NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです

Ch.182 - คนที่ไม่น่าจะมาอยู่นี่ได้


เราจอด แล้วก็ลงเดินเท้า

ถึงจะไม่จำเป็นต้องทิ้งเรือไว้ทั้งยังงั้น, แต่ก็ไม่ได้บรรทุกของมีค่าอะไรไว้อยู่แล้ว และดูเหมือนชาวประมงจะช่วยเฝ้าเรือให้ด้วย

หากโดนทรยศ ค่อยจัดการซะทีหลัง

"ไหวไหม, แคโร?"

ชั้นยื่นมือไปให้แคโร

พื้นหินลื่นๆ ทำให้ไถลง่าย, หากไม่ระวัง ชั้นเองก็จะล้มด้วย

"ค่ะ, ท่านอิจิโน――ว้าย"

"แคโร! อุหวาา!"

แคโรลื่นพื้นหินแล้วล้ม, ใส่ชั้นที่จะจับมืออยู่

ทำให้――

หน้าชั้นไปมุดอยู่ใต้กระโปรงแคโรพอดี, เป็นอะไรที่บังเอิญเอามากๆ

"อะ, เอ่อ ......ท่านอิจิโน"

แคโรปิดตาทำหน้าเหมือนตัดสินใจอะไรได้

อย่าเตรียมใจทำอะไรกันในที่แบบนี้เซ่

"โทษที!"

ชั้นร้องแล้วรีบลุกขึ้น

"อาจารย์, พี่สาว, เดี๋ยวจะแนะนำโรงแรมดีๆให้ไปจู๋จี๋กันนะ?"

"หนวกหูเว้ย!, แล้วถึงจะอวยตูยังไง แคโรก็ดูไม่เป็นพี่สาวซะหน่อย"

"ท่านอิจิโน, ที่ชาวประมงยอมรับฉันเป็นผู้หญิงโตแล้ว เพราะพวกชาวประมงเองก็เป็น 《มินิฮิวม์》 เยอะค่ะ "

"งั้นเหรอ?"

"ค่ะ มนุษย์ตัวเล็ก《มินิฮิวม์》 จะดูดาวคำนวณตำแหน่งที่ตั้งได้แม่นยำ แล้วก็อ่านเมฆ ดูลม คาดพายุเก่ง, แคโรเป็นฮาล์ฟมินิฮิวม์เลยมีพลังแค่ครึ่งนึง แต่ในเมืองติดทะเลแบบนี้ ก็มองมนุษย์ตัวเล็ก《มินิฮิวม์》 ถึงเกณฑ์อายุได้แล้วค่ะ, แบบว่า..... แคโรอายุ 17 แล้ว ถึงท่านอิจิโนจะพาไปเข้าห้อง ก็ไม่ถูกมองว่ากินเด็กหรอกค่ะ"

"......ถึงจะห้องเดียวกันก็เหอะ, แต่ก็แค่นอนนะ"

ชักรู้สึกว่าแคโรยั่วยวนขึ้นทุกวี่ทุกวันแฮะ

ชั้นเองก็ชักเห็นแคโรเป็นหญิงสาวแล้ว, แต่ภาพยังซ้อนทับกับน้องสาวอยู่

แล้วอีกอย่าง ก็รู้สึกผิดกับฮารุ

"……นั่นสินะคะ, ไม่รอฮารุซังก่อน ก็ดูขี้โกงสินะคะ" 

อ่านใจชั้นได้รึไงกัน, แคโรถึงได้ว่าออกมา

"ท่านอิจิโน, ทางมันไม่ดี ขอจับมือได้ไหมคะ?"

ชั้นยื่นมือออกไป

"อ้อ, แน่นอน"

จูงมือแคโร แล้วก็ตามชาวประมงไป

หลังจากขึ้นทางชันๆ ผ่านถ้ำเล็กในผา, ก็เห็นเส้นทางถนนอยู่แต่ไกล

มีเรือเล็กมากมายจอดอยู่ที่หาดของเมืองติดทะเล

ระหว่างนี้ ก็มีเรือลำนึงมาจอดที่ท่า, เพิ่งกลับมาจากตกปลารึเปล่านะ? เห็นคนเป็นเม็ดเล็กๆ แต่ก็ดูออกว่ามีเยอะเลย

"อ้าว, ไม่จับกุ้ง แต่ก็ไปจับปลาปกติได้นี่"

"อาจารย์, นั่นคือเรือค้าขายกับทวีปทางใต้น่ะ, ดูสิครับ เห็นคนบนเรือเยอะเลยใช่ม้า?"

"จะว่าไปก็ใช่――"

"เรือค้าขายมันเชื่อมต่อกับทวีปทางใต้,  ต้องเดินทาง 7 วัน"

"งั้น, 14 วันกลับมาทีเหรอ?"

"ไม่ๆ, มีกระแสคลื่นกับทิศทางลมด้วย ช่วงฤดูนี้ก็ 17 วันครับ"

เอ้อ, ลืมเรื่องคลื่นลมไปเลย

"อาจารย์, เห็นต้นซูกิ (ต้น cedar) ใหญ่ต้นนึงเลยเมืองไปไหม?"

