซักพักกิโล ก็จะใช้ไม่ได้"

เอลิสบอกงั้น

"เห, ดูสะดวกจัง จะขายได้เท่าไหร่กันนะ"

สุจจิโนว่างั้น

"แล้ว, อีกฝ่ายเป็นใครเหรอ?"

"อ๋อ, ก็――"

พอโจเฟรประกาศชื่อออกมา

ก็ทำให้มิลกี้ล้มลงโดยพลัน

ด้วยเลือดกำเดา หน้าตายิ้มปรี่

แต่ก็เข้าใจได้ล่ะนะ

เพราะว่า นั่นเป็นชื่อจริงของอาจารย์ Big Second, รุ่นพี่วงการโดจิน ที่มิลกี้เคารพ 

ไดจิโรว ผู้ซึ่งร่วมกับผู้กล้า ในการพิชิตจอมมารนั่นเอง




NEKOPOST.NET