"หืม?, อ้อ, ต้นไม้บนเขาสินะ"

มีต้นไม้ใหญ้ต้นเดียว บนเขาที่มีหญ้าขึ้น เลยดูเด่นมาก

ทำไมเป็นงั้นหว่า

"เลยเนินเขาไป, เป็นรังโจรสลัด, แล้วมิริวก็ยังซุ่มตัวอยู่ที่นั่น อย่าเข้าไปใกล้เชียวนะครับ――ถึงเป็นอาจารย์ ก็คงไม่ปลอดภัยแน่"

"......เข้าใจแล้ว, ชั้นไม่คิดจะโยนตัวเองเข้าไปหาเรื่องต่อสู้หรอก"

แน่นอน คิดว่าไม่แพ้แน่, แต่สิ่งที่มิริวทำ คือกำจัดโจรสลัด――ซึ่งเป็นสิ่งถูกต้องในสายตาสาธารณะ

――แม้ว่าโจรสลัดจะเป็นความชั่วร้ายที่จำเป็น แต่ก็ไม่คิดจะไปคุ้มครองความชั่วร้ายที่จำเป็น จนถึงขั้นต้องต่อยตีกับคนอื่น 

"จะว่าไป, ทำไมรู้ว่ามิริวยังอาศัยอยู่ที่นั่นล่ะ? ส่งคนไปสอดแนมเหรอ?"

"เปล่าครับ, ผู้หญิงที่เหมือนเป็นสมุนของมิริว ออกมาซื้อของที่เมืองวันละครั้ง แล้วก็กลับไปที่อีกฟากของเนิน"

"......มาอาศัยอยู่ในเมืองก็ได้แท้ๆ......ไม่ได้ทำอะไรเลวร้ายนี่นา, ทำไมต้องไปอยู่ที่ไม่สะดวกแบบนั้นด้วยล่ะ?"

"นั่นสิ, อันนั้นพวกฉันก็ไม่ทราบ――"

แล้วก็นะ, เหตุผลแน่ชัดที่ทำให้มิริวเริ่มกำจัดโจรสลัด ก็ไม่ทราบเช่นกัน

บางที มัวคิดไปก็คงไม่ได้ประโยชน์อะไร 

คุยกันไป แล้วก็เข้าเมือง

ปกติ จะเข้าเมือง ต้องจ่ายภาษี, แต่ชั้นกลับไม่ถูกเก็บภาษี

เอาจริงๆก็คือไม่มีคนเฝ้าประตูเมืองล่ะ, อุตส่าห์คิดว่าเป็นโอกาสเพิ่มเลเวลสามัญชนแท้ๆ

"เมืองท่าโคเบมาทางถนนลำบาก, ปกติคนเดินทางมาโดยเรือกัน ซึ่งรวมภาษีกับค่าเรือ, จึงไม่เก็บภาษีทางบกค่ะ"

คำอธิบายง่ายๆของแคโร ทำให้เข้าใจเสมอ

อ้อ, พวกเรือค้าขายนั้น จ่ายภาษีตอนซื้อใบอนุญาตไปก่อนแล้ว, และอย่างที่ชาวประมงบอก ว่าชั้นไม่มีใบอนุญาต ดังนั้น หากล่องเรือตรงไปยังท่าเลย ก็เป็นไปได้ว่าจะเกิดปัญหา

ถึงชั้นจะยินดีจ่ายเงินเพิ่มภาษีเป็นสามเท่าก็เหอะ

ในเมืองเต็มไปด้วยกลิ่นคลื่นทะเล ซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

เพราะชั้นชินกลิ่นเกลือทะเลมาตั้งแต่ตอนถูกเคลื่อนย้ายไปเกาะร้างและลงเขาวงกตใต้ดินเพื่อเพิ่มเลเวลแล้ว

"มีตึกใหญ่เยอกว่าที่คิดนะ"

"ส่วนมากเป็นโกดัง, ก็เป็นทางเดียวไปสู่ทวีปด้านใต้ เลยมีสำนักงานใหญ่ขององค์กรการค้าหลายที่ด้วย, ต้องขอบคุณภาษีจำนวนมากที่พวกนั้นจ่าย ทำให้ภาษีมาเก็บกับเราน้อย ช่วยได้มากเลย"

ชาวประมงบอกพลางหัวเราะ

เป็นต้นทางสู่อีกทวีปสินะ

"จากท่าเรือนี้ ไปได้แต่ทวีปทางใต้ได้รึ?"

"เปล่า, ไปเมือง อิกราชีบ イグラーシブ ทางตะวันตกสุดของทวีปตะวันตกก็ได้, กับไปทางเหนือสุด เมือง โนสไรกา ノースライカ ด้วย, โนสไรกาเป็นหนทางจากเหนือไปสู่ตะวันตก, สินค้าจากทวีปทางเหนือเลยไหลมาสู่ที่นี่ด้วย"

อธิบายได้สมกับเป็นชาวประมงพื้นเมืองที่คุ้นถิ่น

ก็จริงนะ, เมืองดูออกจะมีวัฒนธรรมหลากหลายที่ปะปนกัน……เอ๋?

"ท่านอิจิโน, มีอะไรเหรอคะ?"

ชั้นหยุดมองหลังถนน แคโรเลยถามขึ้น

"เหมือนจะเห็นคนรู้จัก.......อืม, คิดไปเองน่ะ"

มองไม่เห็นแล้ว, และถึงจะไล่ตามไป ก็คงไม่ใช่แน่ๆ

ไม่มีทางที่โนรุน ยามสาวเฝ้าเมืองฟออรันส์ จะมาอยู่ในที่แบบนี้ได้หรอก




NEKOPOST.NET